Atos 22

El Nuevo Testamento: Cuicateco de Teutila (CUTNT) vs NTLH

Sair da comparação
NTLH Nova Tradução na Linguagem de Hoje 2000
1 ―Nducoya̱ca nchuhn, ihyan ndico ma̱n, dihnó ma̱n, cuihcovan ne che ca̱hmá, te hua dehva nedín yahn ne.
1 — Meus senhores, irmãos e pais, escutem o que eu vou dizer a vocês em minha defesa!
2 Cuahn che chihnevan ihyan chahn che deva̱co hebreo rente ye ne, tahque chahte dihn chende ye, ne quendi ye ra̱hn ye:
2 Quando o ouviram falar em hebraico , eles ficaram mais quietos ainda. Então Paulo disse:
3 ―U ne, nda̱ta yahn Israel u. Chihndeyá̱n ya̱n Tarso, ya̱hn yahn Cilicia, ate muhn ya̱n Jerusalén chihtá. Muhn chahn ndáh, Gamaliel chicuahn ye u nducuahn ley che dinahn ihyan ndico yuhn vo. Numacuahn ro ne, redináhn numa inó nducuahn che rihquentiyon Dendiohs, nduhca̱ che redin nchuhn ma̱n ro cuh.
3 — Eu sou judeu, nascido em Tarso, na região da Cilícia, mas fui criado aqui em Jerusalém como aluno de Gamaliel. Fui educado muito rigorosamente dentro da lei dos nossos antepassados. Eu era muito dedicado a Deus, como todos vocês aqui também são.
4 Ro mena̱n ne, tihca̱ redin tá̱n nduco ihyan che ritahno ye Jesucristo, ne retenda̱h váh nde nda̱hta, nde cha̱hn ye, ríh ihyan va̱coya̱hn, nde nahn decuihnó ihyan.
4 Persegui os que seguiam este Caminho e fiz com que alguns fossem condenados à morte. Prendi homens e mulheres e os joguei na cadeia.
5 Chidocuya̱n che tahque ndina̱n nduco intiyahn, a devano cua̱co ye yahn chemin, te a ihyan chahn te ye ca̱ca u ca̱va che cá̱hn ya̱n Damasco, nguá nducoya̱ca ihyan che ritahno ye ihyan min, din nuhn castigo ihyan muhn ya̱n Jerusalén.
5 O Grande Sacerdote e todo o Conselho Superior podem provar que estou dizendo a verdade, pois eu recebi cartas deles, escritas para os irmãos judeus que moram em Damasco. E fui até lá para prender os seguidores deste Caminho e trazê-los presos com correntes a Jerusalém, a fim de serem castigados.
6 ’Ate cuahn che cuahn ninó ya̱n Damasco, tenduh na̱n inguiya̱hn ne, adena̱n chiya chihto ná̱n a̱ma dave che chica na̱n ro,
6 E Paulo continuou: — Eu estava viajando, já perto de Damasco, e era mais ou menos meio-dia. De repente, uma forte luz que vinha do céu brilhou em volta de mim.
7 ne chendá̱h nde ndiya̱hn. Ura min no chihneván a̱ma ndudo che ra̱hn nducó: “Saulo, Saulo, ¿dehco che redin tan nduco ihyan yáhn?”
7 Eu caí no chão e ouvi uma voz que me dizia: “Saulo, Saulo, por que você me persegue?”
8 Tuhme tumeruné: “Dihvé, ¿duh ndih ne?” Ndahconan ndudo me: “U che Jesucristo yahn ya̱n Nazaret. A u che redin tan nducó.”
8 — Então eu perguntei: “Quem é o senhor?”
9 Sa̱hn che nduco se u ne, a̱ma dihya se chi, ndihche se dave me, ate hua chenahn se ndudo me.
9 — Os homens que viajavam comigo viram a luz, porém não ouviram a voz de quem falava comigo.
10 Tuhme tumeruné: “Dihvé, ¿deh va che dín ne?” Ra̱hn Dihvo vo ri ye u: “Cuenecuen, ne cuehn dame ya̱n Damasco. Min ca̱hma ihyan co ye di deh che va che din.”
10 Eu perguntei: “Senhor, o que devo fazer?” — E o Senhor respondeu:
11 Chi ve u, din dave me, ne a sa̱hn combiero yáhn cheta̱h se tá̱h, quenda nan se u nde nda̱ nuhn viya̱n me.
11 — Aquela luz brilhante tinha me deixado cego. Por isso os meus companheiros me pegaram pela mão e me levaram até Damasco.
12 ’Min va a̱ma ihyan che duche ye Ananías che redinahn ye ley che dirun Moisés, ne nducoya̱ca ihyan nación yahn Israel che vate ye ya̱n min ne, a̱ma renevahnecun ye ihyan.
12 Havia ali um homem chamado Ananias. Ele era religioso, obedecia à nossa Lei , e todos os judeus que moravam em Damasco o respeitavam.
13 Nda̱ ihyan min na̱n che quenún, ne ra̱hn ye: “Dihnó Saulo, ma̱n ne, ndaconan co ro nan.” Ndeta̱hno chi ro ná̱n, ne ndihcheró ihyan.
13 Esse homem veio me procurar, chegou perto de mim e disse: “Irmão Saulo, veja de novo!” — No mesmo instante comecei a ver de novo e olhei para ele.
14 Tuhme ra̱hn ye ri ye u: “Dendiohs yahn ihyan ndico yuhn vo ne, a tenda̱h nun ye di nde ro mena̱n ca̱va che conehn deh che nahn ye ma̱n, ca̱va che ndihche Da̱ya Ndah yahn ye ma̱n, ca̱va che cahneven ndudo che ca̱hma ye co ye di ma̱n.
14 Então ele disse: “Saulo, o Deus dos nossos antepassados escolheu você para conhecer a vontade dele, para ver o seu Bom Servo e para ouvir o Servo falar com você pessoalmente.
15 Tihca̱ din Dendiohs, te va che cuahndode ndudo yahn ye na̱n nducoya̱ca ihyan ma̱n, va che cuacotohn ndudo yahn nducuahn dehtenduh che ndihchero ma̱n, chihneven ma̱n.
15 Pois você será testemunha dele para dizer a todos aquilo que você tem visto e ouvido.
16 Ma̱n ne, ¿dehco che quenan rine? Cuenecuen, ne cuedenune di, cuah Dihvo vo Jesucristo ca̱va che nchahco Dendiohs nunde yehn.”
16 E agora não espere mais. Levante-se, peça a ajuda do Senhor e seja batizado, e os seus pecados serão perdoados.”
17 ’Cuahn che ndaconán muhn ya̱n Jerusalén ne, cháhn, cová̱h chete ya̱co chahte. Numanahn che revá̱h ne, chinahn a̱ma vederihno ná̱n.
17 E Paulo terminou, dizendo: — Então eu voltei para Jerusalém. Quando estava orando no Templo, tive uma visão.
18 Ndihcheró Dihvo vo Jesucristo, ne ra̱hn ye ri ye u: “Cuique muhn ya̱n Jerusalén tenun tenun no, te muhn ne, hua tumaca̱h ihyan che cuahndode ndudo yáhn.”
18 Vi o Senhor, e ele me disse: “Saia depressa de Jerusalém porque as pessoas daqui não aceitarão o que você vai dizer a meu respeito.”
19 Tuhme rá̱hn rí ihyan: “Dihvé, nducoya̱ca ihyan sih ne, a devano ye te quechicá nduh ya̱n nduh ya̱n, rendá̱ chete ya̱co, rehuá ihyan che ritahno ye ndih, ne ráhn ihyan ma̱n, ríh ihyan va̱coya̱hn ma̱n.
19 — Eu respondi: “Senhor, eles sabem muito bem que eu ia às sinagogas , e prendia os que criam em ti, e batia neles.
20 Cuahn che nte ca̱de intiyahn che va che coh Esteban, ihyan min che dinahn ye ndudo yahn ne ma̱n, cahndudo ye ndudo yahn ne ma̱n ne, namin nducó, chi da̱ma ndudo yáhn nduco ye, nde tuno dín cuda̱do tino yahn sa̱hn che chihno se ihyan.”
20 Quando estavam matando Estêvão, que falava a respeito de ti, ó Senhor, eu estava ali, concordando com aquele crime. E até tomei conta das capas dos assassinos dele.”
21 Ate ra̱hn Dihvo vo ri ye u: “Cuehn, te u dechúh di ya̱hn yahn, cuahndode ndudo yáhn va̱n ihyan nación chena̱hn.”
21 — Aí o Senhor disse: “Vá, pois eu vou enviá-lo para bem longe; vou enviá-lo aos não judeus.”
22 Nde ndudo min chihnevan ihyan ya̱n chahn, tuhme cana̱n rah ye:
22 A multidão ficou ouvindo Paulo até que ele disse isso, mas aí eles começaram a gritar com toda a força: — Matem esse homem! — Ele não merece viver!
23 Nducote quendi rah ihyan chahn numacuahn vedeta̱n, ri ya̱co ye tino yahn ye ma̱n, ri ya̱co ye yuniya̱hn ma̱n,
23 Eles gritavam, sacudiam as capas no ar e jogavam poeira para cima.
24 chihquentiyon ihyan ndina̱n me che quenda sanda̱do chahn Pa̱blo chete cuartel, ne cuahn se ihyan ca̱va che ca̱hma ye deh cuande che tihca̱ rah ihyan ya̱n chahn yahn ye.
24 Então o comandante mandou que os seus soldados levassem Paulo para dentro da fortaleza. Mandou também que o chicoteassem para que ele contasse por que a multidão estava gritando contra ele.
25 Ate cuahn che a dechiche sa̱hn chahn Pa̱blo che a cuana̱n cuahn se ihyan ne, tumerune ye sa̱hn capitá̱n che nti se min:
25 Porém, quando o estavam amarrando para chicoteá-lo, Paulo perguntou ao oficial romano que estava perto dele: — Será que vocês têm o direito de chicotear um cidadão romano, especialmente um que não foi condenado por nenhum crime?
26 Cuahn che chihnevan capitá̱n chemin ne, chahn se, chengo se ihyan ndina̱n yahn se:
26 Quando o oficial ouviu isso, foi falar com o comandante e disse: — O que é que o senhor vai fazer? Aquele homem é cidadão romano!
27 Tuhme cuahn ihyan ndina̱n me na̱n Pa̱blo, ne tumerune ye ihyan:
27 Então o comandante foi falar com Paulo e perguntou: — Me diga uma coisa: você é mesmo cidadão romano? — Sou! — respondeu Paulo.
28 Tuhme ra̱hn ihyan ndina̱n me ri ye ihyan:
28 Aí o comandante disse: — Eu também sou, e isso me custou muito dinheiro. Paulo respondeu: — Pois eu sou cidadão romano de nascimento.
29 Nduco chemin ne, sanda̱do che vatendi ya̱n se che cuahn se Pa̱blo ne, nda̱ca da̱me se, chihcoma̱n se ihyan. Nde ma̱n ihyan ndina̱n me ne, nducote checadino ye che Roma ndi cuande Pa̱blo ne, dihya nun ino ye chi yahn che chihquentiyon ye che chahya̱to ye.
29 Imediatamente os homens que iam chicoteá-lo recuaram. E o próprio comandante ficou com medo ao saber que Paulo era cidadão romano e ele tinha mandado amarrá-lo.
30 Ta̱ma ro me ne, nducote nahn cadino ihyan ndina̱n me deh cuande che redin ta̱n ihyan ya̱n chahn nduco Pa̱blo ne, chihquentiyon ye che nta̱hte sanda̱do cadena che nchiche ihyan, ne cah ye nducoya̱ca sa̱hn ndina̱n yahn nación yahn Israel, chidocuya̱n ndina̱n ma̱n, sa̱hn intiyahn ma̱n. Tuhme tenda̱h ye Pa̱blo, ne nda ye ihyan na̱n sa̱hn chahn.
30 O comandante queria saber com certeza por que os judeus estavam acusando Paulo. Então, no dia seguinte, mandou que tirassem as correntes que o prendiam e ordenou que os chefes dos sacerdotes e todo o Conselho Superior se reunissem. Depois mandou que trouxessem Paulo e o colocassem em frente deles.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 22, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.