Atos 22
El Nuevo Testamento: Cuicateco de Teutila (CUTNT) vs ARA
1 ―Nducoya̱ca nchuhn, ihyan ndico ma̱n, dihnó ma̱n, cuihcovan ne che ca̱hmá, te hua dehva nedín yahn ne.
1 Irmãos e pais, ouvi, agora, a minha defesa perante vós.
2 Cuahn che chihnevan ihyan chahn che deva̱co hebreo rente ye ne, tahque chahte dihn chende ye, ne quendi ye ra̱hn ye:
2 Quando ouviram que lhes falava em língua hebraica, guardaram ainda maior silêncio. E continuou:
3 ―U ne, nda̱ta yahn Israel u. Chihndeyá̱n ya̱n Tarso, ya̱hn yahn Cilicia, ate muhn ya̱n Jerusalén chihtá. Muhn chahn ndáh, Gamaliel chicuahn ye u nducuahn ley che dinahn ihyan ndico yuhn vo. Numacuahn ro ne, redináhn numa inó nducuahn che rihquentiyon Dendiohs, nduhca̱ che redin nchuhn ma̱n ro cuh.
3 Eu sou judeu, nasci em Tarso da Cilícia, mas criei-me nesta cidade e aqui fui instruído aos pés de Gamaliel, segundo a exatidão da lei de nossos antepassados, sendo zeloso para com Deus, assim como todos vós o sois no dia de hoje.
4 Ro mena̱n ne, tihca̱ redin tá̱n nduco ihyan che ritahno ye Jesucristo, ne retenda̱h váh nde nda̱hta, nde cha̱hn ye, ríh ihyan va̱coya̱hn, nde nahn decuihnó ihyan.
4 Persegui este Caminho até à morte, prendendo e metendo em cárceres homens e mulheres,
5 Chidocuya̱n che tahque ndina̱n nduco intiyahn, a devano cua̱co ye yahn chemin, te a ihyan chahn te ye ca̱ca u ca̱va che cá̱hn ya̱n Damasco, nguá nducoya̱ca ihyan che ritahno ye ihyan min, din nuhn castigo ihyan muhn ya̱n Jerusalén.
5 de que são testemunhas o sumo sacerdote e todos os anciãos. Destes, recebi cartas para os irmãos; e ia para Damasco, no propósito de trazer manietados para Jerusalém os que também lá estivessem, para serem punidos.
6 ’Ate cuahn che cuahn ninó ya̱n Damasco, tenduh na̱n inguiya̱hn ne, adena̱n chiya chihto ná̱n a̱ma dave che chica na̱n ro,
6 Ora, aconteceu que, indo de caminho e já perto de Damasco, quase ao meio-dia, repentinamente, grande luz do céu brilhou ao redor de mim.
7 ne chendá̱h nde ndiya̱hn. Ura min no chihneván a̱ma ndudo che ra̱hn nducó: “Saulo, Saulo, ¿dehco che redin tan nduco ihyan yáhn?”
7 Então, caí por terra, ouvindo uma voz que me dizia: Saulo, Saulo, por que me persegues?
8 Tuhme tumeruné: “Dihvé, ¿duh ndih ne?” Ndahconan ndudo me: “U che Jesucristo yahn ya̱n Nazaret. A u che redin tan nducó.”
8 Perguntei: quem és tu, Senhor? Ao que me respondeu: Eu sou Jesus, o Nazareno, a quem tu persegues.
9 Sa̱hn che nduco se u ne, a̱ma dihya se chi, ndihche se dave me, ate hua chenahn se ndudo me.
9 Os que estavam comigo viram a luz, sem, contudo, perceberem o sentido da voz de quem falava comigo.
10 Tuhme tumeruné: “Dihvé, ¿deh va che dín ne?” Ra̱hn Dihvo vo ri ye u: “Cuenecuen, ne cuehn dame ya̱n Damasco. Min ca̱hma ihyan co ye di deh che va che din.”
10 Então, perguntei: que farei, Senhor? E o Senhor me disse: Levanta-te, entra em Damasco, pois ali te dirão acerca de tudo o que te é ordenado fazer.
11 Chi ve u, din dave me, ne a sa̱hn combiero yáhn cheta̱h se tá̱h, quenda nan se u nde nda̱ nuhn viya̱n me.
11 Tendo ficado cego por causa do fulgor daquela luz, guiado pela mão dos que estavam comigo, cheguei a Damasco.
12 ’Min va a̱ma ihyan che duche ye Ananías che redinahn ye ley che dirun Moisés, ne nducoya̱ca ihyan nación yahn Israel che vate ye ya̱n min ne, a̱ma renevahnecun ye ihyan.
12 Um homem, chamado Ananias, piedoso conforme a lei, tendo bom testemunho de todos os judeus que ali moravam,
13 Nda̱ ihyan min na̱n che quenún, ne ra̱hn ye: “Dihnó Saulo, ma̱n ne, ndaconan co ro nan.” Ndeta̱hno chi ro ná̱n, ne ndihcheró ihyan.
13 veio procurar-me e, pondo-se junto a mim, disse: Saulo, irmão, recebe novamente a vista. Nessa mesma hora, recobrei a vista e olhei para ele.
14 Tuhme ra̱hn ye ri ye u: “Dendiohs yahn ihyan ndico yuhn vo ne, a tenda̱h nun ye di nde ro mena̱n ca̱va che conehn deh che nahn ye ma̱n, ca̱va che ndihche Da̱ya Ndah yahn ye ma̱n, ca̱va che cahneven ndudo che ca̱hma ye co ye di ma̱n.
14 Então, ele disse: O Deus de nossos pais, de antemão, te escolheu para conheceres a sua vontade, veres o Justo e ouvires uma voz da sua própria boca,
15 Tihca̱ din Dendiohs, te va che cuahndode ndudo yahn ye na̱n nducoya̱ca ihyan ma̱n, va che cuacotohn ndudo yahn nducuahn dehtenduh che ndihchero ma̱n, chihneven ma̱n.
15 porque terás de ser sua testemunha diante de todos os homens, das coisas que tens visto e ouvido.
16 Ma̱n ne, ¿dehco che quenan rine? Cuenecuen, ne cuedenune di, cuah Dihvo vo Jesucristo ca̱va che nchahco Dendiohs nunde yehn.”
16 E agora, por que te demoras? Levanta-te, recebe o batismo e lava os teus pecados, invocando o nome dele.
17 ’Cuahn che ndaconán muhn ya̱n Jerusalén ne, cháhn, cová̱h chete ya̱co chahte. Numanahn che revá̱h ne, chinahn a̱ma vederihno ná̱n.
17 Tendo eu voltado para Jerusalém, enquanto orava no templo, sobreveio-me um êxtase,
18 Ndihcheró Dihvo vo Jesucristo, ne ra̱hn ye ri ye u: “Cuique muhn ya̱n Jerusalén tenun tenun no, te muhn ne, hua tumaca̱h ihyan che cuahndode ndudo yáhn.”
18 e vi aquele que falava comigo: Apressa-te e sai logo de Jerusalém, porque não receberão o teu testemunho a meu respeito.
19 Tuhme rá̱hn rí ihyan: “Dihvé, nducoya̱ca ihyan sih ne, a devano ye te quechicá nduh ya̱n nduh ya̱n, rendá̱ chete ya̱co, rehuá ihyan che ritahno ye ndih, ne ráhn ihyan ma̱n, ríh ihyan va̱coya̱hn ma̱n.
19 Eu disse: Senhor, eles bem sabem que eu encerrava em prisão e, nas sinagogas, açoitava os que criam em ti.
20 Cuahn che nte ca̱de intiyahn che va che coh Esteban, ihyan min che dinahn ye ndudo yahn ne ma̱n, cahndudo ye ndudo yahn ne ma̱n ne, namin nducó, chi da̱ma ndudo yáhn nduco ye, nde tuno dín cuda̱do tino yahn sa̱hn che chihno se ihyan.”
20 Quando se derramava o sangue de Estêvão, tua testemunha, eu também estava presente, consentia nisso e até guardei as vestes dos que o matavam.
21 Ate ra̱hn Dihvo vo ri ye u: “Cuehn, te u dechúh di ya̱hn yahn, cuahndode ndudo yáhn va̱n ihyan nación chena̱hn.”
21 Mas ele me disse: Vai, porque eu te enviarei para longe, aos gentios.
22 Nde ndudo min chihnevan ihyan ya̱n chahn, tuhme cana̱n rah ye:
22 Ouviram-no até essa palavra e, então, gritaram, dizendo: Tira tal homem da terra, porque não convém que ele viva!
23 Nducote quendi rah ihyan chahn numacuahn vedeta̱n, ri ya̱co ye tino yahn ye ma̱n, ri ya̱co ye yuniya̱hn ma̱n,
23 Ora, estando eles gritando, arrojando de si as suas capas, atirando poeira para os ares,
24 chihquentiyon ihyan ndina̱n me che quenda sanda̱do chahn Pa̱blo chete cuartel, ne cuahn se ihyan ca̱va che ca̱hma ye deh cuande che tihca̱ rah ihyan ya̱n chahn yahn ye.
24 ordenou o comandante que Paulo fosse recolhido à fortaleza e que, sob açoite, fosse interrogado para saber por que motivo assim clamavam contra ele.
25 Ate cuahn che a dechiche sa̱hn chahn Pa̱blo che a cuana̱n cuahn se ihyan ne, tumerune ye sa̱hn capitá̱n che nti se min:
25 Quando o estavam amarrando com correias, disse Paulo ao centurião presente: Ser-vos-á, porventura, lícito açoitar um cidadão romano, sem estar condenado?
26 Cuahn che chihnevan capitá̱n chemin ne, chahn se, chengo se ihyan ndina̱n yahn se:
26 Ouvindo isto, o centurião procurou o comandante e lhe disse: Que estás para fazer? Porque este homem é cidadão romano.
27 Tuhme cuahn ihyan ndina̱n me na̱n Pa̱blo, ne tumerune ye ihyan:
27 Vindo o comandante, perguntou a Paulo: Dize-me: és tu romano? Ele disse: Sou.
28 Tuhme ra̱hn ihyan ndina̱n me ri ye ihyan:
28 Respondeu-lhe o comandante: A mim me custou grande soma de dinheiro este título de cidadão. Disse Paulo: Pois eu o tenho por direito de nascimento.
29 Nduco chemin ne, sanda̱do che vatendi ya̱n se che cuahn se Pa̱blo ne, nda̱ca da̱me se, chihcoma̱n se ihyan. Nde ma̱n ihyan ndina̱n me ne, nducote checadino ye che Roma ndi cuande Pa̱blo ne, dihya nun ino ye chi yahn che chihquentiyon ye che chahya̱to ye.
29 Imediatamente, se afastaram os que estavam para o inquirir com açoites. O próprio comandante sentiu-se receoso quando soube que Paulo era romano, porque o mandara amarrar.
30 Ta̱ma ro me ne, nducote nahn cadino ihyan ndina̱n me deh cuande che redin ta̱n ihyan ya̱n chahn nduco Pa̱blo ne, chihquentiyon ye che nta̱hte sanda̱do cadena che nchiche ihyan, ne cah ye nducoya̱ca sa̱hn ndina̱n yahn nación yahn Israel, chidocuya̱n ndina̱n ma̱n, sa̱hn intiyahn ma̱n. Tuhme tenda̱h ye Pa̱blo, ne nda ye ihyan na̱n sa̱hn chahn.
30 No dia seguinte, querendo certificar-se dos motivos por que vinha ele sendo acusado pelos judeus, soltou-o, e ordenou que se reunissem os principais sacerdotes e todo o Sinédrio, e, mandando trazer Paulo, apresentou-o perante eles.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 22, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.