Apocalipse 10
Majepacʉ jʉ̃menijicʉi yávaiye mamaene coyʉitucubo (CUBNT) vs ACF
1 No yóboi, jã́cacʉ apecʉ ángele parʉcʉre, ẽmeñʉre cavarõ mearo Jʉ̃menijicʉi cʉrõre jocarĩ. Cũinábo ocopenibo cũmavʉ ʉ̃́re. Cũinácʉ náme cʉ́teame ʉ̃i jipobʉ pʉenoi. Ʉ̃i jiva pẽoávʉ yópe aviái pẽoiyepe. Aru ʉ̃i ãrad̶oa yópe edivea uruiyepe toaque ãrojae mateávʉ̃.
1 E vi outro anjo forte, que descia do céu, vestido de uma nuvem; e por cima da sua cabeça estava o arco celeste, e o seu rosto era como o sol, e os seus pés como colunas de fogo;
2 Cʉvateame ʉ̃i pʉrʉi cũináyoca quĩ́jiyoca paperayoca cãriáiyocare. Diyoca voaiyoca bácarõ mateávʉ̃. Núteame ʉ̃i cʉboba meapũravʉcacʉbobaque jia ʉrad̶ai aru ʉ̃i cʉboba cãcopũravʉcacʉbobaque joborõi.
2 E tinha na sua mão um livrinho aberto. E pôs o seu pé direito sobre o mar, e o esquerdo sobre a terra;
3 Cod̶oboboame yávaino bʉjinoque yópe león ãmicʉcʉ ãimacʉ yavipe páyʉi cod̶oboboiyepe. Ʉ̃i cod̶oboborĩburu yóbore, jápiacacʉ siete painoa õpo tʉinoare.
3 E clamou com grande voz, como quando ruge um leão; e, havendo clamado, os sete trovões emitiram as suas vozes.
4 Õpo tʉrĩburu yóboi, toivajʉrocʉ batecácʉ ne yávainore. Ʉbenita jápiacacʉ apeno yávaino cavarõ mearo Jʉ̃menijicʉi cʉrõre jocarĩ. Yópe arĩ, coyʉávʉ̃ yʉre:
4 E, quando os sete trovões acabaram de emitir as suas vozes, eu ia escrever; mas ouvi uma voz do céu, que me dizia: Sela o que os sete trovões emitiram, e nào o escrevas.
5 Dinʉmʉre ñai ángele, ji jã́imʉ mácʉ núcʉre jia ʉrad̶ai aru joborõi máre, jãmʉóame ʉ̃i pʉrʉ meapũravʉcapʉrʉre cavarõ mearo Jʉ̃menijicʉi cʉrõi. Aru yópe arĩ, coyʉáme:
5 E o anjo que vi estar sobre o mar e sobre a terra levantou a sua mão ao céu,
6 —Jʉ̃menijicʉrecabe apʉcʉ cainʉmʉa. Ʉ̃́recabe cʉed̶ayʉ bácʉ cavarõre aru caivʉ cavarõcavʉre aru caiye cavarõquede máre, aru joborõre aru caivʉ joborõcavʉre aru caiye joborõquede máre, aru jia ʉrad̶are aru caivʉ jia ʉrad̶acavʉre aru caiye jia ʉrad̶aquede máre. Ñai Jʉ̃menijicʉ d̶are d̶ajacʉrĩ yópe ji aiyepe: Napini corequiye cʉbejad̶eni. Jãravʉ cũiquíyebu.
6 E jurou por aquele que vive para todo o sempre, o qual criou o céu e o que nele há, e a terra e o que nela há, e o mar e o que nele há, que não haveria mais demora;
7 Quénora apecʉ ángele, ina siete paivʉ pinidʉcacʉ, ʉ̃i japurĩ bʉiyede ʉ̃i japuiyore, Jʉ̃menijicʉ d̶acʉyʉme yópe ʉ̃i dápiaiye báquepedeca. D̶acʉyʉme yópe ʉ̃i jã́d̶ovameno mácarõpe jipocamia ʉ̃i coyʉiye báquede ina ʉ̃i yávaiyede coyʉcaipõeva mácavʉ ʉ̃́re memecaivʉ bácavʉre, arĩ coyʉáme ñai ángele.
7 Mas nos dias da voz do sétimo anjo, quando tocar a sua trombeta, se cumprirá o segredo de Deus, como anunciou aos profetas, seus servos.
8 Dinʉmʉre jápiacacʉ bedióva cojedeca no yávainore, ji jápiaiye báquede cavarõ mearo Jʉ̃menijicʉi cʉrõre jocarĩ. Yópe arĩ, coyʉávʉ̃ yʉre:
8 E a voz que eu do céu tinha ouvido tornou a falar comigo, e disse: Vai, e toma o livrinho aberto da mão do anjo que está em pé sobre o mar e sobre a terra.
9 Que baru ñai ángele yebai nʉri jẽniacacʉ, ʉ̃i jíquiyepe ayʉ yʉre diyoca quĩ́jiyocare. Aru ʉ̃́capũravʉ áme yʉre:
9 E fui ao anjo, dizendo-lhe: Dá-me o livrinho. E ele disse-me: Toma-o, e come-o, e ele fará amargo o teu ventre, mas na tua boca será doce como mel.
10 Diyoca quĩ́jiyocare ĩcacʉ ʉ̃i pʉrʉre jocarĩ. Aru ãcacʉ yʉ. Mumicoro ẽmijʉepe dápurateavʉ̃ ji jijecamure. Ʉbenita jãrʉóriburu yóboi jʉ̃meteavʉ̃ ji yapibʉre.
10 E tomei o livrinho da mão do anjo, e comi-o; e na minha boca era doce como mel; e, havendo-o comido, o meu ventre ficou amargo.
11 Dinʉmʉre coyʉima yʉre, yópe arĩ:
11 E ele disse-me: Importa que profetizes outra vez a muitos povos, e nações, e línguas e reis.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Apocalipse 10, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.