2 Coríntios 2

Ɨ niuucari tɨ jejcua, tɨ ajta jɨme'en ra'axa a'ɨjna ɨ tavastara'a, ɨ Cɨriistu'u tɨ ji'i Jesús tɨ̀ tu'irájtuaa (CRNNT) vs VC

Sair da comparação
VC Versão Católica
1 Mɨ neajta inee, ayée nu tihuánxɨꞌepɨꞌɨntariꞌiriꞌi nej caí neajtahuaꞌa amuáamuaare nej ni caí neajtahuaꞌa amuaatáxɨeemɨjteꞌen.
1 Eu decidi, pois, comigo mesmo não tornar a visitar-vos, para não vos contristar;
2 Jee xaa neꞌu, tɨ puaꞌa niyen amuaatáxɨeemɨjteꞌen, ¿aꞌatéenqui menaꞌa mi meꞌɨ́n puꞌéeneꞌe muáꞌajuꞌu ɨ́ mej naatatémuaꞌavisteꞌesin? Capu chéꞌe sein jaꞌatɨ, aꞌiné múꞌeen xu seꞌɨ́ɨn púꞌeen ɨ́ nej amuaatéxɨeemɨjte.
2 porque, se eu vos entristeço, como poderia esperar alegria daqueles que por mim foram entristecidos?
3 Ayee nu ꞌeen jɨ́n niyen tejamuaatayúꞌuse nej ni ramuaꞌareere sej caí naatéxɨeemɨjteꞌesin netɨ́ꞌɨj neꞌuun eꞌaráꞌasti, aꞌiné ayée pu tiraavíjteꞌe sej naatatémuaꞌavisteꞌen. Mɨ ajta, ayée pu tináꞌamitɨejteꞌecaꞌa sej siyen ꞌeen naíjmiꞌi múꞌeen sej seꞌɨ́jna jɨ́n huataújtemuaꞌaveꞌen seꞌɨ́jna jɨmeꞌe ɨ́ nej neajta jɨ́n netémuaꞌavi.
3 Se vos escrevi estas coisas foi para que, quando eu chegar, não sinta tristeza precisamente da parte dos que me deviam alegrar. Confio em todos vós que a minha alegria seja a de todos.
4 Netɨ́ꞌɨj tejamuaatayúꞌuse, jeíhua pu aꞌij puaꞌa néꞌasejcaꞌa, neajta neyeine temuaꞌa. Jee xaa, huápɨꞌɨ pu núꞌucuiꞌicaꞌa yú ne tzajtaꞌa, aꞌiné canu raxɨ́ꞌeveꞌecaꞌa nej amuaatáxɨeemɨjteꞌen, sino ayée nu tíꞌijxeꞌeveꞌecaꞌa sej ráamuaꞌaree nej jeíhua huápɨꞌɨ jáꞌamuaxeꞌeveꞌe.
4 Foi numa grande aflição, com o coração despedaçado e lágrimas nos olhos, que vos escrevi, não com o propósito de vos contristar, mas para vos fazer conhecer o amor todo particular que vos tenho.
5 Mɨ ajta, tɨ puaꞌa jaꞌatɨ ayén tiꞌitɨ jɨ́n aꞌij tiúꞌuruu tɨ i jaꞌatɨ huataújxɨeemɨsteꞌen, capu ayén neetzi naꞌa huáruu sino jeꞌicáj pu ajta múꞌejmi ayén huáruu. Ayee nu ꞌeen jɨ́n tejáꞌamuaꞌixaateꞌe nej ni caí jeíhua amuaatamuárɨꞌeristeꞌen naíjmiꞌica múꞌejmi.
5 Se alguém causou tristeza, não me contristou a mim, mas de certo modo - para não exagerar - a todos vós.
6 Puꞌuri aꞌɨ́ɨ puꞌu, ɨ́ mej muꞌiitɨ́ meri miyen puaíjtzi raatáꞌa aꞌɨ́jna ɨ́ jaꞌatɨ tɨ ayén huarɨ́j.
6 Basta a esse homem o castigo que a maioria dentre vós lhe infligiu.
7 Aꞌɨ́j pu jɨ́n, ayée pu ari tiúꞌujxeꞌeveꞌe sej tiraatáꞌuuniꞌi, seajta rɨ́ꞌɨ raꞌanrúꞌureꞌen. Naꞌari caí, aꞌɨ́ɨ pu muáꞌitɨcheꞌen nain jɨmeꞌe aꞌɨ́jna jɨmeꞌe tɨ jeíhua huápɨꞌɨ ruxɨeemɨ́jteꞌe.
7 Assim deveis agora perdoar-lhe e consolá-lo para que não sucumba por demasiada tristeza.
8 Aꞌɨ́j nu jɨ́n niyen caꞌaníjraꞌa amuaatáꞌasin sej seajtáhuaꞌa siyen tiraataseíjrateꞌen sej seuj raxɨ́ꞌeveꞌe.
8 Peço-vos que tenhais caridade para com ele,
9 Ayee nu ꞌeen jɨ́n tejamuaatayúꞌuse nej ni amuaatéeseij aꞌij sej titetiújchaꞌɨɨ múꞌeen, ajta nej ni ráamuaꞌaree tɨ puaꞌa siyen nain jɨ́n téꞌaste.
9 Quando vos escrevi, a minha intenção era submeter-vos à prova para ver se éreis totalmente obedientes.
10 — ausente —
10 A quem vós perdoais, também eu perdôo. Com efeito, o que perdoei - se alguma coisa tenho perdoado - foi por amor de vós, sob o olhar de Cristo.
11 — ausente —
11 Não quero que sejamos vencidos por Satanás, pois não ignoramos as suas maquinações.
12 Netɨ́ꞌɨj neꞌuun aꞌaráꞌa neꞌújna u chajtaꞌa tɨ ayén téjaꞌarájtehuaa tɨjɨ́n Troas, nej ni neꞌuun tihuaꞌutáꞌixaateꞌen ɨ́ niuucari tɨ jɨ́meꞌen raxa ɨ́ Cɨríistuꞌu, nevástaraꞌa pu ayén naatáꞌa nej ni nexɨéehua temuaꞌa naa tihuaꞌutáꞌixaateꞌen ɨ́ teɨte.
12 Quando cheguei a Trôade para pregar o Evangelho de Cristo, apesar da porta que o Senhor me abriu,
13 Mɨ neajta, jeíhua nu huápɨꞌɨ tíꞌimuajca neꞌɨ́jna jɨmeꞌe nej caí ráateu ɨ́ neꞌihuaaraꞌa, neꞌɨ́jna ɨ́ Tito, tɨ caí aꞌuun aꞌutéveecaꞌa. Aꞌɨ́j nu jɨ́n huaꞌutateúuteꞌe, neꞌuun áꞌume u Macedonia.
13 o meu espírito não teve sossego, porque não achei o meu irmão Tito. Despedi-me deles e parti para a Macedônia.
14 Ajta, temuaꞌa tu rɨ́ꞌɨ tiraatáꞌasin teꞌɨ́jna ɨ́ Dios tɨ ayén taatáꞌaca temuaꞌa naa tej tiuꞌutémuaꞌitɨn jamuan ɨ́ Cɨríistuꞌu. Cu xɨee tej cuj iteen jáꞌitaꞌa huajúꞌun, ajta aꞌɨ́ɨ pu Cɨríistuꞌu amuacaí huaméꞌen, majta ta cújtaꞌa huajúꞌun ɨ́ tej teri huaꞌutéemuaꞌitɨ. Ajta aꞌu tɨ naꞌa tej jáꞌitaꞌa huajúꞌun, Dios pu ayén raruure tɨ téjmi jetze airáninei aꞌɨ́jna tɨ naa téꞌeeca ɨ́ mej jɨ́n ráamuaꞌati.
14 Mas graças sejam dadas a Deus, que nos concede sempre triunfar em Cristo, e que por nosso meio difunde o perfume do seu conhecimento em todo lugar.
15 Teajta iteen, ayée tu seijreꞌe ɨ́ Dios jemi. Cu xɨee tej cuj iteen ráatɨsin ɨ́ tɨ naa téꞌeeca aꞌɨ́jna jɨmeꞌe tej tiyen Cɨríistuꞌu jetze ajtémeꞌecan. Ayee tu cheꞌatá tenaꞌa seijreꞌe huáꞌa jemi ɨ́ tɨ Dios huaꞌirátuaasin, ajta huáꞌa jemi ɨ́ mej áꞌapuaꞌaren.
15 Somos para Deus o perfume de Cristo entre os que se salvam e entre os que se perdem.
16 Ayee pu ꞌeen, aꞌɨ́mej jemi ɨ́ seica ɨ́ mej áꞌapuaꞌaren, ayée pu huáꞌa jemi téꞌeeca tɨ́j tiꞌitɨ tɨ huamɨ́ꞌɨ ɨ́ mej jɨ́n majta áꞌapuaꞌaren. Ajta aꞌɨ́ɨme ɨ́ seica ɨ́ tɨ Dios huaꞌirátuaasin, ayée pu huáꞌa jemi téꞌeeca tɨ́j tiꞌitɨ tɨ ruuri tɨ naa teáarɨ́ꞌe ɨ́ mej jɨ́n huaújrujteꞌen. ¿Aꞌataani ayén áꞌavejren tɨ́ꞌij ayén tiuꞌutévaɨreꞌen ɨ́ Dios jemi? Capu xaa neꞌu mé éꞌe jaꞌatɨ tɨ ayén áꞌavejren.
16 Para estes, na verdade, odor de morte e que dá a morte; para os primeiros, porém, odor de vida e que dá a vida. E qual o homem capaz de uma tal obra?
17 Mɨ teajta iteen, catu tiyen eꞌen matɨ́j ɨ́ seica, ɨ́ mej muꞌiitɨ́, ɨ́ mej miyen huateújvaɨreꞌen ɨ́ mej jɨ́n ramuáꞌitɨcɨ meꞌɨ́jna jɨmeꞌe mej ramuarɨꞌe ɨ́ niuucari tɨ jɨ́meꞌen raxa ɨ́ Dios. Mɨ teajta iteen, ayée tu tzáahuatiꞌiraꞌa jɨ́n tiꞌitítachaꞌɨɨ aꞌiné Dios pu taꞌantíhuau. Teajta iteen, ayée tu ɨ́ Dios jemi tíꞌixaxaꞌa tɨ́j seɨj tɨ Cɨríistuꞌu jetze meꞌecan tíꞌivaɨreꞌe.
17 É que, de fato, não somos, como tantos outros, falsificadores da palavra de Deus. Mas é na sua integridade, tal como procede de Deus, que nós a pregamos em Cristo, sob os olhares de Deus.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 2, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.