2 Coríntios 2

Ɨ niuucari tɨ jejcua, tɨ ajta jɨme'en ra'axa a'ɨjna ɨ tavastara'a, ɨ Cɨriistu'u tɨ ji'i Jesús tɨ̀ tu'irájtuaa (CRNNT) vs NTLH

Sair da comparação
NTLH Nova Tradução na Linguagem de Hoje 2000
1 Mɨ neajta inee, ayée nu tihuánxɨꞌepɨꞌɨntariꞌiriꞌi nej caí neajtahuaꞌa amuáamuaare nej ni caí neajtahuaꞌa amuaatáxɨeemɨjteꞌen.
1 Portanto, para não entristecê-los de novo, eu resolvi não ir ver vocês.
2 Jee xaa neꞌu, tɨ puaꞌa niyen amuaatáxɨeemɨjteꞌen, ¿aꞌatéenqui menaꞌa mi meꞌɨ́n puꞌéeneꞌe muáꞌajuꞌu ɨ́ mej naatatémuaꞌavisteꞌesin? Capu chéꞌe sein jaꞌatɨ, aꞌiné múꞌeen xu seꞌɨ́ɨn púꞌeen ɨ́ nej amuaatéxɨeemɨjte.
2 Pois, se eu entristeço vocês, então quem vai me alegrar? Somente vocês, a quem tenho entristecido!
3 Ayee nu ꞌeen jɨ́n niyen tejamuaatayúꞌuse nej ni ramuaꞌareere sej caí naatéxɨeemɨjteꞌesin netɨ́ꞌɨj neꞌuun eꞌaráꞌasti, aꞌiné ayée pu tiraavíjteꞌe sej naatatémuaꞌavisteꞌen. Mɨ ajta, ayée pu tináꞌamitɨejteꞌecaꞌa sej siyen ꞌeen naíjmiꞌi múꞌeen sej seꞌɨ́jna jɨ́n huataújtemuaꞌaveꞌen seꞌɨ́jna jɨmeꞌe ɨ́ nej neajta jɨ́n netémuaꞌavi.
3 Foi por isso que escrevi aquela carta . O motivo foi que eu não queria ir e ser entristecido pelas próprias pessoas que deveriam me alegrar. Pois eu tenho a certeza de que, quando estou feliz, vocês todos também estão.
4 Netɨ́ꞌɨj tejamuaatayúꞌuse, jeíhua pu aꞌij puaꞌa néꞌasejcaꞌa, neajta neyeine temuaꞌa. Jee xaa, huápɨꞌɨ pu núꞌucuiꞌicaꞌa yú ne tzajtaꞌa, aꞌiné canu raxɨ́ꞌeveꞌecaꞌa nej amuaatáxɨeemɨjteꞌen, sino ayée nu tíꞌijxeꞌeveꞌecaꞌa sej ráamuaꞌaree nej jeíhua huápɨꞌɨ jáꞌamuaxeꞌeveꞌe.
4 Eu escrevi aquela carta muito preocupado e triste e derramando muitas lágrimas. Porém não escrevi para fazer com que vocês ficassem tristes, mas para que soubessem do grande amor que tenho por todos vocês.
5 Mɨ ajta, tɨ puaꞌa jaꞌatɨ ayén tiꞌitɨ jɨ́n aꞌij tiúꞌuruu tɨ i jaꞌatɨ huataújxɨeemɨsteꞌen, capu ayén neetzi naꞌa huáruu sino jeꞌicáj pu ajta múꞌejmi ayén huáruu. Ayee nu ꞌeen jɨ́n tejáꞌamuaꞌixaateꞌe nej ni caí jeíhua amuaatamuárɨꞌeristeꞌen naíjmiꞌica múꞌejmi.
5 Mas, se alguém fez com que alguma pessoa ficasse triste, não fez isso a mim, mas sim a vocês ou, pelo menos, a alguns de vocês. Escrevo assim para não ser muito duro com esse homem.
6 Puꞌuri aꞌɨ́ɨ puꞌu, ɨ́ mej muꞌiitɨ́ meri miyen puaíjtzi raatáꞌa aꞌɨ́jna ɨ́ jaꞌatɨ tɨ ayén huarɨ́j.
6 Basta o castigo que a maioria já deu a ele.
7 Aꞌɨ́j pu jɨ́n, ayée pu ari tiúꞌujxeꞌeveꞌe sej tiraatáꞌuuniꞌi, seajta rɨ́ꞌɨ raꞌanrúꞌureꞌen. Naꞌari caí, aꞌɨ́ɨ pu muáꞌitɨcheꞌen nain jɨmeꞌe aꞌɨ́jna jɨmeꞌe tɨ jeíhua huápɨꞌɨ ruxɨeemɨ́jteꞌe.
7 Agora vocês devem perdoá-lo e animá-lo para que ele não fique tão triste, que acabe caindo no desespero.
8 Aꞌɨ́j nu jɨ́n niyen caꞌaníjraꞌa amuaatáꞌasin sej seajtáhuaꞌa siyen tiraataseíjrateꞌen sej seuj raxɨ́ꞌeveꞌe.
8 Por isso peço que façam com que ele tenha a certeza de que vocês o amam.
9 Ayee nu ꞌeen jɨ́n tejamuaatayúꞌuse nej ni amuaatéeseij aꞌij sej titetiújchaꞌɨɨ múꞌeen, ajta nej ni ráamuaꞌaree tɨ puaꞌa siyen nain jɨ́n téꞌaste.
9 E foi por isso também que escrevi aquela carta . Eu queria pôr vocês à prova e saber se estão sempre prontos a obedecer aos meus ensinos.
10 — ausente —
10 Quando vocês perdoam alguém, eu também perdoo. Porque, quando eu perdoo, se é que, de fato, tenho alguma coisa a perdoar, faço isso por causa de vocês, na presença de Cristo,
11 — ausente —
11 a fim de que Satanás não se aproveite de nós; pois conhecemos bem os planos dele.
12 Netɨ́ꞌɨj neꞌuun aꞌaráꞌa neꞌújna u chajtaꞌa tɨ ayén téjaꞌarájtehuaa tɨjɨ́n Troas, nej ni neꞌuun tihuaꞌutáꞌixaateꞌen ɨ́ niuucari tɨ jɨ́meꞌen raxa ɨ́ Cɨríistuꞌu, nevástaraꞌa pu ayén naatáꞌa nej ni nexɨéehua temuaꞌa naa tihuaꞌutáꞌixaateꞌen ɨ́ teɨte.
12 Quando cheguei à cidade de Trôade para anunciar o evangelho de Cristo, vi que o Senhor me havia aberto o caminho para o trabalho ali.
13 Mɨ neajta, jeíhua nu huápɨꞌɨ tíꞌimuajca neꞌɨ́jna jɨmeꞌe nej caí ráateu ɨ́ neꞌihuaaraꞌa, neꞌɨ́jna ɨ́ Tito, tɨ caí aꞌuun aꞌutéveecaꞌa. Aꞌɨ́j nu jɨ́n huaꞌutateúuteꞌe, neꞌuun áꞌume u Macedonia.
13 Mas eu estava muito preocupado porque não tinha conseguido encontrar o nosso irmão Tito. Por isso me despedi dos irmãos dali e fui para a província da Macedônia.
14 Ajta, temuaꞌa tu rɨ́ꞌɨ tiraatáꞌasin teꞌɨ́jna ɨ́ Dios tɨ ayén taatáꞌaca temuaꞌa naa tej tiuꞌutémuaꞌitɨn jamuan ɨ́ Cɨríistuꞌu. Cu xɨee tej cuj iteen jáꞌitaꞌa huajúꞌun, ajta aꞌɨ́ɨ pu Cɨríistuꞌu amuacaí huaméꞌen, majta ta cújtaꞌa huajúꞌun ɨ́ tej teri huaꞌutéemuaꞌitɨ. Ajta aꞌu tɨ naꞌa tej jáꞌitaꞌa huajúꞌun, Dios pu ayén raruure tɨ téjmi jetze airáninei aꞌɨ́jna tɨ naa téꞌeeca ɨ́ mej jɨ́n ráamuaꞌati.
14 Mas dou graças a Deus porque, unidos com Cristo, somos sempre conduzidos por Deus como prisioneiros no desfile de vitória de Cristo. Como um perfume que se espalha por todos os lugares, somos usados por Deus para que Cristo seja conhecido por todas as pessoas.
15 Teajta iteen, ayée tu seijreꞌe ɨ́ Dios jemi. Cu xɨee tej cuj iteen ráatɨsin ɨ́ tɨ naa téꞌeeca aꞌɨ́jna jɨmeꞌe tej tiyen Cɨríistuꞌu jetze ajtémeꞌecan. Ayee tu cheꞌatá tenaꞌa seijreꞌe huáꞌa jemi ɨ́ tɨ Dios huaꞌirátuaasin, ajta huáꞌa jemi ɨ́ mej áꞌapuaꞌaren.
15 Porque somos como o cheiro suave do sacrifício que Cristo oferece a Deus , cheiro que se espalha entre os que estão sendo salvos e os que estão se perdendo.
16 Ayee pu ꞌeen, aꞌɨ́mej jemi ɨ́ seica ɨ́ mej áꞌapuaꞌaren, ayée pu huáꞌa jemi téꞌeeca tɨ́j tiꞌitɨ tɨ huamɨ́ꞌɨ ɨ́ mej jɨ́n majta áꞌapuaꞌaren. Ajta aꞌɨ́ɨme ɨ́ seica ɨ́ tɨ Dios huaꞌirátuaasin, ayée pu huáꞌa jemi téꞌeeca tɨ́j tiꞌitɨ tɨ ruuri tɨ naa teáarɨ́ꞌe ɨ́ mej jɨ́n huaújrujteꞌen. ¿Aꞌataani ayén áꞌavejren tɨ́ꞌij ayén tiuꞌutévaɨreꞌen ɨ́ Dios jemi? Capu xaa neꞌu mé éꞌe jaꞌatɨ tɨ ayén áꞌavejren.
16 Para os que estão se perdendo, é um mau cheiro que mata; mas, para os que estão sendo salvos, é um perfume muito agradável que dá vida. Então, quem é capaz de realizar um trabalho como esse?
17 Mɨ teajta iteen, catu tiyen eꞌen matɨ́j ɨ́ seica, ɨ́ mej muꞌiitɨ́, ɨ́ mej miyen huateújvaɨreꞌen ɨ́ mej jɨ́n ramuáꞌitɨcɨ meꞌɨ́jna jɨmeꞌe mej ramuarɨꞌe ɨ́ niuucari tɨ jɨ́meꞌen raxa ɨ́ Dios. Mɨ teajta iteen, ayée tu tzáahuatiꞌiraꞌa jɨ́n tiꞌitítachaꞌɨɨ aꞌiné Dios pu taꞌantíhuau. Teajta iteen, ayée tu ɨ́ Dios jemi tíꞌixaxaꞌa tɨ́j seɨj tɨ Cɨríistuꞌu jetze meꞌecan tíꞌivaɨreꞌe.
17 Nós não somos como muitas pessoas que entregam a mensagem de Deus como se estivessem fazendo um negócio qualquer. Pelo contrário, foi Deus quem nos enviou, e por isso anunciamos a sua mensagem com sinceridade na presença dele, como mensageiros de Cristo.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 2, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.