Romanos 4
Vikerëh Vikasëk W̃ën gë Wapëgwala (COU) vs NTLH
1 Tame, ye rëfëka nësin soŋe Abëraham ỹa, rëm sankaf fu ỹa? Ye nuỹak gë fanka lëw̃u fa fo?
1 Então o que é que podemos dizer de Abraão, o antepassado de nossa raça? O que foi que ele conseguiu?
2 Ge ntehnik W̃ënu ŋa catahnëka soŋe ile ntik ỹa, awa kwëhnak ile koɗ naỹënahn, ɓare koɗina haryënkw W̃ën hna.
2 Se foi por causa das coisas que ele fez que Deus o aceitou, então ele teria motivo para se orgulhar, mas não para se orgulhar diante de Deus.
3 Vikerëh va më lehnëk: «Abëraham më kwëtahnëka W̃ënu ŋa do W̃ënu ŋa soŋe rac catahnëka g'Abëraham.»
3 Pois o que é que as Escrituras Sagradas dizem? Elas dizem: “Abraão creu em Deus, e por isso Deus o aceitou.”
4 Ale ryokuŋëɗ nuỹaɗ icos; icos tac gena ile njëɗik aki fo: ile rëfëka ye.
4 O salário que o trabalhador recebe não é um presente, mas é o pagamento a que ele tem direito por causa do trabalho que fez.
5 Ge ahnë ɗokuŋëɗina ɓare kwëtahnata W̃ën hunte liɗëhëhni vëw̃en catëni va, hutac ntehnëɗ catëk kaɓi kwëtahnëka.
5 Porém a pessoa que não põe a sua esperança nas coisas que faz, mas simplesmente crê em Deus, é a fé dessa pessoa que faz com que ela seja aceita por Deus, o Deus que trata o culpado como se ele fosse inocente.
6 David koyëna dënk njëw̃ëk soŋe uhnëfak ahnë ale ntehnëk W̃ën satëk hara ƴëkëna ɗoku lëw̃u:
6 E isso foi o que Davi queria dizer quando falou da felicidade daqueles que Deus aceita, sem levar em conta o que eles fazem.
7 «Mbetani vële ravëhnik
7 Davi disse: “Feliz aquele cujas maldades Deus perdoa e cujos pecados ele apaga!
8 Mbetak ale nkok ɗëkwëhnëna Ahwëhn a
8 Feliz aquele que o Senhor não acusa de cometer pecado!”
9 Uw̃i hnëfak vële hácik va fo bi hwëhnëk ma gë vële wok vëhácina per kwëhnëni? Takan nësinëk: W̃ënu ŋa catahnëka g'Abëraham soŋe ikwëtahn dëw̃u ŋa.
9 Será que essa felicidade de que Davi falou existe somente para os que são circuncidados ? É claro que não! Ela existe também para os que não são circuncidados. Pois já citamos as Escrituras Sagradas, que dizem: “Abraão creu em Deus, e por isso Deus o aceitou.”
10 Ɓare guve ntehnëko W̃ënu ŋa catëk? Ante káciko ŋa bi nke ma ante nkoyiko kácina ŋa nkeho? Gena ante káciko ŋa, ɓare kácilohna ten!
10 Quando foi que isso aconteceu? Foi antes ou depois de Abraão ser circuncidado? Foi antes e não depois.
11 Kácahnënde ỹa W̃ënu ŋa catahnëkawo gë Abëraham kaɓi kwëtahnëkawo. Tac W̃ënu ŋa njëɗakawo dahëse ile yeho háci ỹa soŋe tufahnahn catahnëka g'umë. Koyëna Abëraham yeho rëm fop vële hwëtahnëka W̃ën hara vëhácina soŋe W̃ënu ŋa catahnahna gë vëhni fëna.
11 Ele foi circuncidado mais tarde. E a sua circuncisão foi um sinal para provar que Deus aceitou Abraão porque ele tinha fé; e isso aconteceu quando ele ainda não havia sido circuncidado. Assim Abraão é o pai espiritual de todos os que creem em Deus e são aceitos por ele, mesmo que não sejam circuncidados.
12 Rëm vële hácik yeho fëna. Dehnëla vële hácik mbahn dëw̃ hni fo, ɓare vële rëfëɗ kwëtahn nte kwëhnako rëm fu Abëraham ŋa: umë, kwëtahnëkawo W̃ënu ŋa ani gë kácahnënde.
12 Ele é também o pai dos que são circuncidados. Não apenas porque são circuncidados, mas porque vivem a mesma vida de fé que Abraão, o nosso pai, viveu antes de ter sido circuncidado.
13 W̃ënu ŋa më lehnëkawo Abëraham gë vële hnagëlëɗ hnë vutah vuntëw̃u va vëhni lëw̃ëɗ ɗuniỹa ỹi. Ɓare W̃ënu ŋa dehnëlohna rac kaɓi Abëraham maw̃ëhnëko sariya ỹa. Ntehnëko kaɓi W̃ënu ŋa catahnëkawo g'Abëraham soŋe ikwëtahn dëw̃u ŋa.
13 Deus prometeu a Abraão e aos seus descendentes que o mundo ia pertencer a eles. Essa promessa foi feita não porque Abraão tinha obedecido à lei , mas porque ele havia crido em Deus e havia sido aceito por ele.
14 Ge vële w̃aw̃ëhnëk sariya fo hnuỹakënd iŋi ntëw̃, awa kwëtahn iŋa kwëhnana nafa do ile ntehnëko W̃ën njëɗahnëɗ ỹa gokëndina.
14 Pois, se aqueles que obedecem à lei vão receber o que Deus prometeu, então a fé é inútil, e a promessa de Deus não tem valor.
15 Sariya ỹa ntavah W̃ënu ŋa njojëɗ; hn'ile nkok gena sariya idënt geɗina.
15 Pois a lei traz o castigo de Deus. Mas, onde não existe lei, também não existe desobediência à lei.
16 Koyëna, ile ntehnëk W̃ën njëɗahnëɗ ỹa kwëtahn fo njojëɗ nkehahn uyëɗ W̃ënu ŋa do pacëk vutah Abëraham va fop nuỹaɗëni, gena soŋe vële w̃aw̃ëhnëk sariya fo ɓare fëna vële hwëtahnëɗ gante kwëtahnëk Abëraham ka. Abëraham ye rëm fu ỹa fuhnë fop.
16 Portanto, a promessa de Deus depende da fé, a fim de que a promessa seja garantida como presente de Deus a todos os descendentes de Abraão. Ela não é somente para os que obedecem à lei, mas também para os que creem em Deus como Abraão creu, pois ele é o pai espiritual de todos nós.
17 Gante pëƴahnëk Vikerëh ka: «Ntimi Rëm waɓulunda waƴaɓah.» Rëm fu ye haryënkw hnë W̃ën hunte kwëtahnëk ha, W̃ën hunte vëhnëndanëɗëhëhni vësëm va do liɗ nke ile wok gena ỹa.
17 Como dizem as Escrituras Sagradas : “Eu fiz de você o pai de muitas nações.” Assim a promessa depende de Deus, em quem Abraão creu, o Deus que ressuscita os mortos e faz com que exista o que não existia.
18 Abëraham, hnë wati le nkoko tëfëlahna kwëtahnëhna, kwëtahnëko. Umë nkehahnëk koyëna rëm waɓulunda waƴaɓah, gante ntehnëkawo W̃ën ka: «Vutah hu va njaɓëɗëni.»
18 Abraão teve fé e esperança, mesmo quando não havia motivo para ter esperança, e por isso ele se tornou “o pai de muitas nações”. Como dizem as Escrituras: “Os seus descendentes serão muitos.”
19 Ikwëtahn Abëraham ŋa ŋaỹëtaɗilohna mama nkëhnëko tëka wabëhn keme do pacëkawo mbahn dëw̃u ŋa ntafëko ɗus do Sara, asëvalu, nagëɗilohna.
19 Abraão tinha quase cem anos. Mas, mesmo quando ele pensou a respeito do seu corpo, que já estava como morto, ou quando lembrou que Sara não podia ter filhos, a sua fé não enfraqueceu.
20 Nkoko kwëtahn do dilohna vinahan viki ile ntehnëkawo W̃ën koɓëri ŋa; ikwëtahn dëw̃u ŋa njaw̃ënëɗëhawo do cëmbëɗëhawo W̃ënu ŋa.
20 Abraão não perdeu a fé, nem duvidou da promessa de Deus. A sua fé o encheu de poder, e ele louvou a Deus
21 Pacëkawo ɗus W̃ënu ŋa koɗ nti ile ntehnëka ỹa.
21 porque tinha toda a certeza de que Deus podia fazer o que havia prometido.
22 Soŋe rac W̃ënu ŋa catahnëka g'Abëraham.
22 Por isso Abraão, por meio da fé, “foi aceito por Deus.”
23 Ɓare waŋi wanës W̃ën «catahnëka g'Abëraham», gena soŋe lëw̃u fo herik.
23 As palavras “foi aceito” não falam somente dele.
24 Kerik fëna soŋe lëw̃ fu fuhnë vële rëfëka ntehninëfu catinëk, fuhnë vële hwëtahninëka W̃ën hunte w̃atëndëka hnë vësëm hna Yesu Ahwëhn fu ỹa.
24 Falam também de nós, que seremos aceitos, nós os que cremos em Deus, o qual ressuscitou Jesus, o nosso Senhor.
25 W̃ënu ŋa njëɗahnëka cëm soŋe wameh fu ŋa do matëndëka soŋe catin haryënkw lëw̃u.
25 Jesus foi entregue para morrer por causa dos nossos pecados e foi ressuscitado a fim de que nós fôssemos aceitos por Deus.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Romanos 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.