Gênesis 47
Vikerëh Vikasëk W̃ën gë Wapëgwala (COU) vs NVI
1 Awa Yosef më njik pëƴahna Faraw̃o ỹa ntehna: «Rëm mën ỹa gë vicër mën va do g'ahery mën a tëkini. Kanan matini gë wape wadëw̃ hni ŋa gë wuhnankal w̃a gë wuhni w̃a do gë fop ile kwëhnani ỹa. Tame hnë resiỹo Gosen hna nkeni.»
1 José foi dar as notícias ao faraó: "Meu pai e meus irmãos chegaram de Canaã com suas ovelhas, seus bois e tudo o que lhes pertence, e estão agora em Gósen".
2 Tac Yosef më nufëkëhni vicëru imbëɗ (5) va tufa Faraw̃o ỹa.
2 Depois escolheu cinco de seus irmãos e os apresentou ao faraó.
3 Arac më tëƴëkëhni: «Ye ye ɗoku hun ỹa?»
3 Perguntou-lhes o faraó: "Em que vocês trabalham? " Eles lhe responderam: "Teus servos são pastores, como os nossos antepassados".
4 Hn'inkal Kanan hna, inte ŋa njaɓëk ɗus hafo gona ile tokëɗëni wusaw̃ fu w̃a. Soŋe umë yijëɓun lëɗëntifu ani. Maw̃ëryanëryifu lëɗëntifu hnë resiỹo Gosen hna.»
4 Disseram-lhe ainda: "Viemos morar aqui por uns tempos, porque a fome é rigorosa em Canaã, e os rebanhos de teus servos não têm pastagem. Agora, por favor, permite que teus servos se estabeleçam em Gósen".
5 Faraw̃o ỹa më ntehnëka Yosef: «Kaɓi tame rëmuh gë vicër hu do g'ahery hu njijëni ɗarël hu,
5 Então o faraó disse a José: "Seu pai e seus irmãos vieram a você,
6 inkal Esipët ŋi fop hnë vák hu nke. Ƴëɗaryihni ntëɗëni hn'ile ỹak përënak nkal Esipët hna. Koɗëni ntëɗëni hnë resiỹo Gosen hna. Do ge kamahnëruhëhni hnë vëhni vële ỹak holëk ikwëɗ, kwëtehnahnëryihni wusaw̃ mën w̃a dënk.»
6 e a terra do Egito está a sua disposição; faça com que seu pai e seus irmãos habitem na melhor parte da terra. Deixe-os morar em Gósen. E se você vê que alguns deles são competentes, coloque-os como responsáveis por meu rebanho".
7 Yosef njokawo fëna rëmu vëhni Faraw̃o hna tufëndëlehnëhni. Sakob nkaỹëkawo Faraw̃o ỹa g'untënah,
7 Então José levou seu pai Jacó ao faraó e o apresentou a ele. Depois Jacó abençoou o faraó,
8 do Faraw̃o ỹa më tëƴëka: «Wabëhn waƴëhw hwëhnaru?»
8 e este lhe perguntou: "Quantos anos o senhor tem? "
9 Sakob më ntëkwaka: «Wabëhn keme gë wafëhw warar ye (130) ga nkwërëtalehnahnëɗëfu hn'inkal gë inkal. Wabëhn mën ŋa ndëcëk ñap, do korotëɓu. Nuỹala ten wabëhn wante nuỹaniho vacërakëlo mën vële wërëtalehnëɗëho gë ami ki va.»
9 Jacó respondeu ao faraó: "São cento e trinta os anos da minha peregrinação. Foram poucos e difíceis e não chegam aos anos da peregrinação dos meus antepassados".
10 Sakob më mbok nkaỹëka kat Faraw̃o ỹa do cahn cery inaw̃ hna.
10 Então, Jacó abençoou o faraó e retirou-se.
11 Awa Yosef më njëɗaka rëmu gë vicëru do g'aheryu ntëɗëni hnë nkal nte ỹak fërënak Esipët ŋa, hnë resiỹo Ramëses hna, gante ntehnëkawo Faraw̃o ka. Më njëɗakëhni inkal nte kwëhnëɗëni vëhni.
11 José instalou seu pai e seus irmãos e deu-lhes propriedade na melhor parte das terras do Egito, na região de Ramessés, conforme a ordem do faraó.
12 Më njëɗakëhni ile rëkëɗ tokëndëni vëhni rëmu gë vicëru g'aheryu, ale-wo-le gante tëkwëk tere lëw̃u ka.
12 Providenciou também sustento para seu pai, para seus irmãos e para toda a sua família, de acordo com o número de filhos de cada um.
13 Inte ŋa njaɓëko hafo ile rokëɗe golohna inkal hna fop. Esipët hna gë Kanan hna, vahnë va camëniho ɗus soŋe inte ŋa.
13 Não havia mantimento em toda a região, pois a fome era rigorosa; tanto o Egito como Canaã desfaleciam por causa da fome.
14 Yosef mbarëpëko fop koryi vëvë Esipët va do gë vëvë Kanan va ile ntaw̃andëniho roka ỹa do maruŋehn hnë cery inaw̃ Faraw̃o hna.
14 José recolheu toda a prata que circulava no Egito e em Canaã, dada como pagamento do trigo que o povo comprava, e levou-a ao palácio do faraó.
15 Ante nkok gona koryi Esipët hna gë Kanan hna per, vëvë Esipët va më njini ntehnëniha Yosef: «Ƴëɗaryifu ile rokëɗëfun. Ñaɗu bi sëmëfu ayëkatëndëfu, kaɓi goryaryëlëfuhna koryi?»
15 Quando toda a prata do Egito e de Canaã se esgotou, todos os egípcios foram suplicar a José: "Dá-nos comida! Não nos deixes morrer só porque a nossa prata acabou".
16 Yosef më ntëkwak: «Ge goryeryëluhna koryi, ƴëɗaryinow̃ëhni wusaw̃ hun w̃i, do ami, njëɗaɗëmu ile rokëɗe.»
16 E José lhes disse: "Tragam então os seus rebanhos, e em troca lhes darei trigo, uma vez que a prata de vocês acabou".
17 Awa më njojënihëhni wusaw̃ wulëw̃ hni w̃a njëɗaniha Yosef: wafahnac w̃a gë wape ŋa gë wuhnankal w̃a gë wuhni w̃a do gë wafali w̃a. Yosef më njëɗakëhni roka ỹa. Bëhn rac njëɗakëhniwo ile tokëɗëni, nkwëcëtëlëni gë wusaw̃ wulëw̃ hni w̃a fop.
17 E trouxeram a José os rebanhos, e ele deu-lhes trigo em troca de cavalos, ovelhas, bois e jumentos. Durante aquele ano inteiro ele os sustentou em troca de todos os seus rebanhos.
18 Bëhn le ryaviko hna, më mbokajëni ntehnëniha Yosef: «Asankaf, koɗelihna asow̃i soŋe afëƴayi goryaryëlëfuhna koryi do wëjë hwëhnëkëhni tame wusaw̃ fu w̃i. Ñoñ goryaryëlëfuhna le hoɗeru alehni njëɗaɗeru. Vimbahn fu vi fo woryaryëɓun gë wayal fu w̃i.
18 O ano passou, e no ano seguinte voltaram a José, dizendo: "Não temos como esconder de ti, meu senhor, que uma vez que a nossa prata acabou e os nossos rebanhos lhe pertencem, nada mais nos resta para oferecer, a não ser os nossos próprios corpos e as nossas terras.
19 Ñaɗu bi sëmëfu ayëkatëndëfu do ravëfu wayal fu w̃i? Daw̃ëryifu gë wayal walaw̃ëfu w̃i do ayëɗafu ile rokëɗëfun. Nkeɗëfun vëramp Faraw̃o ỹa do umë hwëhnëɗ wayal fu w̃i. Ñaɗilëfuhna sëmëfu. Ƴëɗaryifu wanëɗa holahnëfu woryaryëfu walaw̃ary fu w̃a do hara wayal fu w̃i gena fëk.»
19 Não deixes que morramos e que as nossas terras pereçam diante dos teus olhos! Compra-nos, juntamente com as terras, em troca de trigo, e nós, com as nossas terras, seremos escravos do faraó. Dá-nos sementes para que sobrevivamos e não morramos de fome, a fim de que a terra não fique desolada".
20 Yosef më ntaw̃ëhnëka Faraw̃o ỹa fop wayal wavë Esipët w̃a, kaɓi inte ŋa nkwënako do avë Esipët-wo nkwafëɗëho kaỹ dëw̃u ŋa. Koyëna, nkal Esipët ŋa fop Faraw̃o ỹa hwëhnëko
20 Assim, José comprou todas as terras do Egito para o faraó. Todos os egípcios tiveram que vender os seus campos, pois a fome os obrigou a isso. A terra tornou-se propriedade do faraó.
21 do Yosef vëramp ntikëhniwo fop vëvë Esipët va.
21 Quanto ao povo, José o reduziu à servidão, de uma à outra extremidade do Egito.
22 Wayal vësëna wasaɗëha va fo nkoko daw̃ëna Yosef, kaɓi nkeho sariya le kahnëndëko Faraw̃o ỹa soŋe lëw̃ hni ỹa. Ile ndemaɗëhëhniwo Faraw̃o ỹa tokëɗëniho, umë nkoniho vëwafahnëna wayal walëw̃ hni w̃a.
22 Somente as terras dos sacerdotes não foram compradas, porque, por lei, esses recebiam sustento regular do faraó, e disso viviam. Por isso não tiveram que vender as suas terras.
23 Yosef më ntehnëkëhni ɓulunda ỹa: «Awa, ntaw̃ëhnëɓuha Faraw̃o ỹa wayal hun w̃a gë w̃uhnë per. Tame njëɗaɗëmu uhnëɗa ule hnaɗëɗun wëhaỹ hna.
23 Então José disse ao povo: "Ouçam! Hoje comprei vocês e suas terras para o faraó; aqui estão as sementes para que cultivem a terra.
24 Ɓare njëɗaɗunëha Faraw̃o ỹa ivëryëna-wo hnë ile varëpërun hna. Ile wok ỹa w̃uhnë hwëhnëɗ. Rac rëkëɗun ahnaɗëndu do arokëndu, w̃uhnë gë vutah hun va do gë vële lëɗëlantun va.»
24 Mas vocês darão a quinta parte das suas colheitas ao faraó. Os outros quatro quintos ficarão para vocês como sementes para os campos e como alimento para vocês, seus filhos e os que vivem em suas casas".
25 Më ntëkwaniha: «Pehëtëɗëhëfu cëm iŋa. Kaɓi kwëhnaru nëf ŋa gë fuhnë, maw̃ëɓun yefu vëramp Faraw̃o ỹa.»
25 Eles disseram: "Meu senhor, tu nos salvaste a vida. Visto que nos favoreceste, seremos escravos do faraó".
26 Awa Yosef më kahnëndëk sariya le wok hafo dol: Esipët hna, ivëryëna-wo hnë ile varëpik hna Faraw̃o ỹa hwëhnëk. Wayal vësëna wasaɗëha va fo nkoko kwëhnëna Faraw̃o ỹa.
26 Assim, quanto à terra, José estabeleceu o seguinte decreto no Egito, que permanece até hoje: Um quinto da produção pertence ao faraó. Somente as terras dos sacerdotes não se tornaram propriedade do faraó.
27 Ɓulunda Isërayel ỹa Esipët hna ntëɗëniho, resiỹo Gosen hna. Nuỹaniho hnapul, nagëlëniho do njaɓëni ɗus.
27 Os israelitas se estabeleceram no Egito, na região de Gósen. Lá adquiriram propriedades, foram prolíferos e multiplicaram-se muito.
28 Sakob ntiko wabëhn pëhw g'imbëɗ gë waki (17) Esipët hna. Wabëhn keme gë wafëhw wahnah g'imbëɗ gë waki (147) nuỹako fop ka ỹa cëmat.
28 Jacó viveu dezessete anos no Egito, e os anos da sua vida chegaram a cento e quarenta e sete.
29 Ante nkëhnëko cëm ŋa, më macëka aju Yosef do ntehna: «Ge ñaɗuho, tufërye iña hu ŋa do gë kahnënda hu ŋa: kuyëtëry vák hu ỹi mbuf mën li, alëkëhno alehn ɓañëɗilihohna Esipët li.
29 Aproximando-se a hora da sua morte, Israel chamou seu filho José e lhe disse: "Se quer agradar-me, ponha a mão debaixo da minha coxa e prometa que será bondoso e fiel comigo: Não me sepulte no Egito.
30 Ge cëmëɓu, njoɗu iñas mën ŋa ayi ahwët ƴag vacërakëlo mën hna.»
30 Quando eu descansar com meus pais, leve-me daqui do Egito e sepulte-me junto a eles". José respondeu: "Farei como o senhor me pede".
31 Sakob më mbok ntehnëka: «Dëkëhnërye.» Yosef më ntëkëhnëka. Awa Sakob më tënkwëk do camehn.
31 Mas Jacó insistiu: "Jure-me". E José lhe jurou, e Israel curvou-se apoiado em seu bordão.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 47, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.