Gênesis 45

Vikerëh Vikasëk W̃ën gë Wapëgwala (COU) vs NTLH

Sair da comparação
NTLH Nova Tradução na Linguagem de Hoje 2000
1 Awa Yosef koɗilohna nko nduñëna haryënkw vële hwëhnëkawo va; më ntehnëkëhni cahnëni. Koyëna umë fo woko gë vicëru g'aheryu ante tufëhnakëhniwo bi mo nke ŋa.
1 José não conseguiu mais controlar a sua emoção diante dos seus empregados, de modo que gritou: — Saiam todos daqui! Por isso nenhum dos empregados estava ali quando José contou aos irmãos quem ele era.
2 Ɓare koɗëho ɗus hafo vële canëko va nkwëryëɗënihawo, do wakasëk watac tëkëko hafo cery inaw̃ Faraw̃o hna.
2 Ele começou a chorar tão alto, que os egípcios ouviram, e a notícia chegou até o palácio do rei.
3 Yosef më ntehnëkëhni vicëru g'aheryu: «Ami ye, Yosef! Rëm fu ỹa nkok bi?» Ɓare vëhni vëhoɗilohna ntëkwaniha, ntakëkëhniwo ɗus g'umë.
3 José disse aos irmãos: — Eu sou José. O meu pai ainda está vivo? Quando os irmãos ouviram isso, ficaram tão assustados, que não puderam responder nada.
4 Awa Yosef më ntehnëkëhni: «Tëhajëno.» Më tëhaniha. Yosef më mbok ntehnëkëhni: «Ami ye, Yosef, ahery hun ale wafërunëho soŋe yoyiwu Esipët hna.
4 E José disse: — Cheguem mais perto de mim, por favor. Eles chegaram, e ele continuou: — Eu sou o seu irmão José, aquele que vocês venderam a fim de ser trazido para o Egito.
5 Tame, antë pëɓu yiw̃ëhnah do antë ahniralu kaɓi aki nkwafërunëho. W̃ënu ŋa ryënkwehniko ani, soŋe holahnu fehëtu.
5 Agora não fiquem tristes nem aborrecidos com vocês mesmos por terem me vendido a fim de ser trazido para cá. Foi para salvar vidas que Deus me enviou na frente de vocês.
6 Wëli, inte ŋa nuỹak wabëhn waki (2) nkal li do nkojëk wabëhn mbëɗ (5) uyam g'iɓarëp geɗina.
6 Já houve dois anos de fome no mundo, e ainda haverá mais cinco anos em que ninguém vai preparar a terra, nem colher.
7 W̃ënu ŋa ryënkwehniko hn'iŋi nkal, ahwëhnahnuni hnënk do awontiwu; pehët cankaf ye.
7 Deus me enviou na frente de vocês a fim de que ele, de um modo maravilhoso, salvasse a vida de vocês aqui neste país e garantisse que teriam descendentes.
8 «Awa gena w̃uhnë sañëtiko ani, W̃ënu ŋa ye. Do umë fëna liko yewu asankaf aryënkwëryënkw ale ỹak hwëhnak nafa ava Faraw̃o ỹa avë Esipët aỹi: ami ye nkaf acery inaw̃ Faraw̃o ŋa do ye fëna asankaf inkal Esipët ŋa fop.
8 Portanto, não foram vocês que me mandaram para cá, mas foi Deus. Ele me pôs como o mais alto ministro do rei. Eu tomo conta do palácio dele e sou o governador de todo o Egito.
9 «Tame, ƴiryin ñap alehnuna apa: “Ajë hu Yosef më lehnëk: W̃ënu ŋa naw̃ëndëko hn'inkal Esipët hna fop. Ƴij ỹal mën hna hara ɓiỹëlihna.
9 — Agora voltem depressa para casa e digam ao meu pai que o seu filho José manda lhe dizer o seguinte: “Deus me fez governador de todo o Egito. Venha me ver logo; não demore.
10 Hnë resiỹo Gosen hna ntëɗëɗun gë vutah hu va, gë vërah hni, wape hu ŋa, wuhnankal hu w̃a, wuhni hu w̃a do fop ile hwëhnëru ỹa. Koyëna ɗarël mën nkeɗu.
10 O senhor morará na região de Gosém e assim ficará perto de mim — o senhor, os seus filhos, os seus netos, as suas ovelhas, as suas cabras, o seu gado e tudo o que é seu.
11 Ami njëɗaɗëmi ile valëɗëhi ỹa fop, wëjë, tere hu ỹa, do gë wusaw̃ hu w̃a, soŋe antë nkoji iñë, kaɓi ani gë wabëhn mbëɗ (5) inte ŋa nkoɗ.”»
11 A fome ainda vai durar mais cinco anos, e em Gosém eu darei mantimentos ao senhor, à sua família e aos seus animais. Assim não lhes faltará nada.”
12 Yosef më nkwënëk: «Do wëli: nuɗun w̃uhnë dënk, do ahery mën aỹi Besame fëna nuɗ, paryi nke ami Yosef hnësëhnëɗëhu.
12 José continuou: — Todos vocês e Benjamim, o meu irmão, podem ver que sou eu mesmo, José, quem está falando.
13 Awa ƴiryin afëƴawuna apa fop nafa le hwëhnaɓu hnë Esipët ỹa, do pëƴaryina fop le hnurun ỹa. Tac ƴojëna ñap ani.»
13 Contem ao meu pai como sou poderoso aqui no Egito, contem tudo o que têm visto. Vão depressa e tragam o meu pai para cá.
14 Yosef më muryaka Besame, aheryu, pëgwëlehn kond; Besame fëna koɗëho.
14 José abraçou o seu irmão Benjamim e começou a chorar. E, abraçado com José, Benjamim também chorou.
15 Yosef muryakëhniwo fëna vicëru kotënd ɗus. Ga ndëcëk umë, vëhni fop nësëlëɗëniho g'umë.
15 Então, ainda chorando, José abraçou e beijou cada um dos seus irmãos. Depois disso os irmãos começaram a falar com ele.
16 Ga njëtayik cery inaw̃ Faraw̃o hna vicëru g'aheryu Yosef va tëkëni Esipët hna, Faraw̃o ỹa gë vësankaf vële rëhakawo va natëkëhniwo.
16 A notícia de que os irmãos de José tinham vindo chegou até o palácio do rei do Egito, e ele e os seus servidores ficaram contentes com isso.
17 Faraw̃o ỹa më ntehnëka Yosef: «Dehnëryihni vicër hu g'ahery hu ndiɓëndënihëhni wafali walëw̃ hni w̃a do mëncëni gë Kanan,
17 O rei disse a José: — Diga aos seus irmãos que carreguem os animais e voltem para a terra de Canaã.
18 soŋe njinëhnëniha rëm hni gë watere wadëw̃ hni ŋa njojënihëhni ani. Hnë resiỹo le ỹak vetak hnë Esipët hna njëɗaɗëfuhëhni ntëɗëni, do ile ỹak fërënak hnë Esipët ỹa rëkëɗ tokëndëni.
18 E me tragam o pai deles e as famílias deles. Eu lhes darei as melhores terras que há no Egito, e eles comerão o que este país produz de melhor.
19 Ntehnëɗuhëhni fëna nufëni wasaret Esipët li njohahninihëhni vësëval hni, vutah hni do gë rëm hni.
19 Que os seus irmãos levem daqui do Egito carretas para trazerem as mulheres, as crianças pequenas e também o pai deles.
20 Tëfëlahna njahnani soŋe viỹë vile tavëhëɗëni hnam va. Kaɓi, hnë resiỹo le ỹak vetak hnë Esipët hna njijëɗëni ntëɗëni.»
20 E não se preocupem por deixarem para trás as coisas que têm, pois o melhor que há na terra do Egito será deles.
21 Viju Sakob va më ntini ile ntehniniho ỹa. Yosef më njëɗakëhni wasaret w̃a gante ntehnëkawo Faraw̃o ka, tac gë vile valëhëɗëhëhni hn'ankaw̃ hna.
21 Os filhos de Jacó fizeram isso. José lhes deu carretas, como o rei havia mandado, e mantimento para a viagem.
22 Më mbuñakëhni vëhni fop ale-wo-le viỹi viwamah. Ɓare Besame, viỹi imbëɗ (5) mbuñakawo gë waŋëc koryi wakeme watar (300).
22 Também lhes deu roupas novas, mas a Benjamim deu trezentas barras de prata e cinco mudas de roupas.
23 Më njëɗanahnëka rëmu wafali pëhw (10) wale ryiɓëndik viỹë vifërën vivë Esipët, gë wafali ipëhw (10) wale ryiɓëndik roka, vamburu do gë vile rokëɗe soŋe uyas lëw̃u w̃a.
23 Para o pai, José mandou dez jumentos carregados das melhores coisas do Egito e dez jumentos carregados de trigo, pão e outros mantimentos para a viagem.
24 Yosef më ntehnëkëhni antë nkwajëlëhëndëni nkaw̃ hna. Tac koyalëni.
24 Os irmãos se despediram, e na hora de partir José aconselhou: — Não briguem pelo caminho.
25 Matëlehnëni Esipët hna mëncëni gë Kanan do tëkëni vëhni rëm hni Sakob hna.
25 Eles saíram do Egito e, quando chegaram a Canaã, foram à casa de Jacó, o seu pai.
26 Më pëƴaniha: «Yosef cëmëna! Do umë ye asankaf Esipët ỹa fop.» Cëmëkawo mbahn iŋa, ɓare koɗilohna kwëtahnëhni.
26 Então lhe disseram: — José está vivo! Ele é o governador de todo o Egito! Jacó quase desmaiou e não podia acreditar.
27 Më tëfëtanëniha fop ile nësëko Yosef ỹa. Tac Sakob më nuk wasaret wale njëɗanahnëko Yosef njohahni w̃a. Awa nkelehn had ale sëmëko njënat.
27 Porém, quando lhe contaram tudo o que José tinha dito, e quando viu as carretas que havia mandado para levá-lo para o Egito, Jacó ficou muito animado.
28 Do më ntehnëk: «Ha, pacëko: ajë mën a Yosef cëmëna ten. Afo yiwu hnuw̃a ani gë sëmahnëndu ỹa.»
28 E disse: — Já chega! O meu filho José ainda está vivo. Quero vê-lo antes de eu morrer.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 45, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.