Gênesis 45

Vikerëh Vikasëk W̃ën gë Wapëgwala (COU) vs NAA

Sair da comparação
NAA Nova Almeida Atualizada 2017
1 Awa Yosef koɗilohna nko nduñëna haryënkw vële hwëhnëkawo va; më ntehnëkëhni cahnëni. Koyëna umë fo woko gë vicëru g'aheryu ante tufëhnakëhniwo bi mo nke ŋa.
1 Então José, não conseguindo se conter diante de todos os que estavam com ele, gritou: — Saiam todos da minha presença! E ninguém ficou com ele, quando José se deu a conhecer a seus irmãos.
2 Ɓare koɗëho ɗus hafo vële canëko va nkwëryëɗënihawo, do wakasëk watac tëkëko hafo cery inaw̃ Faraw̃o hna.
2 E levantou a voz em choro, de maneira que os egípcios o ouviam e também a casa de Faraó.
3 Yosef më ntehnëkëhni vicëru g'aheryu: «Ami ye, Yosef! Rëm fu ỹa nkok bi?» Ɓare vëhni vëhoɗilohna ntëkwaniha, ntakëkëhniwo ɗus g'umë.
3 E disse a seus irmãos: — Eu sou José. Meu pai ainda está vivo? E seus irmãos não lhe puderam responder, de tão assustados que ficaram diante dele.
4 Awa Yosef më ntehnëkëhni: «Tëhajëno.» Më tëhaniha. Yosef më mbok ntehnëkëhni: «Ami ye, Yosef, ahery hun ale wafërunëho soŋe yoyiwu Esipët hna.
4 E José disse aos seus irmãos: — Agora cheguem perto de mim. E eles chegaram. Então ele disse: — Eu sou José, o irmão de vocês, que vocês venderam para o Egito.
5 Tame, antë pëɓu yiw̃ëhnah do antë ahniralu kaɓi aki nkwafërunëho. W̃ënu ŋa ryënkwehniko ani, soŋe holahnu fehëtu.
5 Agora, pois, não fiquem tristes nem irritados contra vocês mesmos por terem me vendido para cá, porque foi para a preservação da vida que Deus me enviou adiante de vocês.
6 Wëli, inte ŋa nuỹak wabëhn waki (2) nkal li do nkojëk wabëhn mbëɗ (5) uyam g'iɓarëp geɗina.
6 Porque já houve dois anos de fome na terra, e ainda restam cinco anos em que não haverá lavoura nem colheita.
7 W̃ënu ŋa ryënkwehniko hn'iŋi nkal, ahwëhnahnuni hnënk do awontiwu; pehët cankaf ye.
7 Deus me enviou adiante de vocês, para que fosse conservado para vocês um remanescente na terra e para que a vida de vocês fosse salva por meio de um grande livramento.
8 «Awa gena w̃uhnë sañëtiko ani, W̃ënu ŋa ye. Do umë fëna liko yewu asankaf aryënkwëryënkw ale ỹak hwëhnak nafa ava Faraw̃o ỹa avë Esipët aỹi: ami ye nkaf acery inaw̃ Faraw̃o ŋa do ye fëna asankaf inkal Esipët ŋa fop.
8 Assim, não foram vocês que me enviaram para cá, e sim Deus, que fez de mim como que um pai de Faraó, e senhor de toda a sua casa, e como governador em toda a terra do Egito.
9 «Tame, ƴiryin ñap alehnuna apa: “Ajë hu Yosef më lehnëk: W̃ënu ŋa naw̃ëndëko hn'inkal Esipët hna fop. Ƴij ỹal mën hna hara ɓiỹëlihna.
9 Voltem depressa para junto de meu pai e digam a ele: “Assim manda dizer o seu filho José: Deus me pôs por senhor em toda a terra do Egito. Venha para junto de mim; não demore.
10 Hnë resiỹo Gosen hna ntëɗëɗun gë vutah hu va, gë vërah hni, wape hu ŋa, wuhnankal hu w̃a, wuhni hu w̃a do fop ile hwëhnëru ỹa. Koyëna ɗarël mën nkeɗu.
10 O senhor habitará na terra de Gósen e estará perto de mim — o senhor, os seus filhos, os filhos de seus filhos, os seus rebanhos, o seu gado e tudo o que lhe pertence.
11 Ami njëɗaɗëmi ile valëɗëhi ỹa fop, wëjë, tere hu ỹa, do gë wusaw̃ hu w̃a, soŋe antë nkoji iñë, kaɓi ani gë wabëhn mbëɗ (5) inte ŋa nkoɗ.”»
11 Ali eu o sustentarei, porque ainda haverá cinco anos de fome. Do contrário, acabará empobrecendo — o senhor, a sua casa e tudo o que lhe pertence.”
12 Yosef më nkwënëk: «Do wëli: nuɗun w̃uhnë dënk, do ahery mën aỹi Besame fëna nuɗ, paryi nke ami Yosef hnësëhnëɗëhu.
12 José continuou: — Eis que vocês mesmos estão vendo, e meu irmão Benjamim vê também, que sou eu mesmo quem está falando com vocês.
13 Awa ƴiryin afëƴawuna apa fop nafa le hwëhnaɓu hnë Esipët ỹa, do pëƴaryina fop le hnurun ỹa. Tac ƴojëna ñap ani.»
13 Anunciem a meu pai toda a minha glória no Egito e tudo o que vocês puderam ver. Vão depressa e tragam o meu pai para cá.
14 Yosef më muryaka Besame, aheryu, pëgwëlehn kond; Besame fëna koɗëho.
14 E, lançando-se ao pescoço de seu irmão Benjamim, chorou. E, abraçado com ele, Benjamim também chorou.
15 Yosef muryakëhniwo fëna vicëru kotënd ɗus. Ga ndëcëk umë, vëhni fop nësëlëɗëniho g'umë.
15 José beijou todos os seus irmãos e chorou, abraçado com eles. Depois, os seus irmãos falaram com ele.
16 Ga njëtayik cery inaw̃ Faraw̃o hna vicëru g'aheryu Yosef va tëkëni Esipët hna, Faraw̃o ỹa gë vësankaf vële rëhakawo va natëkëhniwo.
16 Fez-se ouvir na casa de Faraó esta notícia: “Chegaram os irmãos de José.” E Faraó e seus oficiais ficaram contentes com a notícia.
17 Faraw̃o ỹa më ntehnëka Yosef: «Dehnëryihni vicër hu g'ahery hu ndiɓëndënihëhni wafali walëw̃ hni w̃a do mëncëni gë Kanan,
17 Então Faraó disse a José: — Diga aos seus irmãos que façam o seguinte: carreguem os animais e voltem para a terra de Canaã;
18 soŋe njinëhnëniha rëm hni gë watere wadëw̃ hni ŋa njojënihëhni ani. Hnë resiỹo le ỹak vetak hnë Esipët hna njëɗaɗëfuhëhni ntëɗëni, do ile ỹak fërënak hnë Esipët ỹa rëkëɗ tokëndëni.
18 peguem o pai e as famílias de vocês e venham para junto de mim. Eu lhes darei o melhor da terra do Egito e vocês comerão a fartura da terra.
19 Ntehnëɗuhëhni fëna nufëni wasaret Esipët li njohahninihëhni vësëval hni, vutah hni do gë rëm hni.
19 — Ordene que façam também isto: levem da terra do Egito carretas para trazer os filhinhos e as mulheres de vocês; tragam o pai de vocês e venham.
20 Tëfëlahna njahnani soŋe viỹë vile tavëhëɗëni hnam va. Kaɓi, hnë resiỹo le ỹak vetak hnë Esipët hna njijëɗëni ntëɗëni.»
20 Não se preocupem com as suas coisas, porque o melhor de toda a terra do Egito será de vocês.
21 Viju Sakob va më ntini ile ntehniniho ỹa. Yosef më njëɗakëhni wasaret w̃a gante ntehnëkawo Faraw̃o ka, tac gë vile valëhëɗëhëhni hn'ankaw̃ hna.
21 E os filhos de Israel fizeram assim. José lhes deu carretas, conforme a ordem de Faraó; também lhes deu mantimento para a viagem.
22 Më mbuñakëhni vëhni fop ale-wo-le viỹi viwamah. Ɓare Besame, viỹi imbëɗ (5) mbuñakawo gë waŋëc koryi wakeme watar (300).
22 A cada um deles deu roupas novas, mas a Benjamim deu trezentas moedas de prata e cinco roupas novas.
23 Më njëɗanahnëka rëmu wafali pëhw (10) wale ryiɓëndik viỹë vifërën vivë Esipët, gë wafali ipëhw (10) wale ryiɓëndik roka, vamburu do gë vile rokëɗe soŋe uyas lëw̃u w̃a.
23 Também enviou a seu pai dez jumentos carregados do melhor do Egito, e dez jumentas carregadas de cereais e pão, e mantimento para a viagem do pai.
24 Yosef më ntehnëkëhni antë nkwajëlëhëndëni nkaw̃ hna. Tac koyalëni.
24 E despediu os seus irmãos. Ao partirem, disse-lhes: — Não briguem pelo caminho.
25 Matëlehnëni Esipët hna mëncëni gë Kanan do tëkëni vëhni rëm hni Sakob hna.
25 Então partiram do Egito e vieram à terra de Canaã, a Jacó, seu pai,
26 Më pëƴaniha: «Yosef cëmëna! Do umë ye asankaf Esipët ỹa fop.» Cëmëkawo mbahn iŋa, ɓare koɗilohna kwëtahnëhni.
26 e lhe disseram: — José ainda vive e é governador de toda a terra do Egito. Com isto, o coração lhe ficou como sem bater, porque não podia acreditar no que diziam.
27 Më tëfëtanëniha fop ile nësëko Yosef ỹa. Tac Sakob më nuk wasaret wale njëɗanahnëko Yosef njohahni w̃a. Awa nkelehn had ale sëmëko njënat.
27 Mas, quando eles lhe contaram tudo o que José havia falado e quando ele viu as carretas que José havia mandado para levá-lo ao Egito, o espírito de Jacó, o pai deles, reviveu.
28 Do më ntehnëk: «Ha, pacëko: ajë mën a Yosef cëmëna ten. Afo yiwu hnuw̃a ani gë sëmahnëndu ỹa.»
28 E Israel disse: — Basta! O meu filho José ainda vive. Irei e o verei antes que eu morra.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 45, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.