Gênesis 44

Vikerëh Vikasëk W̃ën gë Wapëgwala (COU) vs VC

Sair da comparação
VC Versão Católica
1 Ga mbiỹëk, Yosef më ntehnëka ankaf vëryokuŋ vëvë tere lëw̃u va: «Pëɓënëry wësaku viỹë vahnë, ƴëɗaryihni roka yaɓah ile koɗëni njoni. Taw̃aryiry fëna koryi ỹa wësaku hni hna.
1 José deu esta ordem ao intendente de sua casa: "Enche de víveres os sacos destes homens tanto quanto possam conter, e põe o dinheiro de cada um na boca do saco.
2 Hnë saku ale ỹak vak hna taw̃ëɗu koryi ỹa do ñërya mën nte ryëhwarik koryi ŋa fëna.» Asan a më ntik ile ntehnëkawo Yosef ỹa.
2 Porás minha taça de prata na boca do saco do mais novo, com o preço do seu trigo". E fez o intendente como José lhe mandara.
3 Ga tëk pac, tavëlehnini njini viju Sakob gë wafali walëw̃ hni w̃a.
3 De manhã, ao romper do dia, foram despedidos com seus jumentos.
4 Cahnëlehnëni naw̃ hna, ɓare vëỹaw̃ënëlohna ten ɗus ante ntehnëkawo Yosef ankaf vëryokuŋ vëvë tere lëw̃u va: «Tëfëlehnëryihni vëỹi vahnë arëkahni. Tëƴëryihni: “Ntinëhnirun ufërën awa soŋe ye sosahnërun uw̃eh?
4 Deixaram a cidade, mas, não tendo ido ainda muito longe, José disse ao seu intendente: "Levanta-te e persegue estes homens e, quando os tiveres alcançado, dir-lhes-ás: Por que pagastes o bem com o mal?
5 Soŋe ye lerun ñërya koryi nte cehand do cihnand ale ryokuŋëhnëɗëfu ỹa? Uw̃eh sankaf ye ile lirun ỹi!”»
5 {A taça que roubastes} é aquela em que bebe o meu senhor e da qual se serve para suas adivinhações. Fizestes muito mal."
6 Asan a më tëkakëhni do ntehnëhni watac.
6 O intendente, tendo-os alcançado, falou-lhes desse modo.
7 Më ntëkwani: «Asankaf, hak koɗu alehnëfu aki? Muk koɗilëfuhna lifu iñë gë iỹi ki!
7 Eles responderam-lhe: "Por que fala assim o meu senhor? Longe de teus servos a idéia de fazerem semelhante coisa!
8 Mbokaryiɓun koryi le rëkatëɓunëho hnë wësaku fu Kanan hna. Awa soŋe ye leɗëfun koryi ma sanu tere ale ryokuŋëhnëɗu ỹa?
8 Nós te trouxemos de Canaã o dinheiro que tínhamos encontrado na boca dos sacos. Por que, pois, haveríamos de roubar prata ou ouro na casa de teu senhor?
9 Ge tëkatik aŋi ñërya hnë saku aryampo hnë fuhnë, ndaw̃i! Do fuhnë dënk nkeɗëfun vëramp hu.»
9 Que aquele dos teus servos com quem for encontrada a taça morra, e, ao mesmo tempo, nós nos tornemos escravos do meu senhor".
10 Asan a më ntëkwak: «Awa, dinëfu gante nësërun ki. Ɓare hnë ale tëkatëɗe ỹa, umë fo yeɗ aramp mën a; vëỹëntaw̃ va afaya nkeɗëni.»
10 "Está bem! disse-lhes ele. Seja como dissestes! Aquele com quem for encontrada a taça será meu escravo. Vós outros sereis livres."
11 Më cëlëndëni ale-wo-le ñap saku lëw̃u ỹa do piɗëtëni.
11 E, imediatamente, pôs cada um o seu saco por terra e o abriu.
12 Ñërya ŋa hnë saku Besame hna|src="co00749c.TIF" size="col" copy="David C. Cook" ref="44.12" Asan a më njëkëk fop wësaku w̃a pëgw hnë va ale sërëhnëkëhni hna do tëkwahn fatoƴ fa. Më tëkatëk ñërya ŋa hnë saku Besame hna.
12 O intendente revistou-os começando pelo mais velho e acabando pelo mais novo; e a taça foi encontrada no saco de Benjamim.
13 Awa vicëru më cëfëhnëkëhni hafo citëni viỹi vilëw̃ hni va do mbokaryëni ndiɓëndënihëhni wafali w̃a wësaku w̃a tac mbokani g'inaw̃.
13 Eles rasgaram suas vestes e, tendo cada um carregado de novo o seu jumento, voltaram para a cidade.
14 Awa ga tëkëni Yuɗa gë vicëru do gë vëheryu vëhni Yosef hna, Yosef hnam fo nkoko. Më ndëkwëhnëni wayëka w̃a nkal hna haryënkw lëw̃u.
14 Judá e seus irmãos entraram em casa de José, que estava ainda em sua casa, e prostraram-se por terra diante dele.
15 Yosef më ntehnëkëhni: «Soŋe ye lirun iỹin? Ƴëtëluhna bi asan g'ami ki kwëhnaɓu fanka soŋe yëtu fop?»
15 José disse-lhes: "Que é isso que fizestes? Não sabíeis que sou um homem dotado da faculdade de adivinhar?"
16 Yuɗa më teɓak wanës ŋa ntehn: «Asankaf, ñoñ koɗilëfuhna alëkwayi. Ñoñ gena ile hoɗ tufahn nufëlëfuhna. Ɓare W̃ënu ŋa rufahnëk ile w̃enëɓun ỹa, awa vëramp hu yeɗëfun g'ale yokëh ñërya ŋi per.»
16 Judá respondeu: "Que podemos dizer a meu senhor? Que falaremos? Como nos justificar? Deus descobriu o crime de teus servos. Somos os escravos do meu senhor, nós e aquele junto de quem foi encontrada a taça."
17 Yosef më ntehnëkëhni: «Hali, koɗa liwu koyëna. Ale yokëh aỹi fo yeɗ aramp mën. Ɓare w̃uhnë mëncëryin ƴam gë vëhni rëmun.»
17 "Longe de mim, replicou José, o pensamento de agir dessa forma! Mas aquele em poder de quem foi encontrada a taça, esse será o meu escravo. Vós outros, voltai em paz para junto de vosso pai."
18 Yuɗa më tëhaka Yosef do ntehn: «Këlami asankaf, njëtëɓu këñëlantun gë Faraw̃o ỹa, ɓare maw̃ëryanërye vok hnësu kat, hara davëlihna g'ami.
18 Então Judá adiantou-se e disse a José: "Rogo-te, meu senhor, que permitas ao teu servo dizer uma palavra aos ouvidos do meu senhor, e não se acenda a tua ira contra o teu servo, porque tu és como o próprio faraó.
19 Ante ndënkwëɓunëho yijëfu ŋa, tëƴëruhëfuno bi nkoryaryëɓunëha rëm gë ahery ahaw̃ary.
19 Meu senhor havia perguntado aos seus servos: Tendes ainda vosso pai? Tendes um irmão?
20 Më lëkwayiru: “Nkoryaryëɓunëha rëm lafah lëw̃ fu ỹa, gë ahery aryampo, ale nagëhnika hn'untaf ntëw̃u hna. Rëm fu ỹa umë ñak ñaɗ ɗus, kaɓi fatah fatac fo wok fëmba hnëmu fa; aju aỹëntaw̃ a cëmëk.”
20 E nós havíamos respondido ao meu senhor que tínhamos um velho pai e um irmãozinho, filho de sua velhice, do qual o irmão havia morrido; e que, como ele foi deixado o único de sua mãe, seu pai o amava.
21 Më lehnëruhëfu: “Ƴonëhninowa hnuw̃a.”
21 Disseste aos teus servos: Trazei-o para junto de mim, a fim de que o veja com meus olhos.
22 Më fëƴayiru: “Fatah fa koɗina ŋaw̃ëtahna rëmu; ge ŋaw̃ëtaka, cëmëɗ.”
22 Havíamos respondido ao meu senhor que o menino não podia abandonar o seu pai, pois, se o fizesse, seu pai morreria.
23 Ɓare më lehnëruhëfu: “Ge ahery hun a tëfëlëntijina gë fuhnë ɓokëɗilëfuhna hahnëfu haryënkw hu.”
23 E disseste aos teus servos: Se vosso irmãozinho não vier convosco, não sereis admitidos na minha presença.
24 «Awa ga mbokaɓun vëhni rëm fu hna, aryokuŋëhn hu ỹa, më fëƴaɓunëha wante lehnëruhëfu ŋa.
24 Quando voltamos para a casa do teu servo, nosso pai, referimos-lhe as palavras do meu senhor.
25 Ga mbiỹëk më ntehnëkëfu vok yijëfu law̃ëfu le rokëɗe.
25 E, quando nosso pai nos mandou voltar para comprar alguns víveres,
26 Më lehnëɓunëha: “Koɗilëfuhna yifu, ge gena ahery fu ỹa rëfëlëntik. Ge tëfëlëntina, asankaf avë nkal ỹa dëkwajëɗilëfu hna.”
26 respondemos-lhe: Não podemos descer. Mas, se nosso irmão mais novo nos acompanhar, fá-lo-emos, pois que não seremos admitidos na presença do governador, se nosso irmão não for conosco.
27 «Rëm fu ỹa më ntëkwakëfu: “Njëtërun ɗus, asëval mën a Rasel vucan vuki fo nagëhnëkow̃ëhni.
27 Teu servo, nosso pai, nos replicou: Sabeis que minha mulher me deu dois filhos.
28 Aryampo hnë vutac njik; ntiyahnëko intaw̃ ŋañah rokëka, kaɓi ɓokëla hnuw̃a,
28 Um desapareceu de minha casa, e eu disse: Certamente foi devorado. E não mais o revi até hoje.
29 do aỹandu ahnufëhnunow̃a faŋi fëna! Gante cërëɓu ki ge w̃eh yejëk a, ntiɗunëho ntavah nte ryaw̃ëɗëho.”
29 Se me tirais ainda este, e lhe acontecer alguma desgraça, fareis descer os meus cabelos brancos à habitação dos mortos, sob o peso da dor.
30 «Awa tame, asankaf, koɗa w̃ëncu vëhni rëm mën hna hara ƴolëw̃ahna fatah fi. Ntaw̃ary rëm mën ŋa fatah li nke.
30 Se agora volto para junto de teu servo, meu pai, sem levar conosco o menino, ele, cuja vida está ligada à do menino,
31 Cëmëɗ ge mëncëntina. Awa fuhnë yeɗ vële ryaw̃ëka g'antavah va hn'untaf ntëw̃u hna.
31 desde que notar que ele não está conosco, morrerá. E teus servos terão feito descer à habitação dos mortos, sob o peso da aflição, os cabelos brancos do teu servo, nosso pai.
32 Do kat, pëƴahnëɓu ami ye ankaf fatah fi haryënkw rëm mën hna; ntehnëɓuha: “Ge mënceryilëw̃a hna, ami yeɗ ale lëntahnëki ỹa kwëlëkwël.”
32 Ora, o teu servo respondeu pelo menino junto de meu pai; e disse-lhe que, se ele não lho reconduzisse, seria eternamente culpado para com seu pai.
33 «Këlami, maw̃ëryanërye wow̃ ami ryokuŋëhnëndi had aramp, hnëmpëtëw̃a fatah fi, soŋe mëncëntahni gë vicëru vëỹëntaw̃ vi.
33 Rogo-te, pois: aceita que teu servo fique escravo de meu senhor em lugar do menino, para que este possa voltar com seus irmãos.
34 Koɗa muk vokawu gë vëhni rëm mën hara tëfëlëlëfuhna gë fatah fi. Koɗa ryuñënaw̃ hnuw̃a rëm mën ỹa hnë horot le ỹaɗ nkehna ỹa.»
34 Como poderia eu apresentar-me diante do meu pai, se o menino não for comigo? Oh, eu não poderia suportar a dor que sobreviria a meu pai!"

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 44, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.