Gênesis 44
Vikerëh Vikasëk W̃ën gë Wapëgwala (COU) vs NTLH
1 Ga mbiỹëk, Yosef më ntehnëka ankaf vëryokuŋ vëvë tere lëw̃u va: «Pëɓënëry wësaku viỹë vahnë, ƴëɗaryihni roka yaɓah ile koɗëni njoni. Taw̃aryiry fëna koryi ỹa wësaku hni hna.
1 Depois disso José deu ao administrador da sua casa a seguinte ordem: — Encha de mantimento os sacos que esses homens trouxeram, o quanto puderem carregar, e ponha na boca dos sacos o dinheiro de cada um.
2 Hnë saku ale ỹak vak hna taw̃ëɗu koryi ỹa do ñërya mën nte ryëhwarik koryi ŋa fëna.» Asan a më ntik ile ntehnëkawo Yosef ỹa.
2 E, na boca do saco de mantimentos que pertence ao irmão mais moço, ponha o meu copo de prata, junto com o dinheiro que ele pagou pelo seu mantimento. O administrador fez tudo como José havia mandado.
3 Ga tëk pac, tavëlehnini njini viju Sakob gë wafali walëw̃ hni w̃a.
3 De manhã bem cedo os irmãos de José saíram de viagem, com os seus jumentos.
4 Cahnëlehnëni naw̃ hna, ɓare vëỹaw̃ënëlohna ten ɗus ante ntehnëkawo Yosef ankaf vëryokuŋ vëvë tere lëw̃u va: «Tëfëlehnëryihni vëỹi vahnë arëkahni. Tëƴëryihni: “Ntinëhnirun ufërën awa soŋe ye sosahnërun uw̃eh?
4 Quando eles já tinham saído da cidade, mas ainda não estavam longe, José disse ao seu administrador: — Vá depressa atrás daqueles homens e, quando os alcançar, diga o seguinte: “Por que vocês pagaram o bem com o mal?
5 Soŋe ye lerun ñërya koryi nte cehand do cihnand ale ryokuŋëhnëɗëfu ỹa? Uw̃eh sankaf ye ile lirun ỹi!”»
5 Por que roubaram o copo de prata do meu patrão? Ele usa esse copo para beber e para adivinhar as coisas. Vocês cometeram um crime.”
6 Asan a më tëkakëhni do ntehnëhni watac.
6 Quando o administrador os alcançou e disse o que José havia ordenado,
7 Më ntëkwani: «Asankaf, hak koɗu alehnëfu aki? Muk koɗilëfuhna lifu iñë gë iỹi ki!
7 eles responderam: — Por que o senhor está falando desse jeito? Nós não seríamos capazes de fazer uma coisa dessas!
8 Mbokaryiɓun koryi le rëkatëɓunëho hnë wësaku fu Kanan hna. Awa soŋe ye leɗëfun koryi ma sanu tere ale ryokuŋëhnëɗu ỹa?
8 Nós lhe trouxemos de volta do país de Canaã o dinheiro que encontramos na boca dos sacos de mantimentos de cada um de nós. Então por que iríamos roubar prata ou ouro da casa do seu patrão?
9 Ge tëkatik aŋi ñërya hnë saku aryampo hnë fuhnë, ndaw̃i! Do fuhnë dënk nkeɗëfun vëramp hu.»
9 Se o senhor encontrar o copo com algum de nós, ele será morto, e nós ficaremos seus escravos.
10 Asan a më ntëkwak: «Awa, dinëfu gante nësërun ki. Ɓare hnë ale tëkatëɗe ỹa, umë fo yeɗ aramp mën a; vëỹëntaw̃ va afaya nkeɗëni.»
10 O administrador disse: — Concordo com vocês, mas só aquele com quem estiver o copo é que será meu escravo; os outros poderão ir embora.
11 Më cëlëndëni ale-wo-le ñap saku lëw̃u ỹa do piɗëtëni.
11 Então eles puseram depressa os sacos de mantimentos no chão, e cada um abriu o seu.
12 Ñërya ŋa hnë saku Besame hna|src="co00749c.TIF" size="col" copy="David C. Cook" ref="44.12" Asan a më njëkëk fop wësaku w̃a pëgw hnë va ale sërëhnëkëhni hna do tëkwahn fatoƴ fa. Më tëkatëk ñërya ŋa hnë saku Besame hna.
12 O administrador de José procurou em cada saco de mantimentos, começando pelo do mais velho até o do mais moço; e o copo foi encontrado na boca do saco de mantimentos de Benjamim.
13 Awa vicëru më cëfëhnëkëhni hafo citëni viỹi vilëw̃ hni va do mbokaryëni ndiɓëndënihëhni wafali w̃a wësaku w̃a tac mbokani g'inaw̃.
13 Então os irmãos rasgaram as suas roupas em sinal de tristeza, colocaram de novo as cargas em cima dos jumentos e voltaram para a cidade.
14 Awa ga tëkëni Yuɗa gë vicëru do gë vëheryu vëhni Yosef hna, Yosef hnam fo nkoko. Më ndëkwëhnëni wayëka w̃a nkal hna haryënkw lëw̃u.
14 Quando Judá e os seus irmãos chegaram à casa de José, ele ainda estava ali. Eles se ajoelharam na frente dele e encostaram o rosto no chão.
15 Yosef më ntehnëkëhni: «Soŋe ye lirun iỹin? Ƴëtëluhna bi asan g'ami ki kwëhnaɓu fanka soŋe yëtu fop?»
15 Aí José perguntou: — Por que foi que vocês fizeram isso? Vocês não sabiam que um homem como eu é capaz de adivinhar as coisas?
16 Yuɗa më teɓak wanës ŋa ntehn: «Asankaf, ñoñ koɗilëfuhna alëkwayi. Ñoñ gena ile hoɗ tufahn nufëlëfuhna. Ɓare W̃ënu ŋa rufahnëk ile w̃enëɓun ỹa, awa vëramp hu yeɗëfun g'ale yokëh ñërya ŋi per.»
16 Judá respondeu: — Senhor, o que podemos falar ou responder? Como podemos provar que somos inocentes? Deus descobriu o nosso pecado. Aqui estamos e somos todos seus escravos, nós e aquele com quem estava o copo.
17 Yosef më ntehnëkëhni: «Hali, koɗa liwu koyëna. Ale yokëh aỹi fo yeɗ aramp mën. Ɓare w̃uhnë mëncëryin ƴam gë vëhni rëmun.»
17 José disse: — De jeito nenhum! Eu nunca faria uma coisa dessas! Só aquele que estava com o meu copo é que será meu escravo. Os outros podem voltar em paz para a casa do pai.
18 Yuɗa më tëhaka Yosef do ntehn: «Këlami asankaf, njëtëɓu këñëlantun gë Faraw̃o ỹa, ɓare maw̃ëryanërye vok hnësu kat, hara davëlihna g'ami.
18 Então Judá chegou perto de José e disse: — Senhor, me dê licença para lhe falar com franqueza. Não fique aborrecido comigo, pois o senhor é como se fosse o próprio rei.
19 Ante ndënkwëɓunëho yijëfu ŋa, tëƴëruhëfuno bi nkoryaryëɓunëha rëm gë ahery ahaw̃ary.
19 O senhor perguntou: “Vocês têm pai ou outro irmão?”
20 Më lëkwayiru: “Nkoryaryëɓunëha rëm lafah lëw̃ fu ỹa, gë ahery aryampo, ale nagëhnika hn'untaf ntëw̃u hna. Rëm fu ỹa umë ñak ñaɗ ɗus, kaɓi fatah fatac fo wok fëmba hnëmu fa; aju aỹëntaw̃ a cëmëk.”
20 Nós respondemos assim: “Temos pai, já velho, e um irmão mais moço, que nasceu quando o nosso pai já estava velho. O irmão do rapazinho morreu. Agora ele é o único filho da sua mãe que está vivo, e o seu pai o ama muito.”
21 Më lehnëruhëfu: “Ƴonëhninowa hnuw̃a.”
21 Aí o senhor nos disse para trazer o rapazinho porque desejava vê-lo.
22 Më fëƴayiru: “Fatah fa koɗina ŋaw̃ëtahna rëmu; ge ŋaw̃ëtaka, cëmëɗ.”
22 Nós respondemos que ele não podia deixar o seu pai, pois, se deixasse, o seu pai morreria.
23 Ɓare më lehnëruhëfu: “Ge ahery hun a tëfëlëntijina gë fuhnë ɓokëɗilëfuhna hahnëfu haryënkw hu.”
23 Mas o senhor disse que, se ele não viesse, o senhor não nos receberia.
24 «Awa ga mbokaɓun vëhni rëm fu hna, aryokuŋëhn hu ỹa, më fëƴaɓunëha wante lehnëruhëfu ŋa.
24 — Quando chegamos à nossa casa, contamos ao nosso pai tudo o que o senhor tinha dito.
25 Ga mbiỹëk më ntehnëkëfu vok yijëfu law̃ëfu le rokëɗe.
25 Depois ele nos mandou voltar para comprarmos mais mantimentos.
26 Më lehnëɓunëha: “Koɗilëfuhna yifu, ge gena ahery fu ỹa rëfëlëntik. Ge tëfëlëntina, asankaf avë nkal ỹa dëkwajëɗilëfu hna.”
26 Nós respondemos: “Não podemos ir; não seremos recebidos por aquele homem se o nosso irmão mais moço não for com a gente. Nós só vamos se o nosso irmão mais moço for junto.”
27 «Rëm fu ỹa më ntëkwakëfu: “Njëtërun ɗus, asëval mën a Rasel vucan vuki fo nagëhnëkow̃ëhni.
27 Então o nosso pai disse: “Vocês sabem que a minha mulher Raquel me deu dois filhos.
28 Aryampo hnë vutac njik; ntiyahnëko intaw̃ ŋañah rokëka, kaɓi ɓokëla hnuw̃a,
28 Um deles já me deixou; eu nunca mais o vi. Deve ter sido despedaçado por animais selvagens.
29 do aỹandu ahnufëhnunow̃a faŋi fëna! Gante cërëɓu ki ge w̃eh yejëk a, ntiɗunëho ntavah nte ryaw̃ëɗëho.”
29 E, se agora vocês me tirarem este também, e alguma desgraça acontecer com ele, vocês matarão de tristeza este velho.”
30 «Awa tame, asankaf, koɗa w̃ëncu vëhni rëm mën hna hara ƴolëw̃ahna fatah fi. Ntaw̃ary rëm mën ŋa fatah li nke.
30 — ausente —
31 Cëmëɗ ge mëncëntina. Awa fuhnë yeɗ vële ryaw̃ëka g'antavah va hn'untaf ntëw̃u hna.
31 — ausente —
32 Do kat, pëƴahnëɓu ami ye ankaf fatah fi haryënkw rëm mën hna; ntehnëɓuha: “Ge mënceryilëw̃a hna, ami yeɗ ale lëntahnëki ỹa kwëlëkwël.”
32 E tem mais: eu garanti ao meu pai que seria responsável pelo rapaz. Eu disse assim: “Se eu não lhe trouxer o rapaz de volta, serei culpado diante do senhor pelo resto da minha vida.”
33 «Këlami, maw̃ëryanërye wow̃ ami ryokuŋëhnëndi had aramp, hnëmpëtëw̃a fatah fi, soŋe mëncëntahni gë vicëru vëỹëntaw̃ vi.
33 Por isso agora eu peço ao senhor que me deixe ficar aqui como seu escravo em lugar do rapaz. E permita que ele volte com os seus irmãos.
34 Koɗa muk vokawu gë vëhni rëm mën hara tëfëlëlëfuhna gë fatah fi. Koɗa ryuñënaw̃ hnuw̃a rëm mën ỹa hnë horot le ỹaɗ nkehna ỹa.»
34 Como posso voltar para casa se o rapaz não for comigo? Eu não quero ver essa desgraça cair sobre o meu pai.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 44, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.