Gênesis 43
Vikerëh Vikasëk W̃ën gë Wapëgwala (COU) vs NVT
1 Inte ŋa g'ahaw̃ary mbërehnëɗëhëhniwo vahnë va hn'inkal Kanan hna.
1 A fome se agravou na terra de Canaã.
2 Awa tere Sakob ỹa, ga puhnëni roka ile ntëw̃ajëniho viju Esipët hna, Sakob më ntehnëkëhni: «Ɓokëryin ayiwu alëw̃aju roka toƴe.»
2 Quando os cereais que eles haviam trazido do Egito estavam para acabar, Jacó disse a seus filhos: “Voltem e comprem um pouco mais de mantimento para nós”.
3 Yuɗa më ntëkwaka: «Asankaf Esipët ỹa nësëhnëkëfuno wapacëk, ɓokëɗilëfuhna hahnëfu haryënkw lëw̃u ge arëkwa fu ỹa ƴintina.
3 Judá, porém, respondeu: “O homem estava falando sério quando nos advertiu: ‘Vocês não me verão novamente se não trouxerem seu irmão’.
4 Ge maw̃ëru arava Besame yofuna, njiɗëfun lëw̃ajëfu roka ỹa.
4 Se o senhor enviar Benjamim conosco, desceremos e compraremos mais mantimento,
5 Ɓare ge ŋwëỹëryaruha, ƴiɗilëfuhna, kaɓi asan a më lehnëkëfuno, ɓokëɗilëfuhna hahnëfu haryënkw lëw̃u ge arëkwafu ỹa ƴintina.»
5 mas, se não deixar Benjamim ir, nós também não iremos. Lembre-se de que o homem disse: ‘Vocês não me verão novamente se não trouxerem seu irmão’”.
6 Sakob më ntehnëkëhni: «Soŋe ye lëntahnërunëho aki afëƴawuna aỹi asan kwëhnarunëha ahery ale wok hnani?»
6 “Por que vocês foram tão cruéis comigo?”, lamentou-se Jacó. “Por que disseram ao homem que tinham outro irmão?”
7 Më ntëkwaniha: «Umë rëƴëkëfuno waƴaɓah, soŋe lëw̃ fu do gë soŋe tere fu. “Rëmun ỹa, nkok bi? Kwëhnarunëha bi fakery fakaw̃ary?” Ile tëƴëkëfuno ỹa fo lëkwaɓunëho. Ƴëtëlëfunohna ntehnëɗëhëfu: “Ƴojëna arëkwahuna.”»
7 “Ele fez uma porção de perguntas sobre nossa família”, responderam. “Quis saber: ‘Seu pai ainda está vivo? Vocês têm outro irmão?’. Nós apenas respondemos às perguntas dele. Como poderíamos imaginar que ele diria: ‘Tragam seu irmão’?”
8 Yuɗa më ntehnëk: «Apa, maw̃ëry arava Besame yow̃a. Tëfëka yifu, ge ñaɗelënëhna cëmin, wëjë, gë fuhnë do gë vutah fu va.
8 Judá disse a seu pai: “Deixe o rapaz ir comigo e partiremos. Do contrário, todos nós morreremos de fome, e não apenas nós, mas também nossos pequeninos.
9 Kahnëndaɓu yewu ankaf soŋe lëw̃u ỹa. Ami yeɗ ale w̃enëka haryënkw hu ɗuniỹa mën hna fop ge mëncënanilinahna.
9 Garanto pessoalmente a segurança dele. O senhor pode me responsabilizar se eu não o trouxer de volta. Carregarei a culpa para sempre.
10 Do ge ɓiỹakëndilëfuhna ani, njikëndëɓun vokajëfu wahwënta wahi.»
10 Se não tivéssemos perdido todo esse tempo, poderíamos ter ido e voltado duas vezes”.
11 Awa rëm hni më ntehnëkëhni: «Kaɓi koyëna nke, diryin aki: taw̃ëryin wësaku hun hna vifërën vivë nkal dëw̃ fu va ayonëhnuna asan arac.
11 Por fim, Jacó, seu pai, lhes disse: “Se não há outro jeito, pelo menos façam o seguinte. Coloquem na bagagem os melhores produtos desta terra: bálsamo, mel, especiarias e mirra, pistache e amêndoas, e levem de presente para o homem.
12 Ɓokaryëryin koryi le rëkatërun wësaku hun hna. Mpëd ale raw̃ëk aỹi dina mpër. Ƴoryin fëna koryi haw̃ary.
12 Levem também o dobro do dinheiro que foi devolvido, pois alguém deve tê-lo colocado nos sacos por engano.
13 Tame, ƴoryina ahery hun aỹi avokawu g'asankaf avë Esipët.
13 Depois, peguem seu irmão e voltem àquele homem.
14 Araɓi W̃ën Hwëhn Fanka Fop ŋa ntihna kaỹëhnahna gë w̃uhnë do tavihni Simeỹo gë Besame aw̃ënceryiwuni. Ge ami ye, araɓi wow̃ fatah këm, ge koyëna tëfëko!»
14 Que o Deus Todo-poderoso lhes conceda misericórdia quando estiverem diante daquele homem, para que ele liberte Simeão e deixe Benjamim voltar. Mas, se devo perder meus filhos, que assim seja”.
15 Awa viju Sakob va më nufëni waɓuña ŋa gë koryi haw̃ary ỹa. Njilehnëni gë Besame Esipët hna do njini tufëhnani vëhni Yosef hna.
15 Então os homens pegaram os presentes de Jacó e o dobro do dinheiro e partiram com Benjamim. Por fim, chegaram ao Egito e se apresentaram a José.
16 Yosef, ga nuka Besame gë vëhni, më ntehnëka ale yeho asankaf vëryokuŋ vëvë tere lëw̃u va: «Ƴiryeryëryihni vëỹi ỹal mën hna, ɗaw̃ehnëryehna icaw̃ do ahnëgehna, kaɓi vëỹi g'ami tokëɗëfun g'anent ga.»
16 Quando José viu Benjamim com eles, disse ao administrador de sua casa: “Estes homens almoçarão comigo ao meio-dia. Leve-os ao palácio, mate um animal e prepare um grande banquete”.
17 Asan a më ntik ile ntehnëkawo Yosef ỹa, njiryeryëkëhniwo viju Sakob va tere Yosef hna.
17 O homem fez conforme José ordenou e os levou ao palácio de José.
18 Ante ntehniniho tënkëni tere ŋa, ntakëkëhniwo. Ntehnëlëɗëniho: «Soŋe koryi ile vokaryiko hnë wasaku fu ỹa ye ante njijinëko ryënkwëryënkw ŋa. Njoɗënihëfu soŋe njohahnënihëfu ntinihëfu vëramp do nufënihëhni wafali fu w̃i.»
18 Quando os irmãos viram que estavam sendo levados à casa de José, ficaram apavorados. “É por causa do dinheiro que alguém colocou de volta nos sacos da outra vez que estivemos aqui”, disseram uns aos outros. “Ele planeja nos acusar de roubo e, depois, nos prender, nos tornar escravos e tomar nossos jumentos.”
19 Më tëhaniha ankaf vëryokuŋ vëvë tere Yosef va rënka tere hna,
19 À entrada do palácio, os irmãos se dirigiram ao administrador de José e lhe disseram:
20 ntehnëniha: «Këlayiru tavëndifu, asankaf: ndënkwëɓunëho yijëfu hwënta ryampo lëw̃a roka ani.
20 “Ouça, senhor. Viemos ao Egito anteriormente para comprar mantimentos.
21 Awa wamënca ŋa, ga tëkëɓun hn'ile ndakëɗëfunëho hna piɗëtëɓunëho wësaku fu w̃a, do ale-wo-le tëkatëko koryi ỹa saku lëw̃u hna, gante nkeho koryi le law̃ahnëɓunëho roka ka dënk. Awa mbokaryiɓun tame,
21 No caminho de volta para casa, paramos para pernoitar e abrimos os sacos. Descobrimos que o dinheiro de cada um, a quantia exata que havíamos pago, estava na boca do saco. Trouxemos o dinheiro de volta. Aqui está.
22 do njojëɓun koryi haw̃ary law̃ahnëfu roka ỹa. Ƴëtëlëfuhna bi mo raw̃ëko koryi ỹa wësaku fu hna!»
22 Também trouxemos mais dinheiro para comprar mantimentos. Não fazemos ideia de quem colocou o dinheiro nos sacos”.
23 Ɓare ankaf vëryokuŋ vëvë tere Yosef va më ntëkwak: «Ñëw̃ëryin ƴam, antë ntaku. W̃ënu hun ŋa ye, W̃ën rëmun ŋa, kwëtëhnëku koryi ỹi wësaku hun hna; koryi hun ỹa teɓaɓuho.» Tac, tavëlehna Simeỹo.
23 “Fiquem tranquilos”, disse o administrador. “Não tenham medo. Seu Deus, o Deus de seu pai, deve ter colocado esse tesouro nos sacos. Tenho certeza de que recebi seu pagamento.” Depois disso, soltou Simeão e o levou até onde eles estavam.
24 Asan a ndënëlehnëhni tere Yosef hna. Më njonëhnikëhni w̃ënka nkuyëtahnëni wapary ŋa do njëɗayini wafali w̃a ile tokëɗëni.
24 Em seguida, o administrador os conduziu para dentro do palácio de José. Deu-lhes água para lavar os pés e providenciou ração para seus jumentos.
25 Më pëhwëtëni waɓuña ŋa napatëndëniha Yosef tëki g'anent ga.
25 Quando foram avisados que almoçariam lá, os irmãos prepararam os presentes para a chegada de José ao meio-dia.
26 Tëkind tuŋ Yosef tere hna, më njëɗaniha waɓuña wadëw̃ hni ŋa, tac ndëkwëhnëni haryënkw lëw̃u.
26 Assim que José chegou em casa, entregaram-lhe os presentes que haviam trazido e curvaram-se até o chão diante dele.
27 Yosef më tëƴëkëhni bi hak nkoni, tac më nkwënëk: «Hak nkok rëmun lafah ale hnësëhnërunëhow̃a ỹa? Nkontik bi?»
27 Depois de cumprimentá-los, José quis saber: “Como está seu pai, o senhor idoso do qual me falaram? Ainda está vivo?”.
28 Më ntëkwaniha nkotëni ndëkwëhnëni haryënkw lëw̃u: «Aryokuŋëhn hu ỹa, rëm fu ỹa, nkontik do ki fo nkok.»
28 “Sim”, responderam eles. “Nosso pai, seu servo, ainda está vivo e vai bem.” E curvaram-se mais uma vez.
29 Tac Yosef më nuka Besame, aheryu ỹa, aju hnëmu. Më tëƴëk: «Nësëhnërunëhow̃o soŋe arëkwa hun a. Umë bi ye aỹi?» Më nkwënëk: «Araɓi W̃ënu ŋa ndëwani, fatah mën!»
29 Então José olhou para seu irmão Benjamim, o filho de sua mãe, e perguntou: “Este é o irmão mais novo de que vocês me falaram?”. E disse a Benjamim: “Deus seja bondoso com você, meu filho”.
30 Yosef njiw̃ëhnahnëkawo ɗus ante nukawo aheryu Besame ŋa, do wankwën ŋa tëmpëkawo vinkër hna. Cahnëlehn ñap do nji cery ntëw̃u hna soŋe ko.
30 Muito emocionado por causa do irmão, José saiu depressa da sala. Foi para o quarto, onde chorou.
31 Tac më nkwëñajëk do cahnëlehni. Nduñënako do ntehn nëhëti roka ỹa.
31 Depois de lavar o rosto, voltou mais controlado e ordenou: “Tragam a comida!”.
32 Yosef hnë taɓali minu nëhëtëhniko, hara vicëru g'aheryu hnë taɓali haw̃ary nkeniho. Vëvë Esipët vële w̃acehnaryiko ỹalu va fëna minëhni tokëɗëniho, kaɓi vëhoɗilohna tokëlahnëni gë Wa-ebëre: namu ikwëtahn dëw̃ hni ŋa mbañëko.
32 José foi servido em sua própria mesa, e seus irmãos, em uma mesa separada. Os egípcios que comiam com José, por sua vez, foram servidos em outra mesa, pois os egípcios desprezavam os hebreus e se recusavam a comer com eles.
33 Yosef gë vicëru g'aheryu paɓëlëniho. Gante mbaỹëlëni ka cariniho, aryënkwëryënkw a hafo arëkwa hna. Njëkëlëɗëniho g'ufëmpëhnahnah.
33 José disse a cada um dos irmãos onde deviam sentar-se e, para espanto deles, colocou-os ao redor da mesa em ordem de idade, do mais velho para o mais novo.
34 Yosef më nëhëtehnëhnëkëhni hnë vanëhëta vante yeho taɓali lëw̃u va. Më nëhëtehnëhnëka Besame uhnëhët ule fëɓëk ntëbi wahwënta imbëɗ wëɓa vicëru ŋa. Do ceniho uñen ƴaɓah gë Yosef.
34 Mandou encher os pratos deles com comida de sua própria mesa, e deram a Benjamim uma porção cinco vezes maior que a dos outros. E eles comeram e beberam à vontade com José.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 43, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.