Gênesis 42

Vikerëh Vikasëk W̃ën gë Wapëgwala (COU) vs NVI

Sair da comparação
NVI Nova Versão Internacional
1 Ga njëtak Sakob roka wafëɗe Esipët hna, më ntehnëkëhni viju: «Soŋe ye ỹëw̃ërun ani ayëkëlëndu?
1 Quando Jacó soube que no Egito havia trigo, disse a seus filhos: "Por que estão aí olhando uns para os outros? "
2 Njëtaɓu nkehëhna roka Esipët hna. Ƴiryin alëw̃aju, soŋe antë cëmin inte.»
2 Disse ainda: "Ouvi dizer que há trigo no Egito. Desçam até lá e comprem trigo para nós, para que possamos continuar vivos e não morramos de fome".
3 Awa vicëru pëhw Yosef va njilehnëni gë Esipët ntëw̃ajëni roka ỹa.
3 Assim dez dos irmãos de José desceram ao Egito para comprar trigo.
4 Sakob tavëlawohna aheryu Yosef, Besame njinti, kaɓi nahaɗëho: «Antë nkeja iñë w̃eh.»
4 Jacó não deixou que Benjamim, irmão de José, fosse com eles, temendo que algum mal lhe acontecesse.
5 Viju Sakob va tëkëlehnëni Esipët hna gë vahnë vëhaw̃ary vële yintiko lëw̃a roka, kaɓi inte ŋa nkeho gante-wo-gante Kanan hna fëna.
5 Os filhos de Israel estavam entre outros que também foram comprar trigo, por causa da fome na terra de Canaã.
6 Yosef yeho asankaf avë nkal ŋa fop. Umë wafëɗëhëhniwo roka ỹa vahnë va fop. Vicëru tëkëlehnini ndëkwëhnëni haryënkw lëw̃u wayëka w̃a nkal hna.
6 José era o governador do Egito e era ele que vendia trigo a todo o povo da terra. Por isso, quando os irmãos de José chegaram, curvaram-se diante dele, rosto em terra.
7 Yosef nundëhni tuŋ vicëru, njavëtëlehnëhni, ɓare ndënkwehnakëhniwo do ŋañënahnëhni tëƴëhni: «Ne nkejërun?»
7 José reconheceu os seus irmãos logo que os viu, mas agiu como se não os conhecesse, e lhes falou asperamente: "De onde vocês vêm? " Responderam eles: "Da terra de Canaã, para comprar comida".
8 Koyëna njavëtëkëhniwo Yosef vicëru, ɓare vëhni vëyavëtëlawohna.
8 José reconheceu os seus irmãos, mas eles não o reconheceram.
9 Awa Yosef më ndëkwëtak huɗakery hunte ndakeryëko ha soŋe lëw̃ hni ha më ntehnëkëhni: «Vëyëkëtehna yerun! Njijërun soŋe ayëtu ile nkok kwëhnana fanka nkal iŋi.»
9 Lembrou-se então dos sonhos que tivera a respeito deles e lhes disse: "Vocês são espiões! Vieram para ver onde a nossa terra está desprotegida".
10 Më ntëkwaniha: «Hali, Ahwëhn fu, ndëwa roka fo yijëɓun.
10 Eles responderam: "Não, meu senhor. Teus servos vieram comprar comida.
11 Fuhnë fop vutah asan aryampo fo yeɓun. Vahnë vësatah yeɓun, gelëfuhna vëyëkëtehna.»
11 Todos nós somos filhos do mesmo pai. Teus servos são homens honestos, e não espiões".
12 Yosef më ntëkwakëhni: «Gena toña! Njijërun soŋe ayëtu hnë cape nte nkok kwëhnana fanka nkal iŋi.»
12 Mas José insistiu: "Não! Vocês vieram ver onde a nossa terra está desprotegida".
13 Më ntëkwani: «Vucan pëhw gë vuki (12) yeɓunëho, vutah asan aryampo fo yeɓun, hn'inkal Kanan hna matiɓun: fatëkwa fa gë rëm fu ỹa nkohëni do aryampo gona.»
13 E eles disseram: "Teus servos eram doze irmãos, todos filhos do mesmo pai, na terra de Canaã. O caçula está agora em casa com o pai, e o outro já morreu".
14 Ɓare më ntehnëkëhni: «Ile hnësëɓu ỹa dihëtëɗa: vëyëkëtehna yerun.
14 José tornou a afirmar: "É como lhes falei: Vocês são espiões!
15 Njëtëɗëfu ge toña hnësëɗun: ntëkëɓu g'intaw̃ary Faraw̃o ŋa, cahnëɗiluhna nkal li ge gena arëkwa hun a rëkik ani.
15 Vocês serão postos à prova: Juro pela vida do faraó que vocês não sairão daqui, enquanto o seu irmão caçula não vier para cá.
16 Paƴëryina aryampo hnë w̃uhnë njinëhna arëkwa hun a, hara vëỹëntaw̃ va kaso hna nkoɗëni. Koyëna njëkëɗe wanës hun ŋa ge toña hnësëɗun. Ge gena toña, g'intaw̃ary Faraw̃o ŋa, vëyëkëtehna yerun.»
16 Mandem algum de vocês buscar o seu irmão enquanto os demais aguardam presos. Assim ficará provado se as suas palavras são verdadeiras ou não. Se não forem, juro pela vida do faraó que ficará confirmado que vocês são espiões! "
17 Yosef më cëɗehnëkëhni vicëru wafac warar.
17 E os deixou presos três dias.
18 Hnë fac rarëna hna, më ntehnëkëhni: «Ami ntakëɗëho gë W̃ënu ŋa. Awa, ge ñaɗiluhna asëmu, wëli ile lehnëɗëmu aliwu ỹa.
18 No terceiro dia, José lhes disse: "Eu tenho temor de Deus. Se querem salvar suas vidas, façam o seguinte:
19 Ge vahnë vële hnësëɗ toña yerun, maw̃ëryin aryampo hnë w̃uhnë nko kaso li; vëỹëntaw̃ va njonëhnënihëhni roka ỹa vëvë watere hun vële njok inte va.
19 Se vocês são homens honestos, deixem um dos seus irmãos aqui na prisão, enquanto os demais voltam, levando trigo para matar a fome das suas famílias.
20 Tac, ƴonëhninowa arëkwa hun a. Koyëna njëtëɗëfu toña hnësëɗun do cëmëɗiluhna.»
20 Tragam-me, porém, o seu irmão caçula, para que se comprovem as suas palavras e vocês não tenham que morrer".
21 Tac ntehnëlëɗëniho: «Soŋe ile liyinëka ahery fu ỹa finiŋahninëkëfu: nuyinëko yiw̃ëhnah lëw̃u w̃a, ante këlaɗëhëfuno ŋa, do nëpayilënawohna. Soŋe rac yehahninëk fuhnë dënk tame hnë iỹi yiw̃ëhnah.»
21 Eles se prontificaram a fazer isso e disseram uns aos outros: "Certamente estamos sendo punidos pelo que fizemos a nosso irmão. Vimos como ele estava angustiado, quando nos implorava por sua vida, mas não lhe demos ouvidos; por isso nos sobreveio esta angústia".
22 Riben më ntëkwakëhni: «Pëƴalunohna bi: antë aliwuna iỹi sifa w̃eh faŋi fatah! Ɓare nëpalunow̃ohna. Tame cosanden soŋe cëm dëw̃u ŋa.»
22 Rúben respondeu: "Eu não lhes disse que não maltratassem o menino? Mas vocês não quiseram me ouvir! Agora teremos que prestar contas do seu sangue".
23 Vëyëtëlohna Yosef nkwëryëɗëho wante nësëɗëniho ŋa kaɓi ahnë rëkëtëlehnëɗëhëhniwo.
23 Eles, porém, não sabiam que José podia compreendê-los, pois ele lhes falava por meio de um intérprete.
24 Awa Yosef më ŋaw̃ëtakëhni do kond. Tac mboka ɗarël lëw̃ hni hna pëƴahni Simeỹo tavëɗ kaso hna do ñabehna tase lëw̃ hni.
24 Nisso José retirou-se e começou a chorar, mas logo depois voltou e conversou de novo com eles. Então escolheu Simeão e mandou acorrentá-lo diante deles.
25 Yosef më ntehnëkëhni vëryokuŋ vëlëw̃u va pëɓënëhnënihëhni roka ỹa wësaku walëw̃ hni hna, do mbokaryi koryi lëw̃ hni ỹa ale-wo-le saku lëw̃u hna do fëna njëɗayini ile valëhëɗëhëhni soŋe uyas w̃a. Do koyëna ntinëhniniho.
25 Em seguida, José deu ordem para que enchessem de trigo suas bagagens, devolvessem a prata de cada um deles, colocando-a nas bagagens, e lhes dessem mantimentos para a viagem. E assim foi feito.
26 Më ndiɓëndënihëhni roka ỹa wafali walëw̃ hni w̃a njilehnëni.
26 Eles puseram a carga de trigo sobre os seus jumentos e partiram.
27 Ante tëryaniho hn'ile ndakëɗëni hna, aryampo hnë vëhni më pëtëk saku lëw̃u ỹa soŋe njëɗahna ile tokëɗ fali falëw̃u fa, do nuko koryi lëw̃u ỹa saku hna.
27 No lugar onde pararam para pernoitar, um deles abriu a bagagem para pegar forragem para o seu jumento e viu a prata na boca da bagagem.
28 Më ndekak ntehnëhni vëỹëntaw̃ va: «Nurun! Mbësayiɓu koryi mën ỹa! Ani nke, saku mën li!» Pëmpëhnahnëkëhniwo ɗus do ntakëhni. Më tëƴëlëɗëni: «Ye la ntikëfu aki W̃ënu ŋi?»
28 E disse a seus irmãos: "Devolveram a minha prata. Está aqui em minha bagagem". Seus corações se encheram de pavor e, tremendo, disseram uns aos outros: "Que é isto que Deus fez conosco? "
29 Ante tëkëniho Kanan vëhni rëm hni, Sakob, më pëƴaniha fop ile yejëkëhni ỹa.
29 Ao chegarem à casa de seu pai Jacó, na terra de Canaã, relataram-lhe tudo o que lhes acontecera, dizendo:
30 Vëhni lehnëko: «Asan ale ye asankaf avë Esipët ỹa njapënanëkëfuno. Vëyëkëtehna yeɓun ntehnëkëfuno.
30 "O homem que governa aquele país falou asperamente conosco e nos tratou como espiões da terra.
31 Awa, më lëkwaɓunëha: “Gelëfuhna vëyëkëtehna, ɓare vësatah yeɓun.
31 Mas nós lhe asseguramos que somos homens honestos e não espiões.
32 Pëhw gë vëhi yeɓunëho, vucan rëm ryampo fo; aryampo gona do fatëkwa fa gë rëm fu ỹa nkohëni hn'inkal Kanan hna.”
32 Dissemos também que éramos doze irmãos, filhos do mesmo pai, e que um já havia morrido e que o caçula estava com o nosso pai, em Canaã.
33 «Asan arac më ntehnëkëfu: “Ge vahnë vële hnësëɗ toña yerun, maw̃ëryin aryampo hnë w̃uhnë nko hnani. Vëỹëntaw̃ va njonëhnënihëhni roka ỹa vëvë watere hun vële njok inte va.
33 "Então o homem que governa aquele país nos disse: ‘Vejamos se vocês são honestos: um dos seus irmãos ficará aqui comigo, e os outros poderão voltar e levar mantimentos para matar a fome das suas famílias.
34 Tac ƴonëhninowa arëkwa hun a. Njëtëɗëfu koyëna toña hnësëɗun, do geluhna vëyëkëtehna. Awa tac mbësaɗëmuna aỹënta hun aỹi do tavëɗëmu ayasëlehnëndu nkal li gante ñaɗun ka.”»
34 Tragam-me, porém, o seu irmão caçula, para que eu comprove que vocês não são espiões, mas sim, homens honestos. Então lhes devolverei o irmão e os autorizarei a fazer negócios nesta terra’ ".
35 Ante njëpëtëniho roka ỹa hnë wësaku walëw̃ hni hna, ale-wo-le hnë vëhni tëkatëko fakufa koryi lëw̃u fa gë koryi per, do ga nuni koryi lëw̃ hni rac, ntakëkëhniwo gë rëm hni Sakob per.
35 Ao esvaziarem as bagagens, dentro da bagagem de cada um estava a sua bolsa cheia de prata. Quando eles e seu pai viram as bolsas cheias de prata, ficaram com medo.
36 Awa rëm hni Sakob më ntehnëkëhni: «Ñaɗun antë woryaryëw̃ëhni vutah mën va: Yosef gona; Simeỹo nulëw̃ahna, do ñaɗun ahnufëhnunow̃a Besame! Ami nkeɗ iỹin fop!»
36 E disse-lhes seu pai Jacó: "Vocês estão tirando meus filhos de mim! Já fiquei sem José, agora sem Simeão e ainda querem levar Benjamim. Tudo está contra mim! "
37 Riben më ntehnëka: «Kwëtehnandew̃a ami, mëncënaniɗëmina. Ge mëncënanilinahna, ndaw̃ëɗuhëhni vijë mën vëhi vi!»
37 Então Rúben disse ao pai: "Podes matar meus dois filhos se eu não o trouxer de volta. Deixa-o aos meus cuidados, e eu o trarei".
38 Ɓare Sakob më ntëkwak: «Hali, ajë mën aỹi ƴiɗina gë w̃uhnë. Acëru cëmëk, umë fo woryaryëɓu fëmba hnëmu fa. Ge uw̃eh yehëka nkaw̃ hna, cëmëɗëfu ntavah soŋe hun ỹa gante cërëɓu ki.»
38 Mas o pai respondeu: "Meu filho não descerá com vocês; seu irmão está morto, e ele é o único que resta. Se qualquer mal lhe acontecer na viagem que estão por fazer, vocês farão estes meus cabelos brancos descerem à sepultura com tristeza".

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 42, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.