Gênesis 41

Vikerëh Vikasëk W̃ën gë Wapëgwala (COU) vs NVI

Sair da comparação
NVI Nova Versão Internacional
1 Ga ndëcëk wabëhn waki, Faraw̃o ỹa ndakeryëko: tëfary sën Nil hna kahnëko.
1 Ao final de dois anos, o faraó teve um sonho: Ele estava em pé junto ao rio Nilo,
2 Awa më nukëhni wuhni mbëɗ gë wuhi (7) wuhonah wuwamah ga ndanëtajëɗëni sën hna, pëgwëlehnëni ndavëndëni dël ɓë tëfary sën ŋa.
2 quando saíram do rio sete vacas belas e gordas, que começaram a pastar entre os juncos.
3 Tac wuhni wuw̃eh do wusamah mbëɗ gë wuhi (7) wuhaw̃ary ndanëtagëlehnini sën hna, njini hn'ile nkeni wuhonah wuwamah hna.
3 Depois saíram do rio mais sete vacas, feias e magras, que foram para junto das outras, à beira do Nilo.
4 Wuhni wuw̃eh do wusamah w̃a më tokënihëhni wuhonah wuwamah w̃a. Hnë wati rac, Faraw̃o ỹa nëgalehn taŋ.
4 Então as vacas feias e magras comeram as sete vacas belas e gordas. Nisso o faraó acordou.
5 Më mbokak ndak do mbok ndakery higëna: nuko waƴënt vantimp mbëɗ gë waki (7) hnë uriry ryampo fo cantëko, ntëw̃ëko ɗus do nkwamëko.
5 Tornou a adormecer e teve outro sonho: Sete espigas de trigo, graúdas e boas, cresciam no mesmo pé.
6 Tac, waƴënt mbëɗ gë waki (7) wakaw̃ary santëgëko, wante kankënëko sël vë wula ŋa.
6 Depois brotaram outras sete espigas, mirradas e ressequidas pelo vento leste.
7 Awa waƴënt wakankah ŋa më kohnëk wadëw̃ah wagwamah ŋa. Hnë wati rac, Faraw̃o ỹa mbok nëgalehn do kamahnëko ndakeryëk.
7 As espigas mirradas engoliram as sete espigas graúdas e cheias. Então o faraó acordou; era um sonho.
8 Pacënd tuŋ, Faraw̃o ỹa paƴehnëlehnëhni vambilaƴo va fop do gë vicër vëvë Esipët va. Ga tëkini më tëfëtanëkëhni huɗakery hudëw̃u ha, ɓare ahnë ƴëtëlohna ile pëhnëtanëk ỹa.
8 Pela manhã, perturbado, mandou chamar todos os magos e sábios do Egito e lhes contou os sonhos, mas ninguém foi capaz de interpretá-los.
9 Awa asankaf vële yëɗaɗëhawo Faraw̃o ỹa ile ceɗ ỹa më teɓak wanës ŋa ntehn: «Ahnaw̃, ñaɗëfu hnësu dol ile ryënkwëɓuho ỹa.
9 Então o chefe dos copeiros disse ao faraó: "Hoje me lembro de minhas faltas.
10 Ante ntavëkino g'asankaf vëwul mburu va do g'ami, cëɗentuhëfuno hnë kaso asankaf vëyëka vëlëw̃ hu hna.
10 Certa vez o faraó ficou irado com os seus dois servos e mandou prender-me junto com o chefe dos padeiros, na casa do capitão da guarda.
11 Fuhnë vëhi tak ndakeryëɓunëho hn'umëɗ tac fo, huɗakery fu ha nëmpëlëko.
11 Certa noite cada um de nós teve um sonho, e cada sonho tinha uma interpretação.
12 Ajar aramp Ebëre yentiko gë fuhnë kaso hna, umë ryokuŋëhnëɗëhawo asankaf vëyëka kaso ỹa. Tëfëtanëhnëɓunëhawo huɗakery fu ha do pëƴakëfuno ale-wo-le ile pëhnëtanëk hudëw̃u ha.
12 Pois bem, havia lá conosco um jovem hebreu, servo do capitão da guarda. Contamos a ele os nossos sonhos, e ele os interpretou, dando a cada um de nós a interpretação do seu próprio sonho.
13 Awa, fop gante pëƴakëfuno ka ntiyako: ami, mbokaryiɓu ɗoku mën hna, do aỹëntaw̃ a kaŋik.»
13 E tudo aconteceu conforme ele nos dissera: eu fui restaurado à minha posição e o outro foi enforcado".
14 Awa Faraw̃o ỹa më ntehnëk njinëhni Yosef kaso hna. Njinëhnëlehni ñap caniji kaso hna; më karëtik, tac nkwëcëti viỹi va do njoyi vëhni Faraw̃o hna.
14 O faraó mandou chamar José, que foi trazido depressa do calabouço. Depois de se barbear e trocar de roupa, apresentou-se ao faraó.
15 Arac më ntehnëka: «Huɗakery ryakeryëɓu, do ahnë kolëna nësëhno ile pëhnëtanëk ỹa. Ɓare nkwëryëɓu ga nësëɗe wëjë huɗakery hunte fëƴayiru ha, njëtëru ile pëhnëtanëk ỹa.»
15 O faraó disse a José: "Tive um sonho que ninguém consegue interpretar. Mas ouvi falar que você, ao ouvir um sonho, é capaz de interpretá-lo".
16 Yosef më ntëkwaka Faraw̃o ỹa: «Gena ami, W̃ënu ŋa hoɗ nësëhni ile pëhnëtanëk ỹa.»
16 Respondeu-lhe José: "Isso não depende de mim, mas Deus dará ao faraó uma resposta favorável".
17 Awa Faraw̃o ỹa më ntehnëka aki Yosef: «Huɗakery mën hna, tëfary sën Nil hna kahnëɓuho.
17 Então o faraó contou o sonho a José: "Sonhei que estava de pé, à beira do Nilo,
18 Umë hnuɓuhëhni wuhni mbëɗ gë wuhi wuhonah wuwámah ga ndanëtajëɗëni sën hna, pëgwëlehnëni ndavëndëni dël ɓë tëfary sën ŋa.
18 quando saíram do rio sete vacas, belas e gordas, que começaram a pastar entre os juncos.
19 Tac wuhni wuw̃eh do wusamah mbëɗ gë wuhi (7) wuhaw̃ary ndanëtagëlehnini sën hna, njini hn'ile nkeni wuhonah wuwámah; camëniho ɗus, koɓëri nulëw̃ëhni hna Esipët hna fop gë wurac ki.
19 Depois saíram outras sete, raquíticas, muito feias e magras. Nunca vi vacas tão feias em toda a terra do Egito.
20 Awa më kohnënihëhni wuhonah wuwamah w̃a.
20 As vacas magras e feias comeram as sete vacas gordas que tinham aparecido primeiro.
21 Do ante kohnënihëhniwo ŋa, ƴëtëɗelohna iñë kohnëni, wëla tac nkoniho camëni gë koɓëri ka. Hnë wati rac nëgaɓuho.
21 Mesmo depois de havê-las comido, não parecia que o tivessem feito, pois continuavam tão magras como antes. Então acordei.
22 «Tac më vokëɓu ryakeryu: nuɗëfuho waƴënt vantimp mbëɗ gë waki (7) hnë uriry ryampo fo cantëko, ntëw̃ëko ɗus do nkwamëko.
22 "Depois tive outro sonho: Vi sete espigas de cereal, cheias e boas, que cresciam num mesmo pé.
23 Tac, waƴënt mbëɗ gë waki (7) wakaw̃ary, wante kankënëk sël vë wula ŋa, më cantëgëk.
23 Depois delas, brotaram outras sete, murchas e mirradas, ressequidas pelo vento leste.
24 Awa waƴënt wakankah ŋa më kohnëk wadëw̃ah wagwamah ŋa. Pëƴaɓuhëhni waŋi fop vambilaƴo vi, ɓare wëla aryampo hnë vëhni kolëna nësëhno ile pëhnëtanëɗ ỹa.»
24 As espigas magras engoliram as sete espigas boas. Contei isso aos magos, mas ninguém foi capaz de explicá-lo".
25 Yosef më ntëkwaka Faraw̃o ỹa: «Huɗakery wuhi hu w̃i iñë ryampo fo pëhnëtanëk. W̃ënu ŋa fëƴaki koyëna ile ñaɗ nti ỹa.
25 "O faraó teve um único sonho", disse-lhe José. "Deus revelou ao faraó o que ele está para fazer.
26 Wuhni wuhonah mbëɗ gë wuhi w̃a (7) gë waƴënt wagwamah vantimp mbëɗ gë waki ŋa (7), wabëhn mbëɗ gë waki (7) pëhnëtanëk. Awa huɗakery huɗampo fo ye.
26 As sete vacas boas são sete anos, e as sete espigas boas são também sete anos; trata-se de um único sonho.
27 Wuhni wusamah mbëɗ gë wuhi (7) wuỹëntaw̃ w̃a gë waƴënt mbëɗ gë waki (7) wante kankënëk sël vë wula ŋa fëna, wabëhn mbëɗ gë waki (7) pëhnëtanëk, ɓare wabëhn wakwëhn inte yeɗ.
27 As sete vacas magras e feias que surgiram depois das outras, e as sete espigas mirradas, queimadas pelo vento leste, são sete anos. Serão sete anos de fome.
28 Awa Faraw̃o, gante ntehnakëmi ki: W̃ënu ŋa fëƴaki koyëna ile ñaɗ nti ỹa.
28 "É exatamente como eu disse ao faraó: Deus mostrou ao faraó aquilo que ele vai fazer.
29 Wabëhn mbëɗ gë waki (7) wante yejëk ŋi roka ỹa njivëɗ ɗus Esipët li fop.
29 Sete anos de muita fartura estão para vir sobre toda a terra do Egito,
30 Tac, nkeɗ wabëhn mbëɗ gë waki (7) inte, do goɗena ndënkwëtande wabëhn mbëɗ gë waki (7) wante njivahnëko roka ŋa; inte ŋa ñoñ tavëɗina nkal li.
30 mas depois virão sete anos de fome. Então todo o tempo de fartura será esquecido, pois a fome arruinará a terra.
31 Soŋe inte ŋaƴah tac, goɗena ndënkwëtande roka le yivëko hn'inkal hna.
31 A fome que virá depois será tão rigorosa que o tempo de fartura não será mais lembrado na terra.
32 Do ge nuru ga ndakeryëru iỹi sifa huɗakery hutac fo wahwënta wahi, W̃ënu ŋa fëhnak do ɓiỹëɗina ntiɗ.
32 O sonho veio ao faraó duas vezes porque a questão já foi decidida por Deus, que se apressa em realizá-la.
33 «Awa tame, tëhnaryehna ale hwëhnak hakili, satëk do ahwëtehnahna nkal iŋi.
33 "Procure agora o faraó um homem criterioso e sábio e coloque-o no comando da terra do Egito.
34 Naw̃ëndëryihni fëna vahnë. Vahnë vërac rëkëɗ mbarëpëndëni ivëryëna hn'ile-wo-le varëpik hnë wabëhn mbëɗ gë waki wante njivahnëɗ roka ŋi fop.
34 O faraó também deve estabelecer supervisores para recolher um quinto da colheita do Egito durante os sete anos de fartura.
35 Mbarëpëɗëni roka yaɓah hnë wabëhn mbëɗ gë waki (7) wante yejëk ŋi. Pehnëɗëni g'uw̃ac hu hnë vandank, wahnaw̃ hna fop.
35 Eles deverão recolher o que puderem nos anos bons que virão e fazer estoques de trigo que, sob o controle do faraó, serão armazenados nas cidades.
36 Koyëna vahnë va fop kwëhnaɗëni ile tokëɗëni hnë wabëhn mbëɗ gë waki (7) inte hna fop. Antë inte ŋa përëkan nkal iŋa.»
36 Esse estoque servirá de reserva para os sete anos de fome que virão sobre o Egito, para que a terra não seja arrasada pela fome. "
37 Iỹi siyab Yosef, Faraw̃o ỹa caŋahnëkawo gë vësankaf vëlëw̃u per.
37 O plano pareceu bom ao faraó e a todos os seus conselheiros.
38 Awa Faraw̃o ỹa më ntehnëkëhni: «Aỹi asan pëɓëka Iƴir W̃ënu ŋa. Koɗen bi nuỹayina ale lëbëka?»
38 Por isso o faraó lhes perguntou: "Será que vamos achar alguém como este homem, em quem está o espírito divino? "
39 Awa më ntehnëka Yosef: «W̃ënu ŋa njëtëndanëki iỹin fop, awa ahnë koɗina kwëhna hakili do cat ntëbi wëjë.
39 Disse, pois, o faraó a José: "Uma vez que Deus lhe revelou todas essas coisas, não há ninguém tão criterioso e sábio como você.
40 Wëjë yeɗ nkaf nkal mën iŋi, do ɓulunda mën ỹi fop maw̃ëndënihi. Wëla ami dënk, uw̃ac Faraw̃o ỹa fo lëbahnëɗëmi.»
40 Você terá o comando de meu palácio, e todo o meu povo se sujeitará às suas ordens. Somente em relação ao trono serei maior que você".
41 Faraw̃o ỹa më mbok ntehnëka Yosef: «Awa, tame njëɗami aye nkaf nkal mën iŋi fop.»
41 E o faraó prosseguiu: "Entrego a você agora o comando de toda a terra do Egito".
42 Do Faraw̃o ỹa më ndënëtak anënk ucankaf ntëw̃u ŋa ndënëka Yosef; më cuɗëka viỹi vësankaf do ñaba gëb hna wanjere sanu.
42 Em seguida o faraó tirou do dedo o seu anel de selar e o colocou no dedo de José. Mandou-o vestir linho fino e colocou uma corrente de ouro em seu pescoço.
43 Tac, më kaƴëndëka saret higëna lëw̃u hna ile pehnëhniko ale ỹak rëhaka ỹa, do vële ryënkwaryëkëhniwo va ndekaɗëniho: «Kërënaryin nkaw̃ hna!» Koyëna njëɗakawo Faraw̃o ỹa Yosef ucankaf uŋa Esipët hna fop.
43 Também o fez subir em sua segunda carruagem real, e à frente os arautos iam gritando: "Abram caminho! " Assim José foi colocado no comando de toda a terra do Egito.
44 Faraw̃o ỹa më mbok ntehnëka kat Yosef: «Faraw̃o ỹa yeɓu. Ɓare ge gena wëjë w̃aw̃ëk, ahnë ƴelëɗina rufa ỹa ma kërëcët fary ỹa nkal li fop.»
44 Disse ainda o faraó a José: "Eu sou o faraó, mas sem a sua palavra ninguém poderá levantar a mão nem o pé em todo o Egito".
45 Faraw̃o ỹa më njëɗaka Yosef uw̃ac haw̃ary, Tësafënat-Paneya, do njëɗahna ñëla Asënat, aryagu Potifera, asëna wasaɗëha avë inaw̃ nte w̃acik On ŋa. Koɓëri tac Yosef nkwayëtako nkal Esipët ŋa fop.
45 O faraó deu a José o nome de Zafenate-Panéia e lhe deu por mulher Azenate, filha de Potífera, sacerdote de Om. Depois José foi inspecionar toda a terra do Egito.
46 Yosef wabëhn wafëhw warar (30) kwëhnako ante pëgwëko ndokuŋëhnënda Faraw̃o ỹa. Më kërënaka Faraw̃o ỹa do nkwayëta nkal iŋa fop.
46 José tinha trinta anos de idade quando começou a servir ao faraó, rei do Egito. Ele se ausentou da presença do faraó e foi percorrer todo o Egito.
47 Hnë wabëhn mbëɗ gë waki (7) uvetak hna, roka ỹa njivëɗëho dus.
47 Durante os sete anos de fartura a terra teve grande produção.
48 Yosef mbarëpëko roka yaɓah Esipët hna, hnë wabëhn watac. Ndanëko vankol vacankaf hna roka le varëpiko wahaỹ hna.
48 José recolheu todo o excedente dos sete anos de fartura no Egito e o armazenou nas cidades. Em cada cidade ele armazenava o trigo colhido nas lavouras das redondezas.
49 Mbarëpëko roka yaɓah ɗus; njaɓëko ntëbi nkërëƴal nte ye itëfary wov, koɗelohna mboki ndëkwi, kaɓi njaɓëko ɗëcët.
49 Assim José estocou muito trigo, como a areia do mar. Tal era a quantidade que ele parou de anotar, porque ia além de toda medida.
50 Ani gë tëkahnindo inte ŋa, Asënat, asëvalu Yosef, vucan vuki nagëko.
50 Antes dos anos de fome, Azenate, filha de Potífera, sacerdote de Om, deu a José dois filhos.
51 Yosef Manase macëkawo fandënkwëryënkw fa, kaɓi umë lehnëko: «W̃ënu ŋa ndënkwehnëko ambër mën ŋa fop do gë fop tere rëm mën ỹa.»
51 Ao primeiro, José deu o nome de Manassés, dizendo: "Deus me fez esquecer todo o meu sofrimento e toda a casa de meu pai".
52 Efërayim macëkawo fakigëna fa, kaɓi umë lehnëko: «W̃ënu ŋa njëɗakow̃ëhni vutah hn'inkal nte haỹëhnahnëɓuho hna.»
52 Ao segundo filho chamou Efraim, dizendo: "Deus me fez prosperar na terra onde tenho sofrido".
53 Wabëhn wante njivahnëko roka Esipët ŋa puko.
53 Assim chegaram ao fim os sete anos de fartura no Egito,
54 Awa pëgwëlehn wabëhn mbëɗ gë waki (7) inte ŋa, gante pëƴahnëko Yosef ka. Inte ŋa campëko wayal hna fop, ɓare Esipët hna nkeho roka.
54 e começaram os sete anos de fome, como José tinha predito. Houve fome em todas as terras, mas em todo o Egito havia alimento.
55 Ante pëgwëniho vëvë Esipët korotëndëni inte ŋa, ndekandënihawo Faraw̃o ỹa njëɗahni ile tokëɗëni. Arac më ntëkwakëhni ɓulunda ỹa fop: «Tëƴëryina Yosef do diryin ile ntehnëɗëhu ỹa.»
55 Quando todo o Egito começou a sofrer com a fome, o povo clamou ao faraó por comida, e este respondeu a todos os egípcios: "Dirijam-se a José e façam o que ele disser".
56 Ante tënkëko inte ŋa nkal hna fop Yosef më piɗëtehnëk fop vandank va do nkwafëndëhni roka ỹa vëvë Esipët va. Inte ŋa nkoko nkwënand kat Esipët hna.
56 Quando a fome já se havia espalhado por toda a terra, José mandou abrir os locais de armazenamento e começou a vender trigo aos egípcios, pois a fome se agravava em todo o Egito.
57 Wayal hna fop, vahnë va njijëɗëniho soŋe daw̃ roka vëhni Yosef hna, kaɓi inte ŋa mbërendëhëhniwo vahnë va gante-wo-gante.
57 E de toda a terra vinha gente ao Egito para comprar trigo de José, porquanto a fome se agravava em toda parte.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 41, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.