Gênesis 41

Vikerëh Vikasëk W̃ën gë Wapëgwala (COU) vs NTLH

Sair da comparação
NTLH Nova Tradução na Linguagem de Hoje 2000
1 Ga ndëcëk wabëhn waki, Faraw̃o ỹa ndakeryëko: tëfary sën Nil hna kahnëko.
1 Dois anos se passaram. Um dia o rei do Egito sonhou que estava de pé na beira do rio Nilo.
2 Awa më nukëhni wuhni mbëɗ gë wuhi (7) wuhonah wuwamah ga ndanëtajëɗëni sën hna, pëgwëlehnëni ndavëndëni dël ɓë tëfary sën ŋa.
2 De repente, saíram do rio sete vacas bonitas e gordas, que começaram a comer o capim da beira do rio.
3 Tac wuhni wuw̃eh do wusamah mbëɗ gë wuhi (7) wuhaw̃ary ndanëtagëlehnini sën hna, njini hn'ile nkeni wuhonah wuwamah hna.
3 Logo em seguida saíram do rio outras sete vacas, feias e magras, que foram ficar perto das primeiras vacas, na beira do rio.
4 Wuhni wuw̃eh do wusamah w̃a më tokënihëhni wuhonah wuwamah w̃a. Hnë wati rac, Faraw̃o ỹa nëgalehn taŋ.
4 E as vacas feias e magras engoliram as bonitas e gordas. Aí o rei acordou.
5 Më mbokak ndak do mbok ndakery higëna: nuko waƴënt vantimp mbëɗ gë waki (7) hnë uriry ryampo fo cantëko, ntëw̃ëko ɗus do nkwamëko.
5 Mas tornou a dormir e teve outro sonho. Desta vez ele viu sete espigas de trigo que saíam de um mesmo pé; elas eram boas e cheias de grãos.
6 Tac, waƴënt mbëɗ gë waki (7) wakaw̃ary santëgëko, wante kankënëko sël vë wula ŋa.
6 Depois saíram sete espigas secas e queimadas pelo vento quente do deserto
7 Awa waƴënt wakankah ŋa më kohnëk wadëw̃ah wagwamah ŋa. Hnë wati rac, Faraw̃o ỹa mbok nëgalehn do kamahnëko ndakeryëk.
7 e elas engoliram as sete espigas cheias e boas. O rei acordou: tinha sido um sonho.
8 Pacënd tuŋ, Faraw̃o ỹa paƴehnëlehnëhni vambilaƴo va fop do gë vicër vëvë Esipët va. Ga tëkini më tëfëtanëkëhni huɗakery hudëw̃u ha, ɓare ahnë ƴëtëlohna ile pëhnëtanëk ỹa.
8 De manhã ele estava muito preocupado e por isso mandou chamar todos os adivinhos e todos os sábios do Egito. O rei contou os seus sonhos, mas nenhum dos sábios foi capaz de dar a explicação.
9 Awa asankaf vële yëɗaɗëhawo Faraw̃o ỹa ile ceɗ ỹa më teɓak wanës ŋa ntehn: «Ahnaw̃, ñaɗëfu hnësu dol ile ryënkwëɓuho ỹa.
9 Então o chefe dos copeiros disse ao rei: — Chegou a hora de confessar um erro que cometi.
10 Ante ntavëkino g'asankaf vëwul mburu va do g'ami, cëɗentuhëfuno hnë kaso asankaf vëyëka vëlëw̃ hu hna.
10 Um dia o senhor ficou com raiva de mim e do chefe dos padeiros e nos mandou para a cadeia, na casa do capitão da guarda.
11 Fuhnë vëhi tak ndakeryëɓunëho hn'umëɗ tac fo, huɗakery fu ha nëmpëlëko.
11 Certa noite cada um de nós teve um sonho, e cada sonho queria dizer uma coisa.
12 Ajar aramp Ebëre yentiko gë fuhnë kaso hna, umë ryokuŋëhnëɗëhawo asankaf vëyëka kaso ỹa. Tëfëtanëhnëɓunëhawo huɗakery fu ha do pëƴakëfuno ale-wo-le ile pëhnëtanëk hudëw̃u ha.
12 Lá na cadeia estava com a gente um moço hebreu, que era escravo do capitão da guarda. Contamos a esse moço os nossos sonhos, e ele explicou o que queriam dizer.
13 Awa, fop gante pëƴakëfuno ka ntiyako: ami, mbokaryiɓu ɗoku mën hna, do aỹëntaw̃ a kaŋik.»
13 E tudo deu certo, exatamente como ele havia falado. Eu voltei para o meu serviço, e o padeiro foi enforcado.
14 Awa Faraw̃o ỹa më ntehnëk njinëhni Yosef kaso hna. Njinëhnëlehni ñap caniji kaso hna; më karëtik, tac nkwëcëti viỹi va do njoyi vëhni Faraw̃o hna.
14 Então o rei mandou chamar José, e foram depressa tirá-lo da cadeia. Ele fez a barba, trocou de roupa e se apresentou ao rei.
15 Arac më ntehnëka: «Huɗakery ryakeryëɓu, do ahnë kolëna nësëhno ile pëhnëtanëk ỹa. Ɓare nkwëryëɓu ga nësëɗe wëjë huɗakery hunte fëƴayiru ha, njëtëru ile pëhnëtanëk ỹa.»
15 Então o rei disse: — Eu tive um sonho que ninguém conseguiu explicar. Ouvi dizer que você é capaz de explicar sonhos.
16 Yosef më ntëkwaka Faraw̃o ỹa: «Gena ami, W̃ënu ŋa hoɗ nësëhni ile pëhnëtanëk ỹa.»
16 — Isso não depende de mim — respondeu José. — É Deus quem vai dar uma resposta para o bem do senhor, ó rei.
17 Awa Faraw̃o ỹa më ntehnëka aki Yosef: «Huɗakery mën hna, tëfary sën Nil hna kahnëɓuho.
17 Aí o rei disse: — Sonhei que estava de pé na beira do rio Nilo.
18 Umë hnuɓuhëhni wuhni mbëɗ gë wuhi wuhonah wuwámah ga ndanëtajëɗëni sën hna, pëgwëlehnëni ndavëndëni dël ɓë tëfary sën ŋa.
18 De repente, saíram do rio sete vacas bonitas e gordas, que começaram a comer o capim da beira do rio.
19 Tac wuhni wuw̃eh do wusamah mbëɗ gë wuhi (7) wuhaw̃ary ndanëtagëlehnini sën hna, njini hn'ile nkeni wuhonah wuwámah; camëniho ɗus, koɓëri nulëw̃ëhni hna Esipët hna fop gë wurac ki.
19 Depois saíram do rio outras sete vacas, mas estas eram feias e magras. Em toda a minha vida eu nunca vi no Egito vacas tão feias como aquelas.
20 Awa më kohnënihëhni wuhonah wuwamah w̃a.
20 E as vacas feias e magras engoliram as bonitas e gordas,
21 Do ante kohnënihëhniwo ŋa, ƴëtëɗelohna iñë kohnëni, wëla tac nkoniho camëni gë koɓëri ka. Hnë wati rac nëgaɓuho.
21 mas nem dava para notar isso, pois elas continuavam tão feias como antes. Então eu acordei.
22 «Tac më vokëɓu ryakeryu: nuɗëfuho waƴënt vantimp mbëɗ gë waki (7) hnë uriry ryampo fo cantëko, ntëw̃ëko ɗus do nkwamëko.
22 Depois tive outro sonho. Eu vi sete espigas de trigo boas e cheias de grãos, as quais saíam de um mesmo pé.
23 Tac, waƴënt mbëɗ gë waki (7) wakaw̃ary, wante kankënëk sël vë wula ŋa, më cantëgëk.
23 Depois saíram sete espigas secas e queimadas pelo vento quente do deserto
24 Awa waƴënt wakankah ŋa më kohnëk wadëw̃ah wagwamah ŋa. Pëƴaɓuhëhni waŋi fop vambilaƴo vi, ɓare wëla aryampo hnë vëhni kolëna nësëhno ile pëhnëtanëɗ ỹa.»
24 e elas engoliram as sete espigas cheias e boas. Eu contei os sonhos aos adivinhos, mas nenhum deles foi capaz de explicá-los.
25 Yosef më ntëkwaka Faraw̃o ỹa: «Huɗakery wuhi hu w̃i iñë ryampo fo pëhnëtanëk. W̃ënu ŋa fëƴaki koyëna ile ñaɗ nti ỹa.
25 Então José disse ao rei: — Os dois sonhos querem dizer a mesma coisa. Por meio deles Deus está dizendo ao senhor o que ele vai fazer.
26 Wuhni wuhonah mbëɗ gë wuhi w̃a (7) gë waƴënt wagwamah vantimp mbëɗ gë waki ŋa (7), wabëhn mbëɗ gë waki (7) pëhnëtanëk. Awa huɗakery huɗampo fo ye.
26 As sete vacas bonitas são sete anos, e as sete espigas boas também são. Os dois sonhos querem dizer uma coisa só.
27 Wuhni wusamah mbëɗ gë wuhi (7) wuỹëntaw̃ w̃a gë waƴënt mbëɗ gë waki (7) wante kankënëk sël vë wula ŋa fëna, wabëhn mbëɗ gë waki (7) pëhnëtanëk, ɓare wabëhn wakwëhn inte yeɗ.
27 As sete vacas magras e feias que saíram do rio depois das bonitas e também as sete espigas secas e queimadas pelo vento quente do deserto são sete anos em que vai faltar comida.
28 Awa Faraw̃o, gante ntehnakëmi ki: W̃ënu ŋa fëƴaki koyëna ile ñaɗ nti ỹa.
28 É exatamente como eu disse: Deus mostrou ao senhor, ó rei, o que ele vai fazer.
29 Wabëhn mbëɗ gë waki (7) wante yejëk ŋi roka ỹa njivëɗ ɗus Esipët li fop.
29 Virão sete anos em que vai haver muito alimento em todo o Egito.
30 Tac, nkeɗ wabëhn mbëɗ gë waki (7) inte, do goɗena ndënkwëtande wabëhn mbëɗ gë waki (7) wante njivahnëko roka ŋa; inte ŋa ñoñ tavëɗina nkal li.
30 Depois virão sete anos de fome.
31 Soŋe inte ŋaƴah tac, goɗena ndënkwëtande roka le yivëko hn'inkal hna.
31 E a fome será tão terrível, que ninguém lembrará do tempo em que houve muito alimento no Egito.
32 Do ge nuru ga ndakeryëru iỹi sifa huɗakery hutac fo wahwënta wahi, W̃ënu ŋa fëhnak do ɓiỹëɗina ntiɗ.
32 A repetição do sonho quer dizer que Deus resolveu fazer isso e vai fazer logo.
33 «Awa tame, tëhnaryehna ale hwëhnak hakili, satëk do ahwëtehnahna nkal iŋi.
33 E José continuou: — Portanto, será bom que o senhor, ó rei, escolha um homem inteligente e sábio e o ponha para dirigir o país.
34 Naw̃ëndëryihni fëna vahnë. Vahnë vërac rëkëɗ mbarëpëndëni ivëryëna hn'ile-wo-le varëpik hnë wabëhn mbëɗ gë waki wante njivahnëɗ roka ŋi fop.
34 O rei também deve escolher homens que ficarão encarregados de viajar por todo o país para recolher a quinta parte de todas as colheitas, durante os sete anos em que elas forem boas.
35 Mbarëpëɗëni roka yaɓah hnë wabëhn mbëɗ gë waki (7) wante yejëk ŋi. Pehnëɗëni g'uw̃ac hu hnë vandank, wahnaw̃ hna fop.
35 Durante os anos bons que estão chegando, esses homens ajuntarão todo o trigo que puderem e o guardarão em armazéns nas cidades, sendo tudo controlado pelo senhor.
36 Koyëna vahnë va fop kwëhnaɗëni ile tokëɗëni hnë wabëhn mbëɗ gë waki (7) inte hna fop. Antë inte ŋa përëkan nkal iŋa.»
36 Assim, o mantimento servirá para abastecer o país durante os sete anos de fome no Egito, e o povo não morrerá de fome.
37 Iỹi siyab Yosef, Faraw̃o ỹa caŋahnëkawo gë vësankaf vëlëw̃u per.
37 O conselho de José agradou ao rei e aos seus funcionários.
38 Awa Faraw̃o ỹa më ntehnëkëhni: «Aỹi asan pëɓëka Iƴir W̃ënu ŋa. Koɗen bi nuỹayina ale lëbëka?»
38 E o rei lhes disse: — Não poderíamos achar ninguém melhor para dirigir o país do que José, um homem em quem está o Espírito de Deus.
39 Awa më ntehnëka Yosef: «W̃ënu ŋa njëtëndanëki iỹin fop, awa ahnë koɗina kwëhna hakili do cat ntëbi wëjë.
39 Depois virou-se para José e disse: — Deus lhe mostrou tudo isso, e assim está claro que não há ninguém que tenha mais capacidade e sabedoria do que você.
40 Wëjë yeɗ nkaf nkal mën iŋi, do ɓulunda mën ỹi fop maw̃ëndënihi. Wëla ami dënk, uw̃ac Faraw̃o ỹa fo lëbahnëɗëmi.»
40 Você vai ficar encarregado do meu palácio, e todo o meu povo obedecerá às suas ordens. Só eu terei mais autoridade do que você, pois sou o rei.
41 Faraw̃o ỹa më mbok ntehnëka Yosef: «Awa, tame njëɗami aye nkaf nkal mën iŋi fop.»
41 Neste momento eu o ponho como governador de todo o Egito.
42 Do Faraw̃o ỹa më ndënëtak anënk ucankaf ntëw̃u ŋa ndënëka Yosef; më cuɗëka viỹi vësankaf do ñaba gëb hna wanjere sanu.
42 Então o rei tirou do dedo o seu anel-sinete e o colocou no dedo de José. Em seguida mandou que o vestissem com roupas de linho fino e pôs uma corrente de ouro no pescoço dele.
43 Tac, më kaƴëndëka saret higëna lëw̃u hna ile pehnëhniko ale ỹak rëhaka ỹa, do vële ryënkwaryëkëhniwo va ndekaɗëniho: «Kërënaryin nkaw̃ hna!» Koyëna njëɗakawo Faraw̃o ỹa Yosef ucankaf uŋa Esipët hna fop.
43 Depois fez com que José subisse no carro reservado para a maior autoridade do Egito depois do rei e mandou que os seus homens fossem na frente dele, gritando: “Abram caminho!” Assim, José foi posto como governador de todo o Egito.
44 Faraw̃o ỹa më mbok ntehnëka kat Yosef: «Faraw̃o ỹa yeɓu. Ɓare ge gena wëjë w̃aw̃ëk, ahnë ƴelëɗina rufa ỹa ma kërëcët fary ỹa nkal li fop.»
44 O rei disse a José: — Eu sou o rei, mas sem a sua licença ninguém poderá fazer nada em toda a terra do Egito. José tinha trinta anos quando entrou para o serviço do rei do Egito. Ele saiu da presença do rei e viajou por todo o Egito.
45 Faraw̃o ỹa më njëɗaka Yosef uw̃ac haw̃ary, Tësafënat-Paneya, do njëɗahna ñëla Asënat, aryagu Potifera, asëna wasaɗëha avë inaw̃ nte w̃acik On ŋa. Koɓëri tac Yosef nkwayëtako nkal Esipët ŋa fop.
45 — ausente —
46 Yosef wabëhn wafëhw warar (30) kwëhnako ante pëgwëko ndokuŋëhnënda Faraw̃o ỹa. Më kërënaka Faraw̃o ỹa do nkwayëta nkal iŋa fop.
46 — ausente —
47 Hnë wabëhn mbëɗ gë waki (7) uvetak hna, roka ỹa njivëɗëho dus.
47 Durante os sete anos de fartura a terra produziu cereais em grande quantidade.
48 Yosef mbarëpëko roka yaɓah Esipët hna, hnë wabëhn watac. Ndanëko vankol vacankaf hna roka le varëpiko wahaỹ hna.
48 E José ajuntou todos os cereais e os guardou em armazéns nas cidades, ficando em cada cidade os cereais colhidos nos campos vizinhos.
49 Mbarëpëko roka yaɓah ɗus; njaɓëko ntëbi nkërëƴal nte ye itëfary wov, koɗelohna mboki ndëkwi, kaɓi njaɓëko ɗëcët.
49 José ajuntou tanto mantimento, que desistiu de pesar, pois não dava mais: parecia a areia da praia do mar.
50 Ani gë tëkahnindo inte ŋa, Asënat, asëvalu Yosef, vucan vuki nagëko.
50 Antes de começarem os anos de fome, José teve dois filhos com a sua mulher Asenate.
51 Yosef Manase macëkawo fandënkwëryënkw fa, kaɓi umë lehnëko: «W̃ënu ŋa ndënkwehnëko ambër mën ŋa fop do gë fop tere rëm mën ỹa.»
51 Pôs no primeiro o nome de Manassés e explicou assim: “Deus me fez esquecer todos os meus sofrimentos e toda a família do meu pai.”
52 Efërayim macëkawo fakigëna fa, kaɓi umë lehnëko: «W̃ënu ŋa njëɗakow̃ëhni vutah hn'inkal nte haỹëhnahnëɓuho hna.»
52 No segundo filho pôs o nome de Efraim e disse: “Deus me deu filhos no país onde tenho sofrido.”
53 Wabëhn wante njivahnëko roka Esipët ŋa puko.
53 Então acabaram-se os sete anos de fartura no Egito,
54 Awa pëgwëlehn wabëhn mbëɗ gë waki (7) inte ŋa, gante pëƴahnëko Yosef ka. Inte ŋa campëko wayal hna fop, ɓare Esipët hna nkeho roka.
54 e, como José tinha dito, começaram os sete anos de fome. Nos outros países o povo passava fome, mas em todo o Egito havia o que comer.
55 Ante pëgwëniho vëvë Esipët korotëndëni inte ŋa, ndekandënihawo Faraw̃o ỹa njëɗahni ile tokëɗëni. Arac më ntëkwakëhni ɓulunda ỹa fop: «Tëƴëryina Yosef do diryin ile ntehnëɗëhu ỹa.»
55 Quando os egípcios começaram a passar fome, foram pedir alimentos ao rei. Ele disse: — Vão falar com José e façam o que ele disser.
56 Ante tënkëko inte ŋa nkal hna fop Yosef më piɗëtehnëk fop vandank va do nkwafëndëhni roka ỹa vëvë Esipët va. Inte ŋa nkoko nkwënand kat Esipët hna.
56 Quando a fome aumentou no país inteiro, José abriu todos os armazéns e começou a vender cereais aos egípcios.
57 Wayal hna fop, vahnë va njijëɗëniho soŋe daw̃ roka vëhni Yosef hna, kaɓi inte ŋa mbërendëhëhniwo vahnë va gante-wo-gante.
57 E de todos os países vinha gente ao Egito para comprar cereais de José, pois no mundo inteiro havia uma grande falta de alimentos.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 41, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.