Gênesis 37
Vikerëh Vikasëk W̃ën gë Wapëgwala (COU) vs NTLH
1 Ga cëmëk Isak, awa Sakob më ñëw̃ëk hn'inkal Kanan hna, le ntëɗëko rëmu hna.
1 Jacó ficou morando na terra de Canaã, onde o seu pai tinha vivido.
2 Wëlin itëfëta soŋe tere Sakob ỹa. Yosef wabëhn pëhw mbëɗ gë waki (17) kwëhnako. Wape gë wuhnankal keryëɗëniho gë vicëru, viju Bila, gë Silëpa, vësëvalu rëmu va. Yosef pëƴaɗëhawo rëmu wameh wante ntiɗëniho vicëru ŋa.
2 Esta é a história da família de Jacó. Quando José era um jovem de dezessete anos, cuidava das ovelhas e das cabras, junto com os seus irmãos, os filhos de Bila e de Zilpa, que eram mulheres do seu pai. E José contava ao pai as coisas erradas que os seus irmãos faziam.
3 Sakob ñaɗëhawo Yosef ntëbini viju vëỹëntaw̃ va, kaɓi hn'ucër ntëw̃u hna nuỹakawo. Më tëfehnëhnëka acuɗ gwamah ɗus.
3 Jacó já era velho quando José nasceu e por isso ele o amava mais do que a todos os seus outros filhos. Jacó mandou fazer para José uma túnica longa, de mangas compridas.
4 Vicëru Sakob va nuniho rëm hni umë ñaɗëho ntëbini vëhni fop. Awa ñew̃ëlehnëniha do vëhoɗilohna mbok nësëhnëniha wajira.
4 Os irmãos viam que o pai amava mais a José do que a eles e por isso tinham ódio dele e eram grosseiros quando falavam com ele.
5 Tac, hwënta ryampo, Yosef ndakeryëko. Më pëƴakëhni vicëru, do vicëru më ñew̃ëniha g'ahaw̃ary.
5 Certa vez José teve um sonho e o contou aos seus irmãos. Aí é que ficaram com mais raiva dele
6 Umë lehnëkëhniwo: «Nëparyin huɗakery mën ha.
6 porque ele disse assim: — Escutem, que eu vou contar o sonho que tive.
7 Fuhnë fop kaỹ hna nkeyinëko waỹabëh ỹabëɗenëho. Taŋ ñabëh mën iŋa matëndalehn kahn; awa waỹabëh hun w̃a njilehni kwëra do ndëkwëhn haryënkw lëw̃u.»
7 Sonhei que estávamos no campo amarrando feixes de trigo. De repente, o meu feixe ficou de pé, e os feixes de vocês se colocaram em volta do meu e se curvavam diante dele.
8 Vicëru më tëƴëniha: «Paryi bi ñaɗu aye ahnaw̃ alëw̃ fu do aryokuŋëhnënde?» Më ñew̃ëniha g'ahaw̃ary soŋe huɗakery hutac do gë soŋe ile tëfëtaɗëho ỹa.
8 Então os irmãos perguntaram: — Quer dizer que você vai ser nosso rei e que vai mandar em nós? E ficaram com mais ódio dele ainda por causa dos seus sonhos e do jeito que ele os contava.
9 Yosef mboko ndakery kat më mbok tëfëtanëhnëkëhni vicëru: «Mbokëɓu ryakeryu. Ulav w̃a gë ulepera w̃a do gë wahol pëhw gë ryaw̃ (11) ryëkwëhnakëh haryënkw mën.»
9 Depois José sonhou outra vez e contou também esse sonho aos seus irmãos. Ele disse assim: — Eu tive outro sonho. Desta vez o sol, a lua e onze estrelas se curvaram diante de mim.
10 Tëfëtanëkawo fëna huŋi huɗakery rëmu tase vicëru. Umë më ŋañënahnëka do ntehna: «Ye pëhnëtanëɗ huɗakery hu hi? Tëfëkëfu bi ami gë hnëmuh do gë vicër hu ryëkwëhnëfu haryënkw hu?»
10 Quando José contou esse sonho ao pai e aos irmãos, o pai o repreendeu e disse: — O que quer dizer esse sonho que você teve? Por acaso a sua mãe, os seus irmãos e eu vamos nos ajoelhar diante de você e encostar o rosto no chão?
11 Vicëru ñew̃aryënihawo watac, ɓare rëmu hakili hna kwëtako huŋi huɗakery.
11 Os irmãos de José tinham inveja dele, mas o seu pai ficou pensando no caso.
12 Fac ryampo vicëru Yosef njiniho hnë resiỹo Sisem hna hery wusaw̃ rëm hni w̃a
12 Um dia os irmãos de José levaram as ovelhas e as cabras do seu pai até os pastos que ficavam perto da cidade de Siquém.
13 do Sakob, ale w̃aciko Isërayel fëna, më ntehnëka Yosef: «Paƴëɗëmi ayi arëkatëhni vicër hu, wusaw̃ w̃a keryëɗëni hnë resiỹo Sisem hna.»
13 Então Jacó disse a José: — Venha cá. Vou mandar você até Siquém, onde os seus irmãos estão cuidando das ovelhas e das cabras. — Estou pronto para ir — respondeu José.
14 Rëmu më ntehnëka: «Ƴiry ayëkihni bi ƴam nkeni vicër hu gë wusaw̃ w̃a. Tac g'ayij afëƴawo.» Sakob hnë Ebëron hna paƴëkawo Yosef nji.
14 Jacó disse: — Vá lá e veja se os seus irmãos e os animais vão bem e me traga notícias. Então dali, do vale de Hebrom, Jacó mandou que José fosse até Siquém, e ele foi. Quando chegou lá,
15 më pankëlëni g'asan hara wëwac hna nkwërëtalehnëɗëho Yosef. Asan arac më tëƴëka: «Ye yëkëlehnëɗu?»
15 ele foi andando pelo campo. Aí um homem o viu e perguntou: — O que você está procurando?
16 Yosef më ntëkwaka: «Vicër mën va yëkëlehnëɗëfu, pëƴarye bi ne nkeni g'usaw̃ w̃a?»
16 — Estou procurando os meus irmãos — respondeu José. — Eles estão por aí, em algum pasto, cuidando das ovelhas e das cabras. O senhor sabe aonde foram?
17 Asan a më ntëkwaka: «Pakëtani ani, do nkwëryëɓuhëhni ga nësëɗëni: “Ƴinëfu gë cape Dotan haɗi.”»
17 O homem respondeu: — Eles já foram embora daqui. Eu ouvi quando disseram que iam para Dotã. Aí José foi procurar os seus irmãos e os achou em Dotã.
18 Vicëru më nujëniha ŋaw̃ët. Ani gë tëhahnëndëhni ỹa, më nkwëryëlëni ndaw̃ëniha.
18 Eles viram José de longe e, antes que chegasse perto, começaram a fazer planos para matá-lo.
19 Ntehnëlëɗëniho: «Wëliho ahwëhn huɗakery a nkejëk!
19 Eles disseram: — Lá vem o sonhador!
20 Tame ɗaw̃ënëfuna, do ntabina hnë hatëh hatëw̃ah! Do ntehnëɗen intaw̃ ŋañah rokëka. Awa tac nuɗen bi ntiyaɗ huɗakery hudëw̃u hi.»
20 Venham, vamos matá-lo agora. Depois jogaremos o corpo num poço seco e diremos que um animal selvagem o devorou. Assim, veremos no que vão dar os sonhos dele.
21 Riben nkwëryëkëhniwo, më pëhnak pehëta Yosef. Më lehnëkëhniwo: «Antë aryaw̃una!»
21 Quando Rúben ouviu isso, quis salvá-lo dos seus irmãos e disse: — Não vamos matá-lo.
22 Tac më nkwënëk: «Antë arëkwehnu wafac walëw̃u w̃a; dabëryina ki fo hnë hatëh hatëw̃ah le ye wula ỹi.» Nësëhnëɗëhëhniwo koyëna soŋe pehëtahna do mëncerya gë vëhni rëmu.
22 Não derramem sangue. Vocês podem jogá-lo neste poço, aqui no deserto, mas não o machuquem. Rúben disse isso porque planejava salvá-lo dos irmãos e mandá-lo de volta ao pai.
23 Tëkënd tuŋ Yosef le nkeniho vicëru hna, pëlalehnëniha, cuɗëtëniha cuɗ gwamah nte cuɗako ŋa
23 Quando José chegou ao lugar onde os seus irmãos estavam, eles arrancaram dele a túnica longa, de mangas compridas, que ele estava vestindo.
24 Yosef ntabik hnë hatëh hatëw̃ah|src="co00705c.TIF" size="col" copy="David C. Cook" ref="37.24" do ntabëniha hnë hatëh hatëw̃ah. Hatëh hatac nkuhëko.
24 Depois o pegaram e o jogaram no poço, que estava vazio e seco.
25 Tac ntañalehnëni soŋe tokëni. Awa më nujënihëhni kore ɓulunda Wa-isëmayel hn'inkal Galad hna matiniho. Wayonkomb walëw̃ hni w̃a wakoyel vatëh ndiɓëniho, njiryeryëndëni nkwafini Esipët hna.
25 E sentaram-se para comer. De repente, viram que ia passando uma caravana de ismaelitas que vinha de Gileade e ia para o Egito. Os seus camelos estavam carregados de perfumes e de especiarias .
26 Awa Yuɗa më ntehnëkëhni vicëru gë vëheryu: «Ye nëfaɗëhëfu ge ndaw̃inëka ahery fu ỹi do cow̃in ñas dëw̃u ŋa?
26 Aí Judá disse aos irmãos: — O que vamos ganhar se matarmos o nosso irmão e depois escondermos a sua morte?
27 Nkwafinëhna Wa-isëmayel ŋi fecek, antë ndaw̃ina: ahery fu ye, sat ryampo fo hwëhnayinëk.» Maw̃ëhnëlehnëniha.
27 Em vez de o matarmos, vamos vendê-lo a esses ismaelitas. Afinal de contas ele é nosso irmão, é do nosso sangue. Os irmãos concordaram.
28 Hara vëwaf vërac Madiyan matëniho. Awa, vicëru më ndanëtiniha hatëh hna. Nkwafëniha gë waŋëc wafëhw wahi (20) koryi. Vëhni më njoniha Esipët.
28 Quando alguns negociantes midianitas passaram por ali, os irmãos de José o tiraram do poço e o venderam aos ismaelitas por vinte barras de prata. E os ismaelitas levaram José para o Egito.
29 Ante mbokako Riben hatëh ŋa, tëkatëlawohna Yosef. Pëɓëkawo yiw̃ëhnah w̃a, awa më citëk viỹi vilëw̃u va,
29 Quando Rúben voltou ao poço e viu que José não estava lá dentro, rasgou as suas roupas em sinal de tristeza.
30 do mboka gante nkeni vëheryu ntehnëhni: «Yosef gona hatëh hna! Ye liɗëfu tame?»
30 Ele voltou para o lugar onde os seus irmãos estavam e disse: — O rapaz não está mais lá! E agora o que é que eu vou fazer?
31 Awa më ndaw̃ëniha hotohn do nufëni acuɗ Yosef ŋa, nëvëni wasat w̃a.
31 Então os irmãos mataram um cabrito e com o sangue mancharam a túnica de José.
32 Tac njëɗanahnëniha rëm hni cuɗ gwamah ŋa gë waŋi wanës: «Iỹin hnuɓun. Ƴëkëry ɗus bi acuɗ ajë hu ŋa ye.»
32 Depois levaram a túnica ao pai e disseram: — Achamos isso aí. Será que é a túnica do seu filho?
33 Sakob njavëtëko cuɗ ŋa do ntehn: «Acuɗ ajë mën ŋa ye! Intaw̃ ŋañah lëpëtëlehnëka Yosef do rokëka!»
33 Jacó a reconheceu e disse: — Sim, é a túnica do meu filho! Certamente algum animal selvagem o despedaçou e devorou.
34 Awa më citëk viỹi vilëw̃u va, do ntiya viỹi wakwëy do koko wafac wayaɓah soŋe icëm aju ŋa.
34 Então, em sinal de tristeza, Jacó rasgou as suas roupas e vestiu roupa de luto. E durante muito tempo ficou de luto pelo seu filho.
35 Vutah vuntëw̃u va fop mborëɗënihawo ɓare ŋwëỹëɗëho ɓor ŋa fop; ntehnëɗëho: «Gë wakwëy ŋa cëlëɗëfu rëkëhëw̃a ajë mën a ɗuniỹa vësëm hna.» Do nkoko kond.
35 Todos os seus filhos e filhas tentaram consolá-lo, mas ele não quis ser consolado e disse: — Vou ficar de luto por meu filho até que vá me encontrar com ele no E continuou de luto por seu filho José.
36 Vëvë Madiyan va asan ale w̃aciko Potifar nkwafëtënihawo Yosef Esipët hna. Potifar asankaf wasoɗaɗe Faraw̃o yeho, umë yeho ankaf vëyëka Faraw̃o va.
36 Enquanto isso, os midianitas venderam José a Potifar, oficial e capitão da guarda do rei do Egito.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 37, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.