Gênesis 37
Vikerëh Vikasëk W̃ën gë Wapëgwala (COU) vs ARIB
1 Ga cëmëk Isak, awa Sakob më ñëw̃ëk hn'inkal Kanan hna, le ntëɗëko rëmu hna.
1 Jacó habitava na terra das peregrinações de seu pai, na terra de Canaã.
2 Wëlin itëfëta soŋe tere Sakob ỹa. Yosef wabëhn pëhw mbëɗ gë waki (17) kwëhnako. Wape gë wuhnankal keryëɗëniho gë vicëru, viju Bila, gë Silëpa, vësëvalu rëmu va. Yosef pëƴaɗëhawo rëmu wameh wante ntiɗëniho vicëru ŋa.
2 Estas são as gerações de Jacó. José, aos dezessete anos de idade, estava com seus irmãos apascentando os rebanhos; sendo ainda jovem, andava com os filhos de Bila, e com os filhos de Zilpa, mulheres de seu pai; e José trazia a seu pai más notícias a respeito deles.
3 Sakob ñaɗëhawo Yosef ntëbini viju vëỹëntaw̃ va, kaɓi hn'ucër ntëw̃u hna nuỹakawo. Më tëfehnëhnëka acuɗ gwamah ɗus.
3 Israel amava mais a José do que a todos os seus filhos, porque era filho da sua velhice; e fez-lhe uma túnica de várias cores.
4 Vicëru Sakob va nuniho rëm hni umë ñaɗëho ntëbini vëhni fop. Awa ñew̃ëlehnëniha do vëhoɗilohna mbok nësëhnëniha wajira.
4 Vendo, pois, seus irmãos que seu pai o amava mais do que a todos eles, odiavam-no, e não lhe podiam falar pacificamente.
5 Tac, hwënta ryampo, Yosef ndakeryëko. Më pëƴakëhni vicëru, do vicëru më ñew̃ëniha g'ahaw̃ary.
5 José teve um sonho, que contou a seus irmãos; por isso o odiaram ainda mais.
6 Umë lehnëkëhniwo: «Nëparyin huɗakery mën ha.
6 Pois ele lhes disse: Ouvi, peço-vos, este sonho que tive:
7 Fuhnë fop kaỹ hna nkeyinëko waỹabëh ỹabëɗenëho. Taŋ ñabëh mën iŋa matëndalehn kahn; awa waỹabëh hun w̃a njilehni kwëra do ndëkwëhn haryënkw lëw̃u.»
7 Estávamos nós atando molhos no campo, e eis que o meu molho, levantando-se, ficou em pé; e os vossos molhos o rodeavam, e se inclinavam ao meu molho.
8 Vicëru më tëƴëniha: «Paryi bi ñaɗu aye ahnaw̃ alëw̃ fu do aryokuŋëhnënde?» Më ñew̃ëniha g'ahaw̃ary soŋe huɗakery hutac do gë soŋe ile tëfëtaɗëho ỹa.
8 Responderam-lhe seus irmãos: Tu pois, deveras reinarás sobre nós? Tu deveras terás domínio sobre nós? Por isso ainda mais o odiavam por causa dos seus sonhos e das suas palavras.
9 Yosef mboko ndakery kat më mbok tëfëtanëhnëkëhni vicëru: «Mbokëɓu ryakeryu. Ulav w̃a gë ulepera w̃a do gë wahol pëhw gë ryaw̃ (11) ryëkwëhnakëh haryënkw mën.»
9 Teve José outro sonho, e o contou a seus irmãos, dizendo: Tive ainda outro sonho; e eis que o sol, e a lua, e onze estrelas se inclinavam perante mim.
10 Tëfëtanëkawo fëna huŋi huɗakery rëmu tase vicëru. Umë më ŋañënahnëka do ntehna: «Ye pëhnëtanëɗ huɗakery hu hi? Tëfëkëfu bi ami gë hnëmuh do gë vicër hu ryëkwëhnëfu haryënkw hu?»
10 Quando o contou a seu pai e a seus irmãos, repreendeu-o seu pai, e disse-lhe: Que sonho é esse que tiveste? Porventura viremos, eu e tua mãe, e teus irmãos, a inclinar-nos com o rosto em terra diante de ti?
11 Vicëru ñew̃aryënihawo watac, ɓare rëmu hakili hna kwëtako huŋi huɗakery.
11 Seus irmãos, pois, o invejavam; mas seu pai guardava o caso no seu coração.
12 Fac ryampo vicëru Yosef njiniho hnë resiỹo Sisem hna hery wusaw̃ rëm hni w̃a
12 Ora, foram seus irmãos apascentar o rebanho de seu pai, em Siquém.
13 do Sakob, ale w̃aciko Isërayel fëna, më ntehnëka Yosef: «Paƴëɗëmi ayi arëkatëhni vicër hu, wusaw̃ w̃a keryëɗëni hnë resiỹo Sisem hna.»
13 Disse, pois, Israel a José: Não apascentam teus irmãos o rebanho em Siquém? Vem, e enviar-te-ei a eles. Respondeu-lhe José: Eis-me aqui.
14 Rëmu më ntehnëka: «Ƴiry ayëkihni bi ƴam nkeni vicër hu gë wusaw̃ w̃a. Tac g'ayij afëƴawo.» Sakob hnë Ebëron hna paƴëkawo Yosef nji.
14 Disse-lhe Israel: Vai, vê se vão bem teus irmãos, e o rebanho; e traze-me resposta. Assim o enviou do vale de Hebrom; e José foi a Siquém.
15 më pankëlëni g'asan hara wëwac hna nkwërëtalehnëɗëho Yosef. Asan arac më tëƴëka: «Ye yëkëlehnëɗu?»
15 E um homem encontrou a José, que andava errante pelo campo, e perguntou-lhe: Que procuras?
16 Yosef më ntëkwaka: «Vicër mën va yëkëlehnëɗëfu, pëƴarye bi ne nkeni g'usaw̃ w̃a?»
16 Respondeu ele: Estou procurando meus irmãos; dize-me, peço-te, onde apascentam eles o rebanho.
17 Asan a më ntëkwaka: «Pakëtani ani, do nkwëryëɓuhëhni ga nësëɗëni: “Ƴinëfu gë cape Dotan haɗi.”»
17 Disse o homem: Foram-se daqui; pois ouvi-lhes dizer: Vamos a Dotã. José, pois, seguiu seus irmãos, e os achou em Dotã.
18 Vicëru më nujëniha ŋaw̃ët. Ani gë tëhahnëndëhni ỹa, më nkwëryëlëni ndaw̃ëniha.
18 Eles o viram de longe e, antes que chegasse aonde estavam, conspiraram contra ele, para o matarem,
19 Ntehnëlëɗëniho: «Wëliho ahwëhn huɗakery a nkejëk!
19 dizendo uns aos outros: Eis que lá vem o sonhador!
20 Tame ɗaw̃ënëfuna, do ntabina hnë hatëh hatëw̃ah! Do ntehnëɗen intaw̃ ŋañah rokëka. Awa tac nuɗen bi ntiyaɗ huɗakery hudëw̃u hi.»
20 Vinde pois agora, matemo-lo e lancemo-lo numa das covas; e diremos: uma besta-fera o devorou. Veremos, então, o que será dos seus sonhos.
21 Riben nkwëryëkëhniwo, më pëhnak pehëta Yosef. Më lehnëkëhniwo: «Antë aryaw̃una!»
21 Mas Rúben, ouvindo isso, livrou-o das mãos deles, dizendo: Não lhe tiremos a vida.
22 Tac më nkwënëk: «Antë arëkwehnu wafac walëw̃u w̃a; dabëryina ki fo hnë hatëh hatëw̃ah le ye wula ỹi.» Nësëhnëɗëhëhniwo koyëna soŋe pehëtahna do mëncerya gë vëhni rëmu.
22 Também lhes disse Rúben: Não derrameis sangue; lançai-o nesta cova, que está no deserto, e não lanceis mão nele. Disse isto para livrá-lo das mãos deles, a fim de restituí-lo a seu pai.
23 Tëkënd tuŋ Yosef le nkeniho vicëru hna, pëlalehnëniha, cuɗëtëniha cuɗ gwamah nte cuɗako ŋa
23 Logo que José chegou a seus irmãos, estes o despiram da sua túnica, a túnica de várias cores, que ele trazia;
24 Yosef ntabik hnë hatëh hatëw̃ah|src="co00705c.TIF" size="col" copy="David C. Cook" ref="37.24" do ntabëniha hnë hatëh hatëw̃ah. Hatëh hatac nkuhëko.
24 e tomando-o, lançaram-no na cova; mas a cova estava vazia, não havia água nela.
25 Tac ntañalehnëni soŋe tokëni. Awa më nujënihëhni kore ɓulunda Wa-isëmayel hn'inkal Galad hna matiniho. Wayonkomb walëw̃ hni w̃a wakoyel vatëh ndiɓëniho, njiryeryëndëni nkwafini Esipët hna.
25 Depois sentaram-se para comer; e, levantando os olhos, viram uma caravana de ismaelitas que vinha de Gileade; nos seus camelos traziam tragacanto, bálsamo e mirra, que iam levar ao Egito.
26 Awa Yuɗa më ntehnëkëhni vicëru gë vëheryu: «Ye nëfaɗëhëfu ge ndaw̃inëka ahery fu ỹi do cow̃in ñas dëw̃u ŋa?
26 Disse Judá a seus irmãos: De que nos aproveita matar nosso irmão e encobrir o seu sangue?
27 Nkwafinëhna Wa-isëmayel ŋi fecek, antë ndaw̃ina: ahery fu ye, sat ryampo fo hwëhnayinëk.» Maw̃ëhnëlehnëniha.
27 Vinde, vendamo-lo a esses ismaelitas, e não seja nossa mão sobre ele; porque é nosso irmão, nossa carne. E escutaram-no seus irmãos.
28 Hara vëwaf vërac Madiyan matëniho. Awa, vicëru më ndanëtiniha hatëh hna. Nkwafëniha gë waŋëc wafëhw wahi (20) koryi. Vëhni më njoniha Esipët.
28 Ao passarem os negociantes midianitas, tiraram José, alçando-o da cova, e venderam-no por vinte siclos de prata aos ismaelitas, os quais o levaram para o Egito.
29 Ante mbokako Riben hatëh ŋa, tëkatëlawohna Yosef. Pëɓëkawo yiw̃ëhnah w̃a, awa më citëk viỹi vilëw̃u va,
29 Ora, Rúben voltou à cova, e eis que José não estava na cova; pelo que rasgou as suas vestes
30 do mboka gante nkeni vëheryu ntehnëhni: «Yosef gona hatëh hna! Ye liɗëfu tame?»
30 e, tornando a seus irmãos, disse: O menino não aparece; e eu, aonde irei?
31 Awa më ndaw̃ëniha hotohn do nufëni acuɗ Yosef ŋa, nëvëni wasat w̃a.
31 Tomaram, então, a túnica de José, mataram um cabrito, e tingiram a túnica no sangue.
32 Tac njëɗanahnëniha rëm hni cuɗ gwamah ŋa gë waŋi wanës: «Iỹin hnuɓun. Ƴëkëry ɗus bi acuɗ ajë hu ŋa ye.»
32 Enviaram a túnica de várias cores, mandando levá-la a seu pai e dizer-lhe: Achamos esta túnica; vê se é a túnica de teu filho, ou não.
33 Sakob njavëtëko cuɗ ŋa do ntehn: «Acuɗ ajë mën ŋa ye! Intaw̃ ŋañah lëpëtëlehnëka Yosef do rokëka!»
33 Ele a reconheceu e exclamou: A túnica de meu filho! uma besta-fera o devorou; certamente José foi despedaçado.
34 Awa më citëk viỹi vilëw̃u va, do ntiya viỹi wakwëy do koko wafac wayaɓah soŋe icëm aju ŋa.
34 Então Jacó rasgou as suas vestes, e pôs saco sobre os seus lombos e lamentou seu filho por muitos dias.
35 Vutah vuntëw̃u va fop mborëɗënihawo ɓare ŋwëỹëɗëho ɓor ŋa fop; ntehnëɗëho: «Gë wakwëy ŋa cëlëɗëfu rëkëhëw̃a ajë mën a ɗuniỹa vësëm hna.» Do nkoko kond.
35 E levantaram-se todos os seus filhos e todas as suas filhas, para o consolarem; ele, porém, recusou ser consolado, e disse: Na verdade, com choro hei de descer para meu filho até o Seol. Assim o chorou seu pai.
36 Vëvë Madiyan va asan ale w̃aciko Potifar nkwafëtënihawo Yosef Esipët hna. Potifar asankaf wasoɗaɗe Faraw̃o yeho, umë yeho ankaf vëyëka Faraw̃o va.
36 Os midianitas venderam José no Egito a Potifar, oficial de Faraó, capitão da guarda.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 37, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.