Gênesis 37
Vikerëh Vikasëk W̃ën gë Wapëgwala (COU) vs BKJ
1 Ga cëmëk Isak, awa Sakob më ñëw̃ëk hn'inkal Kanan hna, le ntëɗëko rëmu hna.
1 E Jacó habitou na terra em que seu pai foi estrangeiro, na terra de Canaã.
2 Wëlin itëfëta soŋe tere Sakob ỹa. Yosef wabëhn pëhw mbëɗ gë waki (17) kwëhnako. Wape gë wuhnankal keryëɗëniho gë vicëru, viju Bila, gë Silëpa, vësëvalu rëmu va. Yosef pëƴaɗëhawo rëmu wameh wante ntiɗëniho vicëru ŋa.
2 Estas são as gerações de Jacó. José, sendo da idade de dezessete anos, estava apascentando as ovelhas com seus irmãos. E o rapaz estava com os filhos de Bila, e com os filhos de Zilpa, mulheres de seu pai. E José trouxe a seu pai más notícias sobre eles.
3 Sakob ñaɗëhawo Yosef ntëbini viju vëỹëntaw̃ va, kaɓi hn'ucër ntëw̃u hna nuỹakawo. Më tëfehnëhnëka acuɗ gwamah ɗus.
3 Ora, Israel amava José mais do que a todos os seus filhos, porque ele era o filho da sua velhice, e ele lhe fez uma túnica de muitas cores.
4 Vicëru Sakob va nuniho rëm hni umë ñaɗëho ntëbini vëhni fop. Awa ñew̃ëlehnëniha do vëhoɗilohna mbok nësëhnëniha wajira.
4 E quando seus irmãos viram que seu pai o amava mais do que a todos os seus irmãos, eles o odiaram, e não conseguiam falar pacificamente com ele.
5 Tac, hwënta ryampo, Yosef ndakeryëko. Më pëƴakëhni vicëru, do vicëru më ñew̃ëniha g'ahaw̃ary.
5 E José sonhou um sonho, e o contou a seus irmãos; e eles o odiaram ainda mais.
6 Umë lehnëkëhniwo: «Nëparyin huɗakery mën ha.
6 E ele lhes disse: Ouvi, rogo-vos, este sonho que eu sonhei:
7 Fuhnë fop kaỹ hna nkeyinëko waỹabëh ỹabëɗenëho. Taŋ ñabëh mën iŋa matëndalehn kahn; awa waỹabëh hun w̃a njilehni kwëra do ndëkwëhn haryënkw lëw̃u.»
7 Eis que estávamos amarrando feixes no campo; e eis que meu feixe se levantava e ficava em pé. E eis que vossos feixes estavam em pé ao redor e faziam reverência ao meu feixe.
8 Vicëru më tëƴëniha: «Paryi bi ñaɗu aye ahnaw̃ alëw̃ fu do aryokuŋëhnënde?» Më ñew̃ëniha g'ahaw̃ary soŋe huɗakery hutac do gë soŋe ile tëfëtaɗëho ỹa.
8 E seus irmãos lhe disseram: Deverias tu reinar sobre nós? Ou deverias ter domínio sobre nós? E eles o odiaram ainda mais por seus sonhos, e por suas palavras.
9 Yosef mboko ndakery kat më mbok tëfëtanëhnëkëhni vicëru: «Mbokëɓu ryakeryu. Ulav w̃a gë ulepera w̃a do gë wahol pëhw gë ryaw̃ (11) ryëkwëhnakëh haryënkw mën.»
9 E ele sonhou ainda outro sonho, e o contou a seus irmãos, e disse: Eis que eu sonhei mais um sonho. E eis que o sol e a lua e onze estrelas faziam reverência a mim.
10 Tëfëtanëkawo fëna huŋi huɗakery rëmu tase vicëru. Umë më ŋañënahnëka do ntehna: «Ye pëhnëtanëɗ huɗakery hu hi? Tëfëkëfu bi ami gë hnëmuh do gë vicër hu ryëkwëhnëfu haryënkw hu?»
10 E ele o contou a seu pai, e a seus irmãos; e seu pai o repreendeu, e lhe disse: O que é este sonho que tu sonhaste? Iremos eu e tua mãe e teus irmãos, de fato nos curvar diante de ti em terra?
11 Vicëru ñew̃aryënihawo watac, ɓare rëmu hakili hna kwëtako huŋi huɗakery.
11 E seus irmãos o invejaram; mas seu pai observou o que se dizia.
12 Fac ryampo vicëru Yosef njiniho hnë resiỹo Sisem hna hery wusaw̃ rëm hni w̃a
12 E seus irmãos foram apascentar o rebanho de seu pai em Siquém.
13 do Sakob, ale w̃aciko Isërayel fëna, më ntehnëka Yosef: «Paƴëɗëmi ayi arëkatëhni vicër hu, wusaw̃ w̃a keryëɗëni hnë resiỹo Sisem hna.»
13 E Israel disse a José: Teus irmãos não estão apascentando o rebanho em Siquém? Vem, e eu te enviarei a eles. E ele disse: Aqui eu estou.
14 Rëmu më ntehnëka: «Ƴiry ayëkihni bi ƴam nkeni vicër hu gë wusaw̃ w̃a. Tac g'ayij afëƴawo.» Sakob hnë Ebëron hna paƴëkawo Yosef nji.
14 E ele lhe disse: Vai, rogo-te, vê se está bem com teus irmãos, e bem com os rebanhos, e traze-me palavra novamente. Assim ele o enviou do vale de Hebrom, e ele foi a Siquém.
15 më pankëlëni g'asan hara wëwac hna nkwërëtalehnëɗëho Yosef. Asan arac më tëƴëka: «Ye yëkëlehnëɗu?»
15 E um certo homem o encontrou; e eis que ele estava vagando pelo campo. E o homem lhe perguntou, dizendo: O que tu estás procurando?
16 Yosef më ntëkwaka: «Vicër mën va yëkëlehnëɗëfu, pëƴarye bi ne nkeni g'usaw̃ w̃a?»
16 E ele disse: Eu procuro os meus irmãos. Dize-me, rogo-te, onde eles estão apascentando seus rebanhos.
17 Asan a më ntëkwaka: «Pakëtani ani, do nkwëryëɓuhëhni ga nësëɗëni: “Ƴinëfu gë cape Dotan haɗi.”»
17 E o homem disse: Eles partiram daqui, pois eu os ouvi dizendo: Vamo-nos a Dotã. E José foi após seus irmãos, e os encontrou em Dotã.
18 Vicëru më nujëniha ŋaw̃ët. Ani gë tëhahnëndëhni ỹa, më nkwëryëlëni ndaw̃ëniha.
18 E quando eles o viram de longe, antes que se aproximasse deles, conspiraram contra ele para matá-lo.
19 Ntehnëlëɗëniho: «Wëliho ahwëhn huɗakery a nkejëk!
19 E eles disseram uns aos outros: Eis que está vindo o sonhador.
20 Tame ɗaw̃ënëfuna, do ntabina hnë hatëh hatëw̃ah! Do ntehnëɗen intaw̃ ŋañah rokëka. Awa tac nuɗen bi ntiyaɗ huɗakery hudëw̃u hi.»
20 Vamos, pois, matá-lo e lançá-lo numa cova, e diremos: Algum animal o devorou, e veremos o que se tornará os seus sonhos.
21 Riben nkwëryëkëhniwo, më pëhnak pehëta Yosef. Më lehnëkëhniwo: «Antë aryaw̃una!»
21 E Rúben ouvindo isso, o livrou de suas mãos, e disse: Não o matemos.
22 Tac më nkwënëk: «Antë arëkwehnu wafac walëw̃u w̃a; dabëryina ki fo hnë hatëh hatëw̃ah le ye wula ỹi.» Nësëhnëɗëhëhniwo koyëna soŋe pehëtahna do mëncerya gë vëhni rëmu.
22 E Rúben lhes disse: Não derrameis sangue, mas lançai-o nesta cova que está no deserto, e não ponde as mãos sobre ele; disse isso a fim de livrá-lo de suas mãos para fazê-lo voltar ao seu pai.
23 Tëkënd tuŋ Yosef le nkeniho vicëru hna, pëlalehnëniha, cuɗëtëniha cuɗ gwamah nte cuɗako ŋa
23 E aconteceu que, quando José havia chegado a seus irmãos, eles despiram José de sua túnica, a túnica de muitas cores que estava nele;
24 Yosef ntabik hnë hatëh hatëw̃ah|src="co00705c.TIF" size="col" copy="David C. Cook" ref="37.24" do ntabëniha hnë hatëh hatëw̃ah. Hatëh hatac nkuhëko.
24 e eles o tomaram, e o lançaram em uma cova. E a cova estava vazia, não havia água nela.
25 Tac ntañalehnëni soŋe tokëni. Awa më nujënihëhni kore ɓulunda Wa-isëmayel hn'inkal Galad hna matiniho. Wayonkomb walëw̃ hni w̃a wakoyel vatëh ndiɓëniho, njiryeryëndëni nkwafini Esipët hna.
25 E eles sentaram-se para comer pão, e levantaram seus olhos e olharam, e eis que uma companhia de ismaelitas vinha de Gileade com seus camelos carregando especiarias e bálsamo e mirra, transportando para o Egito.
26 Awa Yuɗa më ntehnëkëhni vicëru gë vëheryu: «Ye nëfaɗëhëfu ge ndaw̃inëka ahery fu ỹi do cow̃in ñas dëw̃u ŋa?
26 E Judá disse a seus irmãos: Que proveito haverá se matarmos nosso irmão e escondermos seu sangue?
27 Nkwafinëhna Wa-isëmayel ŋi fecek, antë ndaw̃ina: ahery fu ye, sat ryampo fo hwëhnayinëk.» Maw̃ëhnëlehnëniha.
27 Vinde, e vendamo-lo aos ismaelitas, e que nossas mãos não estejam sobre ele, pois ele é nosso irmão e nossa carne; e seus irmãos ficaram satisfeitos.
28 Hara vëwaf vërac Madiyan matëniho. Awa, vicëru më ndanëtiniha hatëh hna. Nkwafëniha gë waŋëc wafëhw wahi (20) koryi. Vëhni më njoniha Esipët.
28 Então, passavam ali mercadores midianitas, e eles tiraram e levantaram José da cova, e venderam José aos ismaelitas por vinte peças de prata; e eles trouxeram José ao Egito.
29 Ante mbokako Riben hatëh ŋa, tëkatëlawohna Yosef. Pëɓëkawo yiw̃ëhnah w̃a, awa më citëk viỹi vilëw̃u va,
29 E Rúben retornou à cova, e eis que José não estava na cova; e ele rasgou suas vestes.
30 do mboka gante nkeni vëheryu ntehnëhni: «Yosef gona hatëh hna! Ye liɗëfu tame?»
30 E ele retornou aos seus irmãos, e disse: O menino não está; e eu, para onde irei?
31 Awa më ndaw̃ëniha hotohn do nufëni acuɗ Yosef ŋa, nëvëni wasat w̃a.
31 E eles tomaram a túnica de José, e mataram um cabrito, e mergulharam a túnica no sangue.
32 Tac njëɗanahnëniha rëm hni cuɗ gwamah ŋa gë waŋi wanës: «Iỹin hnuɓun. Ƴëkëry ɗus bi acuɗ ajë hu ŋa ye.»
32 E eles enviaram a túnica de muitas cores, e a levaram a seu pai, e disseram: Achamos isto; vê agora se é ou não a túnica de teu filho.
33 Sakob njavëtëko cuɗ ŋa do ntehn: «Acuɗ ajë mën ŋa ye! Intaw̃ ŋañah lëpëtëlehnëka Yosef do rokëka!»
33 E ele a reconheceu, e disse: É a túnica de meu filho; uma fera o devorou; José sem dúvida foi rasgado em pedaços.
34 Awa më citëk viỹi vilëw̃u va, do ntiya viỹi wakwëy do koko wafac wayaɓah soŋe icëm aju ŋa.
34 E Jacó rasgou suas vestes, e colocou pano de saco sobre os seus lombos, e lamentou por seu filho durante muitos dias.
35 Vutah vuntëw̃u va fop mborëɗënihawo ɓare ŋwëỹëɗëho ɓor ŋa fop; ntehnëɗëho: «Gë wakwëy ŋa cëlëɗëfu rëkëhëw̃a ajë mën a ɗuniỹa vësëm hna.» Do nkoko kond.
35 E todos os seus filhos e todas as suas filhas se levantaram para consolá-lo, mas ele recusou ser consolado. E ele disse: Pois, eu descerei ao túmulo lamentando meu filho. Assim seu pai chorou por ele.
36 Vëvë Madiyan va asan ale w̃aciko Potifar nkwafëtënihawo Yosef Esipët hna. Potifar asankaf wasoɗaɗe Faraw̃o yeho, umë yeho ankaf vëyëka Faraw̃o va.
36 E os midianitas o venderam ao Egito, a Potifar, oficial de Faraó, e capitão da guarda.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 37, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.