Gênesis 29

Vikerëh Vikasëk W̃ën gë Wapëgwala (COU) vs ARA

Sair da comparação
ARA Almeida Revista e Atualizada 1993
1 Sakob kahnëtako paɓ gë cape pëhna lav ka.
1 Pôs-se Jacó a caminho e se foi à terra do povo do Oriente.
2 Fac ryampo, më nukëhni wakore watar wape gë wuhnankal yinëgaɗëho hnë kolomba fëk hna, kaɓi hnam ceɗëniho w̃ënka ŋa. Itaka cankaf fiɗahnëɗeho kolomba rac.
2 Olhou, e eis um poço no campo e três rebanhos de ovelhas deitados junto dele; porque daquele poço davam de beber aos rebanhos; e havia grande pedra que tapava a boca do poço.
3 Ge fop mbarëpëlëniho wusaw̃ w̃a, vëhery wusaw̃ va ntihëtëɗëniho taka ŋa do ñëryëhnënihëhni wusaw̃ w̃a ciyani, tac mbokaryëni piɗëni kolomba ỹa g'itaka ŋa.
3 Ajuntavam-se ali todos os rebanhos, os pastores removiam a pedra da boca do poço, davam de beber às ovelhas e tornavam a colocá-la no seu devido lugar.
4 Sakob më tëƴëkëhni vëhery wusaw̃ va: «Wëlawo mën, ne nkejërun?»
4 Perguntou-lhes Jacó: Meus irmãos, donde sois? Responderam: Somos de Harã.
5 Sakob më mbok tëƴëkëhni: «Njëtërunëha bi Laban, aju Nahor?»
5 Perguntou-lhes: Conheceis a Labão, filho de Naor? Responderam: Conhecemos.
6 Sakob mbok tëƴëkëhni: «Hak nkok?»
6 Ele está bom? Perguntou ainda Jacó. Responderam: Está bom. Raquel, sua filha, vem vindo aí com as ovelhas.
7 Sakob më ntehnëk: «Lav a nkok, wati gwak wusaw̃ ŋa tëkëna ten. Pëɗëryinëhni do avokaryuni nkwënani ryav w̃a.»
7 Então, lhes disse: É ainda pleno dia, não é tempo de se recolherem os rebanhos; dai de beber às ovelhas e ide apascentá-las.
8 Vëheryëherya va më ntëkwani: «Koɗilëfuhna fëɗëfuni tameki ge wavarëpëlina fop. Ge padini, tac walihëtëfu taka nte fiɗahnik ŋi do yëɗafuni ciyani.»
8 Não o podemos, responderam eles, enquanto não se ajuntarem todos os rebanhos, e seja removida a pedra da boca do poço, e lhes demos de beber.
9 Sakob nkoko nësëlëndëni gë vëhni tëket Rasel gë wusaw̃ rëmu w̃a, kaɓi ahery wusaw̃ yeho.
9 Falava-lhes ainda, quando chegou Raquel com as ovelhas de seu pai; porque era pastora.
10 Sakob ga nuka Rasel do gë wusaw̃ acëru Laban w̃a, më tëhak kolomba ỹa, ntihëtëk taka ŋa do njëɗahni wusaw̃ acëru Laban w̃a w̃ënka ŋa ciyani.
10 Tendo visto Jacó a Raquel, filha de Labão, irmão de sua mãe, e as ovelhas de Labão, chegou-se, removeu a pedra da boca do poço e deu de beber ao rebanho de Labão, irmão de sua mãe.
11 Tac Sakob më muryaka Rasel kotënd uhnatah w̃a.
11 Feito isso, Jacó beijou a Raquel e, erguendo a voz, chorou.
12 Më ntehnëka: «Rëmuh mbaỹ mën ye, Rebeka ye hnëm mën ỹa.» Awa Rasel nkaryëlehn pëƴahna rëmu watac.
12 Então, contou Jacó a Raquel que ele era parente de seu pai, pois era filho de Rebeca; ela correu e o comunicou a seu pai.
13 Laban, ga njëtak ajë acëru ỹa hnam nke, më nkaryëk kacahna, muryaka do njohna gë tere lëw̃u. Sakob më tëfëtanëka fop Laban ile yeha ỹa.
13 Tendo Labão ouvido as novas de Jacó, filho de sua irmã, correu-lhe ao encontro, abraçou-o, beijou-o e o levou para casa. E contou Jacó a Labão os acontecimentos de sua viagem.
14 Laban më ntehnëka: «Paryi nke mbaỹ mën yeru, sat rac fo hwëhnayik.»
14 Disse-lhe Labão: De fato, és meu osso e minha carne. E Jacó, pelo espaço de um mês, permaneceu com ele.
15 awa Laban më ntehnëka: «Mbaỹ mën iŋa yeru. Ɓare gena soŋe rac rëkëɗu aryokuŋëhnahnëndo aki fo. Pëƴarye bi waƴëhw rëkëɗëmi sosëndi.»
15 Depois, disse Labão a Jacó: Acaso, por seres meu parente, irás servir-me de graça? Dize-me, qual será o teu salário?
16 Hara Laban vëryag vëhi kwëhnako. Aryënkwëryënkw a Leya maciko, aheryu ỹa Rasel.
16 Ora, Labão tinha duas filhas: Lia, a mais velha, e Raquel, a mais moça.
17 Leya mëhwëryëkawo yëka ỹa, ɓare Rasel umë nkwamëko ɗus.
17 Lia tinha os olhos baços, porém Raquel era formosa de porte e de semblante.
18 Sakob ñaɗëhawo Rasel, më ntehnëka Laban: «Ndokuŋëhnëɗëmi wabëhn mbëɗ gë waki (7) soŋe ỹëlahnëw̃a Rasel, aryag hu ahigëna ỹi.»
18 Jacó amava a Raquel e disse: Sete anos te servirei por tua filha mais moça, Raquel.
19 Laban më ntehnëka: «Yëɗayina wëjë fecehnëko gë le yëɗaɓuha asan ahaw̃ary. Gory ỹal mën li.»
19 Respondeu Labão: Melhor é que eu ta dê, em vez de dá-la a outro homem; fica, pois, comigo.
20 Awa, soŋe nuỹahna Rasel ỹa, Sakob ndokuŋëhnëkawo Laban wabëhn mbëɗ gë waki (7). Ɓare waŋi wabëhn ntiyahnëkawo had wafac fo ryëcëk, kaɓi ñaɗëhawo ɗus Rasel.
20 Assim, por amor a Raquel, serviu Jacó sete anos; e estes lhe pareceram como poucos dias, pelo muito que a amava.
21 Tac Sakob më ntehnëka Laban: «Wabëhn wante hnësëliko ŋa padëk. Ƴëɗaryew̃a asëval mën a. Ñaɗëfu ỹëlëw̃a.»
21 Disse Jacó a Labão: Dá-me minha mulher, pois já venceu o prazo, para que me case com ela.
22 Laban më macehnëkëhni fop vële ntëɗëlahnëniho va do nëgehn roka sankaf soŋe ñël iŋa.
22 Reuniu, pois, Labão todos os homens do lugar e deu um banquete.
23 Ɓare g'umëɗ ga më nufëka aryagu Leya do njinehna Sakob, ndakëlahnëni g'umë.
23 À noite, conduziu a Lia, sua filha, e a entregou a Jacó. E coabitaram.
24 Laban aryokuŋ alëw̃u ale w̃aciko Silëpa nufëko njëɗahna aryagu nke aryokuŋ alëw̃u.
24 (Para serva de Lia, sua filha, deu Labão Zilpa, sua serva.)
25 Ga pacëk Sakob kamahnëko Leya ye! Më ntehnëka Laban: «Soŋe ye liruho aki? Gena bi ỹëlahnëw̃a Rasel ryokuŋëhnëmi wabëhn mbëɗ gë waki (7)? Soŋe ye rokaruho?»
25 Ao amanhecer, viu que era Lia. Por isso, disse Jacó a Labão: Que é isso que me fizeste? Não te servi eu por amor a Raquel? Por que, pois, me enganaste?
26 Laban më ntëkwaka: «Gena namu ỹal fu li ñëli aryag hara acëru ỹa ñëlina ten.
26 Respondeu Labão: Não se faz assim em nossa terra, dar-se a mais nova antes da primogênita.
27 Puhnaryin ambënt ñël ŋa gë acëru tac njëɗaɗeruha aheryu fëna ge mbokëru aryokuŋëhno wabëhn mbëɗ gë waki (7).»
27 Decorrida a semana desta, dar-te-emos também a outra, pelo trabalho de mais sete anos que ainda me servirás.
28 Sakob më maw̃ëk: puhnani gë Leya wafac imbëɗ gë wahi ambënt ñël ŋa, tac Laban më njëɗaka Rasel.
28 Concordou Jacó, e se passou a semana desta; então, Labão lhe deu por mulher Raquel, sua filha.
29 Rasel, umë, Laban aryokuŋ ale w̃aciko Bila njëɗakawo nke aryokuŋ alëw̃u.
29 (Para serva de Raquel, sua filha, deu Labão a sua serva Bila.)
30 Sakob ndakëlahnëniho gë Rasel do ñaɗëhawo ntëbi Leya; do tac mbok ndokuŋëhna Laban wabëhn mbëɗ gë waki kat.
30 E coabitaram. Mas Jacó amava mais a Raquel do que a Lia; e continuou servindo a Labão por outros sete anos.
31 Ahwëhn a W̃ënu ŋa ga nuk Rasel ỹahniko ntëbi Leya, më ntika Leya nagënk, hara Rasel koɗilohna nag.
31 Vendo o Senhor que Lia era desprezada, fê-la fecunda; ao passo que Raquel era estéril.
32 Leya ndonkëko, do naga facan fante macëko Riben. Më lehnëko: «Ahwëhn a W̃ënu ŋa nuk sëfëhnah mën w̃a; tame asan mën a rëkëɗ ñando.»
32 Concebeu, pois, Lia e deu à luz um filho, a quem chamou Rúben, pois disse: O Senhor atendeu à minha aflição. Por isso, agora me amará meu marido.
33 Leya më mbok ndonkëk do mbok naga facan. Më mbok ntehnëk: «Ahwëhn a W̃ënu ŋa njëɗakow̃a facan fakaw̃ary kaɓi njëtak ñaɗelëw̃ohna.» Umë, Simeỹo macik.
33 Concebeu outra vez, e deu à luz um filho, e disse: Soube o Senhor que era preterida e me deu mais este; chamou-lhe, pois, Simeão.
34 Leya më mbok ndonkëk kat do mbok naga facan fatarëna. Më mbok ntehnëk: «Aŋ'ankaw̃ asan mën aỹi paɓëɗëho, kaɓi nagëhnëɓuha vucan vutar.» Soŋe rac macahnëkawo Sakob facan fatac Levi.
34 Outra vez concebeu Lia, e deu à luz um filho, e disse: Agora, desta vez, se unirá mais a mim meu marido, porque lhe dei à luz três filhos; por isso, lhe chamou Levi.
35 Leya më mbok ndonkëk. Tac mbok naga facan do ntehn: «Aŋ'ankaw̃, njëw̃ëɗëfu icëmb Ahwëhn a W̃ënu ŋa.» Soŋe rac macahnik aju Yuɗa. Tac tëryalehn hnag ỹa.
35 De novo concebeu e deu à luz um filho; então, disse: Esta vez louvarei o Senhor . E por isso lhe chamou Judá; e cessou de dar à luz.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 29, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.