Atos 7
Vikerëh Vikasëk W̃ën gë Wapëgwala (COU) vs VC
1 Asëna wasaɗëha asankaf a më tëƴëka Ecen: «Toña bi ye ile hnësëɗe soŋe hu ỹi?»
1 Perguntou-lhe então o sumo sacerdote: É realmente assim?
2 Awa më ntëkwaka: «Warëm mën gë vëỹënta mën, nëparyino: W̃ën Hnaỹah ỹa karyëtahnëkawo rëm fu ỹa Abëraham ante nkeho Mesopotami hna ani gë njihahnënd ntëɗ Aran hna.
2 Respondeu ele: Irmãos e pais, escutai. O Deus da glória apareceu a nosso pai Abraão, quando estava na Mesopotâmia, antes de ir morar em Harã.
3 Më lehnëkawo: “Tavëry nkal hu ŋi, gë hnënk hu ỹi do ayi hn'inkal nte rufëɗëmi hna.”
3 E disse-lhe: Sai de teu país e de tua parentela, e vai para a terra que eu te mostrar {Gn 12,1}.
4 Koyëna tavëko Abëraham nkal Kalëde ŋa nji ntëɗ Aran hna. Tac ante cëmëko rëmu ŋa, W̃ënu ŋa më pakëtika hnë nkal nte yehahnërun gaki ŋi.
4 Ele saiu da terra dos caldeus, e foi habitar em Harã. Dali, depois que lhe faleceu o pai, Deus o fez passar para esta terra, em que vós agora habitais.
5 W̃ënu ŋa ñoñ ƴëɗëlawohna Abëraham kwëhn umë hnam, wëla fënkwac fatoƴ ƴëɗëlawohna. Ɓare më lehnëkawo njëɗaɗëha nkal iŋa do vërahu kwëhnëɗëni ge cëmëk. Hara wati rac, Abëraham kwëhnalëhniwohna ten vutah.
5 Não lhe deu nela propriedade alguma, nem sequer um palmo de terra, mas prometeu dar-lha em posse, e depois dele à sua posteridade, quando ainda não tinha filho algum.
6 W̃ënu ŋa më lehnëkawo vutah vuntëw̃u va hnë nkal nte wok gena dëw̃ hni ntëɗëɗëni, hn'ile nkeɗëni vëramp do ntiɗeni këm fo hnë wabëhn wakeme wahnah (400).
6 Eis como falou Deus: Tua descendência habitará em terra estranha e será reduzida à escravidão e maltratada pelo espaço de quatrocentos anos.
7 W̃ënu ŋa nkwënëko piniŋëɗëhëhni ɓulunda ile liɗëhëhni vëramp ỹa. Ge ndëcëk watac, cahnëɗëni hn'inkal tac do njijëni ani dënk, hn'iŋi nkal, cëmbëndëniho.
7 Mas eu julgarei a nação que os dominar - diz o Senhor -, e eles sairão e me prestarão culto neste lugar {Gn 15,13s.; Ex 3,12}.
8 Tac W̃ënu ŋa kwëtëlëniho gë Abëraham do njëɗahna namu háci ỹa nke dahëse kwëtëla ntëw̃ hni ŋa. Awa Abëraham nagëhnikawo facan, Isak maciko, do kácëkawo ante nuỹako wafac mbëɗ gë warar ŋa. Isak fëna koyëna kácëkawo aju Sakob, do Sakob fëna kácëkëhniwo viju, vële yeho warëm pëhw gë wahi waryënkwëryënkw w̃a.
8 E deu-lhe a aliança da circuncisão. Assim, Abraão teve um filho, Isaac, e, passados oito dias, o circuncidou; e Isaac, a Jacó; e Jacó, os doze patriarcas.
9 «Viju Sakob, vërac ñew̃ary, fëlakëhniw̃o më nkwafëniha ahery hni Yosef, soŋe nji had aramp hn'inkal Esipët hna. Ɓare W̃ënu ŋa g'umë nkeniho.
9 Os patriarcas, invejosos de José, venderam-no para o Egito. Mas Deus estava com ele.
10 Ntihëtëkawo mbër ntëw̃u ŋa fop do njëɗakawo yasery hafo Faraw̃o ỹa, ahnaw̃ Esipët, nëŋa ɗus g'umë. Arac më ntika guverëner Esipët hna do gë tere ucankaf hna fop.
10 Livrou-o de todas as suas tribulações e deu-lhe graça e sabedoria diante do faraó, rei do Egito, que o fez governador do Egito e chefe de sua casa.
11 «Tac tëkëlehni inte cankaf Esipët hna fop gë nkal Kanan ŋa. Ambër cankaf yeho. Warëm fu w̃a ñoñ vëwolohna nuỹandëni ile tokëɗëni.
11 Sobreveio depois uma fome a todo o Egito e Canaã. Grande era a tribulação, e os nossos pais não achavam o que comer.
12 Sakob njëtako nkehëhna Esipët hna ile rokëɗe, do ryënkwëryënkw ỹa më paƴëkëhni viju, warëm fu w̃a.
12 Mas quando Jacó soube que havia trigo no Egito, enviou pela primeira vez os nossos pais para lá.
13 Ga njini higëna ỹa, Yosef më ntik njavëtëniha vicëru do Faraw̃o ỹa njëtako vicëru va ye.
13 Na segunda, foi José reconhecido por seus irmãos, e foi descoberta ao faraó a sua origem.
14 Tac Yosef më paƴehnëk njinëhni rëmu Sakob gë tere lëw̃u ỹa fop. Vahnë wafëhw imbëɗ gë wahi g'imbëɗ (75) nkeniho.
14 Enviando mensageiros, José mandou vir seu pai Jacó com toda a sua família, que constava de setenta e cinco pessoas.
15 Awa Sakob gë tere lëw̃u ỹa njilehnëni gë Esipët; hnam cëmëniho umë gë warëm fu waỹëntaw̃ w̃a.
15 Jacó desceu ao Egito e morreu ali, como também nossos pais.
16 Sisem hna njiryeryiko waỹas walëw̃ hni w̃a, kwëtini hn'iƴag inte ntaw̃ëko Abëraham gë koryi hnë viju Hamor.
16 Seus corpos foram trasladados para Siquém, e foram postos no sepulcro que Abraão tinha comprado, a peso de dinheiro, dos filhos de Hemor, de Siquém.
17 «Ɓulunda fu ỹa njaɓëniho do nkwënaɗëniho kwëlëkwël Esipët hna hafo tëhaj wati le ntihand W̃ënu ŋa ile nësëhnëkawo Abëraham ỹa.
17 Aproximava-se o tempo em que devia realizar-se a promessa que Deus havia jurado a Abraão. O povo cresceu e se multiplicou no Egito
18 Awa, ahnaw̃ ale wok ƴëtëlawohna Yosef naw̃ëgëko Esipët hna.
18 até que se levantou outro rei no Egito, o qual nada sabia de José.
19 Ahnaw̃ arac tokaɗëhëhniwo ɓulunda fu ỹa do këm fo ntiɗëhëhniwo vacërakëlo fu va porosiŋatëndëhni tavëndënihëhni vutah vunul va cëmëndëni.
19 Este rei, usando de astúcia contra a nossa raça, maltratou nossos pais e obrigou-os a enjeitar seus filhos para privá-los da vida.
20 «Hnë ƴamani rac nagiko Moyis. Fatah fankwamah yeho, do W̃ënu ŋa ŋahnëkawo. Ỹalu hna njëw̃ëndiko hnë wadepera watar.
20 Por este mesmo tempo, nasceu Moisés. Era belo aos olhos de Deus e por três meses foi criado na casa paterna.
21 Tac më njëbik hnë kankel do ntabi hnë garyëla. Awa aryagu Faraw̃o ỹa hnufakawo do kwëɗëkawo had fatah fantëw̃u.
21 Depois, quando foi exposto, a filha do faraó o recolheu e o criou como seu próprio filho.
22 Koyëna ñëŋako Moyis fop uyët vëvë Esipët va do kwëhnako fanka hnë ile nësëɗëho do ntiɗëho ỹa.
22 Moisés foi instruído em todas as ciências dos egípcios e tornou-se forte em palavras e obras.
23 «Ga nuỹak wabëhn wafëhw wahnah, Moyis pëhnako nji njëkihni vëỹëntaw̃u vële nkeni hnënk va, viju Isërayel.
23 Quando completou 40 anos, veio-lhe à mente visitar seus irmãos, os filhos de Israel.
24 Wati rac nukawo avë Esipët ga ntiɗëha këm fo avë Isërayel. Awa më ntëw̃ëhnëka mbaỹ ntëw̃u ŋa, ndaw̃a avë Esipët ỹa.
24 Viu que um deles era maltratado; tomou-lhe a defesa e vingou o que padecia a injúria, matando o egípcio.
25 Ntiyahnëkawo nkwëryëɗëni wahnënk walëw̃u w̃i, gë umë pehëtëɗëhëhni W̃ënu ŋa, ɓare vëwëryëlohna.
25 Ele esperava que os seus irmãos compreendessem que Deus se servia de sua mão para livrá-los. Mas não o entenderam.
26 Ga pacëk, Moyis tëkatëkëhniwo vële nkeni hnënk va ga mëtëɗëni do ñaɗëho konjëlehnëhni. Më ntehnëkëhni: “Wëlawo mën, hnënk yerun! Awa soŋe ye lilëɗun këm fo aki?”
26 No dia seguinte, dois dentre eles brigavam, e ele procurou reconciliá-los: Amigos, disse ele, sois irmãos, por que vos maltratais um ao outro?
27 «Ɓare ale liɗëhawo aỹëntaw̃u këm fo ỹa më cañëtaka Moyis ntehna: “Ye yentahniki? Mo liki asankaf do ahitiŋ alëw̃ fu?
27 Mas o que maltratava seu compatriota o repeliu: Quem te constituiu chefe ou juiz sobre nós?
28 Aryaw̃o bi ỹaɗu, gante ndaw̃ëruha ỹëhno avë Esipët ki?”
28 Porventura queres tu matar-me, como ontem mataste o egípcio?
29 Moyis ga nkwëryëk wanës watac, më nkaryëk nji ntëɗ hn'inkal Madiyan hna; hnam nuỹakëhniwo vutah vucan vuki.
29 A estas palavras, Moisés fugiu. E esteve como estrangeiro na terra de Madiã, onde teve dois filhos.
30 «Ga ndëcëk wabëhn wafëhw wahnah, mëleka haryëtahnëkawo Moyis wula hna, fagant humpen fatëh fante ỹagëɗëhohna ɗarël kuŋ nte w̃acik Sinayi hna.
30 Passados quarenta anos, apareceu-lhe no deserto do monte Sinai um anjo, na chama duma sarça ardente.
31 Moyis pëmpëhnahnëkawo ga nuk hwëɗëh ha fatëh hna koyëna. Ɓare tëhaɗëho soŋe pëcëta wapacëk, më nkwëryëk kopa Ahwëhn a ga ntehnëɗëha:
31 Moisés, admirado de uma tal visão, aproximou-se para a examinar. E a voz do Senhor lhe falou:
32 “W̃ën vacërakëlo hu ŋa yeɓu, W̃ën Abëraham, W̃ën Isak, do gë W̃ën Sakob.” Moyis mbalëɗëho, ɗëkëɗilohna njihn yëka ỹa.
32 Eu sou o Deus de teus pais, o Deus de Abraão, de Isaac, de Jacó. Moisés, atemorizado, não ousava levantar os olhos.
33 «Awa Ahwëhn a më ntehnëka: “Paryëtëry wapary ŋi, kaɓi hn'ile kahnëru hna cëvak.
33 O Senhor lhe disse: Tira o teu calçado, porque o lugar onde estás é uma terra santa.
34 Nuɓu ambër ɓulunda mën ŋa Esipët hna, nkwëryëɓu wako g'iŋëm dëw̃ hni ŋa do cëliɓu, fehëtëw̃ëhni. Tame, ƴij: paƴëɗëmi gë Esipët.”
34 Considerei a aflição do meu povo no Egito, ouvi os seus gemidos e desci para livrá-los. Vem, pois, agora e eu te enviarei ao Egito.
35 «Moyis tac dënk ye nte ŋwëỹëniho ntehnëniha: “Mo liki asankaf do ahitiŋ?” Umë paƴëka W̃ënu ŋa had asankaf, afehët ɓulunda g'iɗema mëleka le sahnëhnikawo humpen fatëh hna.
35 Este Moisés que desprezaram, dizendo: Quem te constituiu chefe ou juiz?, a este Deus enviou como chefe e libertador pela mão do anjo que lhe apareceu na sarça.
36 Umë sanikëhni Esipët hna. Ntiko wëdahëse gë vifëmpëhnahnah hn'inkal tac, nte ntëmpëtaɗëniho Wov Vëntah hna, do gë hnë wabëhn wafëhw wahnah wula hna.
36 Ele os fez sair do Egito, operando prodígios e milagres na terra do Egito, no mar Vermelho e no deserto, por espaço de quarenta anos.
37 «Moyis tac dënk lehnëkëhni viju Isërayel: “W̃ënu ŋa canëhnëɗëhuna kila had ami avë ɓulunda hun.”
37 Foi este Moisés que disse aos filhos de Israel: Deus vos suscitará dentre os vossos irmãos um profeta como eu.
38 Do fëna, ante mbarëlëɗëniho ɓulunda Isërayel wula ŋa, umë hahnëɗëho yëbëlan vacërakëlo fu va gë mëleka le hnësëhnëɗëhawo hn'ikuŋ Sinayi ỹa. Hnam nuỹajëɗëho wanës W̃ën wante yëɗahnëɗ uwám usër soŋe njij pëƴafu.
38 Este é o que esteve entre o povo congregado no deserto, e com o anjo que lhe falara no monte Sinai, e com os nossos pais; que recebeu palavras de vida para no-las transmitir.
39 «Ɓare vacërakëlo fu va vëỹaɗilohna maw̃ëhnëniha; më cañëtaniha do pëhnani mbokani Esipët.
39 Nossos pais não lhe quiseram obedecer, mas o repeliram. Em seus corações voltaram-se para o Egito,
40 Umë ntehnëniha Aron: “Dinëhnëryifu wamën wante ryënkwaryëhëɗëfu, kaɓi ƴëtëlëfuhna bi ye fëlaka aŋi Moyis nte sanikëfu Esipët ŋi.”
40 dizendo a Aarão: Faze-nos deuses, que vão diante de nós, porque quanto a este Moisés, que nos tirou da terra do Egito, não sabemos o que foi feito dele.
41 Awa më ndëhwarëni w̃ën le mëntëlëni gë fañihni, ntinëhnëniha saɗëha, do më ntini ambënt nëŋah soŋe ile ntini vëhni dënk ỹa.
41 Fizeram, naqueles dias, um bezerro de ouro e ofereceram um sacrifício ao ídolo, e se alegravam diante da obra das suas mãos.
42 Ɓare W̃ënu ŋa niỹahnëkëhniwo do tavëhni cëmbëndëni wahol wale ye g'ambin w̃i. Gante kerik kayëte wakila ki:
42 Mas Deus afastou-se e os abandonou ao culto dos astros do céu, como está escrito no livro dos profetas: Porventura, casa de Israel, vós me oferecestes vítimas e sacrifícios por quarenta anos no deserto?
43 Hali, ndiɓëɗunëho gante-wo-gante
43 Aceitastes a tenda de Moloc e a estrela do vosso deus Renfão, figuras que vós fizestes para adorá-las! Assim eu vos deportarei para além da Babilônia {Am 5,25ss.}.
44 «Wula hna warëm fu w̃a kwëhnaniho usank ule ryënkwëtehnëɗëho kwëtëla nte ntiniho W̃ënu ŋa gë vëhni ŋa. Usank rac ntiko Moyis gante ntehnëkawo W̃ën ka. Sifa ule tufëkawo w̃a ntiko.
44 A Arca da Aliança esteve com os nossos pais no deserto, como Deus ordenou a Moisés que a fizesse conforme o modelo que tinha visto.
45 Urac, teɓalëɗëniho warëm fu w̃a. Vëhni gë Yosuwe njoniho hnë nkal nte nkehahnëniho ɓulunda vële wok vëyëtëlahna W̃ën, vële ntak W̃ën haryënkw lëw̃ hni va. Hnam nkoko afo David nke ahnaw̃.
45 Recebendo-a nossos pais, levaram-na sob a direção de Josué às terras dos pagãos, que Deus expulsou da presença de nossos pais. E ali ficou até o tempo de Davi.
46 Arac nuỹako iɗema W̃ënu ŋa kaɓi W̃ënu ŋa ñaɗëhawo. Awa David tëƴëkawo maw̃ëryana nëmpët usank w̃a gë nte vëryik nte rëkëɗe cëmbahnënde, umë W̃ënu Sakob ŋa.
46 Este encontrou graça diante de Deus e pediu que pudesse achar uma morada para o Deus de Jacó.
47 Ɓare Cery tac Salomo vëryehnëko.
47 Salomão foi quem lhe edificou a casa.
48 «Ɓare, ile ye toña ỹa, W̃ën Hunte Sëpëk Fop ŋa dëɗëɗina hn'acery nte mbëryëni vahnë. Wëlin ile pëƴahnëk kila ỹa:
48 O Altíssimo, porém, não habita em casas construídas por mãos humanas. Como diz o profeta:
49 «“W̃ënu ŋa Ahwëhn a ntehnëk: ‘Ambin ŋa ye tinki naw̃ mën ŋa,
49 O céu é o meu trono, e a terra o escabelo dos meus pés. Que casa me edificareis vós?, diz o Senhor. Qual é o lugar do meu repouso?
50 Gena bi ami lik vëỹin fop?’”
50 Acaso não foi minha mão que fez tudo isto {Is 66,1s.}?
51 «W̃uhnë vahnë vële kambëk vankaf vi, W̃ënu ŋa macëɗëhu ɓare piɗërun wasakahn hun w̃a gë vanëf hun va, ŋwëỹëɗunëha kwëlëkwël Iƴir Ipacah iŋa! Had vacërakëlo hun va nkerun!
51 Homens de dura cerviz, e de corações e ouvidos incircuncisos! Vós sempre resistis ao Espírito Santo. Como procederam os vossos pais, assim procedeis vós também!
52 Nkehëhna bi kila ile nkoni vëvërehnëna? Ndaw̃ënihëhni vële fëƴahnëɗëho itëk Yesu, Asatah a. Do w̃uhnë, tame, nkwafërunëha do aryaw̃ehnuna.
52 A qual dos profetas não perseguiram os vossos pais? Mataram os que prediziam a vinda do Justo, do qual vós agora tendes sido traidores e homicidas.
53 Toña ye, nuỹarun sariya W̃ën ỹa gë wamëleka ŋa, ɓare mawëhnëluhna muk!»
53 Vós que recebestes a lei pelo ministério dos anjos e não a guardastes...
54 Vëhitiŋ vësankaf wasëwif va, ga nkwëryëni wanës watac, cenakëhniwo ntavah ŋa soŋe Ecen afo cemëlehnandëni aki fo wabeñ ŋa.
54 Ao ouvir tais palavras, esbravejaram de raiva e rangiam os dentes contra ele.
55 Ɓare umë, pëɓëkawo Iƴir Ipacah iŋa, më kaŋëk g'ambin do nu humpen inaỹ W̃ënu ŋa, do Yesu g'irëhw W̃ën kahnëko.
55 Mas, cheio do Espírito Santo, Estêvão fitou o céu e viu a glória de Deus e Jesus de pé à direita de Deus:
56 Awa më ntehnëk: «Nëparyin: nuɗëfu ambin ŋi piɗëtak do Ajë Ahn'a g'irëhw W̃ën kahnëk.»
56 Eis que vejo, disse ele, os céus abertos e o Filho do Homem, de pé, à direita de Deus.
57 Vële wëryëko wanës watac va, më ndekani ɗus ciŋalehnëni vanëf va, më nëñëlëhnëniha vëhni fop.
57 Levantaram então um grande clamor, taparam os ouvidos e todos juntos se atiraram furiosos contra ele.
58 Canëniha naw̃ hna do ntutëndëniha gë wëraka soŋe ndaw̃ëniha. Vële w̃ërahnëkawo Ecen va, jar nte w̃acik Sol kwëtehnahnëniho viỹi vilëw̃ hni va.
58 Lançaram-no fora da cidade e começaram a apedrejá-lo. As testemunhas depuseram os seus mantos aos pés de um moço chamado Saulo.
59 Icëm Ecen|src="cn01923C.tif" size="span" copy="David C. Cook" ref="7.59" Wati nte ntutëɗënihawo ŋa, Ecen njëfako ntehn: «Ahwëhn Yesu, kwëtehnahnëmi ntaw̃ary mën iŋa!»
59 E apedrejavam Estêvão, que orava e dizia: Senhor Jesus, recebe o meu espírito.
60 Tac njolehn ndëkwëhn do ndeka rëkwa ỹa gë fanka fop: «Ahwëhn, tavëhnëryihni uw̃i w̃eh!» Ga nësëk koyëna cëmëlehn.
60 Posto de joelhos, exclamou em alta voz: Senhor, não lhes leves em conta este pecado... A estas palavras, expirou.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.