Atos 7

Vikerëh Vikasëk W̃ën gë Wapëgwala (COU) vs ARA

Sair da comparação
ARA Almeida Revista e Atualizada 1993
1 Asëna wasaɗëha asankaf a më tëƴëka Ecen: «Toña bi ye ile hnësëɗe soŋe hu ỹi?»
1 Então, lhe perguntou o sumo sacerdote: Porventura, é isto assim?
2 Awa më ntëkwaka: «Warëm mën gë vëỹënta mën, nëparyino: W̃ën Hnaỹah ỹa karyëtahnëkawo rëm fu ỹa Abëraham ante nkeho Mesopotami hna ani gë njihahnënd ntëɗ Aran hna.
2 Estêvão respondeu: Varões irmãos e pais, ouvi. O Deus da glória apareceu a Abraão, nosso pai, quando estava na Mesopotâmia, antes de habitar em Harã,
3 Më lehnëkawo: “Tavëry nkal hu ŋi, gë hnënk hu ỹi do ayi hn'inkal nte rufëɗëmi hna.”
3 e lhe disse: Sai da tua terra e da tua parentela e vem para a terra que eu te mostrarei.
4 Koyëna tavëko Abëraham nkal Kalëde ŋa nji ntëɗ Aran hna. Tac ante cëmëko rëmu ŋa, W̃ënu ŋa më pakëtika hnë nkal nte yehahnërun gaki ŋi.
4 Então, saiu da terra dos caldeus e foi habitar em Harã. E dali, com a morte de seu pai, Deus o trouxe para esta terra em que vós agora habitais.
5 W̃ënu ŋa ñoñ ƴëɗëlawohna Abëraham kwëhn umë hnam, wëla fënkwac fatoƴ ƴëɗëlawohna. Ɓare më lehnëkawo njëɗaɗëha nkal iŋa do vërahu kwëhnëɗëni ge cëmëk. Hara wati rac, Abëraham kwëhnalëhniwohna ten vutah.
5 Nela, não lhe deu herança, nem sequer o espaço de um pé; mas prometeu dar-lhe a posse dela e, depois dele, à sua descendência, não tendo ele filho.
6 W̃ënu ŋa më lehnëkawo vutah vuntëw̃u va hnë nkal nte wok gena dëw̃ hni ntëɗëɗëni, hn'ile nkeɗëni vëramp do ntiɗeni këm fo hnë wabëhn wakeme wahnah (400).
6 E falou Deus que a sua descendência seria peregrina em terra estrangeira, onde seriam escravizados e maltratados por quatrocentos anos;
7 W̃ënu ŋa nkwënëko piniŋëɗëhëhni ɓulunda ile liɗëhëhni vëramp ỹa. Ge ndëcëk watac, cahnëɗëni hn'inkal tac do njijëni ani dënk, hn'iŋi nkal, cëmbëndëniho.
7 eu, disse Deus, julgarei a nação da qual forem escravos; e, depois disto, sairão daí e me servirão neste lugar.
8 Tac W̃ënu ŋa kwëtëlëniho gë Abëraham do njëɗahna namu háci ỹa nke dahëse kwëtëla ntëw̃ hni ŋa. Awa Abëraham nagëhnikawo facan, Isak maciko, do kácëkawo ante nuỹako wafac mbëɗ gë warar ŋa. Isak fëna koyëna kácëkawo aju Sakob, do Sakob fëna kácëkëhniwo viju, vële yeho warëm pëhw gë wahi waryënkwëryënkw w̃a.
8 Então, lhe deu a aliança da circuncisão; assim, nasceu Isaque, e Abraão o circuncidou ao oitavo dia; de Isaque procedeu Jacó, e deste, os doze patriarcas.
9 «Viju Sakob, vërac ñew̃ary, fëlakëhniw̃o më nkwafëniha ahery hni Yosef, soŋe nji had aramp hn'inkal Esipët hna. Ɓare W̃ënu ŋa g'umë nkeniho.
9 Os patriarcas, invejosos de José, venderam-no para o Egito; mas Deus estava com ele
10 Ntihëtëkawo mbër ntëw̃u ŋa fop do njëɗakawo yasery hafo Faraw̃o ỹa, ahnaw̃ Esipët, nëŋa ɗus g'umë. Arac më ntika guverëner Esipët hna do gë tere ucankaf hna fop.
10 e livrou-o de todas as suas aflições, concedendo-lhe também graça e sabedoria perante Faraó, rei do Egito, que o constituiu governador daquela nação e de toda a casa real.
11 «Tac tëkëlehni inte cankaf Esipët hna fop gë nkal Kanan ŋa. Ambër cankaf yeho. Warëm fu w̃a ñoñ vëwolohna nuỹandëni ile tokëɗëni.
11 Sobreveio, porém, fome em todo o Egito; e, em Canaã, houve grande tribulação, e nossos pais não achavam mantimentos.
12 Sakob njëtako nkehëhna Esipët hna ile rokëɗe, do ryënkwëryënkw ỹa më paƴëkëhni viju, warëm fu w̃a.
12 Mas, tendo ouvido Jacó que no Egito havia trigo, enviou, pela primeira vez, os nossos pais.
13 Ga njini higëna ỹa, Yosef më ntik njavëtëniha vicëru do Faraw̃o ỹa njëtako vicëru va ye.
13 Na segunda vez, José se fez reconhecer por seus irmãos, e se tornou conhecida de Faraó a família de José.
14 Tac Yosef më paƴehnëk njinëhni rëmu Sakob gë tere lëw̃u ỹa fop. Vahnë wafëhw imbëɗ gë wahi g'imbëɗ (75) nkeniho.
14 Então, José mandou chamar a Jacó, seu pai, e toda a sua parentela, isto é, setenta e cinco pessoas.
15 Awa Sakob gë tere lëw̃u ỹa njilehnëni gë Esipët; hnam cëmëniho umë gë warëm fu waỹëntaw̃ w̃a.
15 Jacó desceu ao Egito, e ali morreu ele e também nossos pais;
16 Sisem hna njiryeryiko waỹas walëw̃ hni w̃a, kwëtini hn'iƴag inte ntaw̃ëko Abëraham gë koryi hnë viju Hamor.
16 e foram transportados para Siquém e postos no sepulcro que Abraão ali comprara a dinheiro aos filhos de Hamor.
17 «Ɓulunda fu ỹa njaɓëniho do nkwënaɗëniho kwëlëkwël Esipët hna hafo tëhaj wati le ntihand W̃ënu ŋa ile nësëhnëkawo Abëraham ỹa.
17 Como, porém, se aproximasse o tempo da promessa que Deus jurou a Abraão, o povo cresceu e se multiplicou no Egito,
18 Awa, ahnaw̃ ale wok ƴëtëlawohna Yosef naw̃ëgëko Esipët hna.
18 até que se levantou ali outro rei, que não conhecia a José.
19 Ahnaw̃ arac tokaɗëhëhniwo ɓulunda fu ỹa do këm fo ntiɗëhëhniwo vacërakëlo fu va porosiŋatëndëhni tavëndënihëhni vutah vunul va cëmëndëni.
19 Este outro rei tratou com astúcia a nossa raça e torturou os nossos pais, a ponto de forçá-los a enjeitar seus filhos, para que não sobrevivessem.
20 «Hnë ƴamani rac nagiko Moyis. Fatah fankwamah yeho, do W̃ënu ŋa ŋahnëkawo. Ỹalu hna njëw̃ëndiko hnë wadepera watar.
20 Por esse tempo, nasceu Moisés, que era formoso aos olhos de Deus. Por três meses, foi ele mantido na casa de seu pai;
21 Tac më njëbik hnë kankel do ntabi hnë garyëla. Awa aryagu Faraw̃o ỹa hnufakawo do kwëɗëkawo had fatah fantëw̃u.
21 quando foi exposto, a filha de Faraó o recolheu e criou como seu próprio filho.
22 Koyëna ñëŋako Moyis fop uyët vëvë Esipët va do kwëhnako fanka hnë ile nësëɗëho do ntiɗëho ỹa.
22 E Moisés foi educado em toda a ciência dos egípcios e era poderoso em palavras e obras.
23 «Ga nuỹak wabëhn wafëhw wahnah, Moyis pëhnako nji njëkihni vëỹëntaw̃u vële nkeni hnënk va, viju Isërayel.
23 Quando completou quarenta anos, veio-lhe a ideia de visitar seus irmãos, os filhos de Israel.
24 Wati rac nukawo avë Esipët ga ntiɗëha këm fo avë Isërayel. Awa më ntëw̃ëhnëka mbaỹ ntëw̃u ŋa, ndaw̃a avë Esipët ỹa.
24 Vendo um homem tratado injustamente, tomou-lhe a defesa e vingou o oprimido, matando o egípcio.
25 Ntiyahnëkawo nkwëryëɗëni wahnënk walëw̃u w̃i, gë umë pehëtëɗëhëhni W̃ënu ŋa, ɓare vëwëryëlohna.
25 Ora, Moisés cuidava que seus irmãos entenderiam que Deus os queria salvar por intermédio dele; eles, porém, não compreenderam.
26 Ga pacëk, Moyis tëkatëkëhniwo vële nkeni hnënk va ga mëtëɗëni do ñaɗëho konjëlehnëhni. Më ntehnëkëhni: “Wëlawo mën, hnënk yerun! Awa soŋe ye lilëɗun këm fo aki?”
26 No dia seguinte, aproximou-se de uns que brigavam e procurou reconduzi-los à paz, dizendo: Homens, vós sois irmãos; por que vos ofendeis uns aos outros?
27 «Ɓare ale liɗëhawo aỹëntaw̃u këm fo ỹa më cañëtaka Moyis ntehna: “Ye yentahniki? Mo liki asankaf do ahitiŋ alëw̃ fu?
27 Mas o que agredia o próximo o repeliu, dizendo: Quem te constituiu autoridade e juiz sobre nós?
28 Aryaw̃o bi ỹaɗu, gante ndaw̃ëruha ỹëhno avë Esipët ki?”
28 Acaso, queres matar-me, como fizeste ontem ao egípcio?
29 Moyis ga nkwëryëk wanës watac, më nkaryëk nji ntëɗ hn'inkal Madiyan hna; hnam nuỹakëhniwo vutah vucan vuki.
29 A estas palavras Moisés fugiu e tornou-se peregrino na terra de Midiã, onde lhe nasceram dois filhos.
30 «Ga ndëcëk wabëhn wafëhw wahnah, mëleka haryëtahnëkawo Moyis wula hna, fagant humpen fatëh fante ỹagëɗëhohna ɗarël kuŋ nte w̃acik Sinayi hna.
30 Decorridos quarenta anos, apareceu-lhe, no deserto do monte Sinai, um anjo, por entre as chamas de uma sarça que ardia.
31 Moyis pëmpëhnahnëkawo ga nuk hwëɗëh ha fatëh hna koyëna. Ɓare tëhaɗëho soŋe pëcëta wapacëk, më nkwëryëk kopa Ahwëhn a ga ntehnëɗëha:
31 Moisés, porém, diante daquela visão, ficou maravilhado e, aproximando-se para observar, ouviu-se a voz do Senhor:
32 “W̃ën vacërakëlo hu ŋa yeɓu, W̃ën Abëraham, W̃ën Isak, do gë W̃ën Sakob.” Moyis mbalëɗëho, ɗëkëɗilohna njihn yëka ỹa.
32 Eu sou o Deus dos teus pais, o Deus de Abraão, de Isaque e de Jacó. Moisés, tremendo de medo, não ousava contemplá-la.
33 «Awa Ahwëhn a më ntehnëka: “Paryëtëry wapary ŋi, kaɓi hn'ile kahnëru hna cëvak.
33 Disse-lhe o Senhor: Tira a sandália dos pés, porque o lugar em que estás é terra santa.
34 Nuɓu ambër ɓulunda mën ŋa Esipët hna, nkwëryëɓu wako g'iŋëm dëw̃ hni ŋa do cëliɓu, fehëtëw̃ëhni. Tame, ƴij: paƴëɗëmi gë Esipët.”
34 Vi, com efeito, o sofrimento do meu povo no Egito, ouvi o seu gemido e desci para libertá-lo. Vem agora, e eu te enviarei ao Egito.
35 «Moyis tac dënk ye nte ŋwëỹëniho ntehnëniha: “Mo liki asankaf do ahitiŋ?” Umë paƴëka W̃ënu ŋa had asankaf, afehët ɓulunda g'iɗema mëleka le sahnëhnikawo humpen fatëh hna.
35 A este Moisés, a quem negaram reconhecer, dizendo: Quem te constituiu autoridade e juiz? A este enviou Deus como chefe e libertador, com a assistência do anjo que lhe apareceu na sarça.
36 Umë sanikëhni Esipët hna. Ntiko wëdahëse gë vifëmpëhnahnah hn'inkal tac, nte ntëmpëtaɗëniho Wov Vëntah hna, do gë hnë wabëhn wafëhw wahnah wula hna.
36 Este os tirou, fazendo prodígios e sinais na terra do Egito, assim como no mar Vermelho e no deserto, durante quarenta anos.
37 «Moyis tac dënk lehnëkëhni viju Isërayel: “W̃ënu ŋa canëhnëɗëhuna kila had ami avë ɓulunda hun.”
37 Foi Moisés quem disse aos filhos de Israel: Deus vos suscitará dentre vossos irmãos um profeta semelhante a mim.
38 Do fëna, ante mbarëlëɗëniho ɓulunda Isërayel wula ŋa, umë hahnëɗëho yëbëlan vacërakëlo fu va gë mëleka le hnësëhnëɗëhawo hn'ikuŋ Sinayi ỹa. Hnam nuỹajëɗëho wanës W̃ën wante yëɗahnëɗ uwám usër soŋe njij pëƴafu.
38 É este Moisés quem esteve na congregação no deserto, com o anjo que lhe falava no monte Sinai e com os nossos pais; o qual recebeu palavras vivas para no-las transmitir.
39 «Ɓare vacërakëlo fu va vëỹaɗilohna maw̃ëhnëniha; më cañëtaniha do pëhnani mbokani Esipët.
39 A quem nossos pais não quiseram obedecer; antes, o repeliram e, no seu coração, voltaram para o Egito,
40 Umë ntehnëniha Aron: “Dinëhnëryifu wamën wante ryënkwaryëhëɗëfu, kaɓi ƴëtëlëfuhna bi ye fëlaka aŋi Moyis nte sanikëfu Esipët ŋi.”
40 dizendo a Arão: Faze-nos deuses que vão adiante de nós; porque, quanto a este Moisés, que nos tirou da terra do Egito, não sabemos o que lhe aconteceu.
41 Awa më ndëhwarëni w̃ën le mëntëlëni gë fañihni, ntinëhnëniha saɗëha, do më ntini ambënt nëŋah soŋe ile ntini vëhni dënk ỹa.
41 Naqueles dias, fizeram um bezerro e ofereceram sacrifício ao ídolo, alegrando-se com as obras das suas mãos.
42 Ɓare W̃ënu ŋa niỹahnëkëhniwo do tavëhni cëmbëndëni wahol wale ye g'ambin w̃i. Gante kerik kayëte wakila ki:
42 Mas Deus se afastou e os entregou ao culto da milícia celestial, como está escrito no Livro dos Profetas: Ó casa de Israel, porventura, me oferecestes vítimas e sacrifícios no deserto, pelo espaço de quarenta anos,
43 Hali, ndiɓëɗunëho gante-wo-gante
43 e, acaso, não levantastes o tabernáculo de Moloque e a estrela do deus Renfã, figuras que fizestes para as adorar? Por isso, vos desterrarei para além da Babilônia.
44 «Wula hna warëm fu w̃a kwëhnaniho usank ule ryënkwëtehnëɗëho kwëtëla nte ntiniho W̃ënu ŋa gë vëhni ŋa. Usank rac ntiko Moyis gante ntehnëkawo W̃ën ka. Sifa ule tufëkawo w̃a ntiko.
44 O tabernáculo do Testemunho estava entre nossos pais no deserto, como determinara aquele que disse a Moisés que o fizesse segundo o modelo que tinha visto.
45 Urac, teɓalëɗëniho warëm fu w̃a. Vëhni gë Yosuwe njoniho hnë nkal nte nkehahnëniho ɓulunda vële wok vëyëtëlahna W̃ën, vële ntak W̃ën haryënkw lëw̃ hni va. Hnam nkoko afo David nke ahnaw̃.
45 O qual também nossos pais, com Josué, tendo-o recebido, o levaram, quando tomaram posse das nações que Deus expulsou da presença deles, até aos dias de Davi.
46 Arac nuỹako iɗema W̃ënu ŋa kaɓi W̃ënu ŋa ñaɗëhawo. Awa David tëƴëkawo maw̃ëryana nëmpët usank w̃a gë nte vëryik nte rëkëɗe cëmbahnënde, umë W̃ënu Sakob ŋa.
46 Este achou graça diante de Deus e lhe suplicou a faculdade de prover morada para o Deus de Jacó.
47 Ɓare Cery tac Salomo vëryehnëko.
47 Mas foi Salomão quem lhe edificou a casa.
48 «Ɓare, ile ye toña ỹa, W̃ën Hunte Sëpëk Fop ŋa dëɗëɗina hn'acery nte mbëryëni vahnë. Wëlin ile pëƴahnëk kila ỹa:
48 Entretanto, não habita o Altíssimo em casas feitas por mãos humanas; como diz o profeta:
49 «“W̃ënu ŋa Ahwëhn a ntehnëk: ‘Ambin ŋa ye tinki naw̃ mën ŋa,
49 O céu é o meu trono, e a terra, o estrado dos meus pés; que casa me edificareis, diz o Senhor, ou qual é o lugar do meu repouso?
50 Gena bi ami lik vëỹin fop?’”
50 Não foi, porventura, a minha mão que fez todas estas coisas?
51 «W̃uhnë vahnë vële kambëk vankaf vi, W̃ënu ŋa macëɗëhu ɓare piɗërun wasakahn hun w̃a gë vanëf hun va, ŋwëỹëɗunëha kwëlëkwël Iƴir Ipacah iŋa! Had vacërakëlo hun va nkerun!
51 Homens de dura cerviz e incircuncisos de coração e de ouvidos, vós sempre resistis ao Espírito Santo; assim como fizeram vossos pais, também vós o fazeis.
52 Nkehëhna bi kila ile nkoni vëvërehnëna? Ndaw̃ënihëhni vële fëƴahnëɗëho itëk Yesu, Asatah a. Do w̃uhnë, tame, nkwafërunëha do aryaw̃ehnuna.
52 Qual dos profetas vossos pais não perseguiram? Eles mataram os que anteriormente anunciavam a vinda do Justo, do qual vós agora vos tornastes traidores e assassinos,
53 Toña ye, nuỹarun sariya W̃ën ỹa gë wamëleka ŋa, ɓare mawëhnëluhna muk!»
53 vós que recebestes a lei por ministério de anjos e não a guardastes.
54 Vëhitiŋ vësankaf wasëwif va, ga nkwëryëni wanës watac, cenakëhniwo ntavah ŋa soŋe Ecen afo cemëlehnandëni aki fo wabeñ ŋa.
54 Ouvindo eles isto, enfureciam-se no seu coração e rilhavam os dentes contra ele.
55 Ɓare umë, pëɓëkawo Iƴir Ipacah iŋa, më kaŋëk g'ambin do nu humpen inaỹ W̃ënu ŋa, do Yesu g'irëhw W̃ën kahnëko.
55 Mas Estêvão, cheio do Espírito Santo, fitou os olhos no céu e viu a glória de Deus e Jesus, que estava à sua direita,
56 Awa më ntehnëk: «Nëparyin: nuɗëfu ambin ŋi piɗëtak do Ajë Ahn'a g'irëhw W̃ën kahnëk.»
56 e disse: Eis que vejo os céus abertos e o Filho do Homem, em pé à destra de Deus.
57 Vële wëryëko wanës watac va, më ndekani ɗus ciŋalehnëni vanëf va, më nëñëlëhnëniha vëhni fop.
57 Eles, porém, clamando em alta voz, taparam os ouvidos e, unânimes, arremeteram contra ele.
58 Canëniha naw̃ hna do ntutëndëniha gë wëraka soŋe ndaw̃ëniha. Vële w̃ërahnëkawo Ecen va, jar nte w̃acik Sol kwëtehnahnëniho viỹi vilëw̃ hni va.
58 E, lançando-o fora da cidade, o apedrejaram. As testemunhas deixaram suas vestes aos pés de um jovem chamado Saulo.
59 Icëm Ecen|src="cn01923C.tif" size="span" copy="David C. Cook" ref="7.59" Wati nte ntutëɗënihawo ŋa, Ecen njëfako ntehn: «Ahwëhn Yesu, kwëtehnahnëmi ntaw̃ary mën iŋa!»
59 E apedrejavam Estêvão, que invocava e dizia: Senhor Jesus, recebe o meu espírito!
60 Tac njolehn ndëkwëhn do ndeka rëkwa ỹa gë fanka fop: «Ahwëhn, tavëhnëryihni uw̃i w̃eh!» Ga nësëk koyëna cëmëlehn.
60 Então, ajoelhando-se, clamou em alta voz: Senhor, não lhes imputes este pecado! Com estas palavras, adormeceu.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.