Atos 7
Vikerëh Vikasëk W̃ën gë Wapëgwala (COU) vs ARC
1 Asëna wasaɗëha asankaf a më tëƴëka Ecen: «Toña bi ye ile hnësëɗe soŋe hu ỹi?»
1 E disse o sumo sacerdote: Porventura, é isto assim?
2 Awa më ntëkwaka: «Warëm mën gë vëỹënta mën, nëparyino: W̃ën Hnaỹah ỹa karyëtahnëkawo rëm fu ỹa Abëraham ante nkeho Mesopotami hna ani gë njihahnënd ntëɗ Aran hna.
2 E ele disse: Varões irmãos e pais, ouvi. O Deus da glória apareceu a Abraão, nosso pai, estando na Mesopotâmia, antes de habitar em Harã,
3 Më lehnëkawo: “Tavëry nkal hu ŋi, gë hnënk hu ỹi do ayi hn'inkal nte rufëɗëmi hna.”
3 e disse-lhe: Sai da tua terra e dentre a tua parentela e dirige-te à terra que eu te mostrar.
4 Koyëna tavëko Abëraham nkal Kalëde ŋa nji ntëɗ Aran hna. Tac ante cëmëko rëmu ŋa, W̃ënu ŋa më pakëtika hnë nkal nte yehahnërun gaki ŋi.
4 Então, saiu da terra dos caldeus e habitou em Harã. E dali, depois que seu pai faleceu, Deus o trouxe para esta terra em que habitais agora.
5 W̃ënu ŋa ñoñ ƴëɗëlawohna Abëraham kwëhn umë hnam, wëla fënkwac fatoƴ ƴëɗëlawohna. Ɓare më lehnëkawo njëɗaɗëha nkal iŋa do vërahu kwëhnëɗëni ge cëmëk. Hara wati rac, Abëraham kwëhnalëhniwohna ten vutah.
5 E não lhe deu nela herança, nem ainda o espaço de um pé; mas prometeu que lhe daria a posse dela e, depois dele, à sua descendência, não tendo ele filho.
6 W̃ënu ŋa më lehnëkawo vutah vuntëw̃u va hnë nkal nte wok gena dëw̃ hni ntëɗëɗëni, hn'ile nkeɗëni vëramp do ntiɗeni këm fo hnë wabëhn wakeme wahnah (400).
6 E falou Deus assim: Que a sua descendência seria peregrina em terra alheia, e a sujeitariam à escravidão e a maltratariam por quatrocentos anos.
7 W̃ënu ŋa nkwënëko piniŋëɗëhëhni ɓulunda ile liɗëhëhni vëramp ỹa. Ge ndëcëk watac, cahnëɗëni hn'inkal tac do njijëni ani dënk, hn'iŋi nkal, cëmbëndëniho.
7 E eu julgarei a nação que os tiver escravizado, disse Deus. E, depois disto, sairão e me servirão neste lugar.
8 Tac W̃ënu ŋa kwëtëlëniho gë Abëraham do njëɗahna namu háci ỹa nke dahëse kwëtëla ntëw̃ hni ŋa. Awa Abëraham nagëhnikawo facan, Isak maciko, do kácëkawo ante nuỹako wafac mbëɗ gë warar ŋa. Isak fëna koyëna kácëkawo aju Sakob, do Sakob fëna kácëkëhniwo viju, vële yeho warëm pëhw gë wahi waryënkwëryënkw w̃a.
8 E deu-lhe o pacto da circuncisão; e, assim, gerou a Isaque e o circuncidou ao oitavo dia; e Isaque, a Jacó; e Jacó, aos doze patriarcas.
9 «Viju Sakob, vërac ñew̃ary, fëlakëhniw̃o më nkwafëniha ahery hni Yosef, soŋe nji had aramp hn'inkal Esipët hna. Ɓare W̃ënu ŋa g'umë nkeniho.
9 E os patriarcas, movidos de inveja, venderam a José para o Egito; mas Deus era com ele.
10 Ntihëtëkawo mbër ntëw̃u ŋa fop do njëɗakawo yasery hafo Faraw̃o ỹa, ahnaw̃ Esipët, nëŋa ɗus g'umë. Arac më ntika guverëner Esipët hna do gë tere ucankaf hna fop.
10 E livrou-o de todas as suas tribulações e lhe deu graça e sabedoria ante Faraó, rei do Egito, que o constituiu governador sobre o Egito e toda a sua casa.
11 «Tac tëkëlehni inte cankaf Esipët hna fop gë nkal Kanan ŋa. Ambër cankaf yeho. Warëm fu w̃a ñoñ vëwolohna nuỹandëni ile tokëɗëni.
11 Sobreveio, então, a todo o país do Egito e de Canaã fome e grande tribulação; e nossos pais não achavam alimentos.
12 Sakob njëtako nkehëhna Esipët hna ile rokëɗe, do ryënkwëryënkw ỹa më paƴëkëhni viju, warëm fu w̃a.
12 Mas, tendo ouvido Jacó que no Egito havia trigo, enviou ali nossos pais, a primeira vez.
13 Ga njini higëna ỹa, Yosef më ntik njavëtëniha vicëru do Faraw̃o ỹa njëtako vicëru va ye.
13 E, na segunda vez, foi José conhecido por seus irmãos, e a sua linhagem foi manifesta a Faraó.
14 Tac Yosef më paƴehnëk njinëhni rëmu Sakob gë tere lëw̃u ỹa fop. Vahnë wafëhw imbëɗ gë wahi g'imbëɗ (75) nkeniho.
14 E José mandou chamar a Jacó, seu pai, e a toda sua parentela, que era de setenta e cinco almas.
15 Awa Sakob gë tere lëw̃u ỹa njilehnëni gë Esipët; hnam cëmëniho umë gë warëm fu waỹëntaw̃ w̃a.
15 E Jacó desceu ao Egito e morreu, ele e nossos pais;
16 Sisem hna njiryeryiko waỹas walëw̃ hni w̃a, kwëtini hn'iƴag inte ntaw̃ëko Abëraham gë koryi hnë viju Hamor.
16 e foram transportados para Siquém e depositados na sepultura que Abraão comprara por certa soma de dinheiro aos filhos de Hamor, pai de Siquém.
17 «Ɓulunda fu ỹa njaɓëniho do nkwënaɗëniho kwëlëkwël Esipët hna hafo tëhaj wati le ntihand W̃ënu ŋa ile nësëhnëkawo Abëraham ỹa.
17 Aproximando-se, porém, o tempo da promessa que Deus tinha feito a Abraão, o povo cresceu e se multiplicou no Egito;
18 Awa, ahnaw̃ ale wok ƴëtëlawohna Yosef naw̃ëgëko Esipët hna.
18 até que se levantou outro rei, que não conhecia a José.
19 Ahnaw̃ arac tokaɗëhëhniwo ɓulunda fu ỹa do këm fo ntiɗëhëhniwo vacërakëlo fu va porosiŋatëndëhni tavëndënihëhni vutah vunul va cëmëndëni.
19 Esse, usando de astúcia contra a nossa linhagem, maltratou nossos pais, ao ponto de os fazer enjeitar as suas crianças, para que não se multiplicassem.
20 «Hnë ƴamani rac nagiko Moyis. Fatah fankwamah yeho, do W̃ënu ŋa ŋahnëkawo. Ỹalu hna njëw̃ëndiko hnë wadepera watar.
20 Nesse tempo, nasceu Moisés, e era mui formoso, e foi criado três meses em casa de seu pai.
21 Tac më njëbik hnë kankel do ntabi hnë garyëla. Awa aryagu Faraw̃o ỹa hnufakawo do kwëɗëkawo had fatah fantëw̃u.
21 E, sendo enjeitado, tomou-o a filha de Faraó e o criou como seu filho.
22 Koyëna ñëŋako Moyis fop uyët vëvë Esipët va do kwëhnako fanka hnë ile nësëɗëho do ntiɗëho ỹa.
22 E Moisés foi instruído em toda a ciência dos egípcios e era poderoso em suas palavras e obras.
23 «Ga nuỹak wabëhn wafëhw wahnah, Moyis pëhnako nji njëkihni vëỹëntaw̃u vële nkeni hnënk va, viju Isërayel.
23 E, quando completou a idade de quarenta anos, veio-lhe ao coração ir visitar seus irmãos, os filhos de Israel.
24 Wati rac nukawo avë Esipët ga ntiɗëha këm fo avë Isërayel. Awa më ntëw̃ëhnëka mbaỹ ntëw̃u ŋa, ndaw̃a avë Esipët ỹa.
24 E, vendo maltratado um deles, o defendeu e vingou o ofendido, matando o egípcio.
25 Ntiyahnëkawo nkwëryëɗëni wahnënk walëw̃u w̃i, gë umë pehëtëɗëhëhni W̃ënu ŋa, ɓare vëwëryëlohna.
25 E ele cuidava que seus irmãos entenderiam que Deus lhes havia de dar a liberdade pela sua mão; mas eles não entenderam.
26 Ga pacëk, Moyis tëkatëkëhniwo vële nkeni hnënk va ga mëtëɗëni do ñaɗëho konjëlehnëhni. Më ntehnëkëhni: “Wëlawo mën, hnënk yerun! Awa soŋe ye lilëɗun këm fo aki?”
26 E, no dia seguinte, pelejando eles, foi por eles visto e quis levá-los à paz, dizendo: Varões, sois irmãos; por que vos agravais um ao outro?
27 «Ɓare ale liɗëhawo aỹëntaw̃u këm fo ỹa më cañëtaka Moyis ntehna: “Ye yentahniki? Mo liki asankaf do ahitiŋ alëw̃ fu?
27 E o que ofendia o seu próximo o repeliu, dizendo: Quem te constituiu príncipe e juiz sobre nós?
28 Aryaw̃o bi ỹaɗu, gante ndaw̃ëruha ỹëhno avë Esipët ki?”
28 Queres tu matar-me, como ontem mataste o egípcio?
29 Moyis ga nkwëryëk wanës watac, më nkaryëk nji ntëɗ hn'inkal Madiyan hna; hnam nuỹakëhniwo vutah vucan vuki.
29 E a esta palavra fugiu Moisés e esteve como estrangeiro na terra de Midiã, onde gerou dois filhos.
30 «Ga ndëcëk wabëhn wafëhw wahnah, mëleka haryëtahnëkawo Moyis wula hna, fagant humpen fatëh fante ỹagëɗëhohna ɗarël kuŋ nte w̃acik Sinayi hna.
30 E, completados quarenta anos, apareceu-lhe o anjo do Senhor, no deserto do monte Sinai, numa chama de fogo de um sarçal.
31 Moyis pëmpëhnahnëkawo ga nuk hwëɗëh ha fatëh hna koyëna. Ɓare tëhaɗëho soŋe pëcëta wapacëk, më nkwëryëk kopa Ahwëhn a ga ntehnëɗëha:
31 Então, Moisés, quando viu isto, se maravilhou da visão; e, aproximando-se para observar, foi-lhe dirigida a voz do Senhor,
32 “W̃ën vacërakëlo hu ŋa yeɓu, W̃ën Abëraham, W̃ën Isak, do gë W̃ën Sakob.” Moyis mbalëɗëho, ɗëkëɗilohna njihn yëka ỹa.
32 dizendo: Eu sou o Deus de teus pais, o Deus de Abraão, e o Deus de Isaque, e o Deus de Jacó. E Moisés, todo trêmulo, não ousava olhar.
33 «Awa Ahwëhn a më ntehnëka: “Paryëtëry wapary ŋi, kaɓi hn'ile kahnëru hna cëvak.
33 E disse-lhe o Senhor: Tira as sandálias dos pés, porque o lugar em que estás é terra santa.
34 Nuɓu ambër ɓulunda mën ŋa Esipët hna, nkwëryëɓu wako g'iŋëm dëw̃ hni ŋa do cëliɓu, fehëtëw̃ëhni. Tame, ƴij: paƴëɗëmi gë Esipët.”
34 Tenho visto atentamente a aflição do meu povo que está no Egito, e ouvi os seus gemidos, e desci a livrá-los. Agora, pois, vem, e enviar-te-ei ao Egito.
35 «Moyis tac dënk ye nte ŋwëỹëniho ntehnëniha: “Mo liki asankaf do ahitiŋ?” Umë paƴëka W̃ënu ŋa had asankaf, afehët ɓulunda g'iɗema mëleka le sahnëhnikawo humpen fatëh hna.
35 A este Moisés, ao qual haviam negado, dizendo: Quem te constituiu príncipe e juiz? A este enviou Deus como príncipe e libertador, pela mão do anjo que lhe aparecera no sarçal.
36 Umë sanikëhni Esipët hna. Ntiko wëdahëse gë vifëmpëhnahnah hn'inkal tac, nte ntëmpëtaɗëniho Wov Vëntah hna, do gë hnë wabëhn wafëhw wahnah wula hna.
36 Foi este que os conduziu para fora, fazendo prodígios e sinais na terra do Egito, no mar Vermelho e no deserto, por quarenta anos.
37 «Moyis tac dënk lehnëkëhni viju Isërayel: “W̃ënu ŋa canëhnëɗëhuna kila had ami avë ɓulunda hun.”
37 Este é aquele Moisés que disse aos filhos de Israel: O Senhor, vosso Deus, vos levantará dentre vossos irmãos um profeta como eu; a ele ouvireis.
38 Do fëna, ante mbarëlëɗëniho ɓulunda Isërayel wula ŋa, umë hahnëɗëho yëbëlan vacërakëlo fu va gë mëleka le hnësëhnëɗëhawo hn'ikuŋ Sinayi ỹa. Hnam nuỹajëɗëho wanës W̃ën wante yëɗahnëɗ uwám usër soŋe njij pëƴafu.
38 Este é o que esteve entre a congregação no deserto, com o anjo que lhe falava no monte Sinai, e com nossos pais, o qual recebeu as palavras de vida para no-las dar.
39 «Ɓare vacërakëlo fu va vëỹaɗilohna maw̃ëhnëniha; më cañëtaniha do pëhnani mbokani Esipët.
39 Ao qual nossos pais não quiseram obedecer, antes o rejeitaram e, em seu coração, se tornaram ao Egito,
40 Umë ntehnëniha Aron: “Dinëhnëryifu wamën wante ryënkwaryëhëɗëfu, kaɓi ƴëtëlëfuhna bi ye fëlaka aŋi Moyis nte sanikëfu Esipët ŋi.”
40 dizendo a Arão: Faze-nos deuses que vão adiante de nós; porque a esse Moisés, que nos tirou da terra do Egito, não sabemos o que lhe aconteceu.
41 Awa më ndëhwarëni w̃ën le mëntëlëni gë fañihni, ntinëhnëniha saɗëha, do më ntini ambënt nëŋah soŋe ile ntini vëhni dënk ỹa.
41 E, naqueles dias, fizeram o bezerro, e ofereceram sacrifícios ao ídolo, e se alegraram nas obras das suas mãos.
42 Ɓare W̃ënu ŋa niỹahnëkëhniwo do tavëhni cëmbëndëni wahol wale ye g'ambin w̃i. Gante kerik kayëte wakila ki:
42 Mas Deus se afastou e os abandonou a que servissem ao exército do céu, como está escrito no livro dos profetas: Porventura, me oferecestes vítimas e sacrifícios no deserto por quarenta anos, ó casa de Israel?
43 Hali, ndiɓëɗunëho gante-wo-gante
43 Antes, tomastes o tabernáculo de Moloque e a estrela do vosso deus Renfã, figuras que vós fizestes para as adorar. Transportar-vos-ei, pois, para além de Babilônia.
44 «Wula hna warëm fu w̃a kwëhnaniho usank ule ryënkwëtehnëɗëho kwëtëla nte ntiniho W̃ënu ŋa gë vëhni ŋa. Usank rac ntiko Moyis gante ntehnëkawo W̃ën ka. Sifa ule tufëkawo w̃a ntiko.
44 Estava entre nossos pais no deserto o tabernáculo do Testemunho (como ordenara aquele que disse a Moisés que o fizesse segundo o modelo que tinha visto),
45 Urac, teɓalëɗëniho warëm fu w̃a. Vëhni gë Yosuwe njoniho hnë nkal nte nkehahnëniho ɓulunda vële wok vëyëtëlahna W̃ën, vële ntak W̃ën haryënkw lëw̃ hni va. Hnam nkoko afo David nke ahnaw̃.
45 o qual nossos pais, recebendo-o também, o levaram com Josué, quando entraram na posse das nações que Deus lançou para fora da presença de nossos pais, até aos dias de Davi,
46 Arac nuỹako iɗema W̃ënu ŋa kaɓi W̃ënu ŋa ñaɗëhawo. Awa David tëƴëkawo maw̃ëryana nëmpët usank w̃a gë nte vëryik nte rëkëɗe cëmbahnënde, umë W̃ënu Sakob ŋa.
46 que achou graça diante de Deus e pediu que pudesse achar tabernáculo para o Deus de Jacó.
47 Ɓare Cery tac Salomo vëryehnëko.
47 E Salomão lhe edificou casa;
48 «Ɓare, ile ye toña ỹa, W̃ën Hunte Sëpëk Fop ŋa dëɗëɗina hn'acery nte mbëryëni vahnë. Wëlin ile pëƴahnëk kila ỹa:
48 mas o Altíssimo não habita em templos feitos por mãos de homens, como diz o profeta:
49 «“W̃ënu ŋa Ahwëhn a ntehnëk: ‘Ambin ŋa ye tinki naw̃ mën ŋa,
49 O céu é o meu trono, e a terra, o estrado dos meus pés. Que casa me edificareis, diz o Senhor, ou qual é o lugar do meu repouso?
50 Gena bi ami lik vëỹin fop?’”
50 Porventura, não fez a minha mão todas estas coisas?
51 «W̃uhnë vahnë vële kambëk vankaf vi, W̃ënu ŋa macëɗëhu ɓare piɗërun wasakahn hun w̃a gë vanëf hun va, ŋwëỹëɗunëha kwëlëkwël Iƴir Ipacah iŋa! Had vacërakëlo hun va nkerun!
51 Homens de dura cerviz e incircuncisos de coração e ouvido, vós sempre resistis ao Espírito Santo; assim, vós sois como vossos pais.
52 Nkehëhna bi kila ile nkoni vëvërehnëna? Ndaw̃ënihëhni vële fëƴahnëɗëho itëk Yesu, Asatah a. Do w̃uhnë, tame, nkwafërunëha do aryaw̃ehnuna.
52 A qual dos profetas não perseguiram vossos pais? Até mataram os que anteriormente anunciaram a vinda do Justo, do qual vós agora fostes traidores e homicidas;
53 Toña ye, nuỹarun sariya W̃ën ỹa gë wamëleka ŋa, ɓare mawëhnëluhna muk!»
53 vós que recebestes a lei por ordenação dos anjos e não a guardastes.
54 Vëhitiŋ vësankaf wasëwif va, ga nkwëryëni wanës watac, cenakëhniwo ntavah ŋa soŋe Ecen afo cemëlehnandëni aki fo wabeñ ŋa.
54 E, ouvindo eles isto, enfureciam-se em seu coração e rangiam os dentes contra ele.
55 Ɓare umë, pëɓëkawo Iƴir Ipacah iŋa, më kaŋëk g'ambin do nu humpen inaỹ W̃ënu ŋa, do Yesu g'irëhw W̃ën kahnëko.
55 Mas ele, estando cheio do Espírito Santo e fixando os olhos no céu, viu a glória de Deus e Jesus, que estava à direita de Deus,
56 Awa më ntehnëk: «Nëparyin: nuɗëfu ambin ŋi piɗëtak do Ajë Ahn'a g'irëhw W̃ën kahnëk.»
56 e disse: Eis que vejo os céus abertos e o Filho do Homem, que está em pé à mão direita de Deus.
57 Vële wëryëko wanës watac va, më ndekani ɗus ciŋalehnëni vanëf va, më nëñëlëhnëniha vëhni fop.
57 Mas eles gritaram com grande voz, taparam os ouvidos e arremeteram unânimes contra ele.
58 Canëniha naw̃ hna do ntutëndëniha gë wëraka soŋe ndaw̃ëniha. Vële w̃ërahnëkawo Ecen va, jar nte w̃acik Sol kwëtehnahnëniho viỹi vilëw̃ hni va.
58 E, expulsando-o da cidade, o apedrejavam. E as testemunhas depuseram as suas vestes aos pés de um jovem chamado Saulo.
59 Icëm Ecen|src="cn01923C.tif" size="span" copy="David C. Cook" ref="7.59" Wati nte ntutëɗënihawo ŋa, Ecen njëfako ntehn: «Ahwëhn Yesu, kwëtehnahnëmi ntaw̃ary mën iŋa!»
59 E apedrejaram a Estêvão, que em invocação dizia: Senhor Jesus, recebe o meu espírito.
60 Tac njolehn ndëkwëhn do ndeka rëkwa ỹa gë fanka fop: «Ahwëhn, tavëhnëryihni uw̃i w̃eh!» Ga nësëk koyëna cëmëlehn.
60 E, pondo-se de joelhos, clamou com grande voz: Senhor, não lhes imputes este pecado. E, tendo dito isto, adormeceu.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.