Atos 28
Vikerëh Vikasëk W̃ën gë Wapëgwala (COU) vs NAA
1 Ante ndanëɓunëho fuhnë fop ƴam fo ŋa, më fëƴayiɓun Tinti rac Malët macik.
1 Uma vez em terra, verificamos que a ilha se chamava Malta.
2 Vële lëɗëk hnam va më kacanihëfu g'untënah cankaf; pëɗëhnënihëfu hwëɗëh hucankaf, kacahnënihëfu, kaɓi tëvëɗëho do huji ha njoko.
2 Os nativos nos trataram com singular humanidade, porque, acendendo uma fogueira, acolheram a todos nós por causa da chuva que caía e por causa do frio.
3 Pol më mbarëpik kore waɗëhwa, ntab hwëɗëh hna, ɓare lën më cahnik yakah hna ŋarëka vák li, nkolehna hnam.
3 Tendo Paulo ajuntado e atirado à fogueira um feixe de gravetos, uma víbora, fugindo do calor, prendeu-se na mão dele.
4 Vëvë Tinti rac va, ante nuniha lën ỹa ga ntasaɗ vák Pol hna, më ntehnëlëɗëni: «Aỹi asan lëk aryaw̃ vahnë ye. Pehik wov hna, ɓare W̃ënu ŋa maw̃ëna nkonti ɗuniỹa li.»
4 Quando os nativos viram a víbora pendurada na mão de Paulo, disseram uns aos outros: — Certamente este homem é assassino, porque, salvo do mar, a Justiça não o deixa viver.
5 Ɓare Pol më cëlëvëtaka lën ỹa hwëɗëh hna do davëɗilawohna aŋar ŋa wëla toƴe.
5 Porém ele, sacudindo a víbora no fogo, não sofreu mal nenhum.
6 Ntiyahnëkëhniwo nuɗëniha tameki ga matëka vák ỹa ma njoɗ cëmëlehn taŋ, ɓare ante napëniho hafo mbiỹ ŋa, nuniho ñoñ dilahna. Awa më nkwëcëtëni vinahan vidëw̃ hni va, ntehnëni Pol w̃ën ye.
6 Mas eles esperavam que Paulo viesse a inchar ou a cair morto de repente. Depois de muito esperar, vendo que nada de anormal lhe acontecia, mudando de opinião, diziam que ele era um deus.
7 Wëhaỹ yeho ɗarël hnam wale kwëhnëko asankaf Tinti ale w̃aciko Pibëliyus. Më ntëvakëfu lëv sankaf hnë wafac warar.
7 Perto daquele lugar havia um sítio que pertencia ao homem principal da ilha, chamado Públio, o qual nos recebeu e hospedou com muita bondade durante três dias.
8 Hara rëmu pad hna nkeho: ures yak mbahn tesëko do ɗonk yaryaryëɗëhawo fëna. Pol më njik njëka do tindëka wëɓák ŋa, njëfanëka, njërënëlehna.
8 Aconteceu que o pai de Públio estava enfermo de disenteria, ardendo em febre. Paulo foi visitá-lo e, orando, impôs-lhe as mãos, e o curou.
9 Ga ndëcëk umë vëres vëỹëntaw̃ vëvë Tinti va fop njijëɗëniho do vëhni fëna njërënëkëhniwo.
9 À vista deste acontecimento, os demais enfermos da ilha vieram e foram curados,
10 Umë njëɗanihëfu untënah cankaf do, ante tëkëko wati ile vokahnëɗëfun gë wov ŋa, njëɗanihëfuno ile valëkëfuno soŋe uyas w̃a fop.
10 os quais nos distinguiram com muitas honrarias; e, tendo nós de prosseguir viagem, nos puseram a bordo tudo o que era necessário.
11 Ga nuỹaɓun wadepera watar hnam, më haƴëɓun sisikulu ile hwëhniko Alekësandëri hna, ile w̃acëɗeho «Diyosëkur», ile yeho hnë Tinti wati w̃eh hna fop.
11 Três meses depois, embarcamos num navio de Alexandria, que tinha passado o inverno na ilha. O navio tinha por emblema os deuses gêmeos Castor e Pólux.
12 Rëkëɓun Sirakis do ñëw̃ëɓunëho hnam wafac warar.
12 Chegando a Siracusa, ficamos ali três dias.
13 Tac vok ryëcalëlehnëfu rëkëfu hn'inaw̃ Regiyo. Ga pacëk, sël pëgwëlehn cëlënd, do hnë wafac wahi rëkëlehnëfu hnë sëla Pusol hna.
13 Dali, navegando ao longo da costa, chegamos a Régio. No dia seguinte começou a soprar o vento sul e, em dois dias, chegamos a Putéoli,
14 Vële hwëtahnëk rëkatëɓunëho hn'inaw̃ tac. Umë tëƴënihëfu ỹëwëfu gë vëhni soŋe wafac mbëɗ gë wahi. Tac ryëcalëlehnëfu gë wapary fo gë Rom ka.
14 onde encontramos alguns irmãos que nos pediram que ficássemos com eles sete dias; e foi assim que nos dirigimos a Roma.
15 Vële hwëtahnëk vëvë Rom va njëtaniho njijëɓun, vëhni njijëɗëniho hafo Saha Apiyus hna do hn'ile macëɗe Vacery Vatar hna kacanihëfuno. Pol nundëhni tuŋ, më camehnëka W̃ënu ŋa do ñab g'ahaw̃ary sakahnë hadëw̃u ha.
15 Tendo ali os irmãos ouvido notícias nossas, vieram ao nosso encontro até a Praça de Ápio e as Três Vendas. Ao vê-los, Paulo deu graças a Deus e sentiu-se mais animado.
16 Ante tëkëɓun Rom ŋa, më maw̃ëryanik Pol ntëɗ hn'acery minu fo gë soɗaɗe ryampo njëkanda.
16 Uma vez em Roma, Paulo recebeu permissão para morar por sua conta, tendo em sua companhia o soldado que o guardava.
17 Ante ntiniho wafac warar ŋa Pol më paƴehnëkëhni vësankaf wasëwif wavë Rom w̃a njijëni ỹalu hna. Ga mbarëni më ntehnëkëhni: «Vëỹënta mën, mama nkoɓu dila w̃eh ɓulunda fu hna, do dila fëna ile hnëmpëlëk gë namu warëm fu ỹa, pëlayiɓuho Yerusalem hna do yëɗahniwu hnë wasoɗaɗe Rom.
17 Três dias depois, ele convocou os principais dos judeus. Quando estavam reunidos, Paulo disse: — Meus irmãos, apesar de nada ter feito contra o povo ou contra os costumes paternos, vim preso desde Jerusalém, entregue nas mãos dos romanos.
18 Vahnë vërac, ante pëcëtanihowo ŋa, ñaɗëniho tavëniho kaɓi ñoñ vëhnulohna ile rëfëka ndaw̃ahnëniho.
18 Estes, depois de me interrogarem, quiseram soltar-me, porque não encontraram em mim nenhum crime passível de morte.
19 Ɓare kaɓi wasëwif w̃a ŋwëỹëni, më w̃ëcahnëɓuha Sesar. Ɓare dila rac kaɓi ñaɗëfu lehnëwëhni wameh ɓulunda mën ỹa.
19 Diante da oposição dos judeus, fui obrigado a apelar para César, não tendo eu, porém, nada de que acusar o meu povo.
20 Soŋe umë rëƴahnëmu ayiju nulin do hnësëhnu; kaɓi soŋe ale napëɗëniho ɓulunda vëva Isërayel do rëkik tame ỹa ỹabahniɓu gë vankënca.»
20 Foi por isto que pedi para vê-los e para falar com vocês; porque é pela esperança de Israel que estou preso com esta corrente.
21 Wasëwif w̃a më ntëkwaniha: «Wëla kayëte nte w̃atik Yuɗe soŋe lëw̃ hu nuỹalëfuhna do la aryampo ɓulunda lëw̃ fu ỹa matina hatac njij pëƴafu soŋe lëw̃ hu ile wok ƴivëna.
21 Então eles lhe disseram: — Nós não recebemos da Judeia nenhuma carta que falasse a respeito de você. Também não veio qualquer dos irmãos que nos anunciasse ou dissesse algo de mau a seu respeito.
22 Ɓare ñaɗëfun ahnësëhnëfu wëjë dënk ile hnaharu ỹa, kaɓi njëtëɓun gante-wo-gante nkeni vahnë vële hnësëɗ wameh soŋe Nkaw̃ nte rëfëɗu ŋi.»
22 Mas gostaríamos de ouvir o que você pensa, porque sabemos que em todos os lugares essa seita é contestada.
23 Awa më kahnëndëni fac ile mbokëɗ mbarahnëni gë Pol ỹa. Fac rac njaɓiniho ntëbi haryënkwëryënkw tëkatëniha hn'ile ntëɗëko hna. Koɓëri g'acahnëfëɗ ga hafo g'anëka ga karaŋëɗëhëhniwo. Gë Sariya Moyis ỹa do gë Vëkayëte wakila ŋa nësëhnëɗëhëhniwo Naw̃ W̃ënu ŋa do koyëna njawërëɗëho kwëtahnëniha Yesu.
23 Tendo eles marcado um dia, foram em grande número ao encontro de Paulo no lugar onde ele residia. Então, desde a manhã até a tarde, lhes fez uma exposição em testemunho do Reino de Deus, procurando persuadi-los a respeito de Jesus, tanto pela Lei de Moisés como pelos Profetas.
24 Ɓare vëryampo fo w̃aw̃ëko wante nësëɗëho ŋa, vëỹëntaw̃ va ŋwëỹëniho vëhwëtahnëɗina.
24 Houve alguns que ficaram persuadidos pelo que Paulo dizia; outros, porém, continuaram incrédulos.
25 Wati nte pitëlëɗëniho ŋa, vëwëryëlëlohna yëbëlan lëw̃ hni. Awa Pol më ntehnëkëhni: «Iƴir Ipacah iŋa toña nësëhnëkëhniwo vacërakëlo hun va hnë w̃ës kila ale w̃aciko Esayi hna ante ntehnëɗëho:
25 E, havendo discordância entre eles, começaram a ir embora. Mas, antes que saíssem, Paulo disse estas palavras: — Bem falou o Espírito Santo aos pais de vocês, por meio do profeta Isaías, quando disse:
26 «“Ƴiryeyi alehnëhni iỹi ɓulunda:
26 “Vá a este povo e diga: Ouvindo, vocês ouvirão e de modo nenhum entenderão; vendo, vocês verão e de modo nenhum perceberão.
27 Paryi nke iỹi ɓulunda kambëkëhni vankaf va.
27 Porque o coração deste povo está endurecido; ouviram com os ouvidos tapados e fecharam os olhos; para não acontecer que vejam com os olhos, ouçam com os ouvidos, entendam com o coração, se convertam e sejam por mim curados.”
28 Pol më mbok ntehnëk: «Tëfëka ayëtu iñë ryampo: kaɓi koyëna nke, tame vële wok vëyena wasëwif va pëƴayini wakasëk ipeh nte w̃atik gë W̃ënu ŋa. Vëhni, nëpaɗëni wanës watac.»
28 E Paulo concluiu: — Portanto, fiquem sabendo que esta salvação que Deus oferece foi enviada aos gentios. E eles a ouvirão.
29 [Ga nësëk Pol watac, wasëwif w̃a kahnëtalehnëni nkwajëlëhatëndëni.]
29 [Ditas estas palavras, os judeus foram embora, tendo entre si grande discussão.]
30 Wabëhn waki ntiko Pol cery nte cosahnëɗëho nkehahn hna. Kacaɗëhëhniwo vële yijëɗëho njëkëniha va fop.
30 Durante dois anos, Paulo permaneceu na sua própria casa, que tinha alugado, onde recebia todos os que o procuravam.
31 Pëƴahnëɗëho Naw̃ W̃ënu ŋa do karaŋëhnëɗëhëniho soŋe Ahwëhn a Yesu Këris g'ikwëtahn ƴaɓah do hara memaỹehnina.
31 Pregava o Reino de Deus, e, com toda a ousadia, ensinava as coisas referentes ao Senhor Jesus Cristo, sem impedimento algum.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 28, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.