Atos 27

Vikerëh Vikasëk W̃ën gë Wapëgwala (COU) vs VC

Sair da comparação
VC Versão Católica
1 Ga pëhnayik haƴëndifu hnë sisikulu yiryeryifu Itali, umë nufik Pol gë vësëɗik vëhaw̃ary, kwëtehnahnikëhni ofisiye kore wasoɗaɗe Sesar Ogusët, ale w̃acik Yuliyus fëna.
1 Logo que foi determinado que embarcássemos para a Itália, Paulo foi entregue com outros presos a um centurião da coorte Augusta, chamado Júlio.
2 Arisëtarëk avë Tesalonik mbë Masedëwan yentiko gë fuhnë. Më haƴëɓun hnë sisikulu le hwëhniko hnë nkol mbë Adëramit do ỹaɗëho tëf wahnaw̃ resiỹo Asi hna, yilehnëfu.
2 Embarcamos num navio de Adramito que devia costear as terras da Ásia, e levantamos âncora. Em nossa companhia estava Aristarco, macedônio de Tessalônica.
3 Ga pacëk më rëkëɓun Sidon. Yuliyus, g'ufacah ntaw̃ary dëw̃u ŋa, më tavëka Pol nji, njëkihni wëlawo walëw̃u w̃a nuỹahni ile valëka.
3 No dia seguinte, fazendo escala em Sidônia, Júlio, usando de bondade com Paulo, permitiu-lhe ir ver os seus amigos e prover-se do que havia de necessário.
4 Ga matëɓun hnam, umë yiɓun fagant wov hna. Kaɓi pankëlëɗëfunëho gë sël ỹa, yilehnëfu gë cape Tinti Sipër.
4 Dali, fazendo-nos ao mar, fomos navegando perto das costas de Chipre, por nos serem contrários os ventos.
5 Më rëfëɓun ɗarël Silisi gë Pampëfili rëkëlehnëfu Mir, resiỹo Lisi hna.
5 Tendo atravessado o mar da Cilícia e da Panfília, chegamos a Mira, cidade da Lícia.
6 Hnam ofisiye wasoɗaɗe ỹa më nuk sisikulu le hwëhniko Alekësandëri ga njiɗ Itali do më kaƴëndëkëfu.
6 O centurião encontrou ali um navio de Alexandria, que rumava para a Itália, e fez-nos passar para ele.
7 Hnë wafac wayaɓah njiɗëfunëho wajira fo, do g'ambër cankaf tëkëɓunëho ɗarël hn'ankol nte w̃acik Kënid. Hnë wati rac sël ỹa memaỹehnëkëfuno yifu karyënkw, awa më rëfëɓun Salëmone mbë Tinti Këret do ryëcalëfu gë cape inte hákëɗëhëfuno sël ỹa.
7 Por muitos dias navegamos lentamente e com dificuldade até diante de Cnido, onde o vento não nos permitiu aportar.
8 G'ambër cankaf ndëcëɓunëho hnam rëkëlehnëfu, le macëɗe «Hahna Fërën», nte kakëni g'ankol Lase ŋa.
8 Fomos então costeando ao sul da ilha de Creta, junto ao cabo Salmona. Navegando com dificuldade ao longo da costa, chegamos afinal a um lugar, a que chamam Bons Portos, perto do qual está a cidade de Lasaia.
9 Ɓare mbiỹëɓunëho ɗus nkaw̃ hna do pëgwëko ntakënd uyas fu w̃a, kaɓi fac le suŋahnëɗe ỹa tëko ndëc. Soŋe umë nkabëkëhniwo Pol ntehn:
9 Passara o tempo - já havia passado a época do jejum - e a navegação se tornava perigosa. Paulo advertiu-os:
10 «Vëỹënta mën, kamahnëɓu uw̃i yas kata fo yeɗ karyënkw: sisikulu ỹi g'ile ndiɓëk per përëkaɗ, do fëna fuhnë dënk koɗen cëmin hnam.»
10 Amigos, vejo que a navegação não se fará sem perigo e sem graves danos, não somente ao navio e à sua carga, mas ainda às nossas vidas.
11 Ɓare gena Pol kwëtahnëko ofisiye ỹa. Ayaryary sisikulu ỹa g'ahwëhn sisikulu ỹa yeho.
11 O centurião, porém, dava mais crédito ao piloto e ao mestre do que ao que Paulo dizia.
12 Kaɓi sëla rac ƴivëlohna g'alu ga, vëyaɓah vëvë sisikulu va pëhnaniho njini hafo sëla, hnë Tinti Këret hna, ile w̃aciko Fenikës, ge koɗëni. Hnam koɗëniho cowani sël ỹa do ndëcëtëni alu ỹa.
12 O porto era impróprio para passar o inverno, pelo que a maior parte deles foi de parecer que se retornasse ao mar, na esperança de chegar a Fenice, para passar ali o inverno, por ser esse um porto de Creta, abrigado dos ventos do sudeste e do nordeste.
13 Sël pëgwëlehn cëlënd wajira fo, do ntiyahnëkëhniwo koɗëni ntini gante pëhwëtaniho ka. Awa më matëndëni waryëhwëra wale hahnëndande sisikulu ỹa do kahnëtalehnëni nko tëfëndëni wov le ye Tinti Këret ỹa.
13 Soprava então brandamente o vento sul. Julgavam poder executar os seus planos. Levantaram a âncora e foram costeando de perto a ilha de Creta.
14 Ɓare ɓiỹëna sël hwëhn fanka sankaf le w̃acëɗe «Erakilona», pëgwëlehn cëlënd gë fanka do
14 Mas, não muito depois, veio do lado da ilha um tufão chamado Euroaquilão.
15 njoryaryëlehn sisikulu ỹa. Koɗilohna mbok nji pankëlatëndëni gë sël ỹa awa umë ravëɓun njofu.
15 Sem poder resistir à ventania, o navio foi arrebatado e deixamo-nos arrastar.
16 Më rëfëɓun gë wov fatinti fatoƴ fante w̃acik Koda hna. Tinti rac hakëkëfuno toƴe sël ỹa. Hnam g'ambër cankaf mëkëɓunëho ryojëfu fakulu fatoƴ fante fehande fa hafo haƴëndëfu sisikulu hna.
16 Impelidos rapidamente para uma pequena ilha chamada Cauda, conseguimos, com muito esforço, recolher o batel.
17 Ga kaƴëndëni sisikulu hna vëryokuŋ vëvë sisikulu va umë ntampaỹëni ñabëni waryeƴët caharaɓ sisikulu ỹa. Tac kaɓi ntakëkëhniwo antë poha hnë nkërëƴal ɓë wov Siyërët hna, më cëlëndëni ryëhwa sankaf le ỹaỹëtëɗ iƴanc sisikulu ỹa do tavëni sël ỹa njohni.
17 Içaram-no e, depois, como meio de segurança, cingiram o navio com cabos. Então, temendo encalhar em Sirte, arriaram as velas e entregaram-se à mercê dos ventos.
18 Ga pacëk, kaɓi nkoko mbërehnëndëfu sël rac, vëryokuŋ va më pëgwëni ntoŋëndëni gë wov ile ndiɓëko sisikulu ỹa.
18 No dia seguinte, sendo a tempestade ainda mais violenta, atiraram fora a carga.
19 Fac rarëna hna umë mbokëni ntoŋëni gë wov, vëhni ɗënk, viỹë vile yaryaryande sisikulu ỹa.
19 No terceiro dia, atiramos para fora com as nossas próprias mãos os acessórios do navio.
20 Hnë wafac wayaɓah golohna nunde ulav w̃a gë wahol w̃a per, do sël ỹa nkoko cëlënd gë fanka hafo golëfunohna hwëtahnëfu pehëɗëfun.
20 Ora, não aparecendo por muitos dias nem sol nem estrelas e sendo batidos por forte tempestade, tínhamos por fim perdido toda a esperança de sermos salvos.
21 Vële yeho sisikulu va mbiỹëkëhniwo rok roka ỹa. Awa Pol më matëk haryënkw lëw̃ hni ntehn: «Vëỹënta mën, tëfëkawo ahnëpawuno, do antë kahnëtayin Këret hna hafo njijin nuỹayin iỹi kata.
21 Desde muito tempo ninguém havia comido nada. Paulo levantou-se no meio deles e disse: Amigos, deveras devíeis ter-me atendido e não ter saído de Creta, e assim evitar esse perigo e essas perdas.
22 Tame muntaɗëmu aỹabu wasakahn hun w̃a: wëla aryampo hnë w̃uhnë cëmëɗina; sisikulu ỹi fo fërëkaɗ.
22 Agora, porém, vos admoesto a que tenhais coragem, pois não perecerá nenhum de vós, mas somente o navio.
23 Gumëɗ ga mëleka W̃ën hunte hwëhnëko, do ryokuŋëhnëɗëfuha, njijakëh
23 Esta noite apareceu-me um anjo de Deus, a quem pertenço e a quem sirvo, o qual me disse:
24 pëƴawo: “Antë ntaki, Pol! Afo arëk haryënkw Sesar, do soŋe lëw̃ hu W̃ënu ŋa pehëtaryëɗëhëhni vële rëfëlërun vi fop.”
24 Não temas, Paulo. É necessário que compareças diante de César. Deus deu-te todos os que navegam contigo.
25 Awa vëỹënta mën, ñabëryin wasakahn w̃a! Kwëtahnëɓuha W̃ënu ŋa: gante pëƴako ki, fop nkeɗ.
25 Por isso, amigos, coragem! Eu confio em Deus que há de acontecer como me foi dito.
26 Ɓare hnë tëfary Tinti tëfëka pohayin.»
26 Vamos dar a uma ilha.
27 Fac hwëhn pëhw gë wahnah ỹa yeho ga njohandëhëfuno sël ỹa wov Mediterane hna. Fagant g'umëɗ ga, vëryokuŋ vëvë sisikulu va ntiyahnëkëhniwo vambëŋ rëhaɓun.
27 Já estávamos na décima quarta noite, pelo mar Adriático, quando, pela meia-noite, os marinheiros pressentiram que estavam perto de alguma terra.
28 Umë ntoŋëni ryeƴët le ỹaŋande itëw̃ wov ŋa; më tëkatëni tëw̃ iŋa wametër wafëhw warar g'imbëɗ gë wahi ye. Ante mbokëɓun yifu ŋaw̃ët toƴe ŋa, më mbok ntoŋëni do tëkatëniho wametër wafëhw wahi g'imbëɗ gë warar ye hnam.
28 Então, atirando a sonda, perceberam que a profundidade era de vinte braças. Depois, um pouco mais adiante, viram que era de quinze braças.
29 Ntakëkëhniwo antë sisikulu ỹa nkëw̃ wëraka, më ntoŋëni kamëhni waryëhwëra wahnah wale hahnëndande sisikulu w̃a do ñankahnëkëhniwo pac ñap.
29 Temendo que déssemos em algum recife, lançaram quatro âncoras da popa, esperando ansiosos que amanhecesse o dia.
30 Hnë wati rac vëryokuŋ vëvë sisikulu va njëkëlendëniho gante pehandëni; umë cëlëndëni fakulu fa gë w̃ënka, ntini had waryëhwëra w̃a ñaɗ cëlëndëni haryënkw sisikulu hna hara gante pehahnëɗëni njëkëlehnëɗëni.
30 Imediatamente, os marinheiros procuraram fugir e, sob o pretexto de largar as âncoras da proa, lançaram o bote ao mar.
31 Ɓare Pol më ntehnëka ofisiye wasoɗaɗe ỹa gë wasoɗaɗe walëw̃u w̃a: «Ge vëỹi vësan vëwontina sisikulu li, W̃ënu ŋa pehëtëɗëlihna.»
31 Paulo disse ao centurião e aos soldados: Se estes homens não permanecerem no navio, não podereis salvar-vos.
32 Awa wasoɗaɗe w̃a më ntëpëtëni ryeƴët ile fokahniko fakulu ỹa tavëlehnëni nji.
32 Os soldados cortaram, então, os cabos do bote e deixaram-no cair.
33 Pacëlohna ten, muntatëhni Pol vëhni fop tokëni iñë. Më ntehnëkëhni: «Dol nke wafac pëhw gë wahnah ga nkerun hn'ufëmpëhnahnah sisikulu li, do ñoñ tokëɗiluhna.
33 Enquanto ia amanhecendo, Paulo encorajou a todos que comessem alguma coisa, e disse: Já faz hoje catorze dias que estais em jejum, sem comer nada.
34 Awa ami kamënaỹehnëɗëmu aroku, ge ñaɗiluna asëmu. Ƴëtëryin, wëla ahnë aryampo hnë w̃uhnë cëvëɗilahna imul ɗampo.»
34 Rogo-vos que comais alguma coisa, no interesse de vossa vida, porque nem um cabelo da cabeça de alguém de vós perecerá.
35 Ga nësëko watac, më nufëk mburu, camehnëka W̃ënu ŋa tase vahnë fop, tac nkubëlehnëk do tok.
35 Tendo dito isso, tomou do pão, pronunciou uma bênção na presença de todos e, depois de parti-lo, começou a comer.
36 Awa vëhni fop njaw̃ënantëlehnini do pëgwëlehnëni tokëntëndeni.
36 Com isso, todos cobraram ânimo e puseram-se igualmente a comer.
37 Vahnë wakeme waki gë wafëhw imbëɗ gë wahi g'imbëɗ g'aryaw̃ (276) yeɓunëho fop sisikulu hna.
37 No navio éramos ao todo duzentas e setenta e seis pessoas.
38 Ante tokëɓunëho hafo fihnëfu ŋa, më ntoŋëni roka ỹa gë wov ŋaỹëtahnëni iɗiɓ sisikulu ŋa.
38 Depois de terem comido à vontade, aliviaram o navio, atirando o trigo ao mar.
39 Ikëɗ vambëŋ nuɗëniho ante pacëko ŋa, ɓare wëla aryampo hnë vëryokuŋ vëvë sisikulu va ƴavëtëlohna hn'ile nkeɓunëho hna. Umë pëhnani pohëni sisikulu ỹa hnam ge koɗëni.
39 Afinal, clareou o dia. Os marinheiros não reconheceram a terra, mas viram uma enseada com uma praia, na qual tencionavam encalhar o navio, caso o pudessem.
40 Awa më pëtëni waryëhwëra wale hahnëndahnëɗe sisikulu ỹa tavëni wov hna; wati rac dënk pëtëlehnëni waryeƴët wale ỹabahniko waɗëhwa wade satënandeho sisikulu ỹa. Tac matëndëni ipand inte yiryeryëɗ karyënkw soŋe sël ỹa peña, paɓëni g'itëfary.
40 Levantaram as âncoras e largaram ao mesmo tempo as amarras dos lemes. Desfraldaram ao vento a vela mestra e rumaram para a praia.
41 Ɓare sisikulu ỹa më njik pohak hnë yëbëlan wavënkwëhn nkërëƴal, tëryalehn hnam. Ankaf sisikulu ŋa më pohak ɗus nkërëƴal hna, koɗilohna mbok ñënkëlehna, tac wavonkëlo w̃ënka, wahwëhn fanka ŋa, më nihëk sisikulu ỹa kamëhni.
41 Mas deram numa língua de terra, e o navio encalhou aí. A proa, encalhada, permanecia imóvel, ao mesmo tempo que a popa se abria com a força do mar.
42 Watac ga ntiyak, wasoɗaɗe w̃a ñaɗëniho ndaw̃ënihëhni vësëɗik va, soŋe ahnë antë peh ge ndëfaɗ w̃ënka hna.
42 Os soldados tencionavam matar os presos, por temerem que algum deles fugisse a nado.
43 Ɓare ofisiye ỹa ñaɗëho pehëta Pol awa më tavëtehnëkëhni ile ñaɗëniho ntini ỹa; më ntehnëkëhni vële holëk w̃ënka va ntëbani ndëfani ndanëni.
43 O centurião, porém, querendo salvar Paulo, impediu que o fizessem e ordenou que aqueles que pudessem nadar fossem os primeiros a lançar-se ao mar e alcançar a terra.
44 Tac vëỹëntaw̃ va pëlani vacal ma vanihel sisikulu va, tëfënihëhni. Koyëna ndanëniho vëhni fop ƴam fo hara ahnë cëmëna.
44 Os demais, uns atingiram a terra em tábuas, outros em cima dos destroços do navio. Desse modo, todos conseguiram chegar à terra, sãos e salvos.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.