Atos 27
Vikerëh Vikasëk W̃ën gë Wapëgwala (COU) vs NVT
1 Ga pëhnayik haƴëndifu hnë sisikulu yiryeryifu Itali, umë nufik Pol gë vësëɗik vëhaw̃ary, kwëtehnahnikëhni ofisiye kore wasoɗaɗe Sesar Ogusët, ale w̃acik Yuliyus fëna.
1 Quando chegou a hora, zarpamos para a Itália. Paulo e muitos outros prisioneiros foram colocados sob a guarda de um oficial romano chamado Júlio, capitão do Regimento Imperial.
2 Arisëtarëk avë Tesalonik mbë Masedëwan yentiko gë fuhnë. Më haƴëɓun hnë sisikulu le hwëhniko hnë nkol mbë Adëramit do ỹaɗëho tëf wahnaw̃ resiỹo Asi hna, yilehnëfu.
2 Aristarco, um macedônio de Tessalônica, nos acompanhou. Partimos num navio que tinha vindo do porto de Adramítio, no litoral noroeste da província da Ásia. Estavam previstas diversas paradas em portos ao longo da costa.
3 Ga pacëk më rëkëɓun Sidon. Yuliyus, g'ufacah ntaw̃ary dëw̃u ŋa, më tavëka Pol nji, njëkihni wëlawo walëw̃u w̃a nuỹahni ile valëka.
3 No dia seguinte, quando ancoramos em Sidom, Júlio demonstrou bondade a Paulo permitindo-lhe que desembarcasse para visitar amigos e receber ajuda material deles.
4 Ga matëɓun hnam, umë yiɓun fagant wov hna. Kaɓi pankëlëɗëfunëho gë sël ỹa, yilehnëfu gë cape Tinti Sipër.
4 Quando partimos de lá, fomos costeando a ilha de Chipre, devido aos ventos contrários que tornavam difícil manter o rumo.
5 Më rëfëɓun ɗarël Silisi gë Pampëfili rëkëlehnëfu Mir, resiỹo Lisi hna.
5 Prosseguindo por mar aberto, passamos pelo litoral da Cilícia e da Panfília, chegando a Mirra, na província de Lícia.
6 Hnam ofisiye wasoɗaɗe ỹa më nuk sisikulu le hwëhniko Alekësandëri ga njiɗ Itali do më kaƴëndëkëfu.
6 Ali, o oficial no comando encontrou um navio egípcio de Alexandria que estava de partida para a Itália e nos fez embarcar.
7 Hnë wafac wayaɓah njiɗëfunëho wajira fo, do g'ambër cankaf tëkëɓunëho ɗarël hn'ankol nte w̃acik Kënid. Hnë wati rac sël ỹa memaỹehnëkëfuno yifu karyënkw, awa më rëfëɓun Salëmone mbë Tinti Këret do ryëcalëfu gë cape inte hákëɗëhëfuno sël ỹa.
7 Navegamos vagarosamente por vários dias e, depois de muita dificuldade, nos aproximamos de Cnido. Por causa dos ventos contrários, atravessamos para Creta, acompanhando o litoral menos exposto da ilha, defronte ao cabo de Salmona.
8 G'ambër cankaf ndëcëɓunëho hnam rëkëlehnëfu, le macëɗe «Hahna Fërën», nte kakëni g'ankol Lase ŋa.
8 Costeamos a ilha com grande esforço, até que chegamos a Bons Portos, perto da cidade de Laseia.
9 Ɓare mbiỹëɓunëho ɗus nkaw̃ hna do pëgwëko ntakënd uyas fu w̃a, kaɓi fac le suŋahnëɗe ỹa tëko ndëc. Soŋe umë nkabëkëhniwo Pol ntehn:
9 Havíamos perdido muito tempo. As condições climáticas estavam se tornando perigosas para a navegação, pois se aproximava o fim do outono, e Paulo tratou dessa questão com os oficiais do navio.
10 «Vëỹënta mën, kamahnëɓu uw̃i yas kata fo yeɗ karyënkw: sisikulu ỹi g'ile ndiɓëk per përëkaɗ, do fëna fuhnë dënk koɗen cëmin hnam.»
10 Disse ele: “Senhores, se prosseguirmos, vejo que teremos problemas adiante. Haverá grande prejuízo para o navio e para a carga, e perigo para nossa vida”.
11 Ɓare gena Pol kwëtahnëko ofisiye ỹa. Ayaryary sisikulu ỹa g'ahwëhn sisikulu ỹa yeho.
11 Mas o oficial encarregado dos prisioneiros deu mais ouvidos ao capitão e ao proprietário do navio que a Paulo.
12 Kaɓi sëla rac ƴivëlohna g'alu ga, vëyaɓah vëvë sisikulu va pëhnaniho njini hafo sëla, hnë Tinti Këret hna, ile w̃aciko Fenikës, ge koɗëni. Hnam koɗëniho cowani sël ỹa do ndëcëtëni alu ỹa.
12 E, uma vez que Bons Portos era uma enseada aberta, um péssimo lugar para passar o inverno, a maioria da tripulação desejava ir a Fenice, que ficava mais adiante na costa de Creta, e passar o inverno ali. Fenice era um bom porto, com abertura apenas para o sudoeste e o noroeste.
13 Sël pëgwëlehn cëlënd wajira fo, do ntiyahnëkëhniwo koɗëni ntini gante pëhwëtaniho ka. Awa më matëndëni waryëhwëra wale hahnëndande sisikulu ỹa do kahnëtalehnëni nko tëfëndëni wov le ye Tinti Këret ỹa.
13 Quando um vento leve começou a soprar do sul, os marinheiros pensaram que conseguiriam chegar lá a salvo. Por isso, levantaram âncora e foram costeando Creta.
14 Ɓare ɓiỹëna sël hwëhn fanka sankaf le w̃acëɗe «Erakilona», pëgwëlehn cëlënd gë fanka do
14 Mas o tempo mudou de repente, e um vento com força de furacão, chamado Nordeste, soprou sobre a ilha e nos empurrou para o mar aberto.
15 njoryaryëlehn sisikulu ỹa. Koɗilohna mbok nji pankëlatëndëni gë sël ỹa awa umë ravëɓun njofu.
15 Como os marinheiros não conseguiam manobrar o navio para ficar de frente para o vento, desistiram e deixaram que fosse levado pela tempestade.
16 Më rëfëɓun gë wov fatinti fatoƴ fante w̃acik Koda hna. Tinti rac hakëkëfuno toƴe sël ỹa. Hnam g'ambër cankaf mëkëɓunëho ryojëfu fakulu fatoƴ fante fehande fa hafo haƴëndëfu sisikulu hna.
16 Navegamos pelo lado menos exposto de uma pequena ilha chamada Cauda, onde, com muito custo, conseguimos içar para bordo o barco salva-vidas que viajava rebocado.
17 Ga kaƴëndëni sisikulu hna vëryokuŋ vëvë sisikulu va umë ntampaỹëni ñabëni waryeƴët caharaɓ sisikulu ỹa. Tac kaɓi ntakëkëhniwo antë poha hnë nkërëƴal ɓë wov Siyërët hna, më cëlëndëni ryëhwa sankaf le ỹaỹëtëɗ iƴanc sisikulu ỹa do tavëni sël ỹa njohni.
17 Então os marinheiros amarraram cordas em volta do casco do navio para reforçá-lo. Temiam ser arrastados para os bancos de areia de Sirte, diante do litoral africano, por isso baixaram a âncora flutuante para desacelerar o navio e deixaram que fosse levado pelo vento.
18 Ga pacëk, kaɓi nkoko mbërehnëndëfu sël rac, vëryokuŋ va më pëgwëni ntoŋëndëni gë wov ile ndiɓëko sisikulu ỹa.
18 No dia seguinte, como ventos com força de vendaval continuavam a castigar o navio, a tripulação começou a lançar a carga ao mar.
19 Fac rarëna hna umë mbokëni ntoŋëni gë wov, vëhni ɗënk, viỹë vile yaryaryande sisikulu ỹa.
19 No terceiro dia, removeram até mesmo parte do equipamento do navio e o jogaram fora.
20 Hnë wafac wayaɓah golohna nunde ulav w̃a gë wahol w̃a per, do sël ỹa nkoko cëlënd gë fanka hafo golëfunohna hwëtahnëfu pehëɗëfun.
20 A tempestade terrível prosseguiu por muitos dias, escondendo o sol e as estrelas, até que perdemos todas as esperanças.
21 Vële yeho sisikulu va mbiỹëkëhniwo rok roka ỹa. Awa Pol më matëk haryënkw lëw̃ hni ntehn: «Vëỹënta mën, tëfëkawo ahnëpawuno, do antë kahnëtayin Këret hna hafo njijin nuỹayin iỹi kata.
21 Fazia tempo que ninguém comia. Por fim, Paulo reuniu a tripulação e disse: “Os senhores deveriam ter me dado ouvidos no princípio e não ter deixado Bons Portos. Teriam evitado todo este prejuízo e esta perda.
22 Tame muntaɗëmu aỹabu wasakahn hun w̃a: wëla aryampo hnë w̃uhnë cëmëɗina; sisikulu ỹi fo fërëkaɗ.
22 Mas tenham bom ânimo! O navio afundará, mas nenhum de vocês perderá a vida.
23 Gumëɗ ga mëleka W̃ën hunte hwëhnëko, do ryokuŋëhnëɗëfuha, njijakëh
23 Pois, ontem à noite, um anjo do Deus a quem pertenço e sirvo se pôs ao meu lado
24 pëƴawo: “Antë ntaki, Pol! Afo arëk haryënkw Sesar, do soŋe lëw̃ hu W̃ënu ŋa pehëtaryëɗëhëhni vële rëfëlërun vi fop.”
24 e disse: ‘Não tenha medo, Paulo! É preciso que você compareça diante de César. E Deus, em sua bondade, concedeu proteção a todos que navegam com você’.
25 Awa vëỹënta mën, ñabëryin wasakahn w̃a! Kwëtahnëɓuha W̃ënu ŋa: gante pëƴako ki, fop nkeɗ.
25 Portanto, tenham bom ânimo! Creio em Deus; tudo ocorrerá exatamente como ele disse.
26 Ɓare hnë tëfary Tinti tëfëka pohayin.»
26 É necessário, porém, que sejamos impulsionados para uma ilha”.
27 Fac hwëhn pëhw gë wahnah ỹa yeho ga njohandëhëfuno sël ỹa wov Mediterane hna. Fagant g'umëɗ ga, vëryokuŋ vëvë sisikulu va ntiyahnëkëhniwo vambëŋ rëhaɓun.
27 Por volta da meia-noite, na décima quarta noite de tempestade, enquanto éramos levados de um lado para o outro no mar Adriático, os marinheiros perceberam que estávamos perto de terra firme.
28 Umë ntoŋëni ryeƴët le ỹaŋande itëw̃ wov ŋa; më tëkatëni tëw̃ iŋa wametër wafëhw warar g'imbëɗ gë wahi ye. Ante mbokëɓun yifu ŋaw̃ët toƴe ŋa, më mbok ntoŋëni do tëkatëniho wametër wafëhw wahi g'imbëɗ gë warar ye hnam.
28 Lançaram a sonda e verificaram que a água tinha 37 metros de profundidade. Um pouco depois, lançaram a sonda novamente e encontraram apenas 27 metros.
29 Ntakëkëhniwo antë sisikulu ỹa nkëw̃ wëraka, më ntoŋëni kamëhni waryëhwëra wahnah wale hahnëndande sisikulu w̃a do ñankahnëkëhniwo pac ñap.
29 Temiam que, se continuássemos assim, seríamos atirados contra as rochas na praia. Por isso, lançaram quatro âncoras da parte de trás do navio e ansiavam para que o dia chegasse logo.
30 Hnë wati rac vëryokuŋ vëvë sisikulu va njëkëlendëniho gante pehandëni; umë cëlëndëni fakulu fa gë w̃ënka, ntini had waryëhwëra w̃a ñaɗ cëlëndëni haryënkw sisikulu hna hara gante pehahnëɗëni njëkëlehnëɗëni.
30 Dando a entender que iriam lançar as âncoras da parte da frente, os marinheiros baixaram o barco salva-vidas, na tentativa de abandonar o navio.
31 Ɓare Pol më ntehnëka ofisiye wasoɗaɗe ỹa gë wasoɗaɗe walëw̃u w̃a: «Ge vëỹi vësan vëwontina sisikulu li, W̃ënu ŋa pehëtëɗëlihna.»
31 Paulo, então, disse ao oficial no comando e aos soldados: “Se os marinheiros não permanecerem a bordo, vocês não conseguirão se salvar”.
32 Awa wasoɗaɗe w̃a më ntëpëtëni ryeƴët ile fokahniko fakulu ỹa tavëlehnëni nji.
32 Então os soldados cortaram as cordas do barco salva-vidas e o deixaram à deriva.
33 Pacëlohna ten, muntatëhni Pol vëhni fop tokëni iñë. Më ntehnëkëhni: «Dol nke wafac pëhw gë wahnah ga nkerun hn'ufëmpëhnahnah sisikulu li, do ñoñ tokëɗiluhna.
33 Enquanto amanhecia, Paulo insistiu que todos comessem. “De tão preocupados, vocês não se alimentam há duas semanas”, disse ele.
34 Awa ami kamënaỹehnëɗëmu aroku, ge ñaɗiluna asëmu. Ƴëtëryin, wëla ahnë aryampo hnë w̃uhnë cëvëɗilahna imul ɗampo.»
34 “Por favor, comam alguma coisa agora, para seu próprio bem. Pois nem um fio de cabelo de sua cabeça se perderá.”
35 Ga nësëko watac, më nufëk mburu, camehnëka W̃ënu ŋa tase vahnë fop, tac nkubëlehnëk do tok.
35 Em seguida, tomou um pão, deu graças a Deus na presença de todos, partiu-o em pedaços e comeu.
36 Awa vëhni fop njaw̃ënantëlehnini do pëgwëlehnëni tokëntëndeni.
36 Todos se animaram e começaram a comer.
37 Vahnë wakeme waki gë wafëhw imbëɗ gë wahi g'imbëɗ g'aryaw̃ (276) yeɓunëho fop sisikulu hna.
37 Havia um total de 276 pessoas a bordo.
38 Ante tokëɓunëho hafo fihnëfu ŋa, më ntoŋëni roka ỹa gë wov ŋaỹëtahnëni iɗiɓ sisikulu ŋa.
38 Depois de se alimentar, a tripulação aliviou o peso do navio mais um pouco, atirando ao mar toda a carga de trigo.
39 Ikëɗ vambëŋ nuɗëniho ante pacëko ŋa, ɓare wëla aryampo hnë vëryokuŋ vëvë sisikulu va ƴavëtëlohna hn'ile nkeɓunëho hna. Umë pëhnani pohëni sisikulu ỹa hnam ge koɗëni.
39 Ao amanhecer, não reconheceram a terra, mas viram uma enseada com uma praia e cogitaram se seria possível chegar ali e atracar o navio.
40 Awa më pëtëni waryëhwëra wale hahnëndahnëɗe sisikulu ỹa tavëni wov hna; wati rac dënk pëtëlehnëni waryeƴët wale ỹabahniko waɗëhwa wade satënandeho sisikulu ỹa. Tac matëndëni ipand inte yiryeryëɗ karyënkw soŋe sël ỹa peña, paɓëni g'itëfary.
40 Então cortaram as âncoras e as deixaram no mar. Depois, afrouxaram as cordas que controlavam os lemes, levantaram a vela da frente e foram rumo à praia,
41 Ɓare sisikulu ỹa më njik pohak hnë yëbëlan wavënkwëhn nkërëƴal, tëryalehn hnam. Ankaf sisikulu ŋa më pohak ɗus nkërëƴal hna, koɗilohna mbok ñënkëlehna, tac wavonkëlo w̃ënka, wahwëhn fanka ŋa, më nihëk sisikulu ỹa kamëhni.
41 mas o navio foi apanhado entre duas correntezas contrárias e encalhou antes do esperado. A parte da frente se encravou e ficou imóvel, enquanto a parte de trás, atingida pela força das ondas, começou a se partir.
42 Watac ga ntiyak, wasoɗaɗe w̃a ñaɗëniho ndaw̃ënihëhni vësëɗik va, soŋe ahnë antë peh ge ndëfaɗ w̃ënka hna.
42 Os soldados queriam matar os prisioneiros para que não nadassem até a praia e depois fugissem.
43 Ɓare ofisiye ỹa ñaɗëho pehëta Pol awa më tavëtehnëkëhni ile ñaɗëniho ntini ỹa; më ntehnëkëhni vële holëk w̃ënka va ntëbani ndëfani ndanëni.
43 O oficial no comando, porém, desejava poupar a vida de Paulo e não permitiu que executassem seu plano. Ordenou aos que sabiam nadar que saltassem ao mar primeiro e fossem em direção a terra.
44 Tac vëỹëntaw̃ va pëlani vacal ma vanihel sisikulu va, tëfënihëhni. Koyëna ndanëniho vëhni fop ƴam fo hara ahnë cëmëna.
44 Os outros se agarraram a tábuas ou pedaços do navio destruído. Assim, todos chegaram à praia em segurança.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.