Atos 27
Vikerëh Vikasëk W̃ën gë Wapëgwala (COU) vs NVI
1 Ga pëhnayik haƴëndifu hnë sisikulu yiryeryifu Itali, umë nufik Pol gë vësëɗik vëhaw̃ary, kwëtehnahnikëhni ofisiye kore wasoɗaɗe Sesar Ogusët, ale w̃acik Yuliyus fëna.
1 Quando ficou decidido que navegaríamos para a Itália, Paulo e alguns outros presos foram entregues a um centurião chamado Júlio, que pertencia ao Regimento Imperial.
2 Arisëtarëk avë Tesalonik mbë Masedëwan yentiko gë fuhnë. Më haƴëɓun hnë sisikulu le hwëhniko hnë nkol mbë Adëramit do ỹaɗëho tëf wahnaw̃ resiỹo Asi hna, yilehnëfu.
2 Embarcamos num navio de Adramítio, que estava de partida para alguns lugares da província da Ásia, e saímos ao mar, estando conosco Aristarco, um macedônio de Tessalônica.
3 Ga pacëk më rëkëɓun Sidon. Yuliyus, g'ufacah ntaw̃ary dëw̃u ŋa, më tavëka Pol nji, njëkihni wëlawo walëw̃u w̃a nuỹahni ile valëka.
3 No dia seguinte, ancoramos em Sidom; e Júlio, num gesto de bondade para com Paulo, permitiu-lhe que fosse ao encontro dos seus amigos, para que estes suprissem as suas necessidades.
4 Ga matëɓun hnam, umë yiɓun fagant wov hna. Kaɓi pankëlëɗëfunëho gë sël ỹa, yilehnëfu gë cape Tinti Sipër.
4 Quando partimos de lá, passamos ao norte de Chipre, porque os ventos nos eram contrários.
5 Më rëfëɓun ɗarël Silisi gë Pampëfili rëkëlehnëfu Mir, resiỹo Lisi hna.
5 Tendo atravessado o mar aberto ao longo da Cilícia e da Panfília, ancoramos em Mirra, na Lícia.
6 Hnam ofisiye wasoɗaɗe ỹa më nuk sisikulu le hwëhniko Alekësandëri ga njiɗ Itali do më kaƴëndëkëfu.
6 Ali, o centurião encontrou um navio alexandrino que estava de partida para a Itália e nele nos fez embarcar.
7 Hnë wafac wayaɓah njiɗëfunëho wajira fo, do g'ambër cankaf tëkëɓunëho ɗarël hn'ankol nte w̃acik Kënid. Hnë wati rac sël ỹa memaỹehnëkëfuno yifu karyënkw, awa më rëfëɓun Salëmone mbë Tinti Këret do ryëcalëfu gë cape inte hákëɗëhëfuno sël ỹa.
7 Navegamos vagarosamente por muitos dias e tivemos dificuldade para chegar a Cnido. Não sendo possível prosseguir em nossa rota, devido aos ventos contrários, navegamos ao sul de Creta, defronte a Salmona.
8 G'ambër cankaf ndëcëɓunëho hnam rëkëlehnëfu, le macëɗe «Hahna Fërën», nte kakëni g'ankol Lase ŋa.
8 Costeamos a ilha com dificuldade e chegamos a um lugar chamado Bons Portos, perto da cidade de Laséia.
9 Ɓare mbiỹëɓunëho ɗus nkaw̃ hna do pëgwëko ntakënd uyas fu w̃a, kaɓi fac le suŋahnëɗe ỹa tëko ndëc. Soŋe umë nkabëkëhniwo Pol ntehn:
9 Tínhamos perdido muito tempo, e agora a navegação se tornara perigosa, pois já havia passado o Jejum. Por isso Paulo os advertiu:
10 «Vëỹënta mën, kamahnëɓu uw̃i yas kata fo yeɗ karyënkw: sisikulu ỹi g'ile ndiɓëk per përëkaɗ, do fëna fuhnë dënk koɗen cëmin hnam.»
10 "Senhores, vejo que a nossa viagem será desastrosa e acarretará grande prejuízo para o navio, para a carga e também para as nossas vidas".
11 Ɓare gena Pol kwëtahnëko ofisiye ỹa. Ayaryary sisikulu ỹa g'ahwëhn sisikulu ỹa yeho.
11 Mas o centurião, em vez de ouvir o que Paulo falava, seguiu o conselho do piloto e do dono do navio.
12 Kaɓi sëla rac ƴivëlohna g'alu ga, vëyaɓah vëvë sisikulu va pëhnaniho njini hafo sëla, hnë Tinti Këret hna, ile w̃aciko Fenikës, ge koɗëni. Hnam koɗëniho cowani sël ỹa do ndëcëtëni alu ỹa.
12 Visto que o porto não era próprio para passar o inverno, a maioria decidiu que deveríamos continuar navegando, com a esperança de alcançar Fenice e ali passar o inverno. Este era um porto de Creta, que dava para sudoeste e noroeste.
13 Sël pëgwëlehn cëlënd wajira fo, do ntiyahnëkëhniwo koɗëni ntini gante pëhwëtaniho ka. Awa më matëndëni waryëhwëra wale hahnëndande sisikulu ỹa do kahnëtalehnëni nko tëfëndëni wov le ye Tinti Këret ỹa.
13 Começando a soprar suavemente o vento sul, eles pensaram que haviam obtido o que desejavam; por isso levantaram âncoras e foram navegando ao longo da costa de Creta.
14 Ɓare ɓiỹëna sël hwëhn fanka sankaf le w̃acëɗe «Erakilona», pëgwëlehn cëlënd gë fanka do
14 Pouco tempo depois, desencadeou-se da ilha um vento muito forte, chamado Nordeste.
15 njoryaryëlehn sisikulu ỹa. Koɗilohna mbok nji pankëlatëndëni gë sël ỹa awa umë ravëɓun njofu.
15 O navio foi arrastado pela tempestade, sem poder resistir ao vento; assim, cessamos as manobras e ficamos à deriva.
16 Më rëfëɓun gë wov fatinti fatoƴ fante w̃acik Koda hna. Tinti rac hakëkëfuno toƴe sël ỹa. Hnam g'ambër cankaf mëkëɓunëho ryojëfu fakulu fatoƴ fante fehande fa hafo haƴëndëfu sisikulu hna.
16 Passando ao sul de uma pequena ilha chamada Clauda, foi com dificuldade que conseguimos recolher o barco salva-vidas.
17 Ga kaƴëndëni sisikulu hna vëryokuŋ vëvë sisikulu va umë ntampaỹëni ñabëni waryeƴët caharaɓ sisikulu ỹa. Tac kaɓi ntakëkëhniwo antë poha hnë nkërëƴal ɓë wov Siyërët hna, më cëlëndëni ryëhwa sankaf le ỹaỹëtëɗ iƴanc sisikulu ỹa do tavëni sël ỹa njohni.
17 Levantando-o, lançaram mão de todos os meios para reforçar o navio com cordas; e temendo que ele encalhasse nos bancos de areia de Sirte, baixaram as velas e deixaram o navio à deriva.
18 Ga pacëk, kaɓi nkoko mbërehnëndëfu sël rac, vëryokuŋ va më pëgwëni ntoŋëndëni gë wov ile ndiɓëko sisikulu ỹa.
18 No dia seguinte, sendo violentamente castigados pela tempestade, começaram a lançar fora a carga.
19 Fac rarëna hna umë mbokëni ntoŋëni gë wov, vëhni ɗënk, viỹë vile yaryaryande sisikulu ỹa.
19 No terceiro dia, lançaram fora, com as próprias mãos, a armação do navio.
20 Hnë wafac wayaɓah golohna nunde ulav w̃a gë wahol w̃a per, do sël ỹa nkoko cëlënd gë fanka hafo golëfunohna hwëtahnëfu pehëɗëfun.
20 Não aparecendo nem sol nem estrelas por muitos dias, e continuando a abater-se sobre nós grande tempestade, finalmente perdemos toda a esperança de salvamento.
21 Vële yeho sisikulu va mbiỹëkëhniwo rok roka ỹa. Awa Pol më matëk haryënkw lëw̃ hni ntehn: «Vëỹënta mën, tëfëkawo ahnëpawuno, do antë kahnëtayin Këret hna hafo njijin nuỹayin iỹi kata.
21 Visto que os homens tinham passado muito tempo sem comer, Paulo levantou-se diante deles e disse: "Os senhores deviam ter aceitado o meu conselho de não partir de Creta, pois assim teriam evitado este dano e prejuízo.
22 Tame muntaɗëmu aỹabu wasakahn hun w̃a: wëla aryampo hnë w̃uhnë cëmëɗina; sisikulu ỹi fo fërëkaɗ.
22 Mas agora recomendo-lhes que tenham coragem, pois nenhum de vocês perderá a vida; apenas o navio será destruído.
23 Gumëɗ ga mëleka W̃ën hunte hwëhnëko, do ryokuŋëhnëɗëfuha, njijakëh
23 Pois ontem à noite apareceu-me um anjo do Deus a quem pertenço e a quem adoro, dizendo-me:
24 pëƴawo: “Antë ntaki, Pol! Afo arëk haryënkw Sesar, do soŋe lëw̃ hu W̃ënu ŋa pehëtaryëɗëhëhni vële rëfëlërun vi fop.”
24 ‘Paulo, não tenha medo. É preciso que você compareça perante César; Deus, por sua graça, deu-lhe as vidas de todos os que estão navegando com você’.
25 Awa vëỹënta mën, ñabëryin wasakahn w̃a! Kwëtahnëɓuha W̃ënu ŋa: gante pëƴako ki, fop nkeɗ.
25 Assim, tenham ânimo, senhores! Creio em Deus que acontecerá do modo como me foi dito.
26 Ɓare hnë tëfary Tinti tëfëka pohayin.»
26 Devemos ser arrastados para alguma ilha".
27 Fac hwëhn pëhw gë wahnah ỹa yeho ga njohandëhëfuno sël ỹa wov Mediterane hna. Fagant g'umëɗ ga, vëryokuŋ vëvë sisikulu va ntiyahnëkëhniwo vambëŋ rëhaɓun.
27 Na décima quarta noite, ainda estávamos sendo levados de um lado para outro no mar Adriático, quando, por volta da meia-noite, os marinheiros imaginaram que estávamos próximos da terra.
28 Umë ntoŋëni ryeƴët le ỹaŋande itëw̃ wov ŋa; më tëkatëni tëw̃ iŋa wametër wafëhw warar g'imbëɗ gë wahi ye. Ante mbokëɓun yifu ŋaw̃ët toƴe ŋa, më mbok ntoŋëni do tëkatëniho wametër wafëhw wahi g'imbëɗ gë warar ye hnam.
28 Lançando a sonda, verificaram que a profundidade era de trinta e sete metros; pouco tempo depois, lançaram novamente a sonda e encontraram vinte e sete metros.
29 Ntakëkëhniwo antë sisikulu ỹa nkëw̃ wëraka, më ntoŋëni kamëhni waryëhwëra wahnah wale hahnëndande sisikulu w̃a do ñankahnëkëhniwo pac ñap.
29 Temendo que fôssemos jogados contra as pedras, lançaram quatro âncoras da popa e faziam preces para que amanhecesse o dia.
30 Hnë wati rac vëryokuŋ vëvë sisikulu va njëkëlendëniho gante pehandëni; umë cëlëndëni fakulu fa gë w̃ënka, ntini had waryëhwëra w̃a ñaɗ cëlëndëni haryënkw sisikulu hna hara gante pehahnëɗëni njëkëlehnëɗëni.
30 Tentando escapar do navio, os marinheiros baixaram o barco salva-vidas ao mar, a pretexto de lançar âncoras da proa.
31 Ɓare Pol më ntehnëka ofisiye wasoɗaɗe ỹa gë wasoɗaɗe walëw̃u w̃a: «Ge vëỹi vësan vëwontina sisikulu li, W̃ënu ŋa pehëtëɗëlihna.»
31 Então Paulo disse ao centurião e aos soldados: "Se estes homens não ficarem no navio, vocês não poderão salvar-se".
32 Awa wasoɗaɗe w̃a më ntëpëtëni ryeƴët ile fokahniko fakulu ỹa tavëlehnëni nji.
32 Com isso os soldados cortaram as cordas que prendiam o barco salva-vidas e o deixaram cair.
33 Pacëlohna ten, muntatëhni Pol vëhni fop tokëni iñë. Më ntehnëkëhni: «Dol nke wafac pëhw gë wahnah ga nkerun hn'ufëmpëhnahnah sisikulu li, do ñoñ tokëɗiluhna.
33 Pouco antes do amanhecer, Paulo insistia que todos se alimentassem, dizendo: "Hoje faz catorze dias que vocês têm estado em vigília constante, sem nada comer.
34 Awa ami kamënaỹehnëɗëmu aroku, ge ñaɗiluna asëmu. Ƴëtëryin, wëla ahnë aryampo hnë w̃uhnë cëvëɗilahna imul ɗampo.»
34 Agora eu os aconselho a comerem algo, pois só assim poderão sobreviver. Nenhum de vocês perderá um fio de cabelo sequer".
35 Ga nësëko watac, më nufëk mburu, camehnëka W̃ënu ŋa tase vahnë fop, tac nkubëlehnëk do tok.
35 Tendo dito isso, tomou pão e deu graças a Deus diante de todos. Então o partiu e começou a comer.
36 Awa vëhni fop njaw̃ënantëlehnini do pëgwëlehnëni tokëntëndeni.
36 Todos se reanimaram e também comeram algo.
37 Vahnë wakeme waki gë wafëhw imbëɗ gë wahi g'imbëɗ g'aryaw̃ (276) yeɓunëho fop sisikulu hna.
37 Estavam a bordo duzentas e setenta e seis pessoas.
38 Ante tokëɓunëho hafo fihnëfu ŋa, më ntoŋëni roka ỹa gë wov ŋaỹëtahnëni iɗiɓ sisikulu ŋa.
38 Depois de terem comido até ficarem satisfeitos, aliviaram o peso do navio, atirando todo o trigo ao mar.
39 Ikëɗ vambëŋ nuɗëniho ante pacëko ŋa, ɓare wëla aryampo hnë vëryokuŋ vëvë sisikulu va ƴavëtëlohna hn'ile nkeɓunëho hna. Umë pëhnani pohëni sisikulu ỹa hnam ge koɗëni.
39 Quando amanheceu não reconheceram a terra, mas viram uma enseada com uma praia, para onde decidiram conduzir o navio, se fosse possível.
40 Awa më pëtëni waryëhwëra wale hahnëndahnëɗe sisikulu ỹa tavëni wov hna; wati rac dënk pëtëlehnëni waryeƴët wale ỹabahniko waɗëhwa wade satënandeho sisikulu ỹa. Tac matëndëni ipand inte yiryeryëɗ karyënkw soŋe sël ỹa peña, paɓëni g'itëfary.
40 Cortando as âncoras, deixaram-nas no mar, desatando ao mesmo tempo as cordas que prendiam os lemes. Então, alçando a vela da proa ao vento, dirigiram-se para a praia.
41 Ɓare sisikulu ỹa më njik pohak hnë yëbëlan wavënkwëhn nkërëƴal, tëryalehn hnam. Ankaf sisikulu ŋa më pohak ɗus nkërëƴal hna, koɗilohna mbok ñënkëlehna, tac wavonkëlo w̃ënka, wahwëhn fanka ŋa, më nihëk sisikulu ỹa kamëhni.
41 Mas o navio encalhou num banco de areia, onde tocou o fundo. A proa encravou-se e ficou imóvel, e a popa foi quebrada pela violência das ondas.
42 Watac ga ntiyak, wasoɗaɗe w̃a ñaɗëniho ndaw̃ënihëhni vësëɗik va, soŋe ahnë antë peh ge ndëfaɗ w̃ënka hna.
42 Os soldados resolveram matar os presos para impedir que algum deles fugisse, jogando-se ao mar.
43 Ɓare ofisiye ỹa ñaɗëho pehëta Pol awa më tavëtehnëkëhni ile ñaɗëniho ntini ỹa; më ntehnëkëhni vële holëk w̃ënka va ntëbani ndëfani ndanëni.
43 Mas o centurião queria poupar a vida de Paulo e os impediu de executar o plano. Então ordenou aos que sabiam nadar que se lançassem primeiro ao mar em direção à terra.
44 Tac vëỹëntaw̃ va pëlani vacal ma vanihel sisikulu va, tëfënihëhni. Koyëna ndanëniho vëhni fop ƴam fo hara ahnë cëmëna.
44 Os outros teriam que salvar-se em tábuas ou em pedaços do navio. Dessa forma, todos chegaram a salvo em terra.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.