Atos 16
Vikerëh Vikasëk W̃ën gë Wapëgwala (COU) vs NTLH
1 Pol tëkëko fëna Derëb hna tac Lisëtër hna. Hnam nkeho asan ale hwëtahnëk macënde Timote; hnëmu fëna kwëtahnëko. Umë sëwif yeho, ɓare rëmu gërek yeho.
1 Paulo chegou às cidades de Derbe e Listra. Em Listra morava um cristão chamado Timóteo. A mãe dele, uma cristã, era da raça dos judeus, mas o pai dele não era judeu.
2 Vële hwëtahnëk vëvë Lisëtër gë Ikoniỹum va wapërën waƴaɓah nësëɗëniho soŋe Timote ỹa.
2 Todos os irmãos que moravam em Listra e Icônio falavam bem de Timóteo.
3 Pol ñaɗëho Timote ntapëhnahna. Awa më njoka. Umë kácehnëka, soŋe wasëwif wale yeho waresiỹo warac w̃a, kaɓi fop njëtëniho rëmu gelohna sëwif.
3 Paulo quis levá-lo consigo e por isso o circuncidou , pois todos os judeus que moravam naqueles lugares sabiam que o pai de Timóteo não era judeu.
4 Hnë vankol vante njihahnëɗëniho hna fop, pëƴaɗëhëhniwo vële hwëtahnëk va ile pëhwëtani ntini vëfaƴik gë vicër vëvë Yerusalem va do ntehnëɗënihëhniwo maw̃ëhnëni watac.
4 Nas cidades por onde passavam, eles diziam aos cristãos quais as decisões que tinham sido tomadas pelos apóstolos e pelos presbíteros da igreja de Jerusalém e aconselhavam que eles obedecessem a essas decisões.
5 Awa vële hwëtahnëk va njaw̃ëɗëniho kwëtahn hna do nkwënaɗëniho ƴaɓi ŋa fac-wo-fac.
5 Assim as igrejas ficavam mais fortes na fé, e o número de cristãos aumentava cada dia mais.
6 Pol gë Silas ñaɗëniho pëƴahnëni wanës W̃ënu ŋa hn'inkal Asi hna, ɓare Iƴir Ipacah ŋa maw̃ëryanëlëhniwohna. Awa nɗëcëtalehnëni yëbëlan Fërisi gë Galasi.
6 Como o Espírito Santo não deixou que anunciassem a palavra na província da Ásia, eles atravessaram a região da Frígia-Galácia.
7 Ga tëkëni ɗarël Misi hna, umë përëkëhni njini Bitini, ɓare Iƴir Yesu ŋa maw̃ëryanëlëhniwohna.
7 Quando chegaram perto do distrito da Mísia, tentaram ir para a província da Bitínia, mas o Espírito de Jesus não deixou.
8 Awa, më ndëcëni Misi njini inaw̃ Tërowas.
8 Então atravessaram a Mísia e chegaram à cidade de Trôade.
9 Gumëɗ ga, Pol ikaryëtahn nuỹako: më nuka avë Masedëwan ga kahnëk. Më muntaɗëha aki: «Cabëry Masedëwan, ƴij aryemafu!»
9 Naquela noite Paulo teve uma visão. Ele viu um homem da província da Macedônia, que estava de pé e lhe pedia: “Venha para a Macedônia e nos ajude!”
10 Taŋ ga ndëcëk umë, më yëkëlehnëɓun yifu gë Masedëwan, kaɓi pacëkëfuno W̃ënu ŋa w̃acëkëfuno yonëhnëfuni Wanës Wakasëk ŋa vëvë hnam va.
10 Logo depois dessa visão, nós resolvemos partir logo para a Macedônia, pois estávamos certos de que Deus nos havia chamado para anunciar o evangelho ao povo dali.
11 Kaƴëɓunëho sisikulu Tërowas hna yilehnëfu satën fo gë Tinti Samotëras ka. Tac ga pacëk, më yiɓun Neyapolis.
11 Nós embarcamos em Trôade e fomos diretamente para a ilha de Samotrácia. No dia seguinte chegamos ao porto de Neápolis.
12 Ga matëɓun hnam më yiɓun Filip, nkol resiỹo ile yeho ryënkwëryënkw vë Masedëwan, ile tampëk Rom. Wafac wayaɓah liɓunëho hn'inaw̃ itac.
12 Dali fomos a Filipos, que é uma cidade do primeiro distrito da província da Macedônia e também colônia romana, onde ficamos vários dias.
13 Hnë fac ntaw̃ëla hna, më sahnëɓun naw̃ hna yifu tëfary sën hna hn'ile nahaɓunëho nuɗëfun hn'ile caliŋëɗëni wasëwif hna. Ntañaɓunëho do nësëhnëɗëfunëhëhniwo vësëval vële varëko hnam va.
13 No sábado saímos da cidade e fomos para a beira do rio, pois pensávamos que ali devia haver um lugar de oração para os judeus. Sentamos e começamos a conversar com as mulheres que estavam reunidas lá.
14 Aryampo hnë vësëval vërac Lidi maciko. Asëval ale ntakëɗëho gë W̃ën yeho. Hn'inaw̃ Tiyatir matiko. Awaf wafand wavëntah yeho. Asëval arac nëpaɗëhëfuno do Ahwëhn a piɗëtëɗëho sakahn hadëw̃u ha kolahn nkwëry do kwëtahn wanës Pol ŋa.
14 Uma daquelas mulheres que estavam nos ouvindo era Lídia, uma vendedora de púrpura , da cidade de Tiatira. Ela adorava a Deus, e o Senhor abriu a mente dela para que compreendesse o que Paulo dizia.
15 Njaryiko, gë vëvë tere lëw̃u va per. Tac më ntehnëkëfu aki: «Age paryi njavëtërun kwëtahnëɓuha Ahwëhn a, ƴijën asëlu ỹal mën hna.» Do porosiŋëɗëhëfuno w̃aw̃ëfu.
15 Ela e as pessoas da sua casa foram batizadas. Depois Lídia nos convidou, dizendo: — Venham ficar na minha casa, se é que vocês acham que, de fato, eu creio no Senhor. Assim ela nos convenceu a ficar na casa dela.
16 Fac ryampo gante caliŋëɗe mbokëɓunëho yindëfu, asëval aryokuŋ më kacakëfu. Gë ƴine ile hnësendëhawo ile wok tëkina nkeniho do nuỹandënihawo koryi yaɓah vële ndokuŋëhnëɗëho va gë wanës watac.
16 Certo dia, quando estávamos indo para o lugar de oração, veio ao nosso encontro uma escrava. Essa moça estava dominada por um espírito mau que adivinhava o futuro, e os seus donos ganhavam muito dinheiro com as adivinhações que ela fazia.
17 Pëgwëlehn tëfëlehnëndëfu, fuhnë gë Pol, ndekatënd: «Vëỹi vësan, vëryokuŋëhn W̃ën Hunte Sëpëk Fop va ye! Ankaw̃ nte yoɗ g'ipeh ŋa pëƴaɗënihu!»
17 A moça começou a nos seguir, gritando assim: — Estes homens são
18 Wafac ntiɗëho koyëna. Awa Pol, ga cilëtak, më cahëtak ntehna ƴine ỹa: «G'uw̃ac Yesu Këris w̃a cahnëryehna aỹi asëval!» Do ƴine ỹa cahnëlehna taŋ.
18 Ela fez isso muitos dias. Por fim Paulo se aborreceu, virou-se para ela e ordenou ao espírito: — Pelo poder do nome de Jesus Cristo, eu mando que você saia desta moça! E, no mesmo instante, o espírito saiu.
19 Vële ndokuŋëhnëɗëho va, ga nuni gona nuỹahnëndëniha koryi, umë pëlanihëhni vëhni Pol gë Silas kuhënihëhni njiryeryënihëhni waỹëw̃a ɓulunda hna haryënkw vësankaf naw̃ hna.
19 Quando os donos da moça viram que não iam poder mais ganhar dinheiro com as adivinhações dela, agarraram Paulo e Silas e os arrastaram até a praça pública, diante das autoridades.
20 Më ntehnëni: «Vëỹi vësan mpaỹëmpaỹehnëni naw̃ fu ŋa. Wasëwif ye
20 Eles os apresentaram a essas autoridades romanas e disseram: — Estes homens são judeus e estão provocando desordem na nossa cidade.
21 do wënamu wakasëk karaŋëɗënihëhni vahnë va, do fuhnë vële kwëhnëk Rom vi maw̃ëryanilënëfuhna maw̃in ma tëfin.»
21 Estão ensinando costumes que são contra a nossa lei . Nós, que somos romanos, não podemos aceitar esses costumes.
22 Ɓulunda ỹa fëna ñaɗëniho ndafënihëhni. Awa, vëhitiŋ va më ntihëtehnënihëhni viỹi va vëhni Pol gë Silas do ntehnëni ntampini.
22 Aí uma multidão se ajuntou para atacar Paulo e Silas. As autoridades mandaram que tirassem as roupas deles e os surrassem com varas.
23 Ga ntampënihëhni ɗus, umë cëɗënihëhni do ntehnëniha ayëka ỹa njëkandëhni ɗus.
23 Depois de baterem muito neles, as autoridades jogaram os dois na cadeia e deram ordem ao carcereiro para guardá-los com toda a segurança.
24 Ga tëk ntehnëniha koyëna tuŋ, ayëka ỹa më cëɗëkëhni hn'acery mbë conk kaso ŋa do më ŋwecëkëhni wakwër ŋa hnë waɗëhwa.
24 Depois de receber essa ordem, o carcereiro os jogou numa cela que ficava no fundo da cadeia e prendeu os pés deles entre dois blocos de madeira.
25 Pol gë Silas kaso hna|src="WA03976b.tif" size="col" copy="Graham Wade" ref="16.25" Ga ndëcak ga, Pol gë Silas njëfaɗëniho do njëw̃ëɗëniho cëmbahnëniha W̃ënu ŋa do vëramp vëỹëntaw̃ va nëpaɗënihëhniwo.
25 Mais ou menos à meia-noite, Paulo e Silas estavam orando e cantando hinos a Deus, e os outros presos escutavam.
26 Pëgwëlehn ñënkand ɗus nkal iŋi, do ñënkënd fëna kaso ỹa hafo wafiɗa w̃a fop piɗëtalehn do fop vankënca vëramp va pëtalehnëhni.
26 De repente, o chão tremeu tanto, que abalou os alicerces da cadeia. Naquele instante todas as portas se abriram, e as correntes que prendiam os presos se arrebentaram.
27 Ayëka ỹa më nëgak do, ga nuk warënka kaso w̃a piɗëtak, umë pëhwëtëk sëlame lëw̃u ỹa ñand ndëwa, kaɓi ntiyahnëkawo vëramp va nkaryëni.
27 Aí o carcereiro acordou. Quando viu que os portões da cadeia estavam abertos, pensou que os prisioneiros tinham fugido. Então puxou a espada e ia se matar,
28 Ɓare Pol më ndekak gë fanka falëw̃u fa fop: «Ant'aliya lavah! Fuhnë fop hnani nkeɓun!»
28 mas Paulo gritou bem alto: — Não faça isso! Todos nós estamos aqui!
29 Awa ayëka ỹa më tëƴëk humpen, ntëfëk ɓambery kaso hna mbalatënd ntakah ŋa, do nji ndëkwëhn haryënkw Pol gë Silas.
29 Aí o carcereiro pediu que lhe trouxessem uma luz, entrou depressa na cela e se ajoelhou, tremendo, aos pés de Paulo e Silas.
30 Tac më canëkëhni do tëƴëhni: «Vësan, ye rëfëka liwu fehëtahniw̃u?»
30 Depois levou os dois para fora e perguntou: — Senhores, o que devo fazer para ser salvo?
31 Umë ntëkwaniha: «Kwëtahnëryehna Ahwëhn a Yesu do pehëtëɗeru, gë tere hu ỹa per.»
31 Eles responderam: — Creia no Senhor Jesus e você será salvo — você e as pessoas da sua casa.
32 Tac umë pëƴaniha wanës Ahwëhn a, umë gë vële yeho tere va fop.
32 Então eles anunciaram a palavra do Senhor ao carcereiro e a todas as pessoas da casa dele.
33 Awa g'umëɗ ga wati rac dënk ayëka ỹa njiryeryëlehnëhni ndagëhni wasër w̃a. Tac njaryëlehni taŋ umë gë vële kwëhnëk va fop.
33 Naquela mesma hora da noite, o carcereiro começou a cuidar deles, lavando os ferimentos da surra que haviam levado. Logo depois ele e todas as pessoas da sua casa foram batizados.
34 Tac më njokëhni vëhni Pol gë Silas gë ỹalu njëɗahni ile tokëɗëni. Aỹi asan gë tere lëw̃u ỹa fop pëɓëkëhniwo uhnatah soŋe ile kwëtahnëniha W̃ënu ŋa.
34 Em seguida ele levou Paulo e Silas para a sua casa e lhes deu comida. O carcereiro e as pessoas da sua casa ficaram cheios de alegria porque agora criam em Deus.
35 Ga pacëk, vëhitiŋ va paƴënihëhniw̃o vahnë ntehnëniha ayëka ỹa tavëhni.
35 Quando amanheceu, as autoridades romanas mandaram alguns policiais com a seguinte ordem para o carcereiro: “Solte esses homens.”
36 Ayëka ỹa më njijëk pëƴahna Pol: «Vëhitiŋ va paƴehnini ravu. Awa koɗun asahnu ayiwu ƴam.»
36 Então o carcereiro disse a Paulo: — As autoridades mandaram soltá-los. Podem ir embora em paz.
37 Ɓare Pol më ntehnëkëhni vële faƴijiko va: «Fuhnë vële kwëhnëk Rom va ndafehnënihëfu ɓulunda hna hara wahitŋëlëfuhna do tac cëɗehnënihëfu! Do tame ñandëni canënihëfu ƴëmëƴëm? Watac geɗina. Araɓi njijëni vëhni dënk canënihëfu!»
37 Mas Paulo disse aos policiais: — Eu e Silas somos cidadãos romanos e, mesmo assim, sem termos sido julgados, fomos surrados em público. E depois nos jogaram na cadeia. E agora querem nos mandar embora assim em segredo? Isso não! Que as próprias autoridades romanas venham aqui e nos soltem!
38 Vële faƴijiko va më njini pëƴanihëhni waŋi wanës vëhitiŋ va. Vëhni ntakëkëhniwo ante njëtaniho Pol gë Silas Rom kwëhnini ŋa.
38 Os policiais foram contar às autoridades romanas o que Paulo tinha dito. Quando as autoridades souberam que Paulo e Silas eram cidadãos romanos, ficaram com medo
39 Awa umë njijëni muntani tavëhnënihëhni do më canënihëhni kaso hna këlatëndënihëhni cahnëni naw̃ hna.
39 e foram lhes pedir desculpas. Então os tiraram da prisão e pediram que fossem embora da cidade.
40 Ga rëk cahnëni kaso hna, Pol gë Silas më njini vëhni Lidi hna soŋe nunihëhni vëỹënta hni va do kamënaỹehnënihëhni, tac njilehnëni.
40 Paulo e Silas saíram da cadeia e foram para a casa de Lídia. Ali encontraram-se com os irmãos, animaram a todos e depois foram embora.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 16, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.