Atos 12
Vikerëh Vikasëk W̃ën gë Wapëgwala (COU) vs NVT
1 Hnë wati rac, ahnaw̃ ale w̃aciko Eroɗ Agëripa ỹa këm fo ntiɗëhëhniwo vëryampo vëvë cery sali vë Yerusalem va.
1 Por essa época, o rei Herodes Agripa começou a perseguir violentamente algumas pessoas da igreja.
2 Umë ndaw̃ehnëka gë sëlame Sak, aheryu San.
2 Mandou matar à espada Tiago, irmão de João.
3 Nuko watac nëŋëkëhniwo wasëwif w̃a, awa hnë wati ambënt mburu kwëhn levir këm hna, më pëlayehnëka Piyer fëna.
3 Quando Herodes viu quanto isso agradava os judeus, também prendeu Pedro durante a celebração da Festa dos Pães sem Fermento.
4 Ga pëlayik Piyer më cëɗehnëka, do kwëtehnahnëhni wakore wahnah wasoɗaɗe wahnah wahnah nëmpëtëlëndëni njëkandëniha. Ñaɗëho tufahna ɓulunda hna ge ndëcëk ambënt Pak ŋa.
4 Depois, lançou-o na cadeia, sob a guarda de quatro escoltas, cada uma com quatro soldados. A intenção de Herodes era apresentar Pedro aos judeus para julgamento público depois da Páscoa.
5 Awa Piyer kaso hna kwëtiko, ɓare vëvë cery sali va muntaɗënihawo W̃ënu ŋa kwëlëkwël soŋe lëw̃u ỹa.
5 Enquanto Pedro estava no cárcere, a igreja orava fervorosamente a Deus por ele.
6 Hara umëɗ nte pëhnahnëko Eroɗ, ge pacëk, njohna Piyer kitiŋi tase ɓulunda ŋa, Piyer gë vankënca ñabëlehniniho gë wasoɗaɗe wahi. Yëbëlan lëw̃ hni ndakëko wakwëɗ do vëyëka vëhi vëỹëntaw̃ va ale-wo-le ỹëw̃a lëw̃u hna nkeho haryënkw rënka kaso hna.
6 Na noite antes de Pedro ser levado a julgamento, ele dormia, preso com duas correntes entre dois soldados, e outros montavam guarda na porta da prisão.
7 Taŋ, mëleka Ahwëhn karyëtahnëka kaso hna gë humpen hucankaf. Mëleka ỹa më ñakëka Piyer wabëv hna, nëgëta do ntehna: «Matëry ñap!» Awa vankënca va njolehn wëɓák wadëw̃u hna.
7 De repente, uma luz intensa brilhou na cela, e um anjo do Senhor apareceu. Tocou no lado de Pedro para acordá-lo e disse: “Depressa! Levante-se!”, e as correntes caíram dos pulsos de Pedro.
8 Tac mëleka ỹa më ntehnëka: «Ñëbary ryil hu ỹa do afërya wapary hu ŋa.» Piyer më maw̃ëhnëka do mëleka ỹa më nkwënëk: «Cuɗary cuɗ cankaf hu ŋi do arëfe.»
8 Então o anjo lhe disse: “Vista-se e calce as sandálias”, e Pedro obedeceu. “Agora vista a capa e siga-me”, ordenou o anjo.
9 Piyer më tëfëlehnëɗëha hara ƴëtëna toña ye fop ile ntiɗëho mëleka ỹa: ntiyahnëkawo huɗakery ye.
9 Pedro deixou a cela, seguindo o anjo. O tempo todo, porém, pensava que era uma visão, sem entender que era real o que ocorria.
10 Umë ndëcënihëhni vëyëka vëryënkwëryënkw va, tac vëhigëna va do tëkëlehnëni haryënkw rënka waryëhwëra ile paɓëlëni inaw̃ ŋa. Rënka rac piɗëtalehn umë fo haryënkw lëw̃ hni. Cahnëlehnëni tondani ankaw̃, do taŋ mëleka ỹa tavëlehna.
10 Passaram o primeiro e o segundo postos de guarda e, quando chegaram ao portão de ferro que dava para a cidade, o portão se abriu sozinho para eles. Os dois passaram e foram caminhando ao longo da rua até que, subitamente, o anjo o deixou.
11 Awa Piyer më njavëtëk ile liyak ỹa do ntehn: «Tame, njëtëɓu ɗus toña ye: Ahwëhn a paƴika mëleka lëw̃u ỹa, pehëto hn'imëk Eroɗ hna do gë fop wameh wante ñakëndëni ntiniho ɓulunda wasëwif w̃a.»
11 Por fim, Pedro caiu em si. “É verdade mesmo!”, disse ele. “O Senhor enviou seu anjo para me salvar daquilo que Herodes e os judeus planejavam me fazer!”
12 Ga njavëtëk watac, më njik tere Mari, hnëmu San nte w̃acëɗe fëna Marëk hna. Vahnë vëyaɓah varëko hnam soŋe iƴëfanëhn dëw̃u.
12 Quando Pedro se deu conta disso, foi à casa de Maria, mãe de João Marcos, onde muitos estavam reunidos para orar.
13 Më mbankëk rënka ỹa do aryokuŋ ale w̃aciko Rod më njijëk do tëƴa bi mo ye hnam.
13 Ele bateu à porta da frente, e uma serva chamada Rode foi atender.
14 Më njavëtëk hohna lëw̃u ha do, hnatah lëw̃u hna, tavëlehn piɗëtëna, nkary ɓambery pëƴahn: «Piyer ye! Për hna nke!»
14 Ao reconhecer a voz de Pedro, ficou tão contente que, em vez de abrir a porta, correu de volta para dentro dizendo a todos: “Pedro está à porta!”.
15 Umë ntehnëniha: «Cenaki!» Ɓare njaw̃ënëko paryi toña ye. Awa më ntehnëni: «Mëleka lëw̃u ỹa rëfëka nke.»
15 Eles, porém, disseram: “Você está fora de si!”. Diante da insistência dela, concluíram: “Deve ser o anjo dele”.
16 Piyer nkoko mbankënd. Ga piɗëtëni rënka ỹa, nutëniha, pëmpëhnahnëkëhniwo.
16 Enquanto isso, Pedro continuava a bater. Quando, por fim, abriram a porta e o viram, ficaram admirados.
17 Umë ndëkwanëkëhni gë vák ỹi ndemëhnani do tëfëtanëhni gante canika Ahwëhn a hnë kaso ka. Umë mbok ntehnëk kat: «Pëƴaryina Sak gë vëỹënta fu vëỹëntaw̃ va.» Tac më cahnëk nji sëñ haw̃ary.
17 Ele fez um sinal para se acalmarem e lhes contou como o Senhor o havia tirado da prisão. “Contem a Tiago e aos outros irmãos o que aconteceu”, disse ele. Então foi para outro lugar.
18 Ga pacëk, uryëñah sankaf yeho wasoɗaɗe hna; tëƴëlëɗëniho bi ne nke Piyer.
18 Ao amanhecer, houve grande alvoroço entre os soldados a respeito do que tinha acontecido a Pedro.
19 Eroɗ ntehnëko njëkëlehni, ɓare nuyilohna. Umë tëƴehnëkëhni vëyëka va do, kaɓi vëyëtëna hn'ile nke Piyer hna, më ntehnëk ndaw̃ini. Tac, Eroɗ më matëk Yuɗe hna nji Sesare, hnam ñëw̃ëko toƴe.
19 Herodes ordenou que fosse feita uma busca completa por ele. Não conseguindo encontrá-lo, interrogou os guardas e mandou executá-los. Depois disso, Herodes partiu da Judeia e foi passar algum tempo em Cesareia.
20 Hara Eroɗ ntavëkawo ɗus gë vëvë Tir gë Sidon va. Vërac më maw̃alëni soŋe njijëni nësëlëni. Nuỹaniho ten nkeni lawo gë Bëlasëtis, asankaf vëryokuŋ vëvë tere ahnaw̃ va; tac më njini muntaniha Eroɗ mbokani nkeni ƴam kaɓi ile tokëɗëni vankol vantëw̃ hni ỹa fop nkal dëw̃u hna matëɗëho.
20 O rei Herodes estava muito irado com o povo de Tiro e Sidom. Assim, as duas cidades se uniram na tentativa de se reconciliar com o rei, pois dependiam de suas terras para obter alimento. Então, tendo conquistado o apoio de Blasto, assistente pessoal do rei,
21 Hnë fac le cëɓëniho hna, Eroɗ më ntiyak viỹi ucankaf va, ntaña tinki naw̃ dëw̃u hna do nësëhnëhni ɓulunda ỹa fop.
21 conseguiram uma audiência. No dia marcado, Herodes, vestindo seus trajes reais, sentou-se em seu trono e fez um discurso para eles.
22 Ɓulunda ỹa cëmbëɗënihawo, ndekatëndëni: «Had w̃ën nësëɗ, gena had ahnë!»
22 O povo o ovacionava, gritando: “É a voz de um deus, e não de um homem!”.
23 Ɓare, wati rac dënk, mëleka Ahwëhn a tesëndanëkawo Eroɗ, kaɓi ɓësalaw̃ohna W̃ënu ŋa untënah ntëw̃u ŋa. Awa më tokëniha vandur cëmëlehn.
23 No mesmo instante, um anjo do Senhor feriu Herodes com uma enfermidade, pois ele não ofereceu a glória a Deus. Foi comido por vermes e morreu.
24 Hara wanës W̃ënu ŋa campëɗëho g'ahaw̃ary nkal hna.
24 Enquanto isso, a palavra de Deus continuava a se espalhar, e havia muitos novos convertidos.
25 Barënabas gë Sol, ante puhnaniho ɗoku lëw̃ hni Yerusalem ŋa, mbokaniho do njoryeryënihawo San nte w̃acëɗeho fëna Marëk.
25 Quando Barnabé e Saulo terminaram sua missão em Jerusalém, voltaram levando consigo João Marcos.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 12, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.