2 Coríntios 7

Vikerëh Vikasëk W̃ën gë Wapëgwala (COU) vs VC

Sair da comparação
VC Versão Católica
1 Wëlawo mën vële ỹahnëɓu ɗus, waŋi fop W̃ënu ŋa fuhnë ntehnëk ntinëhnëɗ. Awa pacënanëfu fop ile ronkënëɗ mbahn ŋa do gë ntaw̃ary ŋa. Dënënënëfuna W̃ënu ŋa do genëfu had umë dënk gante-wo ka.
1 Depositários de tais promessas, caríssimos, purifiquemo-nos de toda imundície da carne e do espírito, realizando plenamente nossa santificação no temor de Deus.
2 Piɗëtëhnëryinëfu wasakahn hun w̃a. Ahnë dëntahnëlëfunahna, ahnë daw̃ëlëfuhna, ahnë tokalëfunahna, ahnë nufëhnëlëfuhna ile kwëhnëk.
2 Acolhei-nos dentro do vosso coração. A ninguém temos ofendido, a ninguém temos arruinado, a ninguém temos enganado.
3 Nësëla waŋi soŋe sëɗahnu. Rëkëɓu hnësu: hnë wasakahn fu hna nkerun kwëlëkwël lakënde sëmëfu.
3 Não vos digo isto por vos condenar, pois já vos declaramos que estais em nosso coração, conosco unidos na morte e unidos na vida.
4 Ikwëtahn cankaf hwëhnaɓu soŋe hun ỹa, naỹënaɗëfu ɗus soŋe hun ỹa. Wëla hnë horot fu hna pëɓëko ikamënaỹehn ŋa do kobëko hnatah w̃a.
4 Tenho grande confiança em vós. Grande é o motivo de me gloriar de vós. Estou cheio de consolação, transbordo de gozo em todas as nossas tribulações.
5 Koɓëri ante tëkëɓunëho Masedëwan hna, wëla toƴe ƴinëgalëfunohna. Sifa waɗëñah ŋa fop fankëlëɓunëho: vankwajëla caharaɓ fu, gë vantakah wasakahn fu hna.
5 De fato, à nossa chegada em Macedônia, nenhum repouso teve o nosso corpo. Eram aflições de todos os lados, combates por fora, temores por dentro.
6 Ɓare W̃ën hunte hamënaỹehnëɗëhëhni vële silëtak va, kamënaỹehnëkëfuno g'itëk Tit ŋa.
6 Deus, porém, que consola os humildes, confortou-nos com a chegada de Tito;
7 Do gena itëk dëw̃u ŋi fo likëfu koyëna, ɓare ikamënaỹehn nte njëɗakëfu ŋi fëna natëndanëkëfu. Pëƴakëfu gante ñankahnëku soŋe avok ahnuw̃uno. Pëƴakëfu soŋe uyiw̃ëhnah lëw̃un w̃a, do ikahnënda hun soŋe mën a do soŋe umë ye uhnatah mën w̃a nkwënak ɗus.
7 e não somente com a sua chegada, mas também com a consolação que ele recebeu de vós. Ele nos contou o vosso ardor, as vossas lágrimas, a vossa solicitude por mim, de modo que ainda mais me regozijei.
8 Ha, lakënde ge njiw̃ëhnëndanëmu gë kayëte nte herëhnimuno ŋa, curala soŋe rac. Curaɓuho koɓëri ŋa kaɓi kamahnëɓuho njiw̃ëhnëndanëmuno fambëd gë kayëte tac,
8 Se minha carta vos penalizou, não me arrependo. Se a princípio o senti {porque vejo que, ao menos por um momento, essa carta vos penalizou},
9 ɓare tame, hn'uhnatah hna nkeɓu. Gena uyiw̃ëhnah hun w̃i hnatëndanëko, ɓare kaɓi uyiw̃ëhnah rac lik avacu vankeya hun va. W̃ënu ŋa ỹaɗëho koyëna, do aki fuhnë ñoñ diyiluhna w̃eh.
9 agora me alegro, não porque fostes entristecidos, mas porque esta tristeza vos levou à penitência. Pois fostes entristecidos segundo Deus, de modo que nenhum dano sofrestes de nossa parte.
10 Uyiw̃ëhnah ule ñaɗ W̃ënu ŋa liɗ mbacëni vahnë va vankeya vantëw̃ hni va soŋe W̃ënu ŋa kol pehëtahnëni do curaɗelënëhna soŋe yiw̃ëhnah rac. Ɓare uyiw̃ëhnah vë ɗuniỹa ỹi, ile wok diɗina vahnë va mbacëni vankeya va, icëm njojëɗ.
10 De fato, a tristeza segundo Deus produz um arrependimento salutar de que ninguém se arrepende, enquanto a tristeza do mundo produz a morte.
11 Ƴëkëryin uyiw̃ëhnah ule ñaɗ W̃ënu ŋa ile nagëhnëku ỹa: gante ñankahnëkuno asahnu hn'uw̃eh rac hna, tëƴërunëho aravëhniwu kaɓi cilëtarunëho w̃eh rac, ntakëkuno gë ntavah W̃ënu ŋa, g'ufër sankaf ŋa ñankahnëkuno ahnuwuno, g'ikahnënda soŋe mën a, do canërunëha aw̃en a! Hnë waŋi, tufahnërun gentahniluhna.
11 Vede, pois, que solicitude operou em vós a tristeza segundo Deus! Muito mais: que excusas! Que indignação! Que temor! Que ardor! Que zelo! Que severidade! Mostrastes em tudo que não tínheis culpa neste assunto.
12 Awa ge kerëhnëmu, gena soŋe ale lik w̃eh, gena fëna soŋe ale liyik a, ɓare soŋe ayëtahnu wapacëk haryënkw W̃ën hna ikahnënda nte hwëhnarunëho soŋe lëw̃ fu ỹa ye.
12 Portanto, se vos escrevi, não o fiz por causa daquele que cometeu a ofensa, nem por causa do ofendido; foi para que se manifestasse a vossa dedicação por mim diante de Deus.
13 Rac ye ile hamënaỹehnëkëfu ỹa.
13 Eis o que nos tem consolado. Mas, acima desta consolação, o que nos deixou sobremaneira contentes foi a alegria de Tito, cujo coração tranqüilizastes.
14 Ani gë njihahnëryind Tit ỹal hun hna naỹënaɓuho ɗus haryënkw lëw̃u soŋe hun ỹa do cëfëhnanëlunohna. Kwëlëkwël toña hnësëhnëɗerunëho do wante hnësëɓunëho soŋe hun ỹa haryënkw Tit hna tufëhnak toña ye fëna.
14 Se me gloriei de vós em presença dele, não fui envergonhado. Pois, assim como tudo o que vos temos dito foi conforme a verdade, assim também o louvor que de vós fizemos a Tito demonstrou-se verdadeiro.
15 Do koyëna iña dëw̃u soŋe hun ŋa nkwënaɗëho ante ndënkwëtaɗëho imaw̃ëhn nte w̃aw̃ëhnërunëhawo w̃uhnë fop ŋa, gë gante kacarunëhawo g'untënah do gë ntakah ka.
15 A sua afeição por vós é cada vez maior, quando se lembra da obediência que todos vós lhe testemunhastes, de como o recebestes com respeito e deferência.
16 Natëko kaɓi koɗëmu hwëtahnu g'afërën.
16 Alegro-me por poder contar convosco em tudo.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.