2 Coríntios 7

Vikerëh Vikasëk W̃ën gë Wapëgwala (COU) vs ARIB

Sair da comparação
ARIB Almeida Revisada Imprensa Bíblica
1 Wëlawo mën vële ỹahnëɓu ɗus, waŋi fop W̃ënu ŋa fuhnë ntehnëk ntinëhnëɗ. Awa pacënanëfu fop ile ronkënëɗ mbahn ŋa do gë ntaw̃ary ŋa. Dënënënëfuna W̃ënu ŋa do genëfu had umë dënk gante-wo ka.
1 Ora, amados, visto que temos tais promessas, purifiquemo-nos de toda a imundícia da carne e do espírito, aperfeiçoando a santidade no temor de Deus.
2 Piɗëtëhnëryinëfu wasakahn hun w̃a. Ahnë dëntahnëlëfunahna, ahnë daw̃ëlëfuhna, ahnë tokalëfunahna, ahnë nufëhnëlëfuhna ile kwëhnëk.
2 Recebei-nos em vossos corações; a ninguém fizemos injustiça, a ninguém corrompemos, a ninguém exploramos.
3 Nësëla waŋi soŋe sëɗahnu. Rëkëɓu hnësu: hnë wasakahn fu hna nkerun kwëlëkwël lakënde sëmëfu.
3 Não o digo para vos condenar, pois já tenho declarado que estais em nossos corações para juntos morrermos e juntos vivermos.
4 Ikwëtahn cankaf hwëhnaɓu soŋe hun ỹa, naỹënaɗëfu ɗus soŋe hun ỹa. Wëla hnë horot fu hna pëɓëko ikamënaỹehn ŋa do kobëko hnatah w̃a.
4 Grande é a minha franqueza para convosco, e muito me glorio a respeito de vós; estou cheio de consolação, transbordo de gozo em todas as nossas tribulações.
5 Koɓëri ante tëkëɓunëho Masedëwan hna, wëla toƴe ƴinëgalëfunohna. Sifa waɗëñah ŋa fop fankëlëɓunëho: vankwajëla caharaɓ fu, gë vantakah wasakahn fu hna.
5 Porque, mesmo quando chegamos à Macedônia, a nossa carne não teve repouso algum; antes em tudo fomos atribulados: por fora combates, temores por dentro.
6 Ɓare W̃ën hunte hamënaỹehnëɗëhëhni vële silëtak va, kamënaỹehnëkëfuno g'itëk Tit ŋa.
6 Mas Deus, que consola os abatidos, nos consolou com a vinda de Tito;
7 Do gena itëk dëw̃u ŋi fo likëfu koyëna, ɓare ikamënaỹehn nte njëɗakëfu ŋi fëna natëndanëkëfu. Pëƴakëfu gante ñankahnëku soŋe avok ahnuw̃uno. Pëƴakëfu soŋe uyiw̃ëhnah lëw̃un w̃a, do ikahnënda hun soŋe mën a do soŋe umë ye uhnatah mën w̃a nkwënak ɗus.
7 e não somente com a sua vinda, mas também pela consolação com que foi consolado a vosso respeito, enquanto nos referia as vossas saudações, o vosso pranto, o vosso zelo por mim, de modo que ainda mais me regozijei.
8 Ha, lakënde ge njiw̃ëhnëndanëmu gë kayëte nte herëhnimuno ŋa, curala soŋe rac. Curaɓuho koɓëri ŋa kaɓi kamahnëɓuho njiw̃ëhnëndanëmuno fambëd gë kayëte tac,
8 Porquanto, ainda que vos contristei com a minha carta, não me arrependo; embora antes me tivesse arrependido {pois vejo que aquela carta vos contristou, ainda que por pouco tempo},
9 ɓare tame, hn'uhnatah hna nkeɓu. Gena uyiw̃ëhnah hun w̃i hnatëndanëko, ɓare kaɓi uyiw̃ëhnah rac lik avacu vankeya hun va. W̃ënu ŋa ỹaɗëho koyëna, do aki fuhnë ñoñ diyiluhna w̃eh.
9 agora folgo, não porque fostes contristados, mas porque o fostes para o arrependimento; pois segundo Deus fostes contristados, para que por nós não sofrêsseis dano em coisa alguma.
10 Uyiw̃ëhnah ule ñaɗ W̃ënu ŋa liɗ mbacëni vahnë va vankeya vantëw̃ hni va soŋe W̃ënu ŋa kol pehëtahnëni do curaɗelënëhna soŋe yiw̃ëhnah rac. Ɓare uyiw̃ëhnah vë ɗuniỹa ỹi, ile wok diɗina vahnë va mbacëni vankeya va, icëm njojëɗ.
10 Porque a tristeza segundo Deus opera arrependimento para a salvação, o qual não traz pesar; mas a tristeza do mundo opera a morte.
11 Ƴëkëryin uyiw̃ëhnah ule ñaɗ W̃ënu ŋa ile nagëhnëku ỹa: gante ñankahnëkuno asahnu hn'uw̃eh rac hna, tëƴërunëho aravëhniwu kaɓi cilëtarunëho w̃eh rac, ntakëkuno gë ntavah W̃ënu ŋa, g'ufër sankaf ŋa ñankahnëkuno ahnuwuno, g'ikahnënda soŋe mën a, do canërunëha aw̃en a! Hnë waŋi, tufahnërun gentahniluhna.
11 Pois vêde quanto cuidado não produziu em vós isto mesmo, o serdes contristados segundo Deus! sim, que defesa própria, que indignação, que temor, que saudades, que zelo, que vingança! Em tudo provastes estar inocentes nesse negócio.
12 Awa ge kerëhnëmu, gena soŋe ale lik w̃eh, gena fëna soŋe ale liyik a, ɓare soŋe ayëtahnu wapacëk haryënkw W̃ën hna ikahnënda nte hwëhnarunëho soŋe lëw̃ fu ỹa ye.
12 Portanto, ainda que vos escrevi, não foi por causa do que fez o mal, nem por causa do que o sofreu, mas para que fosse manifesto, diante de Deus, o vosso grande cuidado por nós.
13 Rac ye ile hamënaỹehnëkëfu ỹa.
13 Por isso temos sido consolados. E em nossa consolação nos alegramos ainda muito mais pela alegria de Tito, porque o seu espírito tem sido recreado por vós todos.
14 Ani gë njihahnëryind Tit ỹal hun hna naỹënaɓuho ɗus haryënkw lëw̃u soŋe hun ỹa do cëfëhnanëlunohna. Kwëlëkwël toña hnësëhnëɗerunëho do wante hnësëɓunëho soŋe hun ỹa haryënkw Tit hna tufëhnak toña ye fëna.
14 Porque, se em alguma coisa me gloriei de vós para com ele, não fiquei envergonhado; mas como vos dissemos tudo com verdade, assim também o louvor que de vós fizemos a Tito se achou verdadeiro.
15 Do koyëna iña dëw̃u soŋe hun ŋa nkwënaɗëho ante ndënkwëtaɗëho imaw̃ëhn nte w̃aw̃ëhnërunëhawo w̃uhnë fop ŋa, gë gante kacarunëhawo g'untënah do gë ntakah ka.
15 E o seu entranhável afeto para convosco é mais abundante, lembrando-se da obediência de vós todos, e de como o recebestes com temor e tremor.
16 Natëko kaɓi koɗëmu hwëtahnu g'afërën.
16 Regozijo-me porque em tudo tenho confiança em vós.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.