2 Coríntios 7
Vikerëh Vikasëk W̃ën gë Wapëgwala (COU) vs ARA
1 Wëlawo mën vële ỹahnëɓu ɗus, waŋi fop W̃ënu ŋa fuhnë ntehnëk ntinëhnëɗ. Awa pacënanëfu fop ile ronkënëɗ mbahn ŋa do gë ntaw̃ary ŋa. Dënënënëfuna W̃ënu ŋa do genëfu had umë dënk gante-wo ka.
1 Tendo, pois, ó amados, tais promessas, purifiquemo-nos de toda impureza, tanto da carne como do espírito, aperfeiçoando a nossa santidade no temor de Deus.
2 Piɗëtëhnëryinëfu wasakahn hun w̃a. Ahnë dëntahnëlëfunahna, ahnë daw̃ëlëfuhna, ahnë tokalëfunahna, ahnë nufëhnëlëfuhna ile kwëhnëk.
2 Acolhei-nos em vosso coração; a ninguém tratamos com injustiça, a ninguém corrompemos, a ninguém exploramos.
3 Nësëla waŋi soŋe sëɗahnu. Rëkëɓu hnësu: hnë wasakahn fu hna nkerun kwëlëkwël lakënde sëmëfu.
3 Não falo para vos condenar; porque já vos tenho dito que estais em nosso coração para, juntos, morrermos e vivermos.
4 Ikwëtahn cankaf hwëhnaɓu soŋe hun ỹa, naỹënaɗëfu ɗus soŋe hun ỹa. Wëla hnë horot fu hna pëɓëko ikamënaỹehn ŋa do kobëko hnatah w̃a.
4 Mui grande é a minha franqueza para convosco, e muito me glorio por vossa causa; sinto-me grandemente confortado e transbordante de júbilo em toda a nossa tribulação.
5 Koɓëri ante tëkëɓunëho Masedëwan hna, wëla toƴe ƴinëgalëfunohna. Sifa waɗëñah ŋa fop fankëlëɓunëho: vankwajëla caharaɓ fu, gë vantakah wasakahn fu hna.
5 Porque, chegando nós à Macedônia, nenhum alívio tivemos; pelo contrário, em tudo fomos atribulados: lutas por fora, temores por dentro.
6 Ɓare W̃ën hunte hamënaỹehnëɗëhëhni vële silëtak va, kamënaỹehnëkëfuno g'itëk Tit ŋa.
6 Porém Deus, que conforta os abatidos, nos consolou com a chegada de Tito;
7 Do gena itëk dëw̃u ŋi fo likëfu koyëna, ɓare ikamënaỹehn nte njëɗakëfu ŋi fëna natëndanëkëfu. Pëƴakëfu gante ñankahnëku soŋe avok ahnuw̃uno. Pëƴakëfu soŋe uyiw̃ëhnah lëw̃un w̃a, do ikahnënda hun soŋe mën a do soŋe umë ye uhnatah mën w̃a nkwënak ɗus.
7 e não somente com a sua chegada, mas também pelo conforto que recebeu de vós, referindo-nos a vossa saudade, o vosso pranto, o vosso zelo por mim, aumentando, assim, meu regozijo.
8 Ha, lakënde ge njiw̃ëhnëndanëmu gë kayëte nte herëhnimuno ŋa, curala soŋe rac. Curaɓuho koɓëri ŋa kaɓi kamahnëɓuho njiw̃ëhnëndanëmuno fambëd gë kayëte tac,
8 Porquanto, ainda que vos tenha contristado com a carta, não me arrependo; embora já me tenha arrependido (vejo que aquela carta vos contristou por breve tempo),
9 ɓare tame, hn'uhnatah hna nkeɓu. Gena uyiw̃ëhnah hun w̃i hnatëndanëko, ɓare kaɓi uyiw̃ëhnah rac lik avacu vankeya hun va. W̃ënu ŋa ỹaɗëho koyëna, do aki fuhnë ñoñ diyiluhna w̃eh.
9 agora, me alegro não porque fostes contristados, mas porque fostes contristados para arrependimento; pois fostes contristados segundo Deus, para que, de nossa parte, nenhum dano sofrêsseis.
10 Uyiw̃ëhnah ule ñaɗ W̃ënu ŋa liɗ mbacëni vahnë va vankeya vantëw̃ hni va soŋe W̃ënu ŋa kol pehëtahnëni do curaɗelënëhna soŋe yiw̃ëhnah rac. Ɓare uyiw̃ëhnah vë ɗuniỹa ỹi, ile wok diɗina vahnë va mbacëni vankeya va, icëm njojëɗ.
10 Porque a tristeza segundo Deus produz arrependimento para a salvação, que a ninguém traz pesar; mas a tristeza do mundo produz morte.
11 Ƴëkëryin uyiw̃ëhnah ule ñaɗ W̃ënu ŋa ile nagëhnëku ỹa: gante ñankahnëkuno asahnu hn'uw̃eh rac hna, tëƴërunëho aravëhniwu kaɓi cilëtarunëho w̃eh rac, ntakëkuno gë ntavah W̃ënu ŋa, g'ufër sankaf ŋa ñankahnëkuno ahnuwuno, g'ikahnënda soŋe mën a, do canërunëha aw̃en a! Hnë waŋi, tufahnërun gentahniluhna.
11 Porque quanto cuidado não produziu isto mesmo em vós que, segundo Deus, fostes contristados! Que defesa, que indignação, que temor, que saudades, que zelo, que vindita! Em tudo destes prova de estardes inocentes neste assunto.
12 Awa ge kerëhnëmu, gena soŋe ale lik w̃eh, gena fëna soŋe ale liyik a, ɓare soŋe ayëtahnu wapacëk haryënkw W̃ën hna ikahnënda nte hwëhnarunëho soŋe lëw̃ fu ỹa ye.
12 Portanto, embora vos tenha escrito, não foi por causa do que fez o mal, nem por causa do que sofreu o agravo, mas para que a vossa solicitude a nosso favor fosse manifesta entre vós, diante de Deus.
13 Rac ye ile hamënaỹehnëkëfu ỹa.
13 Foi por isso que nos sentimos confortados. E, acima desta nossa consolação, muito mais nos alegramos pelo contentamento de Tito, cujo espírito foi recreado por todos vós.
14 Ani gë njihahnëryind Tit ỹal hun hna naỹënaɓuho ɗus haryënkw lëw̃u soŋe hun ỹa do cëfëhnanëlunohna. Kwëlëkwël toña hnësëhnëɗerunëho do wante hnësëɓunëho soŋe hun ỹa haryënkw Tit hna tufëhnak toña ye fëna.
14 Porque, se nalguma coisa me gloriei de vós para com ele, não fiquei envergonhado; pelo contrário, como, em tudo, vos falamos com verdade, também a nossa exaltação na presença de Tito se verificou ser verdadeira.
15 Do koyëna iña dëw̃u soŋe hun ŋa nkwënaɗëho ante ndënkwëtaɗëho imaw̃ëhn nte w̃aw̃ëhnërunëhawo w̃uhnë fop ŋa, gë gante kacarunëhawo g'untënah do gë ntakah ka.
15 E o seu entranhável afeto cresce mais e mais para convosco, lembrando-se da obediência de todos vós, de como o recebestes com temor e tremor.
16 Natëko kaɓi koɗëmu hwëtahnu g'afërën.
16 Alegro-me porque, em tudo, posso confiar em vós.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.