Romanos 4

Ɨ nyúucarij tɨ jájcua tɨ aꞌɨj́na áꞌxaj ɨ Tavástaraꞌ ɨ Jesús tɨ Cɨríistuꞌ pueꞌeen ajta Salmos (COK) vs VC

Sair da comparação
VC Versão Católica
1 ¿Jiꞌnye tyanaꞌaj tyij tyaataxájta jeꞌej tɨ tyiꞌtɨ́j tyuꞌmuéꞌtɨj ɨ Dios jimi aꞌɨ́jna ɨ Abraham?
1 Que vantagem diremos, pois, que conseguiu Abraão, nosso pai segundo a carne?
2 Aꞌyaa xaa nyuꞌuj tyiꞌjaꞌyájna, tɨpuaꞌaj aꞌyan metyáamuaꞌtyijcheꞌ ɨ Abraham yee tyámuaꞌ pu tyíꞌtyevij aꞌɨ́jcɨ jɨmeꞌ jeꞌej tɨ tyiꞌtɨ́j huáruuj, aj pu xaa ɨꞌríitacaj tɨ jusɨ́ɨj ahuóotzaahuatyeꞌnyijcheꞌ, ajta capu jeꞌej tyíɨꞌrij tɨ aꞌyan huárɨnyij ɨ Dios jimi.
2 Porque, se Abraão foi justificado em virtude de sua observância, tem que se gloriar; mas não diante de Deus.
3 Jiꞌnye aꞌyaa pu tyéꞌyuꞌsiꞌ ɨ yuꞌxarij jitze tɨjɨn: “Abraham pu jaꞌantzaahuaj ɨ Dios, aꞌɨ́j pu jɨn ɨ Dios aꞌyan tyaamuaꞌaj ajta aꞌyan tyaataxájtacaꞌ tɨjɨn tyámuaꞌ pu tyíꞌtyevij.”
3 Ora, que diz a Escritura? Abraão creu em Deus e isso lhe foi imputado em conta de justiça {Gn 15,6}.
4 Ajta aꞌyájna tɨpuaꞌaj aꞌtɨ́j tyiꞌtɨ́j jɨn tyíꞌmuarɨeꞌej, camu tyiꞌtɨ́j jaatapuéjveꞌsij juxɨéꞌviꞌraꞌ jɨmeꞌ, sulu metyáꞌnajchityeꞌen aꞌɨ́jcɨ jɨmeꞌ ɨ tɨ aꞌɨ́ɨn tyuꞌmuárɨej.
4 Ora, o salário não é gratificação, mas uma dívida ao trabalhador.
5 Ajta tɨpuaꞌaj aꞌtɨ́j tyáꞌtzaahuatyeꞌej tɨ ɨ Dios jaayíꞌtɨn tɨ tyámuaꞌ jáaꞌuurej ɨ tyévij tɨ jéehua jimi áꞌɨtzeereꞌ, Dios pu ajta aꞌyan tyaataxájta tɨ tyámuaꞌ tyíꞌtyevij aꞌɨ́jna ɨ aꞌtɨ́j, tyij ajta quee tyiꞌtɨ́j xáꞌpuɨꞌ huáruuj.
5 Mas aquele que sem obra alguma crê naquele que justifica o ímpio, a sua fé lhe é imputada em conta de justiça.
6 David pu aꞌyan chaꞌtánaꞌaj tyuꞌtaxájtacaꞌ aꞌɨ́jcɨ jɨmeꞌ ɨ aꞌtɨ́j tɨ Dios aꞌyan tyáꞌxaj yee tɨ tyámuaꞌ tyíꞌtyevij, quee aꞌyan tyaataxáatan tyiꞌtɨ́j tɨ jeꞌej huáruuj.
6 É assim que Davi proclama bem-aventurado o homem a quem Deus atribui justiça, independentemente das obras:
7 Aꞌyaa pu tyuꞌtaxájtacaꞌ ɨ David tɨjɨn:
7 Bem-aventurados aqueles cujas iniqüidades foram perdoadas e cujos pecados foram cobertos!
8 Cheꞌ huatóotyamuaꞌveꞌen aꞌɨ́jna ɨ tyévij tɨ Dios quee jitzán tyíꞌpuaꞌrityeꞌ ɨ tɨ jɨn ootyáꞌɨtzee aꞌɨ́jcɨ jimi.
8 Bem-aventurado o homem ao qual o Senhor não imputou o seu pecado {Sl 31,1s}.
9 ¿Nyiquij aꞌɨ́ɨjma naꞌaj cɨꞌpuaj ɨ maj meríj jaꞌantyisíjchacaꞌ ɨ junavíj, aꞌɨ́jna ɨ tɨ jɨn Dios tyámuaꞌ tyihuaꞌtáꞌcaa, caꞌ ajta huaꞌcɨꞌpuaj ɨ séecan ɨ maj quee aꞌyan tyeꞌentyisíjchacaꞌ ɨ junavíj? Aꞌyaa tu tyeríj tyaataxájtacaꞌ aꞌɨ́jcɨ ɨ Abraham, tɨ Dios aꞌyan jaatamuaꞌaj tɨjɨn tyámuaꞌ pu tyíꞌtyevij aꞌɨ́jcɨ jɨmeꞌ tɨ aꞌɨ́ɨn tyáꞌantzaahuaj.
9 Essa bem-aventurança é somente para os circuncisos, ou também para os incircuncisos? Dizemos, com efeito, que a fé foi imputada a Abraão em conta de justiça.
10 Ajta, ¿aꞌnajnyí aꞌyan tyaataxájtacaꞌ ɨ Dios? ¿Nyiquij tɨꞌɨj ɨ Abraham jaꞌantyisíjchacaꞌ ɨ junavíj caꞌ tɨꞌɨj quee xu jaꞌantyisíichavaꞌcaj? Capu tɨꞌɨj jaꞌantyisíjchacaꞌ ɨ junavíj, sulu jájcuaj ɨmuáj pu aꞌyan tyaataxájtacaꞌ.
10 Quando lhe foi ela imputada? Depois ou antes de sua circuncisão? Não depois, mas antes de ser circuncidado.
11 Aj puꞌij Abraham jaꞌantyisíjchacaꞌ ɨ junavíj, mej mij jáamuaꞌreej tɨjɨn Dios pu arí aꞌyan tyaataxájtacaꞌ tɨ tyámuaꞌ tyíꞌtyevij, aꞌɨ́jcɨ jɨmeꞌ tɨ tyáꞌtzaahuatyeꞌ. Aꞌɨ́j pu jɨn ɨ Abraham aꞌɨ́ɨn puéꞌeen ɨ huaꞌ táataj néijmiꞌcaa ɨ maj tyáꞌtzaahuatyeꞌ, tyij majta quee xu jaꞌantyisíjchacaꞌ ɨ junavíj, Dios pu aꞌyan chaꞌtaj naꞌaj tyihuoꞌtaxájtaj tɨjɨn tyámuaꞌ mu tyíꞌtyetyeɨtyee.
11 Depois é que recebeu o sinal da circuncisão, como selo da justiça que tinha obtido pela fé antes de ser circuncidado. E assim se tornou o pai de todos os incircuncisos que crêem, a fim de que também a estes seja imputada a justiça.
12 Ajta ɨ Abraham, aꞌɨ́ɨ pu ajta huaꞌ táataj puéꞌeen ɨ maj jaꞌantyisíꞌchej ɨ junavíj, ajta aꞌɨ́ɨjma ɨ maj tyámuaꞌ tyityetyúuchaꞌɨj tɨꞌɨj ajta aꞌɨ́jna ɨ Abraham, tɨ ajta tyáꞌtzaahuatyaꞌcaꞌaj tɨꞌɨj quee xu jaꞌantyisíichavaꞌcaj ɨ junavíj.
12 Pai também dos circuncisos, que não só trazem o sinal, mas que acompanham as pegadas da fé que nosso pai Abraão possuía antes de ser circuncidado.
13 Aꞌyaa pu ɨ Dios tyaꞌtáratziiriꞌ aꞌɨ́jcɨ ɨ Abraham, ajta aꞌɨ́ɨjma ɨ maj jitzán eeráanyesij tɨ aꞌyan tyihuáꞌcɨꞌtyij néijmiꞌi ɨ cháanacaj, capu aꞌyan tyaꞌtácatyiij aꞌɨ́ɨjma jimi ɨ maj jaꞌráꞌastej aꞌɨ́jcɨ ɨ nyúucarij ɨ maj jɨn tyíꞌijta, sulu aꞌɨ́ɨjma jimi ɨ maj tyámuaꞌ tyityetyúuchaꞌɨj majta tyáꞌtzaahuatyeꞌ.
13 Com efeito, não foi em virtude da lei que a promessa de herdar o mundo foi feita a Abraão ou à sua posteridade, mas em virtude da justiça da fé.
14 Tɨpuaꞌaj aꞌɨ́ɨmaj aꞌyan tyiꞌtɨ́j metyaꞌancuriaꞌan ɨ maj jáꞌastijreꞌ aꞌɨ́jcɨ ɨ nyúucarij ɨ maj jɨn tyíꞌijta, capu ij cheꞌ tyiꞌtɨ́j jeꞌej tyíꞌhuɨɨreꞌ ɨ maj jɨn tyáꞌtzaahuatyeꞌ, capu ajta cheꞌ tyiꞌtɨ́j huɨɨreꞌ ɨ tɨ jɨn Dios tyaꞌtóoratziiriꞌ.
14 Porque, se a herança é reservada aos observadores da lei, a fé já não tem razão de ser e a promessa fica sem valor.
15 Jiꞌnye puéjtzij pu huaꞌtáꞌcaa aꞌɨ́jna ɨ nyúucarij ɨ maj jɨn tyíꞌijta, ajta joꞌtɨj quee jáꞌsejreꞌ ɨ nyúucarij maj jɨn tyíꞌijta, camu majta tyiꞌtɨ́j jɨn jáꞌɨtzeereꞌ aꞌɨ́jcɨ jimi ɨ nyúucarij.
15 Porquanto a lei produz a ira; e onde não existe lei, não há transgressão.
16 Aꞌɨ́j pu jɨn, taꞌaj ij aꞌɨ́jna ɨ tɨ jɨn ɨ Dios tyaꞌtáratziiriꞌ ɨ Abraham aꞌɨ́ɨjma jimi huatyáꞌɨtzeereꞌen ɨ maj jitzán eerámaꞌcan, aꞌyaa pu huáapuaꞌaj huaꞌ jimi tyíꞌsejreꞌ aꞌɨ́jna jɨmeꞌ ɨ maj tyáꞌtzaahuatyeꞌ. Aꞌyaa puꞌij huatóomuaꞌaj tɨquee aꞌɨ́ɨjma naꞌaj jimi tyaꞌtóoratziiriꞌ ɨ maj jaꞌastej ɨ nyúucarij ɨ maj jɨn tyíꞌijta, sulu aꞌɨ́ɨjma pu ajta jimi ɨ maj aꞌyan chaꞌtaj manaꞌaj tyáꞌtzaahuatyeꞌ tɨꞌɨj ɨ Abraham. Aꞌɨ́j pu jɨn aꞌɨ́ɨn puéꞌeen ɨ tatáataj néijmiꞌcaa ityájma,
16 Logo, é pela fé que alguém se torna herdeiro. Portanto, gratuitamente; e a promessa é assegurada a toda a posteridade de Abraão, não somente aos que procedem da lei, mas também aos que possuem a fé de Abraão, que é pai de todos nós.
17 aꞌyaa pu tyéꞌyuꞌsiꞌ ɨ yuꞌxarij jitze tɨjɨn: “Aꞌyaa nu tyimuaꞌantyáarujtye pej pij huaꞌ táataj puéꞌeenyeꞌ muiꞌcaa ɨ tyeɨ́tyee.” Aꞌíi pu aꞌɨ́ɨn puéꞌeen ɨ Dios, ɨ Abraham tɨ jimi tyáꞌantzaahuaj, aꞌɨ́ɨ pu aꞌɨ́ɨn puéꞌeen ɨ Dios tɨ jaayíꞌtɨn tɨ huoꞌtájuurityeꞌen aꞌɨ́ɨjma ɨ maj meríj huácuij, ajta tyíꞌtaahuaj tyiꞌtɨ́j tɨquee xu tyíꞌsejreꞌ.
17 Em verdade, está escrito: Eu te constituí pai de muitas nações {Gn 17,5}; {nosso pai, portanto} diante dos olhos daquele em quem acreditou, o Deus que dá vida aos mortos e chama à existência as coisas que estão no nada.
18 Ajta aꞌɨ́jna ɨ Abraham, aꞌyaa pu tyáꞌantzaahuaj maj mueꞌtɨ́j jitzán eerányesij ɨ tyeɨ́tyee jeꞌej tɨ Dios tyaꞌtáratziiriꞌ, aꞌɨ́j pu jɨn aꞌɨ́ɨn pueꞌéenyeꞌej taꞌraj ɨ huaꞌ táataj muiꞌcaa ɨ tyeɨ́tyee, aꞌyájna tɨꞌɨj ɨ Dios tyaatéꞌexaa tɨjɨn: “Mueꞌtɨ́j mu ɨ tyeɨ́tyee aꞌ jitze eerányesij.”
18 Esperando, contra toda a esperança, Abraão teve fé e se tornou pai de muitas nações, segundo o que lhe fora dito: Assim será a tua descendência {Gn 15,5}.
19 Ajta ɨ tɨ jɨn tyáꞌtzaahuatyaꞌcaꞌaj aꞌɨ́jna ɨ Abraham capu huatyápuaꞌriacaꞌ, majta arí tɨn anxɨtyej nyinyiꞌraꞌaj jájchaꞌɨɨcaꞌaj, ajta aꞌɨ́jna ɨ Sara tɨ ɨ́ɨraꞌraꞌan puéꞌeenyeꞌej aꞌɨ́ɨ pu ajta arí ucarístacaꞌaj, aꞌɨ́j pu jɨn aꞌyan tyíꞌmuaꞌajcaa tɨ quee cheꞌ jeꞌej tyíɨꞌriitacaꞌaj mej mij tyiyóoj muáꞌraꞌnyij.
19 Não vacilou na fé, embora reconhecendo o seu próprio corpo sem vigor - pois tinha quase cem anos - e o seio de Sara igualmente amortecido.
20 Capu jaatáxaahuatacaꞌ capu ajta quee cheꞌ jitzán tyiꞌcaꞌnyajcaꞌaj jeꞌej tɨ ɨ Dios tyaꞌtáratziiriꞌ, sulu jéetzeꞌ pu tyáꞌantzaahuaj. Ajta tyaatatyójtziꞌrej ɨ Dios,
20 Ante a promessa de Deus, não vacilou, não desconfiou, mas conservou-se forte na fé e deu glória a Deus.
21 aꞌyan tyáꞌtzaahuatyeꞌej tɨ ɨ Dios aꞌyan rɨnyij jeꞌej tɨ arí tyaꞌtáratziiriꞌ.
21 Estava plenamente convencido de que Deus era poderoso para cumprir o que prometera.
22 Aꞌɨ́j pu jɨn ɨ Dios aꞌyan jaatamuaꞌaj aꞌɨ́jcɨ ɨ Abraham tɨ tyámuaꞌ tyiꞌtyúuchaꞌɨɨcaꞌaj aꞌɨ́jcɨ jimi.
22 Eis por que sua fé lhe foi contada como justiça.
23 Ajta aꞌɨ́jcɨ jɨmeꞌ tɨ ɨ Dios aꞌyan jaatamuaꞌaj, capu aꞌyan tyéꞌyuꞌsiꞌhuacaꞌaj tɨꞌij aꞌyaa naꞌaj tyáacɨꞌtyij aꞌɨ́jcɨ ɨ Abraham,
23 Ora, não é só para ele que está escrito que a fé lhe foi imputada em conta de justiça.
24 sulu aꞌyaa pu ajta tyoꞌtyéyuꞌsiꞌhuacaꞌ ityájma jimi. Jiꞌnye Dios pu aꞌyan chaꞌtaj naꞌaj tyíꞌtamuaꞌtyej aꞌɨ́jcɨ jɨmeꞌ ɨ tyaj jɨn tyáꞌtzaahuatyeꞌ, tɨpuaꞌaj tyetyáꞌantzaahuatyeꞌen aꞌɨ́jcɨ jimi ɨ tɨ jaatájuurityej aꞌɨ́jcɨ ɨ Jesús tɨ tavástaraꞌ puéꞌeen,
24 É também para nós, pois a nossa fé deve ser-nos imputada igualmente, porque cremos naquele que dos mortos ressuscitou Jesus, nosso Senhor,
25 ɨ tɨ huatátuiihuacaꞌ tɨꞌij tajitzé maꞌcan huámuɨꞌnyij, aꞌɨ́jcɨ jɨmeꞌ tyaj quee xáꞌpuɨꞌ huarɨ́j ɨ Dios jimi, ajta jeꞌen Dios jaatájuurityej tɨꞌij ityájma tyámuaꞌ tyitaatyátoonyij.
25 o qual foi entregue por nossos pecados e ressuscitado para a nossa justificação.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Romanos 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.