Romanos 4
Ɨ nyúucarij tɨ jájcua tɨ aꞌɨj́na áꞌxaj ɨ Tavástaraꞌ ɨ Jesús tɨ Cɨríistuꞌ pueꞌeen ajta Salmos (COK) vs ARIB
1 ¿Jiꞌnye tyanaꞌaj tyij tyaataxájta jeꞌej tɨ tyiꞌtɨ́j tyuꞌmuéꞌtɨj ɨ Dios jimi aꞌɨ́jna ɨ Abraham?
1 Que diremos, pois, ter alcançado Abraão, nosso pai segundo a carne?
2 Aꞌyaa xaa nyuꞌuj tyiꞌjaꞌyájna, tɨpuaꞌaj aꞌyan metyáamuaꞌtyijcheꞌ ɨ Abraham yee tyámuaꞌ pu tyíꞌtyevij aꞌɨ́jcɨ jɨmeꞌ jeꞌej tɨ tyiꞌtɨ́j huáruuj, aj pu xaa ɨꞌríitacaj tɨ jusɨ́ɨj ahuóotzaahuatyeꞌnyijcheꞌ, ajta capu jeꞌej tyíɨꞌrij tɨ aꞌyan huárɨnyij ɨ Dios jimi.
2 Porque, se Abraão foi justificado pelas obras, tem de que se gloriar, mas não diante de Deus.
3 Jiꞌnye aꞌyaa pu tyéꞌyuꞌsiꞌ ɨ yuꞌxarij jitze tɨjɨn: “Abraham pu jaꞌantzaahuaj ɨ Dios, aꞌɨ́j pu jɨn ɨ Dios aꞌyan tyaamuaꞌaj ajta aꞌyan tyaataxájtacaꞌ tɨjɨn tyámuaꞌ pu tyíꞌtyevij.”
3 Pois, que diz a Escritura? Creu Abraão a Deus, e isso lhe foi imputado como justiça.
4 Ajta aꞌyájna tɨpuaꞌaj aꞌtɨ́j tyiꞌtɨ́j jɨn tyíꞌmuarɨeꞌej, camu tyiꞌtɨ́j jaatapuéjveꞌsij juxɨéꞌviꞌraꞌ jɨmeꞌ, sulu metyáꞌnajchityeꞌen aꞌɨ́jcɨ jɨmeꞌ ɨ tɨ aꞌɨ́ɨn tyuꞌmuárɨej.
4 Ora, ao que trabalha não se lhe conta a recompensa como dádiva, mas sim como dívida;
5 Ajta tɨpuaꞌaj aꞌtɨ́j tyáꞌtzaahuatyeꞌej tɨ ɨ Dios jaayíꞌtɨn tɨ tyámuaꞌ jáaꞌuurej ɨ tyévij tɨ jéehua jimi áꞌɨtzeereꞌ, Dios pu ajta aꞌyan tyaataxájta tɨ tyámuaꞌ tyíꞌtyevij aꞌɨ́jna ɨ aꞌtɨ́j, tyij ajta quee tyiꞌtɨ́j xáꞌpuɨꞌ huáruuj.
5 porém ao que não trabalha, mas crê naquele que justifica o ímpio, a sua fé lhe é contada como justiça;
6 David pu aꞌyan chaꞌtánaꞌaj tyuꞌtaxájtacaꞌ aꞌɨ́jcɨ jɨmeꞌ ɨ aꞌtɨ́j tɨ Dios aꞌyan tyáꞌxaj yee tɨ tyámuaꞌ tyíꞌtyevij, quee aꞌyan tyaataxáatan tyiꞌtɨ́j tɨ jeꞌej huáruuj.
6 assim também Davi declara bem-aventurado o homem a quem Deus atribui a justiça sem as obras, dizendo:
7 Aꞌyaa pu tyuꞌtaxájtacaꞌ ɨ David tɨjɨn:
7 Bem-aventurados aqueles cujas iniqüidades são perdoadas, e cujos pecados são cobertos.
8 Cheꞌ huatóotyamuaꞌveꞌen aꞌɨ́jna ɨ tyévij tɨ Dios quee jitzán tyíꞌpuaꞌrityeꞌ ɨ tɨ jɨn ootyáꞌɨtzee aꞌɨ́jcɨ jimi.
8 Bem-aventurado o homem a quem o Senhor não imputará o pecado.
9 ¿Nyiquij aꞌɨ́ɨjma naꞌaj cɨꞌpuaj ɨ maj meríj jaꞌantyisíjchacaꞌ ɨ junavíj, aꞌɨ́jna ɨ tɨ jɨn Dios tyámuaꞌ tyihuaꞌtáꞌcaa, caꞌ ajta huaꞌcɨꞌpuaj ɨ séecan ɨ maj quee aꞌyan tyeꞌentyisíjchacaꞌ ɨ junavíj? Aꞌyaa tu tyeríj tyaataxájtacaꞌ aꞌɨ́jcɨ ɨ Abraham, tɨ Dios aꞌyan jaatamuaꞌaj tɨjɨn tyámuaꞌ pu tyíꞌtyevij aꞌɨ́jcɨ jɨmeꞌ tɨ aꞌɨ́ɨn tyáꞌantzaahuaj.
9 Vem, pois, esta bem-aventurança sobre a circuncisão somente, ou também sobre a incircuncisão? Porque dizemos: A Abraão foi imputada a fé como justiça.
10 Ajta, ¿aꞌnajnyí aꞌyan tyaataxájtacaꞌ ɨ Dios? ¿Nyiquij tɨꞌɨj ɨ Abraham jaꞌantyisíjchacaꞌ ɨ junavíj caꞌ tɨꞌɨj quee xu jaꞌantyisíichavaꞌcaj? Capu tɨꞌɨj jaꞌantyisíjchacaꞌ ɨ junavíj, sulu jájcuaj ɨmuáj pu aꞌyan tyaataxájtacaꞌ.
10 Como, pois, lhe foi imputada? Estando na circuncisão, ou na incircuncisão? Não na circuncisão, mas sim na incircuncisão.
11 Aj puꞌij Abraham jaꞌantyisíjchacaꞌ ɨ junavíj, mej mij jáamuaꞌreej tɨjɨn Dios pu arí aꞌyan tyaataxájtacaꞌ tɨ tyámuaꞌ tyíꞌtyevij, aꞌɨ́jcɨ jɨmeꞌ tɨ tyáꞌtzaahuatyeꞌ. Aꞌɨ́j pu jɨn ɨ Abraham aꞌɨ́ɨn puéꞌeen ɨ huaꞌ táataj néijmiꞌcaa ɨ maj tyáꞌtzaahuatyeꞌ, tyij majta quee xu jaꞌantyisíjchacaꞌ ɨ junavíj, Dios pu aꞌyan chaꞌtaj naꞌaj tyihuoꞌtaxájtaj tɨjɨn tyámuaꞌ mu tyíꞌtyetyeɨtyee.
11 E recebeu o sinal da circuncisão, selo da justiça da fé que teve quando ainda não era circuncidado, para que fosse pai de todos os que crêem, estando eles na incircuncisão, a fim de que a justiça lhes seja imputada,
12 Ajta ɨ Abraham, aꞌɨ́ɨ pu ajta huaꞌ táataj puéꞌeen ɨ maj jaꞌantyisíꞌchej ɨ junavíj, ajta aꞌɨ́ɨjma ɨ maj tyámuaꞌ tyityetyúuchaꞌɨj tɨꞌɨj ajta aꞌɨ́jna ɨ Abraham, tɨ ajta tyáꞌtzaahuatyaꞌcaꞌaj tɨꞌɨj quee xu jaꞌantyisíichavaꞌcaj ɨ junavíj.
12 bem como fosse pai dos circuncisos, dos que não somente são da circuncisão, mas também andam nas pisadas daquela fé que teve nosso pai Abraão, antes de ser circuncidado.
13 Aꞌyaa pu ɨ Dios tyaꞌtáratziiriꞌ aꞌɨ́jcɨ ɨ Abraham, ajta aꞌɨ́ɨjma ɨ maj jitzán eeráanyesij tɨ aꞌyan tyihuáꞌcɨꞌtyij néijmiꞌi ɨ cháanacaj, capu aꞌyan tyaꞌtácatyiij aꞌɨ́ɨjma jimi ɨ maj jaꞌráꞌastej aꞌɨ́jcɨ ɨ nyúucarij ɨ maj jɨn tyíꞌijta, sulu aꞌɨ́ɨjma jimi ɨ maj tyámuaꞌ tyityetyúuchaꞌɨj majta tyáꞌtzaahuatyeꞌ.
13 Porque não foi pela lei que veio a Abraão, ou à sua descendência, a promessa de que havia de ser herdeiro do mundo, mas pela justiça da fé.
14 Tɨpuaꞌaj aꞌɨ́ɨmaj aꞌyan tyiꞌtɨ́j metyaꞌancuriaꞌan ɨ maj jáꞌastijreꞌ aꞌɨ́jcɨ ɨ nyúucarij ɨ maj jɨn tyíꞌijta, capu ij cheꞌ tyiꞌtɨ́j jeꞌej tyíꞌhuɨɨreꞌ ɨ maj jɨn tyáꞌtzaahuatyeꞌ, capu ajta cheꞌ tyiꞌtɨ́j huɨɨreꞌ ɨ tɨ jɨn Dios tyaꞌtóoratziiriꞌ.
14 Pois, se os que são da lei são herdeiros, logo a fé é vã e a promessa é anulada.
15 Jiꞌnye puéjtzij pu huaꞌtáꞌcaa aꞌɨ́jna ɨ nyúucarij ɨ maj jɨn tyíꞌijta, ajta joꞌtɨj quee jáꞌsejreꞌ ɨ nyúucarij maj jɨn tyíꞌijta, camu majta tyiꞌtɨ́j jɨn jáꞌɨtzeereꞌ aꞌɨ́jcɨ jimi ɨ nyúucarij.
15 Porque a lei opera a ira; mas onde não há lei também não há transgressão.
16 Aꞌɨ́j pu jɨn, taꞌaj ij aꞌɨ́jna ɨ tɨ jɨn ɨ Dios tyaꞌtáratziiriꞌ ɨ Abraham aꞌɨ́ɨjma jimi huatyáꞌɨtzeereꞌen ɨ maj jitzán eerámaꞌcan, aꞌyaa pu huáapuaꞌaj huaꞌ jimi tyíꞌsejreꞌ aꞌɨ́jna jɨmeꞌ ɨ maj tyáꞌtzaahuatyeꞌ. Aꞌyaa puꞌij huatóomuaꞌaj tɨquee aꞌɨ́ɨjma naꞌaj jimi tyaꞌtóoratziiriꞌ ɨ maj jaꞌastej ɨ nyúucarij ɨ maj jɨn tyíꞌijta, sulu aꞌɨ́ɨjma pu ajta jimi ɨ maj aꞌyan chaꞌtaj manaꞌaj tyáꞌtzaahuatyeꞌ tɨꞌɨj ɨ Abraham. Aꞌɨ́j pu jɨn aꞌɨ́ɨn puéꞌeen ɨ tatáataj néijmiꞌcaa ityájma,
16 Porquanto procede da fé o ser herdeiro, para que seja segundo a graça, a fim de que a promessa seja firme a toda a descendência, não somente à que é da lei, mas também à que é da fé que teve Abraão, o qual é pai de todos nós.
17 aꞌyaa pu tyéꞌyuꞌsiꞌ ɨ yuꞌxarij jitze tɨjɨn: “Aꞌyaa nu tyimuaꞌantyáarujtye pej pij huaꞌ táataj puéꞌeenyeꞌ muiꞌcaa ɨ tyeɨ́tyee.” Aꞌíi pu aꞌɨ́ɨn puéꞌeen ɨ Dios, ɨ Abraham tɨ jimi tyáꞌantzaahuaj, aꞌɨ́ɨ pu aꞌɨ́ɨn puéꞌeen ɨ Dios tɨ jaayíꞌtɨn tɨ huoꞌtájuurityeꞌen aꞌɨ́ɨjma ɨ maj meríj huácuij, ajta tyíꞌtaahuaj tyiꞌtɨ́j tɨquee xu tyíꞌsejreꞌ.
17 {como está escrito: Por pai de muitas nações te constituí} perante aquele no qual creu, a saber, Deus, que vivifica os mortos, e chama as coisas que não são, como se já fossem.
18 Ajta aꞌɨ́jna ɨ Abraham, aꞌyaa pu tyáꞌantzaahuaj maj mueꞌtɨ́j jitzán eerányesij ɨ tyeɨ́tyee jeꞌej tɨ Dios tyaꞌtáratziiriꞌ, aꞌɨ́j pu jɨn aꞌɨ́ɨn pueꞌéenyeꞌej taꞌraj ɨ huaꞌ táataj muiꞌcaa ɨ tyeɨ́tyee, aꞌyájna tɨꞌɨj ɨ Dios tyaatéꞌexaa tɨjɨn: “Mueꞌtɨ́j mu ɨ tyeɨ́tyee aꞌ jitze eerányesij.”
18 O qual, em esperança, creu contra a esperança, para que se tornasse pai de muitas nações, conforme o que lhe fora dito: Assim será a tua descendência;
19 Ajta ɨ tɨ jɨn tyáꞌtzaahuatyaꞌcaꞌaj aꞌɨ́jna ɨ Abraham capu huatyápuaꞌriacaꞌ, majta arí tɨn anxɨtyej nyinyiꞌraꞌaj jájchaꞌɨɨcaꞌaj, ajta aꞌɨ́jna ɨ Sara tɨ ɨ́ɨraꞌraꞌan puéꞌeenyeꞌej aꞌɨ́ɨ pu ajta arí ucarístacaꞌaj, aꞌɨ́j pu jɨn aꞌyan tyíꞌmuaꞌajcaa tɨ quee cheꞌ jeꞌej tyíɨꞌriitacaꞌaj mej mij tyiyóoj muáꞌraꞌnyij.
19 e sem se enfraquecer na fé, considerou o seu próprio corpo já amortecido {pois tinha quase cem anos}, e o amortecimento do ventre de Sara;
20 Capu jaatáxaahuatacaꞌ capu ajta quee cheꞌ jitzán tyiꞌcaꞌnyajcaꞌaj jeꞌej tɨ ɨ Dios tyaꞌtáratziiriꞌ, sulu jéetzeꞌ pu tyáꞌantzaahuaj. Ajta tyaatatyójtziꞌrej ɨ Dios,
20 contudo, à vista da promessa de Deus, não vacilou por incredulidade, antes foi fortalecido na fé, dando glória a Deus,
21 aꞌyan tyáꞌtzaahuatyeꞌej tɨ ɨ Dios aꞌyan rɨnyij jeꞌej tɨ arí tyaꞌtáratziiriꞌ.
21 e estando certíssimo de que o que Deus tinha prometido, também era poderoso para o fazer.
22 Aꞌɨ́j pu jɨn ɨ Dios aꞌyan jaatamuaꞌaj aꞌɨ́jcɨ ɨ Abraham tɨ tyámuaꞌ tyiꞌtyúuchaꞌɨɨcaꞌaj aꞌɨ́jcɨ jimi.
22 Pelo que também isso lhe foi imputado como justiça.
23 Ajta aꞌɨ́jcɨ jɨmeꞌ tɨ ɨ Dios aꞌyan jaatamuaꞌaj, capu aꞌyan tyéꞌyuꞌsiꞌhuacaꞌaj tɨꞌij aꞌyaa naꞌaj tyáacɨꞌtyij aꞌɨ́jcɨ ɨ Abraham,
23 Ora, não é só por causa dele que está escrito que lhe foi imputado;
24 sulu aꞌyaa pu ajta tyoꞌtyéyuꞌsiꞌhuacaꞌ ityájma jimi. Jiꞌnye Dios pu aꞌyan chaꞌtaj naꞌaj tyíꞌtamuaꞌtyej aꞌɨ́jcɨ jɨmeꞌ ɨ tyaj jɨn tyáꞌtzaahuatyeꞌ, tɨpuaꞌaj tyetyáꞌantzaahuatyeꞌen aꞌɨ́jcɨ jimi ɨ tɨ jaatájuurityej aꞌɨ́jcɨ ɨ Jesús tɨ tavástaraꞌ puéꞌeen,
24 mas também por causa de nós a quem há de ser imputado, a nós os que cremos naquele que dos mortos ressuscitou a Jesus nosso Senhor;
25 ɨ tɨ huatátuiihuacaꞌ tɨꞌij tajitzé maꞌcan huámuɨꞌnyij, aꞌɨ́jcɨ jɨmeꞌ tyaj quee xáꞌpuɨꞌ huarɨ́j ɨ Dios jimi, ajta jeꞌen Dios jaatájuurityej tɨꞌij ityájma tyámuaꞌ tyitaatyátoonyij.
25 o qual foi entregue por causa das nossas transgressões, e ressuscitado para a nossa justificação.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Romanos 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.