Lucas 15

Ɨ nyúucarij tɨ jájcua tɨ aꞌɨj́na áꞌxaj ɨ Tavástaraꞌ ɨ Jesús tɨ Cɨríistuꞌ pueꞌeen ajta Salmos (COK) vs VC

Sair da comparação
VC Versão Católica
1 Majta aꞌɨ́ɨmaj ɨ maj huáꞌjijvaꞌcaꞌaj ɨ tyeɨ́tyee ɨ maj tyíꞌtɨcɨj, majta aꞌɨ́ɨmaj ɨ maj jeꞌej puaꞌaj tyityetyúuchaꞌɨj, aꞌɨ́ɨ mu ajtyáxɨɨriacaꞌ ɨ Jesús jimi mej mij jáanamuaj.
1 Aproximavam-se de Jesus os publicanos e os pecadores para ouvi-lo.
2 Majta ɨ fariseos, majta aꞌɨ́ɨmaj ɨ maj tyúumuaꞌtyej ɨ yuꞌxarij jitze Moisés tɨ joꞌyúꞌxacaꞌ, aꞌɨ́ɨ mu aꞌyan tyíꞌxajtacaꞌaj tɨjɨn:
2 Os fariseus e os escribas murmuravam: Este homem recebe e come com pessoas de má vida!
3 Aj puꞌij Jesús séej nyúucarij jɨn tyihuoꞌtéꞌexaaj aꞌyan tɨjɨn:
3 Então lhes propôs a seguinte parábola:
4 —Tɨpuaꞌaj sɨ́ɨj cányaꞌxɨɨ tyíyaꞌmuaj maj anxɨtyej aráꞌasej, ajta jeꞌen séej joꞌrɨeenyij, ¿nyiquee aꞌáa huojoꞌtyáhuiityeꞌsij ɨ séecan a ɨtzitáj, ajta jeꞌen jaariáꞌhuoosij ɨ sɨ́ɨj tɨ jóꞌvej ꞌasta naꞌaj quee jáatyoonyij?
4 Quem de vós que, tendo cem ovelhas e perdendo uma delas, não deixa as noventa e nove no deserto e vai em busca da que se perdeu, até encontrá-la?
5 Tɨꞌɨj jáatyoonyij, aj puꞌij huatóotyamuaꞌveꞌsij, tɨꞌɨj ij uhuatyóoratziiraj.
5 E depois de encontrá-la, a põe nos ombros, cheio de júbilo,
6 Tɨꞌquij joꞌmej ɨ juchéj, aj puꞌij juꞌ amíincustyamuaꞌ huatájeevij, ajta aꞌyan tyihuoꞌtéꞌexaatyeꞌej tɨjɨn: “Siataꞌaj huatóotyamuaꞌveꞌen nyaj jamuán, jiꞌnye nuꞌríj jáatyoj ɨ cányaꞌaj nyaj yóꞌrɨeecaꞌaj.”
6 e, voltando para casa, reúne os amigos e vizinhos, dizendo-lhes: Regozijai-vos comigo, achei a minha ovelha que se havia perdido.
7 Aꞌyaa nu tyajáꞌmuaꞌixaatyeꞌ tɨ aꞌyan tyíꞌeen u tajapuá Dios tɨ jáꞌsejreꞌ, tɨpuaꞌaj aꞌtɨ́j seequéj tyúꞌmuaꞌtyij tɨꞌij quee cheꞌ jeꞌej puaꞌaj tyiꞌtyúuchaꞌɨɨj, tɨꞌij ajta aꞌyan huárɨnyij jeꞌej tɨ ɨ Dios tyáꞌxɨeꞌveꞌ, aꞌɨ́ɨ mu ɨ maj ɨ Dios jimi jáꞌsejreꞌ jéetzeꞌ jutyamuaꞌveꞌ aꞌɨ́jcɨ jɨmeꞌ ɨ aꞌtɨ́j tɨ tyáꞌantzaahuaj ɨ Dios jimi, mequee aꞌɨ́ɨmaj jɨmeꞌ séecan ɨ maj muiꞌij, ɨ maj tyámuaꞌ tyíꞌtyetyeɨtyee, ɨ tɨquee huáꞌɨtziityeꞌ maj seequéj tyúꞌmuaꞌtyij.
7 Digo-vos que assim haverá maior júbilo no céu por um só pecador que fizer penitência do que por noventa e nove justos que não necessitam de arrependimento.
8 ’Tɨpuaꞌaj íitɨꞌ aꞌyan tyíꞌtoovaꞌaj aꞌchu tamuáamuataꞌ túmii. ¿Nyiquij quee aꞌyan rɨnyij tɨpuaꞌaj séej joꞌrɨeenyij? Aꞌɨ́ɨ pu tɨéj antyíteeraj, tɨꞌquij iiríꞌichoꞌtaj ɨ juchiꞌtáj, tyámuaꞌ pu tyíꞌhuoonyij ꞌasta naꞌaj quee jáatyoonyij.
8 Ou qual é a mulher que, tendo dez dracmas e perdendo uma delas, não acende a lâmpada, varre a casa e a busca diligentemente, até encontrá-la?
9 Tɨꞌɨj jáatyoonyij, juꞌ amíincustyamuaꞌ pu huatájeevij, aꞌɨ́ɨmaj ɨ maj véjriꞌ huacháatɨmee, aj puꞌij aꞌyan tyihuoꞌtéꞌexaatyeꞌsij tɨjɨn: “Siataꞌaj huatóotyamuaꞌveꞌen nyaj jamuán, jiꞌnye nuꞌríj jáatyoj ɨ túmii nyaj yóꞌrɨeecaꞌaj.”
9 E tendo-a encontrado, reúne as amigas e vizinhas, dizendo: Regozijai-vos comigo, achei a dracma que tinha perdido.
10 Aꞌyaa nu tyajáꞌmuaꞌixaatyeꞌ tɨ aꞌyan tyíꞌrɨnyacaa u tajapuá ɨ Dios jimi, ajta aꞌɨ́ɨmaj jimi ɨ maj jahuɨɨreꞌ. Aꞌɨ́ɨ mu jutyamuaꞌveꞌ aꞌɨ́jcɨ jɨmeꞌ tɨꞌɨj sɨ́ɨj tɨ jeꞌej puaꞌaj tyiꞌtyúuchaꞌɨɨcaꞌaj huatyóochenyij tɨ seequéj tyúꞌmuaꞌtyij ɨ Dios jimi.
10 Digo-vos que haverá júbilo entre os anjos de Deus por um só pecador que se arrependa.
11 Jesús pu ajtáhuaꞌaj séej nyúucarij jɨn tyihuoꞌtéꞌexaaj aꞌyan tɨjɨn:
11 Disse também: Um homem tinha dois filhos.
12 Ajta aꞌɨ́jna ɨ yójraꞌ tɨ páꞌrɨꞌɨj, aꞌyaa pu tyaatéꞌexaa ɨ jutáataj tɨjɨn: “Pataꞌaj tyinaatáꞌan nyéetzij tɨ tyíꞌnyacɨꞌtyij patɨꞌɨj quee cheꞌ majáꞌhuaꞌtan.” Ajta aꞌɨ́jna ɨ táatajraꞌ, aꞌɨ́ɨ pu jéꞌtaꞌ tyaatáꞌ néijmiꞌi aꞌchu tɨ tyíꞌijchaꞌɨɨcaꞌaj.
12 O mais moço disse a seu pai: Meu pai, dá-me a parte da herança que me toca. O pai então repartiu entre eles os haveres.
13 Aꞌtzúj aꞌtyéeviꞌcaj tɨꞌquij aꞌɨ́jna ɨ tɨ páꞌrɨꞌɨj, aꞌɨ́ɨ pu néijmiꞌi tyuꞌtój ɨ táatajraꞌ tɨ tyaatáꞌ. Ajta jeꞌen ɨmuáj jeꞌej huárupij aꞌɨ́jna ɨ yójraꞌ, aꞌáa pu jaꞌráꞌaj séej ɨ chuéj japua. Aꞌáa puꞌij jaꞌ yoꞌtyáaxɨjtye ɨ túmii tɨ jaꞌancuriáacaꞌaj tɨꞌɨj tyúꞌtoo táatajraꞌ tɨ tyaatáꞌ, jiꞌnye jeꞌej pu puaꞌaj tyiꞌtyúuchaꞌɨɨcaꞌaj.
13 Poucos dias depois, ajuntando tudo o que lhe pertencia, partiu o filho mais moço para um país muito distante, e lá dissipou a sua fortuna, vivendo dissolutamente.
14 Tɨꞌɨj néijmiꞌi huatyáaxɨjtye, aj puꞌij jéehua huataíꞌcuatacaꞌ aꞌájna ɨ séej chuéj japua, ajta joꞌtyáꞌɨtziij tyiꞌtɨ́j tɨ huácuaꞌnyij.
14 Depois de ter esbanjado tudo, sobreveio àquela região uma grande fome e ele começou a passar penúria.
15 Aj puꞌij séej jimi aꞌtɨ́j ajoꞌréꞌnyej tɨꞌij jaatáꞌan tɨ tyuꞌmuárɨeꞌen, ajta aꞌɨ́jna ɨ aꞌtɨ́j aꞌyaa pu tyaatáꞌ tɨ aꞌáa tyojoꞌmuárɨeꞌen joꞌmaj tuíixuj jeꞌrúꞌuj tɨꞌij tyihuóꞌcueꞌtyej.
15 Foi pôr-se ao serviço de um dos habitantes daquela região, que o mandou para os seus campos guardar os porcos.
16 Huápuɨꞌɨj pu huataíꞌcuatacaꞌ aꞌɨ́jna ɨ tɨ páꞌrɨꞌɨj, aꞌyaa pu tyaꞌajpuéjtzicaꞌaj, ajta jaxɨeꞌvaꞌcaꞌaj tɨ jáacuaꞌnyij aꞌɨ́jcɨ ɨ cútzapeꞌej tuíixuj maj jacuaꞌajcaj, ajta capu aꞌtɨ́j jatáꞌcariaꞌaj tɨ tyiꞌtɨ́j huácuaꞌnyij.
16 Desejava ele fartar-se das vagens que os porcos comiam, mas ninguém lhas dava.
17 Aj puꞌij uhuóomuaꞌtzɨj, aꞌyaa pu tyuꞌmuáꞌaj tɨjɨn: “Majta aꞌɨ́ɨmaj ɨ maj jahuɨɨreꞌ ɨ táataj, matɨꞌɨj manaꞌaj puaꞌmáj juxáahuaj mu tyíꞌcuaꞌ. Ajta tyaꞌváꞌɨtzeꞌrii huaꞌ jimi, nyajta nyáaj iiyeꞌej nu huatyéjve naꞌmeꞌríiaj ɨ nyej iꞌcuaj jɨmeꞌ.
17 Entrou então em si e refletiu: Quantos empregados há na casa de meu pai que têm pão em abundância... e eu, aqui, estou a morrer de fome!
18 Naaréꞌmej ɨ táataj jimi, aꞌyaa nu tyaatéꞌexaatyeꞌej tɨjɨn: Táataj, jéehua nu ootyáꞌɨtzee ɨ Dios jimi, nyajta ajimi.
18 Levantar-me-ei e irei a meu pai, e dir-lhe-ei: Meu pai, pequei contra o céu e contra ti;
19 Capu cheꞌ aꞌyan tyiꞌtyéevijtɨj paj aꞌyan naatámuaꞌtyij yee nyiyóoj. Pataꞌaj aꞌyan nyojoꞌmuaꞌraj patɨꞌɨj aꞌɨ́ɨjma ɨ maj ajimi tyíꞌmuarɨeꞌ.”
19 já não sou digno de ser chamado teu filho. Trata-me como a um dos teus empregados.
20 Tɨꞌquij jóꞌraa, aj puꞌij aꞌáa joꞌmej ɨ jutáataj jimi.
20 Levantou-se, pois, e foi ter com seu pai. Estava ainda longe, quando seu pai o viu e, movido de compaixão, correu-lhe ao encontro, lançou-se-lhe ao pescoço e o beijou.
21 Ajta aꞌɨ́jna ɨ yójraꞌ, aꞌyaa pu tyaatéꞌexaa tɨjɨn: “Táataj, jéehua nu ootyáꞌɨtzee ɨ Dios jimi, nyajta ajimi. Capu cheꞌ aꞌyan tyiꞌtyéevijtɨj paj aꞌyan tyinaatájeevej yee nyiyóoj.”
21 O filho lhe disse, então: Meu pai, pequei contra o céu e contra ti; já não sou digno de ser chamado teu filho.
22 Ajta aꞌɨ́jna ɨ táatajraꞌ, aꞌyaa pu tyihuoꞌtéꞌexaaj aꞌɨ́ɨjma ɨ maj jimi tyíꞌmuarɨeꞌ tɨjɨn: “Caꞌnácan meseꞌvéꞌchuij ɨ síicuꞌrij tɨ jéetzeꞌ naa een siaj sij aꞌɨ́jcɨ juꞌcáchejtyeꞌen, siajta anyíiraj juꞌcárujtyiꞌ ɨ xɨtyáaraꞌ jitze, siajta jaꞌajtácaꞌqueetyeꞌen.
22 Mas o pai falou aos servos: Trazei-me depressa a melhor veste e vesti-lha, e ponde-lhe um anel no dedo e calçado nos pés.
23 Siajta ɨ visáaruꞌ ajaꞌvaꞌjaj ɨ tɨ jéetzeꞌ puꞌchiraꞌ, siataꞌaj jáameꞌnyij. Tyicheꞌ tyuꞌyéꞌestej, tyajta tyúꞌcuaꞌnyij taxáahuaj.
23 Trazei também um novilho gordo e matai-o; comamos e façamos uma festa.
24 Jiꞌnye ɨ nyiyóoj puꞌríj muꞌ jeꞌréꞌnyej. Tɨ aꞌyan cuxáa arí mu jóꞌmuɨꞌɨjcaa, ajta jeꞌen huatájuuriacaꞌ, tɨ ajta joꞌvajcaa tyajta tyeríj jáatyoj.” Aj mu mij huatyóochej mej tyúꞌyeꞌestej.
24 Este meu filho estava morto, e reviveu; tinha se perdido, e foi achado. E começaram a festa.
25 ’Ajta aꞌɨ́jna ɨ yójraꞌ tɨ vástɨꞌ, aꞌáa pu jaꞌhuaꞌ tyajaꞌmuarɨeꞌcaꞌaj. Tɨꞌɨj arí ajaꞌvaꞌmáꞌcaj véjriꞌ joꞌtɨj joꞌtyéjvee ɨ chiꞌij, aꞌɨ́ɨ pu jáanamuajriꞌ mej tyíꞌcuiinacaꞌaj, majta tyíꞌnyeꞌ.
25 O filho mais velho estava no campo. Ao voltar e aproximar-se da casa, ouviu a música e as danças.
26 Tɨꞌɨj ij séej huatajé ɨ tɨ jahuɨɨreꞌ ɨ yoꞌpuáaraꞌan, aj puꞌij aꞌyan tyaataꞌíhuoꞌriꞌ jeꞌej maj rɨjcaj.
26 Chamou um servo e perguntou-lhe o que havia.
27 Ajta ɨ tɨ tyíꞌhuɨɨreꞌ, aꞌyaa pu tyaatéꞌexaa tɨjɨn: “Puꞌríj uvéꞌnyej aꞌjúuj, ajta aꞌ táataj pu jaataꞌíjtacaꞌ maj jáameꞌnyij ɨ visáaruꞌ tɨ jéetzeꞌ puꞌchiraꞌ aꞌɨ́jcɨ jɨmeꞌ tɨ uvéꞌnyej jimi ɨ jutáataj tyámuaꞌ éenyeꞌej.”
27 Ele lhe explicou: Voltou teu irmão. E teu pai mandou matar um novilho gordo, porque o reencontrou são e salvo.
28 Ajta aꞌɨ́jna ɨ tɨ vástɨꞌ, tɨꞌɨj aꞌyan tyáanamuajriꞌ, aj puꞌij huatanyúꞌcacaꞌ, capu jaxɨeꞌvaꞌcaꞌaj tɨ utyájrutyej u chiꞌtáj, ajta ɨ yoꞌpuáaraꞌan, aꞌɨ́ɨ pu iirájraa tɨꞌɨj ij uyoꞌtajé, jéehua pu naa tyeetyéeje tɨꞌij utyájrutyej u chiꞌtáj.
28 Encolerizou-se ele e não queria entrar, mas seu pai saiu e insistiu com ele.
29 Ajta aꞌɨ́jna ɨ tɨ vástɨꞌ, aꞌyaa pu tyaatéꞌexaa ɨ jutáataj tɨjɨn: “Cásɨꞌ, nyatɨꞌɨj nyanaꞌaj yatyuꞌcaj, jéehua nu tyíꞌmuarɨeꞌ, canu aꞌnáj tyiꞌtɨ́j jɨn ootyáꞌɨtzee ajimi, néijmiꞌi nu jɨn tyaꞌráꞌastej jeꞌej paj tyinaataꞌíj, pajta muáaj, capáj aꞌnáj tyiꞌtɨ́j naatáꞌ nyi séej ɨ chíiu ɨ nyaj jɨn tyuꞌyéꞌestej huaꞌ jamuán ɨ nyaꞌ amíincustyamuaꞌ.
29 Ele, então, respondeu ao pai: Há tantos anos que te sirvo, sem jamais transgredir ordem alguma tua, e nunca me deste um cabrito para festejar com os meus amigos.
30 Pajta muáaj, aꞌyaa paj huarɨ́j, aꞌmújna muaꞌ yój aꞌɨ́ɨ pu úucaa jamuán jaaxɨ́jtye néijmiꞌi ɨ paj tyaatáꞌ, ajta tɨꞌɨj uvéꞌnyej, muáaj paj jáameꞌrij ɨ visáaruꞌ tɨ jéetzeꞌ puꞌchiraꞌ.”
30 E agora, que voltou este teu filho, que gastou os teus bens com as meretrizes, logo lhe mandaste matar um novilho gordo!
31 Ajta aꞌɨ́jna ɨ yoꞌpuáaraꞌan, aꞌyaa pu tyaatéꞌexaa tɨjɨn: “Nyiyóoj, muáaj paj aꞌnáj tɨnaꞌaj nyaj jamuán yahuácaj, ajta néijmiꞌi ɨ nyaj tyíꞌijchaꞌɨj, muéetzij pu tyíꞌmuaꞌaꞌrij.
31 Explicou-lhe o pai: Filho, tu estás sempre comigo, e tudo o que é meu é teu.
32 Ajta aꞌmújna muaꞌ júuj, aꞌyaa pu éenyeꞌej tɨꞌɨj muɨꞌchíj, jiꞌnye capu majáꞌhuaꞌtacaꞌaj, aꞌyaa puꞌij ijíij cuxáa tɨ huatájuuriacaꞌ. Aꞌɨ́ɨ pu joꞌvajcaa, ajta puꞌríj huataséjre, aꞌɨ́j pu jɨn aꞌyan tyúuxɨeꞌveꞌ tyaj huátatyamuaꞌveꞌen, tyajta tyuꞌyéꞌestej.”
32 Convinha, porém, fazermos festa, pois este teu irmão estava morto, e reviveu; tinha se perdido, e foi achado.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.