Lucas 15

Ɨ nyúucarij tɨ jájcua tɨ aꞌɨj́na áꞌxaj ɨ Tavástaraꞌ ɨ Jesús tɨ Cɨríistuꞌ pueꞌeen ajta Salmos (COK) vs ARIB

Sair da comparação
ARIB Almeida Revisada Imprensa Bíblica
1 Majta aꞌɨ́ɨmaj ɨ maj huáꞌjijvaꞌcaꞌaj ɨ tyeɨ́tyee ɨ maj tyíꞌtɨcɨj, majta aꞌɨ́ɨmaj ɨ maj jeꞌej puaꞌaj tyityetyúuchaꞌɨj, aꞌɨ́ɨ mu ajtyáxɨɨriacaꞌ ɨ Jesús jimi mej mij jáanamuaj.
1 Ora, chegavam-se a ele todos os publicanos e pecadores para o ouvir.
2 Majta ɨ fariseos, majta aꞌɨ́ɨmaj ɨ maj tyúumuaꞌtyej ɨ yuꞌxarij jitze Moisés tɨ joꞌyúꞌxacaꞌ, aꞌɨ́ɨ mu aꞌyan tyíꞌxajtacaꞌaj tɨjɨn:
2 E os fariseus e os escribas murmuravam, dizendo: Este recebe pecadores, e come com eles.
3 Aj puꞌij Jesús séej nyúucarij jɨn tyihuoꞌtéꞌexaaj aꞌyan tɨjɨn:
3 Então ele lhes propôs esta parábola:
4 —Tɨpuaꞌaj sɨ́ɨj cányaꞌxɨɨ tyíyaꞌmuaj maj anxɨtyej aráꞌasej, ajta jeꞌen séej joꞌrɨeenyij, ¿nyiquee aꞌáa huojoꞌtyáhuiityeꞌsij ɨ séecan a ɨtzitáj, ajta jeꞌen jaariáꞌhuoosij ɨ sɨ́ɨj tɨ jóꞌvej ꞌasta naꞌaj quee jáatyoonyij?
4 Qual de vós é o homem que, possuindo cem ovelhas, e perdendo uma delas, não deixa as noventa e nove no deserto, e não vai após a perdida até que a encontre?
5 Tɨꞌɨj jáatyoonyij, aj puꞌij huatóotyamuaꞌveꞌsij, tɨꞌɨj ij uhuatyóoratziiraj.
5 E achando-a, põe-na sobre os ombros, cheio de júbilo;
6 Tɨꞌquij joꞌmej ɨ juchéj, aj puꞌij juꞌ amíincustyamuaꞌ huatájeevij, ajta aꞌyan tyihuoꞌtéꞌexaatyeꞌej tɨjɨn: “Siataꞌaj huatóotyamuaꞌveꞌen nyaj jamuán, jiꞌnye nuꞌríj jáatyoj ɨ cányaꞌaj nyaj yóꞌrɨeecaꞌaj.”
6 e chegando a casa, reúne os amigos e vizinhos e lhes diz: Alegrai-vos comigo, porque achei a minha ovelha que se havia perdido.
7 Aꞌyaa nu tyajáꞌmuaꞌixaatyeꞌ tɨ aꞌyan tyíꞌeen u tajapuá Dios tɨ jáꞌsejreꞌ, tɨpuaꞌaj aꞌtɨ́j seequéj tyúꞌmuaꞌtyij tɨꞌij quee cheꞌ jeꞌej puaꞌaj tyiꞌtyúuchaꞌɨɨj, tɨꞌij ajta aꞌyan huárɨnyij jeꞌej tɨ ɨ Dios tyáꞌxɨeꞌveꞌ, aꞌɨ́ɨ mu ɨ maj ɨ Dios jimi jáꞌsejreꞌ jéetzeꞌ jutyamuaꞌveꞌ aꞌɨ́jcɨ jɨmeꞌ ɨ aꞌtɨ́j tɨ tyáꞌantzaahuaj ɨ Dios jimi, mequee aꞌɨ́ɨmaj jɨmeꞌ séecan ɨ maj muiꞌij, ɨ maj tyámuaꞌ tyíꞌtyetyeɨtyee, ɨ tɨquee huáꞌɨtziityeꞌ maj seequéj tyúꞌmuaꞌtyij.
7 Digo-vos que assim haverá maior alegria no céu por um pecador que se arrepende, do que por noventa e nove justos que não necessitam de arrependimento.
8 ’Tɨpuaꞌaj íitɨꞌ aꞌyan tyíꞌtoovaꞌaj aꞌchu tamuáamuataꞌ túmii. ¿Nyiquij quee aꞌyan rɨnyij tɨpuaꞌaj séej joꞌrɨeenyij? Aꞌɨ́ɨ pu tɨéj antyíteeraj, tɨꞌquij iiríꞌichoꞌtaj ɨ juchiꞌtáj, tyámuaꞌ pu tyíꞌhuoonyij ꞌasta naꞌaj quee jáatyoonyij.
8 Ou qual é a mulher que, tendo dez dracmas e perdendo uma dracma, não acende a candeia, e não varre a casa, buscando com diligência até encontrá-la?
9 Tɨꞌɨj jáatyoonyij, juꞌ amíincustyamuaꞌ pu huatájeevij, aꞌɨ́ɨmaj ɨ maj véjriꞌ huacháatɨmee, aj puꞌij aꞌyan tyihuoꞌtéꞌexaatyeꞌsij tɨjɨn: “Siataꞌaj huatóotyamuaꞌveꞌen nyaj jamuán, jiꞌnye nuꞌríj jáatyoj ɨ túmii nyaj yóꞌrɨeecaꞌaj.”
9 E achando-a, reúne as amigas e vizinhas, dizendo: Alegrai-vos comigo, porque achei a dracma que eu havia perdido.
10 Aꞌyaa nu tyajáꞌmuaꞌixaatyeꞌ tɨ aꞌyan tyíꞌrɨnyacaa u tajapuá ɨ Dios jimi, ajta aꞌɨ́ɨmaj jimi ɨ maj jahuɨɨreꞌ. Aꞌɨ́ɨ mu jutyamuaꞌveꞌ aꞌɨ́jcɨ jɨmeꞌ tɨꞌɨj sɨ́ɨj tɨ jeꞌej puaꞌaj tyiꞌtyúuchaꞌɨɨcaꞌaj huatyóochenyij tɨ seequéj tyúꞌmuaꞌtyij ɨ Dios jimi.
10 Assim, digo-vos, há alegria na presença dos anjos de Deus por um só pecador que se arrepende.
11 Jesús pu ajtáhuaꞌaj séej nyúucarij jɨn tyihuoꞌtéꞌexaaj aꞌyan tɨjɨn:
11 Disse-lhe mais: Certo homem tinha dois filhos.
12 Ajta aꞌɨ́jna ɨ yójraꞌ tɨ páꞌrɨꞌɨj, aꞌyaa pu tyaatéꞌexaa ɨ jutáataj tɨjɨn: “Pataꞌaj tyinaatáꞌan nyéetzij tɨ tyíꞌnyacɨꞌtyij patɨꞌɨj quee cheꞌ majáꞌhuaꞌtan.” Ajta aꞌɨ́jna ɨ táatajraꞌ, aꞌɨ́ɨ pu jéꞌtaꞌ tyaatáꞌ néijmiꞌi aꞌchu tɨ tyíꞌijchaꞌɨɨcaꞌaj.
12 O mais moço deles disse ao pai: Pai, dá-me a parte dos bens que me toca. Repartiu-lhes, pois, os seus haveres.
13 Aꞌtzúj aꞌtyéeviꞌcaj tɨꞌquij aꞌɨ́jna ɨ tɨ páꞌrɨꞌɨj, aꞌɨ́ɨ pu néijmiꞌi tyuꞌtój ɨ táatajraꞌ tɨ tyaatáꞌ. Ajta jeꞌen ɨmuáj jeꞌej huárupij aꞌɨ́jna ɨ yójraꞌ, aꞌáa pu jaꞌráꞌaj séej ɨ chuéj japua. Aꞌáa puꞌij jaꞌ yoꞌtyáaxɨjtye ɨ túmii tɨ jaꞌancuriáacaꞌaj tɨꞌɨj tyúꞌtoo táatajraꞌ tɨ tyaatáꞌ, jiꞌnye jeꞌej pu puaꞌaj tyiꞌtyúuchaꞌɨɨcaꞌaj.
13 Poucos dias depois, o filho mais moço ajuntando tudo, partiu para um país distante, e ali desperdiçou os seus bens, vivendo dissolutamente.
14 Tɨꞌɨj néijmiꞌi huatyáaxɨjtye, aj puꞌij jéehua huataíꞌcuatacaꞌ aꞌájna ɨ séej chuéj japua, ajta joꞌtyáꞌɨtziij tyiꞌtɨ́j tɨ huácuaꞌnyij.
14 E, havendo ele dissipado tudo, houve naquela terra uma grande fome, e começou a passar necessidades.
15 Aj puꞌij séej jimi aꞌtɨ́j ajoꞌréꞌnyej tɨꞌij jaatáꞌan tɨ tyuꞌmuárɨeꞌen, ajta aꞌɨ́jna ɨ aꞌtɨ́j aꞌyaa pu tyaatáꞌ tɨ aꞌáa tyojoꞌmuárɨeꞌen joꞌmaj tuíixuj jeꞌrúꞌuj tɨꞌij tyihuóꞌcueꞌtyej.
15 Então foi encontrar-se a um dos cidadãos daquele país, o qual o mandou para os seus campos a apascentar porcos.
16 Huápuɨꞌɨj pu huataíꞌcuatacaꞌ aꞌɨ́jna ɨ tɨ páꞌrɨꞌɨj, aꞌyaa pu tyaꞌajpuéjtzicaꞌaj, ajta jaxɨeꞌvaꞌcaꞌaj tɨ jáacuaꞌnyij aꞌɨ́jcɨ ɨ cútzapeꞌej tuíixuj maj jacuaꞌajcaj, ajta capu aꞌtɨ́j jatáꞌcariaꞌaj tɨ tyiꞌtɨ́j huácuaꞌnyij.
16 E desejava encher o estômago com as alfarrobas que os porcos comiam; e ninguém lhe dava nada.
17 Aj puꞌij uhuóomuaꞌtzɨj, aꞌyaa pu tyuꞌmuáꞌaj tɨjɨn: “Majta aꞌɨ́ɨmaj ɨ maj jahuɨɨreꞌ ɨ táataj, matɨꞌɨj manaꞌaj puaꞌmáj juxáahuaj mu tyíꞌcuaꞌ. Ajta tyaꞌváꞌɨtzeꞌrii huaꞌ jimi, nyajta nyáaj iiyeꞌej nu huatyéjve naꞌmeꞌríiaj ɨ nyej iꞌcuaj jɨmeꞌ.
17 Caindo, porém, em si, disse: Quantos empregados de meu pai têm abundância de pão, e eu aqui pereço de fome!
18 Naaréꞌmej ɨ táataj jimi, aꞌyaa nu tyaatéꞌexaatyeꞌej tɨjɨn: Táataj, jéehua nu ootyáꞌɨtzee ɨ Dios jimi, nyajta ajimi.
18 Levantar-me-ei, irei ter com meu pai e dir-lhe-ei: Pai, pequei contra o céu e diante de ti;
19 Capu cheꞌ aꞌyan tyiꞌtyéevijtɨj paj aꞌyan naatámuaꞌtyij yee nyiyóoj. Pataꞌaj aꞌyan nyojoꞌmuaꞌraj patɨꞌɨj aꞌɨ́ɨjma ɨ maj ajimi tyíꞌmuarɨeꞌ.”
19 já não sou digno de ser chamado teu filho; trata-me como um dos teus empregados.
20 Tɨꞌquij jóꞌraa, aj puꞌij aꞌáa joꞌmej ɨ jutáataj jimi.
20 Levantou-se, pois, e foi para seu pai. Estando ele ainda longe, seu pai o viu, encheu-se de compaixão e, correndo, lançou-se-lhe ao pescoço e o beijou.
21 Ajta aꞌɨ́jna ɨ yójraꞌ, aꞌyaa pu tyaatéꞌexaa tɨjɨn: “Táataj, jéehua nu ootyáꞌɨtzee ɨ Dios jimi, nyajta ajimi. Capu cheꞌ aꞌyan tyiꞌtyéevijtɨj paj aꞌyan tyinaatájeevej yee nyiyóoj.”
21 Disse-lhe o filho: Pai, pequei conta o céu e diante de ti; já não sou digno de ser chamado teu filho.
22 Ajta aꞌɨ́jna ɨ táatajraꞌ, aꞌyaa pu tyihuoꞌtéꞌexaaj aꞌɨ́ɨjma ɨ maj jimi tyíꞌmuarɨeꞌ tɨjɨn: “Caꞌnácan meseꞌvéꞌchuij ɨ síicuꞌrij tɨ jéetzeꞌ naa een siaj sij aꞌɨ́jcɨ juꞌcáchejtyeꞌen, siajta anyíiraj juꞌcárujtyiꞌ ɨ xɨtyáaraꞌ jitze, siajta jaꞌajtácaꞌqueetyeꞌen.
22 Mas o pai disse aos seus servos: Trazei depressa a melhor roupa, e vesti-lha, e ponde-lhe um anel no dedo e alparcas nos pés;
23 Siajta ɨ visáaruꞌ ajaꞌvaꞌjaj ɨ tɨ jéetzeꞌ puꞌchiraꞌ, siataꞌaj jáameꞌnyij. Tyicheꞌ tyuꞌyéꞌestej, tyajta tyúꞌcuaꞌnyij taxáahuaj.
23 trazei também o bezerro, cevado e matai-o; comamos, e regozijemo-nos,
24 Jiꞌnye ɨ nyiyóoj puꞌríj muꞌ jeꞌréꞌnyej. Tɨ aꞌyan cuxáa arí mu jóꞌmuɨꞌɨjcaa, ajta jeꞌen huatájuuriacaꞌ, tɨ ajta joꞌvajcaa tyajta tyeríj jáatyoj.” Aj mu mij huatyóochej mej tyúꞌyeꞌestej.
24 porque este meu filho estava morto, e reviveu; tinha-se perdido, e foi achado. E começaram a regozijar-se.
25 ’Ajta aꞌɨ́jna ɨ yójraꞌ tɨ vástɨꞌ, aꞌáa pu jaꞌhuaꞌ tyajaꞌmuarɨeꞌcaꞌaj. Tɨꞌɨj arí ajaꞌvaꞌmáꞌcaj véjriꞌ joꞌtɨj joꞌtyéjvee ɨ chiꞌij, aꞌɨ́ɨ pu jáanamuajriꞌ mej tyíꞌcuiinacaꞌaj, majta tyíꞌnyeꞌ.
25 Ora, o seu filho mais velho estava no campo; e quando voltava, ao aproximar-se de casa, ouviu a música e as danças;
26 Tɨꞌɨj ij séej huatajé ɨ tɨ jahuɨɨreꞌ ɨ yoꞌpuáaraꞌan, aj puꞌij aꞌyan tyaataꞌíhuoꞌriꞌ jeꞌej maj rɨjcaj.
26 e chegando um dos servos, perguntou-lhe que era aquilo.
27 Ajta ɨ tɨ tyíꞌhuɨɨreꞌ, aꞌyaa pu tyaatéꞌexaa tɨjɨn: “Puꞌríj uvéꞌnyej aꞌjúuj, ajta aꞌ táataj pu jaataꞌíjtacaꞌ maj jáameꞌnyij ɨ visáaruꞌ tɨ jéetzeꞌ puꞌchiraꞌ aꞌɨ́jcɨ jɨmeꞌ tɨ uvéꞌnyej jimi ɨ jutáataj tyámuaꞌ éenyeꞌej.”
27 Respondeu-lhe este: Chegou teu irmão; e teu pai matou o bezerro cevado, porque o recebeu são e salvo.
28 Ajta aꞌɨ́jna ɨ tɨ vástɨꞌ, tɨꞌɨj aꞌyan tyáanamuajriꞌ, aj puꞌij huatanyúꞌcacaꞌ, capu jaxɨeꞌvaꞌcaꞌaj tɨ utyájrutyej u chiꞌtáj, ajta ɨ yoꞌpuáaraꞌan, aꞌɨ́ɨ pu iirájraa tɨꞌɨj ij uyoꞌtajé, jéehua pu naa tyeetyéeje tɨꞌij utyájrutyej u chiꞌtáj.
28 Mas ele se indignou e não queria entrar. Saiu então o pai e instava com ele.
29 Ajta aꞌɨ́jna ɨ tɨ vástɨꞌ, aꞌyaa pu tyaatéꞌexaa ɨ jutáataj tɨjɨn: “Cásɨꞌ, nyatɨꞌɨj nyanaꞌaj yatyuꞌcaj, jéehua nu tyíꞌmuarɨeꞌ, canu aꞌnáj tyiꞌtɨ́j jɨn ootyáꞌɨtzee ajimi, néijmiꞌi nu jɨn tyaꞌráꞌastej jeꞌej paj tyinaataꞌíj, pajta muáaj, capáj aꞌnáj tyiꞌtɨ́j naatáꞌ nyi séej ɨ chíiu ɨ nyaj jɨn tyuꞌyéꞌestej huaꞌ jamuán ɨ nyaꞌ amíincustyamuaꞌ.
29 Ele, porém, respondeu ao pai: Eis que há tantos anos te sirvo, e nunca transgredi um mandamento teu; contudo nunca me deste um cabrito para eu me regozijar com meus amigos;
30 Pajta muáaj, aꞌyaa paj huarɨ́j, aꞌmújna muaꞌ yój aꞌɨ́ɨ pu úucaa jamuán jaaxɨ́jtye néijmiꞌi ɨ paj tyaatáꞌ, ajta tɨꞌɨj uvéꞌnyej, muáaj paj jáameꞌrij ɨ visáaruꞌ tɨ jéetzeꞌ puꞌchiraꞌ.”
30 vindo, porém, este teu filho, que desperdiçou os teus bens com as meretrizes, mataste-lhe o bezerro cevado.
31 Ajta aꞌɨ́jna ɨ yoꞌpuáaraꞌan, aꞌyaa pu tyaatéꞌexaa tɨjɨn: “Nyiyóoj, muáaj paj aꞌnáj tɨnaꞌaj nyaj jamuán yahuácaj, ajta néijmiꞌi ɨ nyaj tyíꞌijchaꞌɨj, muéetzij pu tyíꞌmuaꞌaꞌrij.
31 Replicou-lhe o pai: Filho, tu sempre estás comigo, e tudo o que é meu é teu;
32 Ajta aꞌmújna muaꞌ júuj, aꞌyaa pu éenyeꞌej tɨꞌɨj muɨꞌchíj, jiꞌnye capu majáꞌhuaꞌtacaꞌaj, aꞌyaa puꞌij ijíij cuxáa tɨ huatájuuriacaꞌ. Aꞌɨ́ɨ pu joꞌvajcaa, ajta puꞌríj huataséjre, aꞌɨ́j pu jɨn aꞌyan tyúuxɨeꞌveꞌ tyaj huátatyamuaꞌveꞌen, tyajta tyuꞌyéꞌestej.”
32 era justo, porém, regozijarmo-nos e alegramo-nos, porque este teu irmão estava morto, e reviveu; tinha-se perdido, e foi achado.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.