Romanos 4
Nau Kôranh Brah Ngơi Nau Tâm Rnglăp Mhe (CMO) vs VC
1 Lah ndri kăl e nơh Abrahăm i che phung Israel, mơm dâng Kôranh Brah kơp păng sŏng?
1 Que vantagem diremos, pois, que conseguiu Abraão, nosso pai segundo a carne?
2 Lah Kôranh Brah kơp Abrahăm lĕ sŏng yor ma ndơ ueh păng jan, lah ndri păng geh ndơ ma rnê êng săk păng nơm ro ta năp bunuyh. Yơn ma mâu geh ôh ndơ ma rnê êng săk păng nơm ta năp măt Kôranh Brah,
2 Porque, se Abraão foi justificado em virtude de sua observância, tem que se gloriar; mas não diante de Deus.
3 yorlah ta Nau Kôranh Brah Ngơi lĕ nchih: ‘Abrahăm nsing ma Kôranh Brah, tă bơh nau nsing i nây dâng Kôranh Brah kơp păng lĕ sŏng’.
3 Ora, que diz a Escritura? Abraão creu em Deus e isso lhe foi imputado em conta de justiça {Gn 15,6}.
4 Kơt ndri đŏng bunuyh jan kar ăn bu, prăk i bu nkhôm ăn ma păng nây mâu di ôh ndơ bu ăn dơm dam, jêng tâm ban ma rnon.
4 Ora, o salário não é gratificação, mas uma dívida ao trabalhador.
5 Yơn ma Kôranh Brah kơp bunuyh sŏng mâu ôh tă bơh ndơ khân păng jan, jêng tă bơh nau nsing khân păng ma Kôranh Brah i yô̆ bunuyh tih mâu hôm kơp nau tih khân păng.
5 Mas aquele que sem obra alguma crê naquele que justifica o ímpio, a sua fé lhe é imputada em conta de justiça.
6 Ta Nau Kôranh Brah Ngơi kađăch Đavid lĕ nchih jêh nau ueh maak ma bunuyh i Kôranh Brah lĕ kơp sŏng, mâu di ôh tă bơh ndơ păng jan.
6 É assim que Davi proclama bem-aventurado o homem a quem Deus atribui justiça, independentemente das obras:
7 Păng nchih:
7 Bem-aventurados aqueles cujas iniqüidades foram perdoadas e cujos pecados foram cobertos!
8 Ueh maak ngăn ma bu moh i Kôranh Brah mâu hôm ôh kơp nau tih păng’.
8 Bem-aventurado o homem ao qual o Senhor não imputou o seu pecado {Sl 31,1s}.
9 Lah ndri nau ueh maak i nây geh ma phung Israel dơm, mâu lah geh đŏng ma phung i mâu di phung Israel? Gâp lĕ lah jêh: “Kôranh Brah kơp Abrahăm lĕ sŏng, tă bơh nau păng nsing.”
9 Essa bem-aventurança é somente para os circuncisos, ou também para os incircuncisos? Dizemos, com efeito, que a fé foi imputada a Abraão em conta de justiça.
10 Lah ndri nôk Kôranh Brah kơp Abrahăm lĕ sŏng, nôk nây păng lĕ jêh koh ntô, mâu lah nôk nây păng ê hŏ koh ntô? Jêng nôk păng ê hŏ koh ntô, mâu di ôh lĕ jêh koh ntô.
10 Quando lhe foi ela imputada? Depois ou antes de sua circuncisão? Não depois, mas antes de ser circuncidado.
11 Nau koh ntô jêng nau mbên ma Abrahăm lĕ geh nau nsing ma Kôranh Brah, nđâp ma Kôranh Brah lĕ kơp păng sŏng ê lor ma păng geh koh ntô. Ndri păng jêng tâm ban ma che ma dâng lĕ bunuyh i lĕ nsing mâu koh ntô đŏng, jêh ri Kôranh Brah kơp khân păng lĕ sŏng yor ma nau nsing khân păng.
11 Depois é que recebeu o sinal da circuncisão, como selo da justiça que tinha obtido pela fé antes de ser circuncidado. E assim se tornou o pai de todos os incircuncisos que crêem, a fim de que também a estes seja imputada a justiça.
12 Abrahăm jêng tâm ban ma che ma phung Israel i lĕ geh koh ntô, lah khân păng nsing ma Kôranh Brah tâm ban ma Abrahăm nsing đŏng ê lor ma păng koh ntô nơh.
12 Pai também dos circuncisos, que não só trazem o sinal, mas que acompanham as pegadas da fé que nosso pai Abraão possuía antes de ser circuncidado.
13 Kôranh Brah lĕ ton ma Abrahăm, ndrel ma rnoi deh păng, ăn neh ntu jêng ndơ ndrây ma păng. Kôranh Brah ton nau i nây mâu ôh yor ma nau păng jan tâm di đah nau vay Môsê, Kôranh Brah ton yor ma nau sŏng i tă bơh nau Abrahăm nsing ma Păng.
13 Com efeito, não foi em virtude da lei que a promessa de herdar o mundo foi feita a Abraão ou à sua posteridade, mas em virtude da justiça da fé.
14 Lah ndơ ndrây i nây geh yor ma jan tâng nau vay, lah ndri nau nsing ma Kôranh Brah mâu ôh geh nau khlay, jêh ri nau Kôranh Brah ton i nây mâu geh khlay đŏng,
14 Porque, se a herança é reservada aos observadores da lei, a fé já não tem razão de ser e a promessa fica sem valor.
15 yorlah tă bơh nau vay i nây Kôranh Brah ji nuih tê̆ dôih ma bân, mâu geh ôh du huê bunuyh blao jan tâng nâng neng dâng lĕ nau vay. Lah mâu geh nau vay dơm mâu geh ôh bu jan rlau nau vay.
15 Porquanto a lei produz a ira; e onde não existe lei, não há transgressão.
16 Lah ndri ndơ Kôranh Brah ton, bunuyh sŏ dơn yor ma nau păng nsing ma Kôranh Brah. Ndơ Kôranh Brah ton nây Păng ăn dơm dam. Dâng lĕ bân mra sŏ dơn ndơ ton i nây, lah bân nsing ma Kôranh Brah tâm ban ma Abrahăm, bol lah bân gŭ ta nâm nau vay Môsê, mâu lah mâu ôh gŭ ta nâm. Kơt ndri Abrahăm jêng che ma dâng lĕ bunuyh i nsing ma Kôranh Brah.
16 Logo, é pela fé que alguém se torna herdeiro. Portanto, gratuitamente; e a promessa é assegurada a toda a posteridade de Abraão, não somente aos que procedem da lei, mas também aos que possuem a fé de Abraão, que é pai de todos nós.
17 Ndri ta Nau Kôranh Brah Ngơi lĕ geh nchih Kôranh Brah mbơh ma Abrahăm kơt nđa: ‘Gâp ăn may jêng che ma ndŭl mpôl bunuyh êng êng ŏk ngăn’. Kôranh Brah ngơi kơt nây, yorlah Abrahăm nsing ma Păng i ăn bunuyh lĕ khât dâk rêh tay, nđâp ma i njêng ndơ mhe i mâu ôh geh bơh ntơm nơh.
17 Em verdade, está escrito: Eu te constituí pai de muitas nações {Gn 17,5}; {nosso pai, portanto} diante dos olhos daquele em quem acreditou, o Deus que dá vida aos mortos e chama à existência as coisas que estão no nada.
18 Bol lah Abrahăm lĕ ranh mâu hôm geh ôh nau rnơm ma geh kon, păng hôm e geh nau rnơm ma Kôranh Brah ăn păng jan che ma ndŭl mpôl bunuyh êng êng ŏk ngăn, yorlah Kôranh Brah lĕ geh mbơh ma păng: ‘Rnoi deh may tay ŏk kơt nây’.
18 Esperando, contra toda a esperança, Abraão teve fé e se tornou pai de muitas nações, segundo o que lhe fora dito: Assim será a tua descendência {Gn 15,5}.
19 Abrahăm gĭt săk păng nơm bơi ma khât, nôk nây păng bơi ma tât 100 năm, ndrel ma ur păng rnha Sara lĕ ranh đŏng, mâu ôh bă kon. Bol lah kơt nây kađôi Abrahăm hôm nsing nâp nanao đŏng.
19 Não vacilou na fé, embora reconhecendo o seu próprio corpo sem vigor - pois tinha quase cem anos - e o seio de Sara igualmente amortecido.
20 Păng mâu vĭ vĕ ôh ma nau Kôranh Brah ton, nau nsing păng mâu roh đŏng, păng lơ ma geh nau nsing ma ndơ ton i nây, nđâp ma rnê Kôranh Brah ăn Kôranh Brah nau chrêk lơp,
20 Ante a promessa de Deus, não vacilou, não desconfiou, mas conservou-se forte na fé e deu glória a Deus.
21 yorlah ta nuih n'hâm ri lĕ iăt dŭt hô ngăn Kôranh Brah dơi ăn geh ngăn ro, moh ndơ Kôranh Brah ton.
21 Estava plenamente convencido de que Deus era poderoso para cumprir o que prometera.
22 Kơt ndri dâng Kôranh Brah kơp Abrahăm lĕ sŏng yor ma nau păng nsing.
22 Eis por que sua fé lhe foi contada como justiça.
23 Ta Nau Kôranh Brah Ngơi lĕ nchih: ‘Kôranh Brah kơp Abrahăm lĕ sŏng’, i nây mâu di ôh lah ma du huê păng dơm,
23 Ora, não é só para ele que está escrito que a fé lhe foi imputada em conta de justiça.
24 lah nđâp ma bân aƀaơ dja đŏng, ăn bân gĭt Kôranh Brah mra kơp bân lĕ sŏng đŏng, lah bân nsing ma Păng i lĕ ăn Brah Yêsu i Kôranh bân dâk rêh jêh.
24 É também para nós, pois a nossa fé deve ser-nos imputada igualmente, porque cremos naquele que dos mortos ressuscitou Jesus, nosso Senhor,
25 Brah Yêsu i nây lĕ Kôranh Brah ăn bu de nkhât lơi, gay ma n'groh lơi nau tih bân, jêh ri Păng jan ăn Brah Yêsu nây dâk rêh, gay ma kơp bân lĕ sŏng.
25 o qual foi entregue por nossos pecados e ressuscitado para a nossa justificação.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Romanos 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.