Gênesis 42
Nau Kôranh Brah Ngơi Nau Tâm Rnglăp Mhe (CMO) vs NVI
1 Tât ma Yakôp lĕ gĭt ta bri Êsip ri geh ba, jêh ri păng lah ma oh kon păng: “Mơm gŭ khân may rŏng gŏng nây?”
1 Quando Jacó soube que no Egito havia trigo, disse a seus filhos: "Por que estão aí olhando uns para os outros? "
2 Păng lah tay ma khân păng: “Gâp tăng ta bri Êsip ri geh ba tăch. Lah ndri khân may hăn ta bri nây dô, rvăt ba gay ma bân rêh, lơi ăn khât ji ngot sa”.
2 Disse ainda: "Ouvi dizer que há trigo no Egito. Desçam até lá e comprem trigo para nós, para que possamos continuar vivos e não morramos de fome".
3 Jêh ri jât nuyh i nô nô Yôsep hăn rvăt ba ta bri Êsip ri.
3 Assim dez dos irmãos de José desceram ao Egito para comprar trigo.
4 Yơn ma Yakôp mâu ôh ăn Ƀenjamin i oh Yôsep hăn ndrel nô nô păng, yorlah klach geh nau tât jêr ma păng.
4 Jacó não deixou que Benjamim, irmão de José, fosse com eles, temendo que algum mal lhe acontecesse.
5 Jêh ri i kon kon Yakôp i bu kuăl Israel đŏng, hăn rvăt ba ndrel bu aƀă êng đŏng, yorlah ta bri Kanan i nây geh nau ji ngot kuŏng đŏng.
5 Os filhos de Israel estavam entre outros que também foram comprar trigo, por causa da fome na terra de Canaã.
6 Dôl nây Yôsep jan kôranh kuŏng mât uănh ta bri Êsip, păng i nây đŏng tơm tăch ba ăn dâng lĕ phung ƀon lan lam bri. I nô nô păng hăn tât ta ri păn mbah păng.
6 José era o governador do Egito e era ele que vendia trigo a todo o povo da terra. Por isso, quando os irmãos de José chegaram, curvaram-se diante dele, rosto em terra.
7 Yôsep năl i nô nô păng ro, yơn ma mâu ôh ăn i nô nô năl păng. Păng ngơi janh ma khân păng: “Bơh tă khân may?” Khân păng ơh: “Ơ kôranh, hên dja tă bơh bri Kanan, hăn joi rvăt ndơ sông sa”.
7 José reconheceu os seus irmãos logo que os viu, mas agiu como se não os conhecesse, e lhes falou asperamente: "De onde vocês vêm? " Responderam eles: "Da terra de Canaã, para comprar comida".
8 Yôsep năl khân păng, yơn ma khân păng mâu ôh gĭt năl Yôsep.
8 José reconheceu os seus irmãos, mas eles não o reconheceram.
9 Dôl nây Yôsep kah gĭt nau mbơi ma i nô nô păng păn mbah ma păng. Păng lah ma i nô nô păng: “Khân may jêng bunuyh hăn mêt uănh ta bri dja dơm, gay ma uănh ntŭk mâu geh tahen ŏk”.
9 Lembrou-se então dos sonhos que tivera a respeito deles e lhes disse: "Vocês são espiões! Vieram para ver onde a nossa terra está desprotegida".
10 Khân păng ơh: “Mâu ôh kôranh, hên dja i bunuyh sơm jan kar ma may, hăn rvăt ndơ sông sa ngăn.
10 Eles responderam: "Não, meu senhor. Teus servos vieram comprar comida.
11 Dâng lĕ hên dja du bơ̆ bă dơm, hên jêng bunuyh sŏng ngăn, mâu geh ôh bunuyh hăn mêt uănh ntŭk ”.
11 Todos nós somos filhos do mesmo pai. Teus servos são homens honestos, e não espiões".
12 Păng ơh: “Khân may mƀrôh! Khân may hăn ta dja gay ma mêt uănh ntŭk mâu geh tahen ŏk dơm”.
12 Mas José insistiu: "Não! Vocês vieram ver onde a nossa terra está desprotegida".
13 Khân păng ơh: “Ơ kôranh, dâng lĕ oh nô hên geh 12 nuyh, jêng du bơ̆ bă dơm, hên gŭ ta bri Kanan. Aƀaơ dja oh dŭt hên hôm gŭ ndrel bơ̆ hên, jêh ri oh hên du huê ri lĕ khât”.
13 E eles disseram: "Teus servos eram doze irmãos, todos filhos do mesmo pai, na terra de Canaã. O caçula está agora em casa com o pai, e o outro já morreu".
14 Yơn ma Yôsep lah ma khân păng: “Di kơt nau gâp lah ngăn, khân may dja jêng bunuyh hăn mêt uănh ntŭk!
14 José tornou a afirmar: "É como lhes falei: Vocês são espiões!
15 Gâp ŭch rlong ma khân may: Gâp ton ma khân may ta kađăch Pharaon, lah oh khân may mâu tât ta dja, khân may mâu dơi ôh lôh bơh ntŭk dja.
15 Vocês serão postos à prova: Juro pela vida do faraó que vocês não sairão daqui, enquanto o seu irmão caçula não vier para cá.
16 Khân may ăn du huê hăn sŏ oh dŭt khân may bơh ri, khân may aƀă nây krŭng ta dja ƀŏt, yorlah gâp ŭch gĭt khân may ngơi ngăn lah mâu. Lah mâu ngăn, gâp ton ta kađăch Pharaon, khân may jêng bunuyh hăn mêt uănh ntŭk ngăn ro”.
16 Mandem algum de vocês buscar o seu irmão enquanto os demais aguardam presos. Assim ficará provado se as suas palavras são verdadeiras ou não. Se não forem, juro pela vida do faraó que ficará confirmado que vocês são espiões! "
17 Jêh ri Yôsep đă bu krŭng i nô nô păng ri pe nar.
17 E os deixou presos três dias.
18 Tât pe nar, Yôsep ngơi ma khân păng: “Lah khân may ŭch rêh, khân may jan kơt nđa dô, yorlah gâp jêng bunuyh klach yơk Kôranh Brah:
18 No terceiro dia, José lhes disse: "Eu tenho temor de Deus. Se querem salvar suas vidas, façam o seguinte:
19 Lah khân may jêng bunuyh sŏng ngăn, khân may ăn du huê ta mpôl khân may nây krŭng ta dja, jêh ri khân may aƀă nây hăn sât ta bri khân may nơm, ndrel ma ndjôt leo piăng ba ma geh ndơ sông sa ta rnăk vâl ma bah ji ngot.
19 Se vocês são homens honestos, deixem um dos seus irmãos aqui na prisão, enquanto os demais voltam, levando trigo para matar a fome das suas famílias.
20 Jêh ri leo oh dŭt khân may hăn ta dja, gay ma gĭt nau khân may ngơi nây jêng ngơi ngăn. Ndri khân may mâu khât ôh”. Khân păng jan kơt nây,
20 Tragam-me, porém, o seu irmão caçula, para que se comprovem as suas palavras e vocês não tenham que morrer".
21 jêh ri khân păng tâm lah ndrăng khân păng nơm: “Say ƀah, bân tih yor ma bân jan djơh ma oh bân nơh ro, yorlah bân say păng dŭt rngot ngăn dăn bân kơl păng, tih ma bân mâu ôh iăt păng. Kơt ndri dâng nau jêr dja geh ta mpôl bân đŏng”.
21 Eles se prontificaram a fazer isso e disseram uns aos outros: "Certamente estamos sendo punidos pelo que fizemos a nosso irmão. Vimos como ele estava angustiado, quando nos implorava por sua vida, mas não lhe demos ouvidos; por isso nos sobreveio esta angústia".
22 Rupên lah ma khân păng: “Lĕ gâp lah ma khân may nơh, lơi nkhât păng, khân may mâu iăt nau gâp. Aƀaơ dja dâng bân geh nau jêr, yor ma bân lĕ nchai mham oh bân nơh”.
22 Rúben respondeu: "Eu não lhes disse que não maltratassem o menino? Mas vocês não quiseram me ouvir! Agora teremos que prestar contas do seu sangue".
23 Khân păng mâu gĭt ôh lah Yôsep iăt nau khân păng ngơi nây gĭt dadê, yorlah nôk păng ngơi ma khân păng geh bunuyh sơm rblang ăn.
23 Eles, porém, não sabiam que José podia compreendê-los, pois ele lhes falava por meio de um intérprete.
24 Yôsep du bơh ntŭk khân păng nây nhŭm êng, jêh ri păng plơ̆ ngơi tay đah khân păng. Păng sŏ Simôn kât ta năp măt oh nô păng ri.
24 Nisso José retirou-se e começou a chorar, mas logo depois voltou e conversou de novo com eles. Então escolheu Simeão e mandou acorrentá-lo diante deles.
25 Yôsep đă bu tŏl mbêng ba ăn ma nô nô păng, nđâp ma mplơ̆ prăk tê̆ ta dŭng prăk ta trôm ƀao khân păng nơm đŏng, ndrel ma ăn ndơ khân pre ma sông sa rŏ trong jât. Bu jan ma khân păng kơt nây ngăn ro.
25 Em seguida, José deu ordem para que enchessem de trigo suas bagagens, devolvessem a prata de cada um deles, colocando-a nas bagagens, e lhes dessem mantimentos para a viagem. E assim foi feito.
26 Khân păng dăp ba ta kalơ seh lia khân păng nơm ri, jêh ri hăn sât.
26 Eles puseram a carga de trigo sobre os seus jumentos e partiram.
27 Tât ta ntŭk rlu rŏ trong ri, geh du huê ta mpôl khân păng ri drih ƀao, sŏ mpa gay ma ăn seh lia sa, păng say dŭng prăk ta bŏr ƀao păng nơm.
27 No lugar onde pararam para pernoitar, um deles abriu a bagagem para pegar forragem para o seu jumento e viu a prata na boca da bagagem.
28 Păng mbơh ma oh nô păng: “Uănh djă, prăk gâp lĕ bu mplơ̆, bu ăn ta trôm ƀao dja”. Dôl nây dâng lĕ khân păng ndrŏt dadê, khân păng klach nsŏr ngăn, jêh ri tâm lah ndrăng khân păng nơm: “Mơm Kôranh Brah jan ma bân!”
28 E disse a seus irmãos: "Devolveram a minha prata. Está aqui em minha bagagem". Seus corações se encheram de pavor e, tremendo, disseram uns aos outros: "Que é isto que Deus fez conosco? "
29 Jêh ri khân păng sât tât ta bri Kanan ta bơ̆ khân păng nơm ri, khân păng mbơh nkoch ăn ma bơ̆ khân păng nơm, moh nau geh ta khân păng nơh.
29 Ao chegarem à casa de seu pai Jacó, na terra de Canaã, relataram-lhe tudo o que lhes acontecera, dizendo:
30 Khân păng lah: “Kôranh mât uănh ta bri Êsip nây ngơi dŭt janh ngăn ma hên, ndrel ma ntôn hên jêng bunuyh hăn mêt uănh ntŭk đŏng.
30 "O homem que governa aquele país falou asperamente conosco e nos tratou como espiões da terra.
31 Yơn ma hên ơh ma păng: «Hên dja jêng bunuyh sŏng, mâu ôh di bunuyh hăn mêt uănh ntŭk.
31 Mas nós lhe asseguramos que somos homens honestos e não espiões.
32 Hên geh 12 nuyh oh nô, hên du bơ̆ bă dơm, oh hên du huê lĕ khât, hôm oh dŭt gŭ ndrel bơ̆ hên ta bri Kanan ri».
32 Dissemos também que éramos doze irmãos, filhos do mesmo pai, e que um já havia morrido e que o caçula estava com o nosso pai, em Canaã.
33 Kôranh mât uănh ta bri Êsip nây lah ma hên kơt nđa: «Aƀaơ dja nđa dô, gay ma gĭt nau khân may ngơi nây ngơi ngăn lah mâu: Khân may ăn du huê bunuyh ta mpôl khân may nây gŭ ta dja, khân may aƀă nây hăn sât ta bri khân may nơm ri, ndrel ma ndjôt leo piăng ba ăn ma rnăk vâl khân may nơm a ri ma bah ji ngot dô.
33 "Então o homem que governa aquele país nos disse: ‘Vejamos se vocês são honestos: um dos seus irmãos ficará aqui comigo, e os outros poderão voltar e levar mantimentos para matar a fome das suas famílias.
34 Jêh ri leo oh dŭt khân may bơh ri hăn tâm mâp ndrel gâp. Kơt ndri dâng gâp gĭt lah khân may jêng bunuyh sŏng, mâu ôh di bunuyh hăn mêt uănh ntŭk. Tay dâng gâp ƀơk bunuyh dja, jêh ri khân may hăn rsong rvăt ndơ ta bri dja mâu chrao ôh»”.
34 Tragam-me, porém, o seu irmão caçula, para que eu comprove que vocês não são espiões, mas sim, homens honestos. Então lhes devolverei o irmão e os autorizarei a fazer negócios nesta terra’ ".
35 Tât ma khân păng nkhŭt ƀao ba, ăp nơm khân păng, khân păng say dŭng prăk ta trôm ƀao ba khân păng nơm ri dadê. Tât ma say dŭng prăk i nây, khân păng, ndrel ma bơ̆ khân păng klach hô ngăn.
35 Ao esvaziarem as bagagens, dentro da bagagem de cada um estava a sua bolsa cheia de prata. Quando eles e seu pai viram as bolsas cheias de prata, ficaram com medo.
36 Yakôp i bơ̆ ri lah ma khân păng: “Khân may jan ăn gâp roh lĕ kon, Yôsep roh, Simôn roh, aƀaơ dja khân may ŭch sŏ Ƀenjamin hăn jât, jan ăn gâp ôh nuih ôh n'hâm ngăn”.
36 E disse-lhes seu pai Jacó: "Vocês estão tirando meus filhos de mim! Já fiquei sem José, agora sem Simeão e ainda querem levar Benjamim. Tudo está contra mim! "
37 Rupên lah ma bơ̆ păng: “Ơ bơ̆, lah gâp mâu ôh leo Ƀenjamin plơ̆ nsât ăn may, may nkhât lơi dô kon bu klô gâp bar hê nây! May ăn păng hăn ndrel gâp, bơ̆, tay gâp leo păng plơ̆ sât ma may ngăn ro”.
37 Então Rúben disse ao pai: "Podes matar meus dois filhos se eu não o trouxer de volta. Deixa-o aos meus cuidados, e eu o trarei".
38 Yơn ma Yakôp lah: “Gâp mâu ôh ăn kon n'glĕ dŭt gâp hăn ndrel khân may, yorlah nô păng lĕ khât đŏng, hôm e du huê păng dơm. Lah moh geh nau moh rman rŏ trong dôl păng hăn ndrel khân may nây, lah ndri jan ăn gâp lĕ ranh ngăn dja khât, yor ma klŏng rngot hô ir nây đŏng”.
38 Mas o pai respondeu: "Meu filho não descerá com vocês; seu irmão está morto, e ele é o único que resta. Se qualquer mal lhe acontecer na viagem que estão por fazer, vocês farão estes meus cabelos brancos descerem à sepultura com tristeza".
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 42, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.