Gênesis 42
Nau Kôranh Brah Ngơi Nau Tâm Rnglăp Mhe (CMO) vs BKJ
1 Tât ma Yakôp lĕ gĭt ta bri Êsip ri geh ba, jêh ri păng lah ma oh kon păng: “Mơm gŭ khân may rŏng gŏng nây?”
1 Ora, quando Jacó viu que havia trigo no Egito, Jacó disse a seus filhos: Por que ficais olhando uns para os outros?
2 Păng lah tay ma khân păng: “Gâp tăng ta bri Êsip ri geh ba tăch. Lah ndri khân may hăn ta bri nây dô, rvăt ba gay ma bân rêh, lơi ăn khât ji ngot sa”.
2 E ele disse: Eis que eu ouvi que há trigo no Egito; descei para lá e comprai para nós dali, para que vivamos, e não morramos.
3 Jêh ri jât nuyh i nô nô Yôsep hăn rvăt ba ta bri Êsip ri.
3 E os dez irmãos de José desceram para comprar trigo no Egito.
4 Yơn ma Yakôp mâu ôh ăn Ƀenjamin i oh Yôsep hăn ndrel nô nô păng, yorlah klach geh nau tât jêr ma păng.
4 Mas a Benjamim, irmão de José, Jacó não enviou com seus irmãos, pois ele disse: Para que porventura não lhe aconteça alguma desgraça.
5 Jêh ri i kon kon Yakôp i bu kuăl Israel đŏng, hăn rvăt ba ndrel bu aƀă êng đŏng, yorlah ta bri Kanan i nây geh nau ji ngot kuŏng đŏng.
5 E os filhos de Israel vieram comprar trigo entre os que vieram, porque a fome estava na terra de Canaã.
6 Dôl nây Yôsep jan kôranh kuŏng mât uănh ta bri Êsip, păng i nây đŏng tơm tăch ba ăn dâng lĕ phung ƀon lan lam bri. I nô nô păng hăn tât ta ri păn mbah păng.
6 E José era o governador da terra, e era ele que vendia a todas as pessoas da terra; e os irmãos de José vieram, e se curvaram diante dele com sua face em terra.
7 Yôsep năl i nô nô păng ro, yơn ma mâu ôh ăn i nô nô năl păng. Păng ngơi janh ma khân păng: “Bơh tă khân may?” Khân păng ơh: “Ơ kôranh, hên dja tă bơh bri Kanan, hăn joi rvăt ndơ sông sa”.
7 E José viu seus irmãos, e ele os reconheceu, mas se fez de estranho para eles, e falou asperamente com eles. E ele lhes disse: De onde vindes? E eles disseram: Da terra de Canaã para comprar alimento.
8 Yôsep năl khân păng, yơn ma khân păng mâu ôh gĭt năl Yôsep.
8 E José reconheceu seus irmãos, mas eles não o reconheceram.
9 Dôl nây Yôsep kah gĭt nau mbơi ma i nô nô păng păn mbah ma păng. Păng lah ma i nô nô păng: “Khân may jêng bunuyh hăn mêt uănh ta bri dja dơm, gay ma uănh ntŭk mâu geh tahen ŏk”.
9 E José lembrou-se dos sonhos que havia sonhado sobre eles, e lhes disse: Sois espiões. Viestes para ver a nudez da terra.
10 Khân păng ơh: “Mâu ôh kôranh, hên dja i bunuyh sơm jan kar ma may, hăn rvăt ndơ sông sa ngăn.
10 E eles lhe disseram: Não, meu senhor, mas para comprar alimento vieram teus servos.
11 Dâng lĕ hên dja du bơ̆ bă dơm, hên jêng bunuyh sŏng ngăn, mâu geh ôh bunuyh hăn mêt uănh ntŭk ”.
11 Somos todos filhos de um homem; somos homens verdadeiros; teus servos não são espiões.
12 Păng ơh: “Khân may mƀrôh! Khân may hăn ta dja gay ma mêt uănh ntŭk mâu geh tahen ŏk dơm”.
12 E ele lhes disse: Não, mas para ver a nudez da terra é que viestes.
13 Khân păng ơh: “Ơ kôranh, dâng lĕ oh nô hên geh 12 nuyh, jêng du bơ̆ bă dơm, hên gŭ ta bri Kanan. Aƀaơ dja oh dŭt hên hôm gŭ ndrel bơ̆ hên, jêh ri oh hên du huê ri lĕ khât”.
13 E eles disseram: Teus servos são doze irmãos, os filhos de um homem na terra de Canaã. E eis que o mais jovem está hoje com nosso pai, e um não está.
14 Yơn ma Yôsep lah ma khân păng: “Di kơt nau gâp lah ngăn, khân may dja jêng bunuyh hăn mêt uănh ntŭk!
14 E José lhes disse: Foi isso que eu vos falei, dizendo: Sois espiões.
15 Gâp ŭch rlong ma khân may: Gâp ton ma khân may ta kađăch Pharaon, lah oh khân may mâu tât ta dja, khân may mâu dơi ôh lôh bơh ntŭk dja.
15 Por isto sereis provados: Pela vida de Faraó não saireis daqui, a não ser que vosso irmão mais jovem venha para cá.
16 Khân may ăn du huê hăn sŏ oh dŭt khân may bơh ri, khân may aƀă nây krŭng ta dja ƀŏt, yorlah gâp ŭch gĭt khân may ngơi ngăn lah mâu. Lah mâu ngăn, gâp ton ta kađăch Pharaon, khân may jêng bunuyh hăn mêt uănh ntŭk ngăn ro”.
16 Enviai um de vós, e que ele traga vosso irmão, e vós sereis mantidos na prisão, para que vossas palavras sejam provadas, se há alguma verdade em vós. Ou senão pela vida de Faraó, verdadeiramente sois espiões.
17 Jêh ri Yôsep đă bu krŭng i nô nô păng ri pe nar.
17 E ele os colocou todos juntos na prisão por três dias.
18 Tât pe nar, Yôsep ngơi ma khân păng: “Lah khân may ŭch rêh, khân may jan kơt nđa dô, yorlah gâp jêng bunuyh klach yơk Kôranh Brah:
18 E José lhes disse no terceiro dia: Fazei isto, e vivei, pois eu temo a Deus:
19 Lah khân may jêng bunuyh sŏng ngăn, khân may ăn du huê ta mpôl khân may nây krŭng ta dja, jêh ri khân may aƀă nây hăn sât ta bri khân may nơm, ndrel ma ndjôt leo piăng ba ma geh ndơ sông sa ta rnăk vâl ma bah ji ngot.
19 Se sois homens verdadeiros, deixai que um de vossos irmãos fique preso na casa de vossa prisão. Ide vós, levai trigo para a fome de suas casas,
20 Jêh ri leo oh dŭt khân may hăn ta dja, gay ma gĭt nau khân may ngơi nây jêng ngơi ngăn. Ndri khân may mâu khât ôh”. Khân păng jan kơt nây,
20 mas trazei-me vosso irmão mais jovem. Assim, vossas palavras serão verificadas, e vós não morrereis. E assim eles fizeram.
21 jêh ri khân păng tâm lah ndrăng khân păng nơm: “Say ƀah, bân tih yor ma bân jan djơh ma oh bân nơh ro, yorlah bân say păng dŭt rngot ngăn dăn bân kơl păng, tih ma bân mâu ôh iăt păng. Kơt ndri dâng nau jêr dja geh ta mpôl bân đŏng”.
21 E eles disseram uns aos outros: Somos realmente culpados a respeito do nosso irmão, quando vimos a angústia da sua alma, quando nos implorou, e não o escutamos; por isso veio essa desgraça sobre nós.
22 Rupên lah ma khân păng: “Lĕ gâp lah ma khân may nơh, lơi nkhât păng, khân may mâu iăt nau gâp. Aƀaơ dja dâng bân geh nau jêr, yor ma bân lĕ nchai mham oh bân nơh”.
22 E Rúben lhes respondeu, dizendo: Não vos falei, dizendo: Não pequeis contra o menino, e vós não ouvistes? Por isso, eis que o seu sangue também é requerido.
23 Khân păng mâu gĭt ôh lah Yôsep iăt nau khân păng ngơi nây gĭt dadê, yorlah nôk păng ngơi ma khân păng geh bunuyh sơm rblang ăn.
23 E eles não sabiam que José os entendia, pois ele falava com eles por meio de um intérprete.
24 Yôsep du bơh ntŭk khân păng nây nhŭm êng, jêh ri păng plơ̆ ngơi tay đah khân păng. Păng sŏ Simôn kât ta năp măt oh nô păng ri.
24 E ele se afastou deles, e chorou, e voltou a eles novamente, e falou com eles, e tomou deles Simeão, e o amarrou diante dos seus olhos.
25 Yôsep đă bu tŏl mbêng ba ăn ma nô nô păng, nđâp ma mplơ̆ prăk tê̆ ta dŭng prăk ta trôm ƀao khân păng nơm đŏng, ndrel ma ăn ndơ khân pre ma sông sa rŏ trong jât. Bu jan ma khân păng kơt nây ngăn ro.
25 Então José ordenou que enchessem de trigo seus sacos, e que devolvessem a cada homem seu dinheiro, a cada um em seu saco, e que lhes dessem provisão para o caminho. E assim lhes fizeram.
26 Khân păng dăp ba ta kalơ seh lia khân păng nơm ri, jêh ri hăn sât.
26 E eles carregaram os seus jumentos com trigo, e partiram dali.
27 Tât ta ntŭk rlu rŏ trong ri, geh du huê ta mpôl khân păng ri drih ƀao, sŏ mpa gay ma ăn seh lia sa, păng say dŭng prăk ta bŏr ƀao păng nơm.
27 E quando um deles abriu o seu saco para dar forragem ao seu jumento na hospedaria, ele viu o seu dinheiro, pois eis que estava na boca do seu saco.
28 Păng mbơh ma oh nô păng: “Uănh djă, prăk gâp lĕ bu mplơ̆, bu ăn ta trôm ƀao dja”. Dôl nây dâng lĕ khân păng ndrŏt dadê, khân păng klach nsŏr ngăn, jêh ri tâm lah ndrăng khân păng nơm: “Mơm Kôranh Brah jan ma bân!”
28 E ele disse a seus irmãos: Meu dinheiro foi devolvido, e eis que está no meu saco. E o coração deles desfaleceu, e eles ficaram temerosos, dizendo uns aos outros: O que é isto que Deus nos fez?
29 Jêh ri khân păng sât tât ta bri Kanan ta bơ̆ khân păng nơm ri, khân păng mbơh nkoch ăn ma bơ̆ khân păng nơm, moh nau geh ta khân păng nơh.
29 E eles vieram a Jacó, seu pai, à terra de Canaã, e lhe contaram tudo que lhes acontecera, dizendo:
30 Khân păng lah: “Kôranh mât uănh ta bri Êsip nây ngơi dŭt janh ngăn ma hên, ndrel ma ntôn hên jêng bunuyh hăn mêt uănh ntŭk đŏng.
30 O homem, que é o senhor da terra, falou asperamente conosco, e nos tomou por espiões da terra.
31 Yơn ma hên ơh ma păng: «Hên dja jêng bunuyh sŏng, mâu ôh di bunuyh hăn mêt uănh ntŭk.
31 E lhe dissemos: Somos homens verdadeiros, não somos espiões;
32 Hên geh 12 nuyh oh nô, hên du bơ̆ bă dơm, oh hên du huê lĕ khât, hôm oh dŭt gŭ ndrel bơ̆ hên ta bri Kanan ri».
32 somos doze irmãos, filhos de nosso pai; um não está, e o mais jovem está hoje com nosso pai na terra de Canaã.
33 Kôranh mât uănh ta bri Êsip nây lah ma hên kơt nđa: «Aƀaơ dja nđa dô, gay ma gĭt nau khân may ngơi nây ngơi ngăn lah mâu: Khân may ăn du huê bunuyh ta mpôl khân may nây gŭ ta dja, khân may aƀă nây hăn sât ta bri khân may nơm ri, ndrel ma ndjôt leo piăng ba ăn ma rnăk vâl khân may nơm a ri ma bah ji ngot dô.
33 E o homem, senhor da terra, nos disse: Por isto eu saberei que sois homens verdadeiros: Deixai um de vossos irmãos aqui comigo, e levai alimento para a fome de vossas famílias, e parti.
34 Jêh ri leo oh dŭt khân may bơh ri hăn tâm mâp ndrel gâp. Kơt ndri dâng gâp gĭt lah khân may jêng bunuyh sŏng, mâu ôh di bunuyh hăn mêt uănh ntŭk. Tay dâng gâp ƀơk bunuyh dja, jêh ri khân may hăn rsong rvăt ndơ ta bri dja mâu chrao ôh»”.
34 Trazei-me vosso irmão mais jovem. Então eu saberei que não sois espiões, mas que sois homens verdadeiros. Assim eu vos entregarei vosso irmão, e negociareis na terra.
35 Tât ma khân păng nkhŭt ƀao ba, ăp nơm khân păng, khân păng say dŭng prăk ta trôm ƀao ba khân păng nơm ri dadê. Tât ma say dŭng prăk i nây, khân păng, ndrel ma bơ̆ khân păng klach hô ngăn.
35 E aconteceu que, quando eles esvaziaram seus sacos, eis que cada homem tinha o seu pacote de dinheiro no seu saco; e quando eles e seu pai viram os seus pacotes de dinheiro, ficaram temerosos.
36 Yakôp i bơ̆ ri lah ma khân păng: “Khân may jan ăn gâp roh lĕ kon, Yôsep roh, Simôn roh, aƀaơ dja khân may ŭch sŏ Ƀenjamin hăn jât, jan ăn gâp ôh nuih ôh n'hâm ngăn”.
36 E Jacó, seu pai, disse-lhes: Vós me privastes de meus filhos: José não está, e Simeão não está, e ainda quereis tomar Benjamim. Todas estas coisas estão contra mim.
37 Rupên lah ma bơ̆ păng: “Ơ bơ̆, lah gâp mâu ôh leo Ƀenjamin plơ̆ nsât ăn may, may nkhât lơi dô kon bu klô gâp bar hê nây! May ăn păng hăn ndrel gâp, bơ̆, tay gâp leo păng plơ̆ sât ma may ngăn ro”.
37 E Rúben falou com seu pai, dizendo: Mata meus dois filhos, se eu não o trouxer a ti. Entrega-o em minha mão, e eu o trarei para ti novamente.
38 Yơn ma Yakôp lah: “Gâp mâu ôh ăn kon n'glĕ dŭt gâp hăn ndrel khân may, yorlah nô păng lĕ khât đŏng, hôm e du huê păng dơm. Lah moh geh nau moh rman rŏ trong dôl păng hăn ndrel khân may nây, lah ndri jan ăn gâp lĕ ranh ngăn dja khât, yor ma klŏng rngot hô ir nây đŏng”.
38 E ele disse: Meu filho não descerá convosco, pois seu irmão está morto, e ele foi deixado só. Se alguma desgraça cair sobre ele no caminho em que fordes, então, com tristeza, levareis meus cabelos grisalhos à sepultura.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 42, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.