Gênesis 42
Nau Kôranh Brah Ngơi Nau Tâm Rnglăp Mhe (CMO) vs NTLH
1 Tât ma Yakôp lĕ gĭt ta bri Êsip ri geh ba, jêh ri păng lah ma oh kon păng: “Mơm gŭ khân may rŏng gŏng nây?”
1 Quando Jacó soube que havia mantimentos no Egito, disse aos filhos: — Por que vocês estão aí de braços cruzados?
2 Păng lah tay ma khân păng: “Gâp tăng ta bri Êsip ri geh ba tăch. Lah ndri khân may hăn ta bri nây dô, rvăt ba gay ma bân rêh, lơi ăn khât ji ngot sa”.
2 Ouvi dizer que no Egito há mantimentos. Vão até lá e comprem cereais para não morrermos de fome.
3 Jêh ri jât nuyh i nô nô Yôsep hăn rvăt ba ta bri Êsip ri.
3 Então os dez irmãos de José por parte de pai foram até o Egito para comprar mantimentos.
4 Yơn ma Yakôp mâu ôh ăn Ƀenjamin i oh Yôsep hăn ndrel nô nô păng, yorlah klach geh nau tât jêr ma păng.
4 Mas Jacó não deixou que Benjamim, o irmão de José por parte de pai e de mãe, fosse com eles; ele tinha medo de que lhe acontecesse alguma desgraça.
5 Jêh ri i kon kon Yakôp i bu kuăl Israel đŏng, hăn rvăt ba ndrel bu aƀă êng đŏng, yorlah ta bri Kanan i nây geh nau ji ngot kuŏng đŏng.
5 Os filhos de Jacó foram comprar mantimentos junto com outras pessoas, pois em todo o país de Canaã havia fome.
6 Dôl nây Yôsep jan kôranh kuŏng mât uănh ta bri Êsip, păng i nây đŏng tơm tăch ba ăn dâng lĕ phung ƀon lan lam bri. I nô nô păng hăn tât ta ri păn mbah păng.
6 Como governador do Egito, era José quem vendia cereais às pessoas que vinham de outras terras. Quando os irmãos de José chegaram, eles se ajoelharam na frente dele e encostaram o rosto no chão.
7 Yôsep năl i nô nô păng ro, yơn ma mâu ôh ăn i nô nô năl păng. Păng ngơi janh ma khân păng: “Bơh tă khân may?” Khân păng ơh: “Ơ kôranh, hên dja tă bơh bri Kanan, hăn joi rvăt ndơ sông sa”.
7 Logo que José viu os seus irmãos, ele os reconheceu, mas fez de conta que não os conhecia. E lhes perguntou com voz dura: — Vocês, de onde vêm? — Da terra de Canaã — responderam. — Queremos comprar mantimentos.
8 Yôsep năl khân păng, yơn ma khân păng mâu ôh gĭt năl Yôsep.
8 José reconheceu os seus irmãos, mas eles não o reconheceram.
9 Dôl nây Yôsep kah gĭt nau mbơi ma i nô nô păng păn mbah ma păng. Păng lah ma i nô nô păng: “Khân may jêng bunuyh hăn mêt uănh ta bri dja dơm, gay ma uănh ntŭk mâu geh tahen ŏk”.
9 Então José lembrou dos sonhos que tinha tido a respeito deles e disse: — Vocês são espiões que vieram para ver os pontos fracos do nosso país.
10 Khân păng ơh: “Mâu ôh kôranh, hên dja i bunuyh sơm jan kar ma may, hăn rvăt ndơ sông sa ngăn.
10 Eles responderam: — De modo nenhum, senhor. Nós, os seus criados, viemos para comprar mantimentos.
11 Dâng lĕ hên dja du bơ̆ bă dơm, hên jêng bunuyh sŏng ngăn, mâu geh ôh bunuyh hăn mêt uănh ntŭk ”.
11 Somos filhos de um mesmo pai. Nós não somos espiões, senhor! Somos gente honesta.
12 Păng ơh: “Khân may mƀrôh! Khân may hăn ta dja gay ma mêt uănh ntŭk mâu geh tahen ŏk dơm”.
12 — Não acredito — disse José. — Vocês vieram para ver os pontos fracos do nosso país.
13 Khân păng ơh: “Ơ kôranh, dâng lĕ oh nô hên geh 12 nuyh, jêng du bơ̆ bă dơm, hên gŭ ta bri Kanan. Aƀaơ dja oh dŭt hên hôm gŭ ndrel bơ̆ hên, jêh ri oh hên du huê ri lĕ khât”.
13 Eles disseram: — Nós moramos em Canaã. Somos ao todo doze irmãos, filhos do mesmo pai. Mas um irmão desapareceu, e o mais novo está neste momento com o nosso pai.
14 Yơn ma Yôsep lah ma khân păng: “Di kơt nau gâp lah ngăn, khân may dja jêng bunuyh hăn mêt uănh ntŭk!
14 José respondeu: — É como eu disse: vocês são espiões.
15 Gâp ŭch rlong ma khân may: Gâp ton ma khân may ta kađăch Pharaon, lah oh khân may mâu tât ta dja, khân may mâu dơi ôh lôh bơh ntŭk dja.
15 E o jeito de provar que vocês estão dizendo a verdade é este: enquanto o irmão mais moço de vocês não vier para cá, vocês não sairão daqui. Isso eu juro pela vida do rei!
16 Khân may ăn du huê hăn sŏ oh dŭt khân may bơh ri, khân may aƀă nây krŭng ta dja ƀŏt, yorlah gâp ŭch gĭt khân may ngơi ngăn lah mâu. Lah mâu ngăn, gâp ton ta kađăch Pharaon, khân may jêng bunuyh hăn mêt uănh ntŭk ngăn ro”.
16 Um de vocês irá buscá-lo, mas os outros ficarão presos até que fique provado se estão ou não dizendo a verdade. Se não estão, é que vocês são espiões. Juro pela vida do rei!
17 Jêh ri Yôsep đă bu krŭng i nô nô păng ri pe nar.
17 E os pôs na cadeia por três dias.
18 Tât pe nar, Yôsep ngơi ma khân păng: “Lah khân may ŭch rêh, khân may jan kơt nđa dô, yorlah gâp jêng bunuyh klach yơk Kôranh Brah:
18 No terceiro dia José disse a eles: — Eu sou uma pessoa que
19 Lah khân may jêng bunuyh sŏng ngăn, khân may ăn du huê ta mpôl khân may nây krŭng ta dja, jêh ri khân may aƀă nây hăn sât ta bri khân may nơm, ndrel ma ndjôt leo piăng ba ma geh ndơ sông sa ta rnăk vâl ma bah ji ngot.
19 Se, de fato, são pessoas honestas, que um de vocês fique aqui na cadeia, e que os outros voltem para casa, levando mantimentos para matar a fome das suas famílias.
20 Jêh ri leo oh dŭt khân may hăn ta dja, gay ma gĭt nau khân may ngơi nây jêng ngơi ngăn. Ndri khân may mâu khât ôh”. Khân păng jan kơt nây,
20 Depois tragam aqui o seu irmão mais moço. Isso provará se vocês estão ou não dizendo a verdade; e, se estiverem, não serão mortos. Eles concordaram
21 jêh ri khân păng tâm lah ndrăng khân păng nơm: “Say ƀah, bân tih yor ma bân jan djơh ma oh bân nơh ro, yorlah bân say păng dŭt rngot ngăn dăn bân kơl păng, tih ma bân mâu ôh iăt păng. Kơt ndri dâng nau jêr dja geh ta mpôl bân đŏng”.
21 e disseram uns aos outros: — De fato, nós agora estamos sofrendo por causa daquilo que fizemos com o nosso irmão. Nós vimos a sua aflição quando pedia que tivéssemos pena dele, porém não nos importamos. Por isso agora é a nossa vez de ficarmos aflitos.
22 Rupên lah ma khân păng: “Lĕ gâp lah ma khân may nơh, lơi nkhât păng, khân may mâu iăt nau gâp. Aƀaơ dja dâng bân geh nau jêr, yor ma bân lĕ nchai mham oh bân nơh”.
22 E Rúben disse assim: — Eu bem que disse que não maltratassem o rapaz, mas vocês não quiseram me ouvir. Por isso agora estamos pagando pela morte dele.
23 Khân păng mâu gĭt ôh lah Yôsep iăt nau khân păng ngơi nây gĭt dadê, yorlah nôk păng ngơi ma khân păng geh bunuyh sơm rblang ăn.
23 Eles não sabiam que José estava entendendo o que diziam, pois ele tinha estado falando com eles por meio de um intérprete.
24 Yôsep du bơh ntŭk khân păng nây nhŭm êng, jêh ri păng plơ̆ ngơi tay đah khân păng. Păng sŏ Simôn kât ta năp măt oh nô păng ri.
24 José saiu de perto deles e começou a chorar. Quando pôde falar outra vez, voltou, separou Simeão e mandou que fosse amarrado na presença deles.
25 Yôsep đă bu tŏl mbêng ba ăn ma nô nô păng, nđâp ma mplơ̆ prăk tê̆ ta dŭng prăk ta trôm ƀao khân păng nơm đŏng, ndrel ma ăn ndơ khân pre ma sông sa rŏ trong jât. Bu jan ma khân păng kơt nây ngăn ro.
25 José mandou que os empregados enchessem de mantimentos os sacos que os irmãos haviam trazido e que devolvessem o dinheiro de cada um, colocando-o nos sacos de mantimentos. E também que lhes dessem comida para a viagem. E assim foi feito.
26 Khân păng dăp ba ta kalơ seh lia khân păng nơm ri, jêh ri hăn sât.
26 Os irmãos de José carregaram os jumentos com os mantimentos que haviam comprado e foram embora.
27 Tât ta ntŭk rlu rŏ trong ri, geh du huê ta mpôl khân păng ri drih ƀao, sŏ mpa gay ma ăn seh lia sa, păng say dŭng prăk ta bŏr ƀao păng nơm.
27 Quando chegaram ao lugar onde iam passar a noite, um deles abriu um saco para dar comida ao seu animal e viu que o seu dinheiro estava ali na boca do saco de mantimentos.
28 Păng mbơh ma oh nô păng: “Uănh djă, prăk gâp lĕ bu mplơ̆, bu ăn ta trôm ƀao dja”. Dôl nây dâng lĕ khân păng ndrŏt dadê, khân păng klach nsŏr ngăn, jêh ri tâm lah ndrăng khân păng nơm: “Mơm Kôranh Brah jan ma bân!”
28 Ele disse aos irmãos: — Vejam só! O meu dinheiro está aqui no meu saco de mantimentos! Eles devolveram! Todos ficaram muito assustados e, tremendo de medo, perguntavam uns aos outros: — O que será isso que Deus fez com a gente?
29 Jêh ri khân păng sât tât ta bri Kanan ta bơ̆ khân păng nơm ri, khân păng mbơh nkoch ăn ma bơ̆ khân păng nơm, moh nau geh ta khân păng nơh.
29 Quando chegaram a Canaã, contaram a Jacó, o seu pai, tudo o que havia acontecido com eles. E disseram:
30 Khân păng lah: “Kôranh mât uănh ta bri Êsip nây ngơi dŭt janh ngăn ma hên, ndrel ma ntôn hên jêng bunuyh hăn mêt uănh ntŭk đŏng.
30 — Aquele homem, o governador do Egito, tratou a gente com brutalidade e nos acusou de termos ido ao seu país como espiões.
31 Yơn ma hên ơh ma păng: «Hên dja jêng bunuyh sŏng, mâu ôh di bunuyh hăn mêt uănh ntŭk.
31 Nós respondemos: “Somos homens honestos; não somos espiões.
32 Hên geh 12 nuyh oh nô, hên du bơ̆ bă dơm, oh hên du huê lĕ khât, hôm oh dŭt gŭ ndrel bơ̆ hên ta bri Kanan ri».
32 Somos ao todo doze irmãos, filhos do mesmo pai. Mas um dos nossos irmãos desapareceu, e o mais novo está neste momento com o nosso pai em Canaã.”
33 Kôranh mât uănh ta bri Êsip nây lah ma hên kơt nđa: «Aƀaơ dja nđa dô, gay ma gĭt nau khân may ngơi nây ngơi ngăn lah mâu: Khân may ăn du huê bunuyh ta mpôl khân may nây gŭ ta dja, khân may aƀă nây hăn sât ta bri khân may nơm ri, ndrel ma ndjôt leo piăng ba ăn ma rnăk vâl khân may nơm a ri ma bah ji ngot dô.
33 O governador respondeu: “Eu tenho um jeito de descobrir se vocês são homens honestos. Um de vocês ficará aqui comigo, e os outros vão voltar, levando um pouco de mantimento para as suas famílias, que estão passando fome.
34 Jêh ri leo oh dŭt khân may bơh ri hăn tâm mâp ndrel gâp. Kơt ndri dâng gâp gĭt lah khân may jêng bunuyh sŏng, mâu ôh di bunuyh hăn mêt uănh ntŭk. Tay dâng gâp ƀơk bunuyh dja, jêh ri khân may hăn rsong rvăt ndơ ta bri dja mâu chrao ôh»”.
34 Mas tragam aqui para mim o seu irmão mais novo. Assim, eu ficarei sabendo que vocês não são espiões, mas homens honestos. Aí entregarei o irmão de vocês, e vocês poderão ficar aqui negociando.”
35 Tât ma khân păng nkhŭt ƀao ba, ăp nơm khân păng, khân păng say dŭng prăk ta trôm ƀao ba khân păng nơm ri dadê. Tât ma say dŭng prăk i nây, khân păng, ndrel ma bơ̆ khân păng klach hô ngăn.
35 Aconteceu que, quando despejaram os mantimentos, cada um achou na boca do saco um saquinho com o seu dinheiro. Quando eles e o seu pai viram o dinheiro, ficaram com medo.
36 Yakôp i bơ̆ ri lah ma khân păng: “Khân may jan ăn gâp roh lĕ kon, Yôsep roh, Simôn roh, aƀaơ dja khân may ŭch sŏ Ƀenjamin hăn jât, jan ăn gâp ôh nuih ôh n'hâm ngăn”.
36 Então Jacó disse: — Vocês querem que eu perca todos os meus filhos? José não está com a gente, e Simeão também não está. Agora vocês querem levar Benjamim, e quem sofre com tudo isso sou eu!
37 Rupên lah ma bơ̆ păng: “Ơ bơ̆, lah gâp mâu ôh leo Ƀenjamin plơ̆ nsât ăn may, may nkhât lơi dô kon bu klô gâp bar hê nây! May ăn păng hăn ndrel gâp, bơ̆, tay gâp leo păng plơ̆ sât ma may ngăn ro”.
37 Aí Rúben disse ao pai: — Deixe que eu tome conta de Benjamim; eu o trarei de volta para o senhor. Se não trouxer, o senhor pode matar os meus dois filhos.
38 Yơn ma Yakôp lah: “Gâp mâu ôh ăn kon n'glĕ dŭt gâp hăn ndrel khân may, yorlah nô păng lĕ khât đŏng, hôm e du huê păng dơm. Lah moh geh nau moh rman rŏ trong dôl păng hăn ndrel khân may nây, lah ndri jan ăn gâp lĕ ranh ngăn dja khât, yor ma klŏng rngot hô ir nây đŏng”.
38 Jacó respondeu: — O meu filho não vai com vocês. José, o irmão dele, está morto, e só ficou Benjamim. Alguma coisa poderia acontecer com ele na viagem que vão fazer, e assim vocês matariam de tristeza este velho.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 42, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.