Atos 7

Nau Kôranh Brah Ngơi Nau Tâm Rnglăp Mhe (CMO) vs NTLH

Sair da comparação
NTLH Nova Tradução na Linguagem de Hoje 2000
1 Jêh ri i kôranh jan brah dŭt kuŏng ôp Satêphan: “Di kơt nây ngăn đŏng ƀah?”
1 O Grande Sacerdote perguntou a Estêvão: — O que essas pessoas estão dizendo é verdade?
2 Satêphan ơh lah: “Hơi phung kôranh, hơi phung oh nô kônh va, dăn khân may iăt gâp hŏm! Kôranh Brah ta nau chrêk lơp Păng nơm, Păng lĕ tâm mpơl ma che Abrahăm bân kăl e nơh, dôl păng hôm gŭ ta bri Mêsôpôtamia, ê lor ma păng gŭ ta ƀon Charan.
2 Estêvão respondeu: — Irmãos e pais, escutem! O
3 Kôranh Brah lah kơt nđa: ‘May dâk hŏm lôh bơh bri dak may nơm, bơh ndŭl mpôl may, jêh ri hăn ta ntŭk bri dak i Gâp nchŏng ma may’.
3 E Deus lhe disse: “Saia da sua terra e do meio dos seus parentes e vá para uma terra que eu lhe mostrarei.”
4 Jêh ri Abrahăm du bơh bri Khalđê, hăn gŭ ta ƀon Charan. Jêh khât bơ̆ păng ta nây, Kôranh Brah leo păng du bơh bri nây, hăn ta bri i khân may gŭ aƀaơ dja.
4 Então ele saiu da Caldeia e foi morar em Harã. Depois que o pai dele morreu, Deus trouxe Abraão para esta terra onde vocês agora estão morando.
5 Ta bri dja, Kôranh Brah mâu ôh ăn neh mir ma păng, neh dâng mpang jŏng Kôranh Brah mâu ăn đŏng. Yơn ma Kôranh Brah ton bri dja jêng bri păng, n'ho ma tât kon tât sau păng nơm a kơi tay, bol lah nôk nây Abrahăm mâu hŏ ôh geh kon.
5 Ele não deu a Abraão nem mesmo um palmo desta terra, mas prometeu que ia lhe dar toda esta terra e que depois ela seria dos seus descendentes. Quando Deus fez essa promessa, Abraão ainda não tinha filhos.
6 Kôranh Brah lah ma păng kơt nđa: ‘Kon sau may mra gŭ jêng bu năch ta bri dak bu êng. Bunuyh ta bri i nây sŏ khân păng jan dâk, ndrel ma tŭn jot khân păng jŏ 400 năm’.
6 Ele disse a Abraão: “Os seus descendentes vão viver como estrangeiros em outra terra. Ali eles serão escravos e serão maltratados durante quatrocentos anos.”
7 Kôranh Brah lah đŏng: ‘Yơn lah Gâp tê̆ dôih ma bri dak i sŏ kon sau may nây jan dâk. Jêh ri kon sau may du lôh bơh ntŭk nây, gŭ yơk mbah Gâp ta bri dja’.
7 — E Deus disse ainda: “Eu castigarei a nação que os escravizar. Depois disso eles voltarão daquela terra e me adorarão neste lugar.”
8 Jêh ri Kôranh Brah tâm rnglăp ma Abrahăm đă păng koh ntô dâng lĕ phung bu klô i gŭ ta nhih păng. Ndơ i nây jêng nau mbên nau tâm rnglăp i nây. Ndri dâng dôl Isăk i kon păng nơm deh geh pham nar, Abrahăm i bơ̆ ri koh ntô ma păng. Jêh ri Isăk koh ntô ăn ma Yakôp i kon păng, Yakôp koh ntô ăn ma 12 nuyh i kon bu klô păng đŏng, ndri dâng lĕ phung bân jêng i kon sau 12 nuyh khân păng nây.
8 Deus deu a Abraão a cerimônia da circuncisão como prova da aliança que fez com ele. Por isso Abraão circuncidou o seu filho Isaque uma semana depois do seu nascimento. Isaque circuncidou o seu filho Jacó, e Jacó fez o mesmo com os seus doze filhos, os patriarcas .
9 Khân păng i nây geh nuih n'hâm mâu nach ma Yôsep i oh khân păng, ndri dâng tăch lơi ôbăl ăn gŭ jan dâk ta bri Êsip. Yơn ma Kôranh Brah gŭ ndrel păng,
9 Estêvão continuou: — Os irmãos de José tinham inveja dele e o venderam para ser escravo no Egito. Mas Deus estava com ele
10 rklaih lĕ nau jêr jŏt ta păng, ăn păng geh nau mân gĭt blao ngăn, ndrel ma ăn Pharaon i kađăch bri Êsip nây di nuih n'hâm ma păng đŏng. Pharaon ăn păng jêng kôranh mât uănh ta bri Êsip, ndrel ma ăn mât uănh dâng lĕ drăp ndơ păng nơm đŏng.
10 e o livrou de todas as suas aflições. Quando José apareceu diante de Faraó, rei do Egito, Deus lhe deu sabedoria e modos agradáveis. E Faraó o nomeou governador do Egito e do palácio do rei.
11 Bơh kơi nây geh nau ji sŏt ji ngot kuŏng ta bri Êsip, ndrel ma ta bri Kanaan, geh rêh rnhăl lam ntŭk. Phung u che bân kăl e nơh joi ndơ sông sa mâu geh ôh.
11 Depois houve falta de alimentos e muito sofrimento no Egito e em Canaã, e os nossos antepassados não tinham mais o que comer.
12 Dôl Yakôp tăng lư lah hôm geh ba ta bri Êsip ri, păng đă i kon kon păng hăn ta bri nây bôk dak.
12 Mais tarde, Jacó ouviu dizer que no Egito havia trigo e mandou pela primeira vez os nossos antepassados até lá.
13 Tât ma hăn bar tơ̆, ri mơ Yôsep ăn oh nô păng gĭt năl păng, n'ho ma Pharaon gĭt ndŭl mpôl Yôsep ri đŏng.
13 Na segunda vez José contou aos seus irmãos quem ele era, e Faraó ficou sabendo da família de José.
14 Jêh ri Yôsep đă bu hăn sŏ Yakôp i bơ̆ păng bơh ri, ndrel ma băl mpôl păng, dâng lĕ nây geh 75 nuyh.
14 Então José mandou buscar o seu pai Jacó e todos os seus parentes, a fim de irem para o Egito; eram setenta e cinco pessoas ao todo.
15 Ndri Yakôp hăn ta bri Êsip, gŭ n'ho ma khât ta bri nây, nđâp ma kon bu klô păng khât ta bri nây đŏng.
15 Jacó foi para o Egito, e ali ele e os nossos antepassados ficaram morando até o dia da morte deles.
16 Jêh ri bu rdeng săk jăn Yakôp, ndrel ma Yôsep leo tŏp ta ƀon Sikem ta bri bân nơm dja, ntŭk môch Abrahăm de rvăt bơh kon sau Hêmor, ta ntŭk ƀon Sikem nây nơh.”
16 Depois os corpos deles foram trazidos para Siquém e postos no túmulo que Abraão tinha comprado dos descendentes de Hamor por um certo preço.
17 “Phung bân lơ ma bâk lơ ma ŏk ta bri Êsip ri, tât bơi di năm Kôranh Brah de ton ma Abrahăm nây nơh.
17 — Quando estava chegando o tempo de Deus cumprir o juramento que havia feito a Abraão, o nosso povo tinha aumentado muito no Egito.
18 Jêh ri geh kađăch mhe ntrŏ jan kađăch ta bri Êsip ri, kađăch i nây mâu ôh gĭt ndơ Yôsep vay jan ma phung Êsip nơh.
18 Então um rei que não sabia nada a respeito de José começou a governar o Egito.
19 Kađăch i nây geh nau mân djơh mhĭk ngăn ma phung bân, păng tŭn jot phung u che bân, n'ho ma tât đă khân păng mƀăr lơi kon mhe deh, mâu ăn ôh rong rêh.
19 Esse rei enganou e maltratou os nossos antepassados, a ponto de obrigá-los a abandonar as suas próprias criancinhas para que elas morressem.
20 Môsê deh nôk nây đŏng, păng jêng oh bê ueh reh ngăn. Mê̆ bơ̆ mât păng ta jay geh pe khay.
20 Nesse tempo nasceu Moisés, que era uma linda criança, e durante três meses os seus pais cuidaram dele em casa.
21 Dôl ri iăt ma i mê̆ bơ̆ mƀăr păng, geh kon bu ur Pharaon i kađăch bri Êsip sŏ mât, jêng tâm ban ma kon păng nơm ngăn.
21 Mas, quando tiveram de abandoná-lo, a filha do rei o adotou e criou como seu próprio filho.
22 Ndri dâng Môsê lăp nti dâng lĕ nau gĭt blao phung Êsip, jêh ri păng mbơh ngơi blao ngăn, ndrel ma blao jan kar ŏk ntil đŏng.
22 E assim ele foi instruído em toda a ciência dos egípcios e se tornou um homem que falava e agia com autoridade.
23 Tât păng geh 40 năm, păng ŭch hăn khŏl phung Israel i oh nô băl mpôl păng nơm.
23 Estêvão disse ainda: — Quando Moisés já estava com quarenta anos, resolveu ir ver a sua gente, os israelitas.
24 Tât ta nây păng say du huê mpôl Êsip jan djơh lơh băl păng du huê, păng kơl nking băl păng ri, jêh ri plơng mbang mpôl Êsip i nây tât khât ro.
24 Ali viu um egípcio maltratando um homem do seu povo. Então defendeu o israelita e o vingou, matando o egípcio.
25 Môsê mân êng săk păng nơm, phung oh nô mân ma păng ro Kôranh Brah de ăn gay ma rklaih khân păng, tih ma bu mâu geh ôh mân kơt nây.
25 Moisés pensava que os israelitas entenderiam que Deus ia libertá-los por meio dele, mas eles não entenderam.
26 Tât nar ôi tay, Môsê say mpôl Israel aƀă tâm lơh ndrăng khân păng nơm, păng buay, ăn khân păng tâm rnglăp băl, păng lah: ‘Hơi oh nô, moh jan tâm lơh djơh ndrăng nơm, ơm bu êng lah khân may nây heh?’
26 No dia seguinte Moisés viu dois israelitas brigando. E, tentando apartar a briga, disse: “Homens, escutem! Vocês são irmãos; por que estão brigando?”
27 Păng i jan djơh ma oh nô chiao meng ri, nklơ̆ Môsê n'ho ma lah păng: ‘Bu moh ăn may jan kôranh, ndrel ma jan kôranh phat dôih ma hên? Mâu geh ôh.
27 — Mas aquele que estava maltratando o outro empurrou Moisés para um lado e disse: “Quem pôs você como nosso chefe ou nosso juiz?
28 May ŭch nkhât gâp, kơt may lĕ nkhât du huê mpôl Êsip ntri nơh bơh?’
28 Você está querendo me matar como matou o egípcio ontem?”
29 Jêh Môsê tăng nau kơt nây păng klach phung Êsip plơng nkhât păng đŏng, jêh ri păng nchuăt du gŭ jêng bu năch ta bri Mađên jŏ năm ngăn. Ta ntŭk bri nây păng geh kon bu klô bar hê.”
29 Quando Moisés ouviu isso, fugiu do Egito e foi morar na terra de Midiã, e ali nasceram dois filhos dele.
30 “Tât geh 40 năm, geh du huê tông păr Kôranh Brah tâm mpơl săk ăn ma Môsê say ta bri rdah yôk Sinai ri. Ta bri rdah nây geh du pŭm lok, jêh ri tông păr i nây tâm mpơl ma păng jêng mpiăt ŭnh ta pŭm lok i nây.
30 — Quarenta anos mais tarde, quando Moisés estava no deserto, perto do monte Sinai, um anjo apareceu a ele, no meio do fogo de um espinheiro que estava queimando.
31 Dôl Môsê say kơt nây, păng geh nau ndrŏt hih rhŏl ngăn mâu vât ôh ma ndơ tâm mpơl i nây, yor ma pŭm lok i nây mâu geh ôh ŭnh sa ngăn. Jêh ri păng hăn dăch gay ma uănh n'hêl ndơ nây, păng tăng Kôranh Brah lah ma păng:
31 Moisés ficou admirado com o que estava vendo e chegou perto para ver melhor. Então ouviu a voz do Senhor, que disse:
32 ‘Gâp jêng brah Abrahăm yơk mbah, jêng brah Isăk yơk mbah, jêng brah Yakôp yơk mbah’. Môsê nsŏr ngăn, păng klach mâu hôm ôh bănh uănh.
32 “Eu sou o Deus dos seus antepassados, o Deus de Abraão, de Isaque e de Jacó.” Moisés tremia de medo e não tinha coragem de olhar.
33 Kôranh Brah lah ma păng: ‘Droh lơi ntô jot may nây, yorlah ntŭk may dâk nây jêng ntŭk kloh ueh.
33 Então o Senhor disse: “Tire as sandálias, pois o lugar onde você está é um lugar sagrado.
34 Lĕ Gâp say ngăn nau bu tŭn jot ma ƀon lan Gâp ta bri Êsip, lĕ Gâp tăng ngăn nau khân păng rđêng đŏng, jŭr Gâp dja gay ma rklaih khân păng i nây. Dâk hŏm! Gâp đă may hăn ta bri Êsip aƀaơ dja ro’.
34 Eu tenho visto como o meu povo está sendo maltratado no Egito; tenho ouvido os gemidos deles e desci para libertá-los. Agora vou mandar você para o Egito.”
35 A lor nơh Môsê dja ƀon lan Israel lĕ rlăch mâu ôh gĭt năl păng, bu de lah păng: ‘Bu moh ăn may jan kôranh, ndrel ma jan kôranh phat dôih hên?’, yơn ma Kôranh Brah de đă păng hăn jan kôranh, ndrel ma rklaih khân păng. Tông păr Kôranh Brah i lĕ tâm mpơl jêh ma păng ta pŭm lok nây nơh kơl păng jan kar i nây.
35 E Estêvão continuou: — Esse mesmo Moisés foi rejeitado pelo povo de Israel. Eles lhe perguntaram: “Quem pôs você como nosso chefe ou nosso juiz?” Deus enviou esse Moisés como líder e libertador, com a ajuda do anjo que apareceu no espinheiro.
36 Môsê dja leo phung ƀon lan Israel du lôh bơh bri Êsip, păng jan nau khlay, ndrel ma nau mbên lĕ nau ngăn ta bri Êsip, ta dak văch dak văr chăng, ta bri rdah dôl 40 năm khân păng gŭ ta nây.
36 Foi ele quem tirou os israelitas do Egito, fazendo milagres e maravilhas naquela terra, e também no mar Vermelho, e no deserto, durante quarenta anos.
37 Môsê i dja lah ma phung Israel: ‘Jât năp tay Kôranh Brah ăn geh du huê Bunuyh ntơyh nau ngơi Kôranh Brah tă bơh oh nô khân ay may, tâm ban ma gâp [, ăn khân ay may iăt nau Păng dô]’.
37 Foi esse mesmo Moisés quem disse aos israelitas: “Do meio de vocês Deus escolherá e enviará para vocês um profeta , assim como ele me enviou.”
38 Môsê i dja gŭ ndrel phung ƀon lan i rgum ta bri rdah nơh, tông păr i nây mbơh nkoch ma păng ta yôk Sinai, jêh ri păng ntơyh nau i nây ăn ma phung u che bân. Păng sŏ dơn nau ngơi Kôranh Brah i ăn nau rêh, ăn tât ma phung bân.
38 Foi Moisés quem esteve com os israelitas reunidos no deserto; ele esteve lá com os nossos antepassados e com o anjo que falou com ele no monte Sinai. E foi Moisés quem recebeu e nos entregou as mensagens vivas de Deus.
39 Tih ma phung u che bân mâu iăt ôh nau păng, khân păng mâu hôm ŭch păng jan kôranh, geh nuih n'hâm ŭch plơ̆ tay ta bri Êsip jât chrao.
39 — Os nossos antepassados não quiseram obedecer a Moisés, mas o rejeitaram e queriam voltar para o Egito.
40 Khân păng lah ma Arôn i nô Môsê kơt nđa: ‘Đă may jan mon rup brah êng êng ma leo phung hên, yorlah Môsê i leo hên lôh tă bơh bri Êsip nơh, hên mâu gĭt ôh moh nau geh ma păng’.
40 Eles disseram a Arão: “Faça para nós deuses que irão à nossa frente. Não sabemos o que aconteceu com Moisés, aquele homem que nos tirou do Egito.”
41 Jêh ri khân păng jan mon du mlŏm kon ndrôk, khân păng jan brah yơk mbah ma rup i nây, khân păng răm maak ma ndơ ti khân păng nơm jan.
41 Então fizeram uma imagem em forma de bezerro e mataram animais para oferecer a ela como sacrifício . Depois deram uma festa em honra da imagem que eles mesmos tinham feito.
42 Kơt ndri Kôranh Brah mâu hôm ôh mât uănh khân păng, ƀok gor khân păng ăn yơk mbah ma lĕ ndơ ta kalơ trôk, jêng tâm di đah nau geh nchih ta samƀŭt bunuyh ntơyh nau ngơi Kôranh Brah kơt nđa:
42 Mas Deus se afastou deles e deixou que adorassem as estrelas do céu, como está escrito no Livro dos Profetas : “Ó povo de Israel, não foi para mim que vocês mataram e ofereceram animais em durante quarenta anos no deserto.
43 Khân ay may tung chun bok jan brah ma brah Môlŭk,
43 Vocês carregaram a barraca do deus e também a imagem da estrela de Raifã , o deus de vocês. Esses eram ídolos que vocês tinham feito para adorar. Por isso vou mandar vocês para além da Babilônia.”
44 “Ta bri rdah, phung u che bân nôk nây nơh geh jêh chun bok jan brah ma Kôranh Brah, khân păng jan chun i nây kơt nau Kôranh Brah đă ma Môsê, kơt pre i say ri nơh.
44 — No deserto, os nossos antepassados tinham consigo a Tenda da Presença de Deus . Essa Tenda foi feita como Deus tinha mandado Moisés fazer, de acordo com o modelo que Deus lhe havia mostrado.
45 Phung u che bân ndjôt đơn chun i nây, n'ho ma tât Yôsuê leo lăp ta ntŭk bri dak i khân păng dơi pit bơh bu, bri dak i Kôranh Brah de ntrŭt bu du lôh ta năp măt khân păng nây nơh. Chun i nây hôm tât ma kađăch Đavid đŏng.”
45 Eles tinham recebido a Tenda dos seus antepassados e a levaram quando foram com Josué e conquistaram as terras das nações que Deus expulsou de diante deles. A Tenda ficou lá com eles até o tempo de Davi.
46 “Kôranh Brah rŏng ngăn ma kađăch Đavid, Đavid ŭch jan du mlŏm nhih ma yơk mbah Kôranh Brah, Brah i che Yakôp bân kăl e nơh yơk mbah.
46 Davi recebeu a aprovação de Deus e pediu licença para construir uma casa para o Deus de Jacó.
47 Yơn ma Kôranh Brah mâu ôh ăn păng jan nhih i nây, kađăch Salômôn i kon păng dâng hoch jan nhih jan brah i nây.
47 Mas foi Salomão quem construiu a casa de Deus.
48 Yơn ma Kôranh Brah dŭt prêh, mâu gŭ ôh ta nhih ti bunuyh jan. Bunuyh ntơyh nau ngơi Kôranh Brah kăl e nơh lĕ geh nchih đŏng:
48 — Porém o Altíssimo não mora em casas construídas por seres humanos. Como disse o profeta:
49 ‘Kôranh Brah lah: ‘Trôk hôm jê̆ tâm ban ma rnơl Kađăch ntŭk Gâp gŭ,
49 “O céu é o meu trono, diz o Senhor, e a terra é o estrado onde descanso os meus pés. Que tipo de casa vocês poderiam construir para mim? Como conseguiriam construir um lugar onde eu pudesse morar?
50 Yorlah trôk, ndrel ma neh ntu, dâng lĕ ndơ i nây nơh, ti Gâp nơm dadê njêng’’.”
50 Por acaso não fui eu quem fez todas as coisas?”
51 “Hơi bunuyh dăng ko! Khân may tâm ban ma bunuyh i mâu di phung Israel, geh tôr mâu ŭch iăt Kôranh Brah. Khân may tâm rdâng đah Brah Huêng Ueh i kloh ueh nâng neng dơm, tâm ban ma phung u che khân may kăl e ri nơh đŏng!
51 E Estêvão terminou, dizendo: — Como vocês são teimosos! Como são duros de coração e surdos para ouvir a mensagem de Deus! Vocês sempre têm rejeitado o Espírito Santo, como os seus antepassados rejeitaram.
52 Yorlah lĕ mpôl bunuyh ntơyh nau ngơi Kôranh Brah kăl e nơh, phung u che khân may jan jêr ma khân păng dadê. Khân păng nkhât lơi lĕ phiao mpôl bunuyh ntơyh nau ngơi Kôranh Brah i nkoch lor ma nau văch Brah Krist i du huê Bunuyh sŏng. Aƀaơ dja khân may lĕ nhŭp Brah Krist i nây njŭn ma bu, jêh ri nkhât lơi Ôbăl đŏng.
52 Qual foi o profeta que os antepassados de vocês não perseguiram? Eles mataram os mensageiros de Deus que no passado anunciaram a vinda do Bom Servo . E agora vocês o traíram e o mataram.
53 Khân may lĕ sŏ dơn jêh nau vay Kôranh Brah i tông păr lĕ ăn ma Môsê, ndrel ma phung u che bân, tih ma khân may mâu ôh jan tâng nau Păng đă nây!”
53 Vocês receberam a lei por meio de anjos e não têm obedecido a essa lei.
54 Jêh bu tăng nau Satêphan ngơi nây, bu ji nuih dŭt hô, kăp rchiăt sêk neng ma păng ngăn.
54 Quando os membros do Conselho Superior acabaram de ouvir o que Estêvão tinha dito, ficaram furiosos e rangeram os dentes contra ele.
55 Lŏng Satêphan ri, Brah Huêng Ueh i kloh ueh gŭ ta păng ngăn, ăn păng n'gơr uănh jât trôk ti, say nau chrêk lơp Kôranh Brah, ndrel ma say Brah Yêsu dâk bơh ma Kôranh Brah ri đŏng.
55 Mas Estêvão, cheio do Espírito Santo, olhou firmemente para o céu e viu a glória de Deus. E viu também Jesus em pé, ao lado direito de Deus.
56 Păng lah: “Uănh ri! Gâp say trôk pơk lahưr, ndrel ma say Kôranh Yêsu i Kon Bunuyh tă bơh Kôranh Brah dâk bơh ma Kôranh Brah ri đŏng.”
56 Então disse: — Olhem! Eu estou vendo o céu aberto e o
57 Dôl nây bu nter dŭt hô, n'ho ma sŏ lau ti nsêt tôr khân păng nơm gay ma mâu hôm tăng nau păng đŏng, dâng lĕ bu rdôh ta păng ri dadê.
57 Mas eles taparam os ouvidos e, gritando bem alto, avançaram todos juntos contra Estêvão.
58 Bu mphŏk têk păng du lôh bơh dih ƀon Yêrusalem nây, gay ma klŭp păng ma lŭ tât khât. Mpôl i gŭ uănh nây, drih ao kuŏng khân păng nơm ăn ta jŏng du huê bu klô ndăm, rnha Sôl.
58 Depois o jogaram para fora da cidade e o apedrejaram. E as testemunhas deixaram um moço chamado Saulo tomando conta das suas capas .
59 Dôl bu ntŭp Satêphan ma lŭ ri, păng mbơh sơm: “Hơi Kôranh Yêsu, dăn May sŏ dơn huêng gâp.”
59 Enquanto eles atiravam as pedras, Estêvão chamava Jesus, dizendo: — Senhor Jesus, recebe o meu espírito!
60 Jêh ri păng chon kômŏk, nter dŭt nteh ngăn: “Hơi Kôranh! Lơi ôh kơp nau tih dja tât ma khân păng.” Jêh păng lah kơt nây, n'ho ma roh n'hâm klŏk.
60 Depois, ajoelhou-se e gritou com voz bem forte: — Senhor, não condenes esta gente por causa deste pecado! E, depois que disse isso, ele morreu.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.