Lucas 15

Diiloŋ-nelma Tobisĩfɛlɛnni (CMENT) vs ACF

Sair da comparação
ACF Almeida Corrigida Fiel
1 *Nampohũutaamba‑i baa ãmbabalmanciraamba taa ba kã Yesu wulaa ba kã ba nu u nelma‑i.
1 E Chegavam-se a ele todos os publicanos e pecadores para o ouvir.
2 *Farisĩɛbaa-ba‑i baa *ãnjĩnamma pigãataamba ta ba waana wuɔ u ciɛ niɛ yaŋ nelbabalaamba ta ba piɛ-yo aa tiraa tuɔ siɛ u wuo niiwuoni‑i baa-ba?
2 E os fariseus e os escribas murmuravam, dizendo: Este recebe pecadores, e come com eles.
3 Yesu wuɔ naŋ gbãnalãaŋ daaku‑i baa-ba wuɔ:
3 E ele lhes propôs esta parábola, dizendo:
4 «Namaaŋo-na, tũlmba komuɔŋa ndii da ba waa baa umaŋ, aa u diei balla-bɛi, kutieŋo siɛ yaŋ komuɔŋa naa baa cĩncieluo nennaa baamba ta ba wuora aa kã ka taara umaŋ baala wɛi?
4 Que homem dentre vós, tendo cem ovelhas, e perdendo uma delas, não deixa no deserto as noventa e nove, e vai após a perdida até que venha a achá-la?
5 Duɔ ka da-yo, u huɔŋga ka gbuu fɛ̃ u tũu-yo kũŋ baa-yo
5 E achando-a, a põe sobre os seus ombros, jubiloso;
6 ka bĩ u jɛ̃naamba‑i baa u caantaamba‑i a waŋ baa-ba wuɔ: ‹Mi daa mi tũmaaŋo‑i, yaaŋ na hɔmmu fɛ̃ mɛi kaaŋga temma‑i.›»
6 E, chegando a casa, convoca os amigos e vizinhos, dizendo-lhes: Alegrai-vos comigo, porque já achei a minha ovelha perdida.
7 Yesuŋ waaŋ mafamma‑i, wuɔ cira: «Yaaŋ mi tũnu-nɛi, ãmbabalmanceroŋo diei duɔ nanna u cilɔbabalaŋo‑i, kuŋ fɛ̃ŋ Diiloŋo huɔŋga‑i dumaa dɔrɔ‑i-na, nuɔmba komuɔŋa naa baa cĩncieluo nennaa maŋ saa nanna ba cilɔbabalaŋo‑i wuɔ sĩ bafamba vii, ba siɛ gbãa fɛ̃-ka dumaaŋo-na.»
7 Digo-vos que assim haverá alegria no céu por um pecador que se arrepende, mais do que por noventa e nove justos que não necessitam de arrependimento.
8 Aa naa tiraa cira: «Neifieŋ-cĩncieluo duɔ waa baa ciɛŋo maŋ, aa neifelle balla dũŋ-huɔŋga-na u wulaa, u siɛ celieŋ fitĩnuɔ aa pir dũŋgu‑i hiere a taara-diɛ wɛi?
8 Ou qual a mulher que, tendo dez dracmas, se perder uma dracma, não acende a candeia, e varre a casa, e busca com diligência até a achar?
9 Duɔ da-de, u huɔŋga ka gbuu fɛ̃ u bĩ u jɛ̃naamba‑i baa u caantaamba‑i a waŋ baa-ba wuɔ: ‹Mi daa mi warbelle‑i, yaaŋ na hɔmmu fɛ̃ mɛi kaaŋga temma‑i.›
9 E achando-a, convoca as amigas e vizinhas, dizendo: Alegrai-vos comigo, porque já achei a dracma perdida.
10 Yaaŋ mi tũnu-nɛi, ãmbabalmanceroŋo diei duɔ nanna u cilɔbabalaŋo‑i, *dɔrpɔpuɔrbiemba waa hɔfɛ̃lle fande temma yaa nuɔ‑i dɔrɔ‑i-na.»
10 Assim vos digo que há alegria diante dos anjos de Deus por um pecador que se arrepende.
11 Yesu wuɔ tiraa cira: «Naacolŋo naŋo waa baa bɛpuɔmba hãi.
11 E disse: Um certo homem tinha dois filhos;
12 Yiiŋgu naŋgu-na, bisãlãaŋo gbɛ̃ tuoŋo‑i wuɔ: ‹Baba, miɛ iŋ saaya i da kumaŋ ŋ nagãŋ-niini-na, hã muɔ baa mi kũŋgu‑i fiɛfiɛ.› Tuoŋo cal u nagãŋ-niini‑i hã-ba.
12 E o mais moço deles disse ao pai: Pai, dá-me a parte dos bens que me pertence. E ele repartiu por eles a fazenda.
13 Yinni saa da, hãaŋo suor fuɔ niini‑i aa biɛ gbeiŋa faŋa‑i kã hĩɛŋ-nu baa-ya, kã ka bĩɛna-yɛi hiere kakarkuoŋ-na.
13 E, poucos dias depois, o filho mais novo, ajuntando tudo, partiu para uma terra longínqua, e ali desperdiçou os seus bens, vivendo dissolutamente.
14 U gbeiŋaŋ kaa tĩ huɔŋgu maŋ nuɔ‑i, nyulmu naŋ temma suur nelle fande-na a ce u sa da niiwuoni u wuo.
14 E, havendo ele gastado tudo, houve naquela terra uma grande fome, e começou a padecer necessidades.
15 A ne da naacolŋo naŋo waa nelle fande-na tuɔ heŋ pɛrmba, naacombiloŋo kã u wulaa wuɔ u ka taara maacemma. Naacolŋo biɛ-yo u tuɔ ceŋ u pɛrmba‑i.
15 E foi, e chegou-se a um dos cidadãos daquela terra, o qual o mandou para os seus campos, a apascentar porcos.
16 Nyulmuŋ gbu mu ko-yo dumaaŋo-na, u tuɔ nenu pɛrmba niiwuoni‑i. Ŋga hai ka hã fuɔ baa-ni?
16 E desejava encher o seu estômago com as bolotas que os porcos comiam, e ninguém lhe dava nada.
17 U gbuu ji tĩɛna jɔguɔŋ da suu, aa cira: ‹Maacembiemba maŋ dii baa mi to‑i hiere, niiwuoni sa tĩ-bɛi, aa muɔmɛi daami ta mi ku nyulmu-na.
17 E, tornando em si, disse: Quantos jornaleiros de meu pai têm abundância de pão, e eu aqui pereço de fome!
18 Mi ka sire bir kã mi to wulaa ka waŋ baa-yo wuɔ mi cãlãa Diiloŋo‑i aa tiraa cãl fuɔ fɛrɛ‑i.
18 Levantar-me-ei, e irei ter com meu pai, e dir-lhe-ei: Pai, pequei contra o céu e perante ti;
19 U baa tiraa u tuɔ kãŋ-mi u biɛŋ muɔ, u yaŋ aa u bel-mi ŋaa u maacembiloŋ muɔ.›
19 Já não sou digno de ser chamado teu filho; faze-me como um dos teus jornaleiros.
20 Aa sire ta.
20 E, levantando-se, foi para seu pai; e, quando ainda estava longe, viu-o seu pai, e se moveu de íntima compaixão e, correndo, lançou-se-lhe ao pescoço e o beijou.
21 Bɛpolŋo gbɛ̃-yo wuɔ: ‹Baba, mi cãlãa Diiloŋo‑i aa tiraa cãl naŋ fɛrɛ‑i, baa tiraa ŋ ta ŋ bĩ-mi ŋ biɛŋ muɔ.›
21 E o filho lhe disse: Pai, pequei contra o céu e perante ti, e já não sou digno de ser chamado teu filho.
22 Tuoŋo fara bĩ u maacembiemba‑i a waŋ baa-ba wuɔ: ‹Gbaraaŋ na ka biɛ joŋgoruo maŋ faa yaŋ dũŋgu-na, baa naafontarre, baa naatɛnni na ji dii na hã-yo.
22 Mas o pai disse aos seus servos: Trazei depressa a melhor roupa; e vesti-lho, e ponde-lhe um anel na mão, e alparcas nos pés;
23 Aa iŋ muyaa balyuŋgu maŋ, na kã na ka bel-ku na ji ko-ku i ce ponsaaŋgu.
23 E trazei o bezerro cevado, e matai-o; e comamos, e alegremo-nos;
24 Mi taa mi kãŋ mi biɛŋ daayo‑i baa bikuomba, ŋga mi daa-yo nyuŋgo‑i cicɛ̃lma; uu naa balla, mi daa-yo.› Ponsaaŋgu yaa bi duɔŋ dumaaŋo-na.
24 Porque este meu filho estava morto, e reviveu, tinha-se perdido, e foi achado. E começaram a alegrar-se.
25 «A ne da huɔŋgu faŋgu-na, bɛpomɔlŋo waa dii suoŋ-nu. Uŋ juɔ tuɔ jo ji piɛ cĩiŋgu‑i, u nu niimarni du, baa kaasĩŋgu.
25 E o seu filho mais velho estava no campo; e quando veio, e chegou perto de casa, ouviu a música e as danças.
26 U bĩ maacembiloŋo diei a yuu-yo wuɔ: ‹Bige‑i ciɛ cĩiŋgu-na?›
26 E, chamando um dos servos, perguntou-lhe que era aquilo.
27 «Maacembiloŋo cira: ‹Ŋ hãaŋo yaa birii jo. Uŋ juɔ hĩnni ŋ to ji da-yo, u huɔŋga gbuu fɛ̃. U ce i bel balyuŋgu maŋ iŋ muyaa-ku ko-ku hã-yo.›
27 E ele lhe disse: Veio teu irmão; e teu pai matou o bezerro cevado, porque o recebeu são e salvo.
28 Mɔlŋo huɔŋga pãŋ du. U cĩina wuɔ u siɛ suur cĩiŋgu-na.
28 Mas ele se indignou, e não queria entrar.
29 Naacombiloŋo gbɛ̃-yo wuɔ: ‹Baba, mɛi dii ŋ caaŋgu-na ta mi cãa-ni ku daa bieŋa bɔi. Mi saa yagar ŋ nuŋ-ãndaaŋgu‑i dede. Ŋga yinduɔŋgu ŋ saa ji bel-ku a cira yoloŋo wuɔ: «Hũu ŋ ka ko ŋ wuo baa ŋ jɛ̃naamba‑i.»
29 E saindo o pai, instava com ele. Mas, respondendo ele, disse ao pai: Eis que te sirvo há tantos anos, sem nunca transgredir o teu mandamento, e nunca me deste um cabrito para alegrar-me com os meus amigos;
30 Aa ŋ biɛŋo maŋ daayo‑i, fuɔ maŋ kãa ka bĩɛna ŋ nagãŋ-niini‑i baa saasorbaa aa bir jo, ŋ ce ba bel balyuŋgu ko hã-yo.›
30 Vindo, porém, este teu filho, que desperdiçou os teus bens com as meretrizes, mataste-lhe o bezerro cevado.
31 «Tuoŋo gbɛ̃-yo wuɔ: ‹Nuɔ ŋ dii baa muɔŋo‑i bãaŋgu‑i baa isuɔŋgu‑i, mɛi nagãŋ-niini‑i hai niini‑i? Naŋ niini sĩ wɛi?
31 E ele lhe disse: Filho, tu sempre estás comigo, e todas as minhas coisas são tuas;
32 Ŋ hãaŋo‑i, mi taa mi kãŋ-yo baa bikuomba, ŋga mi daa-yo nyuŋgo‑i cicɛ̃lma; uu naa balla, mi daa-yo. Yaŋ aa ŋ kũnna ŋ huɔŋga‑i aa i ce ponsaaŋgu‑i.›»
32 Mas era justo alegrarmo-nos e folgarmos, porque este teu irmão estava morto, e reviveu; e tinha-se perdido, e achou-se.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.