Lucas 15

Diiloŋ-nelma Tobisĩfɛlɛnni (CMENT) vs ARIB

Sair da comparação
ARIB Almeida Revisada Imprensa Bíblica
1 *Nampohũutaamba‑i baa ãmbabalmanciraamba taa ba kã Yesu wulaa ba kã ba nu u nelma‑i.
1 Ora, chegavam-se a ele todos os publicanos e pecadores para o ouvir.
2 *Farisĩɛbaa-ba‑i baa *ãnjĩnamma pigãataamba ta ba waana wuɔ u ciɛ niɛ yaŋ nelbabalaamba ta ba piɛ-yo aa tiraa tuɔ siɛ u wuo niiwuoni‑i baa-ba?
2 E os fariseus e os escribas murmuravam, dizendo: Este recebe pecadores, e come com eles.
3 Yesu wuɔ naŋ gbãnalãaŋ daaku‑i baa-ba wuɔ:
3 Então ele lhes propôs esta parábola:
4 «Namaaŋo-na, tũlmba komuɔŋa ndii da ba waa baa umaŋ, aa u diei balla-bɛi, kutieŋo siɛ yaŋ komuɔŋa naa baa cĩncieluo nennaa baamba ta ba wuora aa kã ka taara umaŋ baala wɛi?
4 Qual de vós é o homem que, possuindo cem ovelhas, e perdendo uma delas, não deixa as noventa e nove no deserto, e não vai após a perdida até que a encontre?
5 Duɔ ka da-yo, u huɔŋga ka gbuu fɛ̃ u tũu-yo kũŋ baa-yo
5 E achando-a, põe-na sobre os ombros, cheio de júbilo;
6 ka bĩ u jɛ̃naamba‑i baa u caantaamba‑i a waŋ baa-ba wuɔ: ‹Mi daa mi tũmaaŋo‑i, yaaŋ na hɔmmu fɛ̃ mɛi kaaŋga temma‑i.›»
6 e chegando a casa, reúne os amigos e vizinhos e lhes diz: Alegrai-vos comigo, porque achei a minha ovelha que se havia perdido.
7 Yesuŋ waaŋ mafamma‑i, wuɔ cira: «Yaaŋ mi tũnu-nɛi, ãmbabalmanceroŋo diei duɔ nanna u cilɔbabalaŋo‑i, kuŋ fɛ̃ŋ Diiloŋo huɔŋga‑i dumaa dɔrɔ‑i-na, nuɔmba komuɔŋa naa baa cĩncieluo nennaa maŋ saa nanna ba cilɔbabalaŋo‑i wuɔ sĩ bafamba vii, ba siɛ gbãa fɛ̃-ka dumaaŋo-na.»
7 Digo-vos que assim haverá maior alegria no céu por um pecador que se arrepende, do que por noventa e nove justos que não necessitam de arrependimento.
8 Aa naa tiraa cira: «Neifieŋ-cĩncieluo duɔ waa baa ciɛŋo maŋ, aa neifelle balla dũŋ-huɔŋga-na u wulaa, u siɛ celieŋ fitĩnuɔ aa pir dũŋgu‑i hiere a taara-diɛ wɛi?
8 Ou qual é a mulher que, tendo dez dracmas e perdendo uma dracma, não acende a candeia, e não varre a casa, buscando com diligência até encontrá-la?
9 Duɔ da-de, u huɔŋga ka gbuu fɛ̃ u bĩ u jɛ̃naamba‑i baa u caantaamba‑i a waŋ baa-ba wuɔ: ‹Mi daa mi warbelle‑i, yaaŋ na hɔmmu fɛ̃ mɛi kaaŋga temma‑i.›
9 E achando-a, reúne as amigas e vizinhas, dizendo: Alegrai-vos comigo, porque achei a dracma que eu havia perdido.
10 Yaaŋ mi tũnu-nɛi, ãmbabalmanceroŋo diei duɔ nanna u cilɔbabalaŋo‑i, *dɔrpɔpuɔrbiemba waa hɔfɛ̃lle fande temma yaa nuɔ‑i dɔrɔ‑i-na.»
10 Assim, digo-vos, há alegria na presença dos anjos de Deus por um só pecador que se arrepende.
11 Yesu wuɔ tiraa cira: «Naacolŋo naŋo waa baa bɛpuɔmba hãi.
11 Disse-lhe mais: Certo homem tinha dois filhos.
12 Yiiŋgu naŋgu-na, bisãlãaŋo gbɛ̃ tuoŋo‑i wuɔ: ‹Baba, miɛ iŋ saaya i da kumaŋ ŋ nagãŋ-niini-na, hã muɔ baa mi kũŋgu‑i fiɛfiɛ.› Tuoŋo cal u nagãŋ-niini‑i hã-ba.
12 O mais moço deles disse ao pai: Pai, dá-me a parte dos bens que me toca. Repartiu-lhes, pois, os seus haveres.
13 Yinni saa da, hãaŋo suor fuɔ niini‑i aa biɛ gbeiŋa faŋa‑i kã hĩɛŋ-nu baa-ya, kã ka bĩɛna-yɛi hiere kakarkuoŋ-na.
13 Poucos dias depois, o filho mais moço ajuntando tudo, partiu para um país distante, e ali desperdiçou os seus bens, vivendo dissolutamente.
14 U gbeiŋaŋ kaa tĩ huɔŋgu maŋ nuɔ‑i, nyulmu naŋ temma suur nelle fande-na a ce u sa da niiwuoni u wuo.
14 E, havendo ele dissipado tudo, houve naquela terra uma grande fome, e começou a passar necessidades.
15 A ne da naacolŋo naŋo waa nelle fande-na tuɔ heŋ pɛrmba, naacombiloŋo kã u wulaa wuɔ u ka taara maacemma. Naacolŋo biɛ-yo u tuɔ ceŋ u pɛrmba‑i.
15 Então foi encontrar-se a um dos cidadãos daquele país, o qual o mandou para os seus campos a apascentar porcos.
16 Nyulmuŋ gbu mu ko-yo dumaaŋo-na, u tuɔ nenu pɛrmba niiwuoni‑i. Ŋga hai ka hã fuɔ baa-ni?
16 E desejava encher o estômago com as alfarrobas que os porcos comiam; e ninguém lhe dava nada.
17 U gbuu ji tĩɛna jɔguɔŋ da suu, aa cira: ‹Maacembiemba maŋ dii baa mi to‑i hiere, niiwuoni sa tĩ-bɛi, aa muɔmɛi daami ta mi ku nyulmu-na.
17 Caindo, porém, em si, disse: Quantos empregados de meu pai têm abundância de pão, e eu aqui pereço de fome!
18 Mi ka sire bir kã mi to wulaa ka waŋ baa-yo wuɔ mi cãlãa Diiloŋo‑i aa tiraa cãl fuɔ fɛrɛ‑i.
18 Levantar-me-ei, irei ter com meu pai e dir-lhe-ei: Pai, pequei contra o céu e diante de ti;
19 U baa tiraa u tuɔ kãŋ-mi u biɛŋ muɔ, u yaŋ aa u bel-mi ŋaa u maacembiloŋ muɔ.›
19 já não sou digno de ser chamado teu filho; trata-me como um dos teus empregados.
20 Aa sire ta.
20 Levantou-se, pois, e foi para seu pai. Estando ele ainda longe, seu pai o viu, encheu-se de compaixão e, correndo, lançou-se-lhe ao pescoço e o beijou.
21 Bɛpolŋo gbɛ̃-yo wuɔ: ‹Baba, mi cãlãa Diiloŋo‑i aa tiraa cãl naŋ fɛrɛ‑i, baa tiraa ŋ ta ŋ bĩ-mi ŋ biɛŋ muɔ.›
21 Disse-lhe o filho: Pai, pequei conta o céu e diante de ti; já não sou digno de ser chamado teu filho.
22 Tuoŋo fara bĩ u maacembiemba‑i a waŋ baa-ba wuɔ: ‹Gbaraaŋ na ka biɛ joŋgoruo maŋ faa yaŋ dũŋgu-na, baa naafontarre, baa naatɛnni na ji dii na hã-yo.
22 Mas o pai disse aos seus servos: Trazei depressa a melhor roupa, e vesti-lha, e ponde-lhe um anel no dedo e alparcas nos pés;
23 Aa iŋ muyaa balyuŋgu maŋ, na kã na ka bel-ku na ji ko-ku i ce ponsaaŋgu.
23 trazei também o bezerro, cevado e matai-o; comamos, e regozijemo-nos,
24 Mi taa mi kãŋ mi biɛŋ daayo‑i baa bikuomba, ŋga mi daa-yo nyuŋgo‑i cicɛ̃lma; uu naa balla, mi daa-yo.› Ponsaaŋgu yaa bi duɔŋ dumaaŋo-na.
24 porque este meu filho estava morto, e reviveu; tinha-se perdido, e foi achado. E começaram a regozijar-se.
25 «A ne da huɔŋgu faŋgu-na, bɛpomɔlŋo waa dii suoŋ-nu. Uŋ juɔ tuɔ jo ji piɛ cĩiŋgu‑i, u nu niimarni du, baa kaasĩŋgu.
25 Ora, o seu filho mais velho estava no campo; e quando voltava, ao aproximar-se de casa, ouviu a música e as danças;
26 U bĩ maacembiloŋo diei a yuu-yo wuɔ: ‹Bige‑i ciɛ cĩiŋgu-na?›
26 e chegando um dos servos, perguntou-lhe que era aquilo.
27 «Maacembiloŋo cira: ‹Ŋ hãaŋo yaa birii jo. Uŋ juɔ hĩnni ŋ to ji da-yo, u huɔŋga gbuu fɛ̃. U ce i bel balyuŋgu maŋ iŋ muyaa-ku ko-ku hã-yo.›
27 Respondeu-lhe este: Chegou teu irmão; e teu pai matou o bezerro cevado, porque o recebeu são e salvo.
28 Mɔlŋo huɔŋga pãŋ du. U cĩina wuɔ u siɛ suur cĩiŋgu-na.
28 Mas ele se indignou e não queria entrar. Saiu então o pai e instava com ele.
29 Naacombiloŋo gbɛ̃-yo wuɔ: ‹Baba, mɛi dii ŋ caaŋgu-na ta mi cãa-ni ku daa bieŋa bɔi. Mi saa yagar ŋ nuŋ-ãndaaŋgu‑i dede. Ŋga yinduɔŋgu ŋ saa ji bel-ku a cira yoloŋo wuɔ: «Hũu ŋ ka ko ŋ wuo baa ŋ jɛ̃naamba‑i.»
29 Ele, porém, respondeu ao pai: Eis que há tantos anos te sirvo, e nunca transgredi um mandamento teu; contudo nunca me deste um cabrito para eu me regozijar com meus amigos;
30 Aa ŋ biɛŋo maŋ daayo‑i, fuɔ maŋ kãa ka bĩɛna ŋ nagãŋ-niini‑i baa saasorbaa aa bir jo, ŋ ce ba bel balyuŋgu ko hã-yo.›
30 vindo, porém, este teu filho, que desperdiçou os teus bens com as meretrizes, mataste-lhe o bezerro cevado.
31 «Tuoŋo gbɛ̃-yo wuɔ: ‹Nuɔ ŋ dii baa muɔŋo‑i bãaŋgu‑i baa isuɔŋgu‑i, mɛi nagãŋ-niini‑i hai niini‑i? Naŋ niini sĩ wɛi?
31 Replicou-lhe o pai: Filho, tu sempre estás comigo, e tudo o que é meu é teu;
32 Ŋ hãaŋo‑i, mi taa mi kãŋ-yo baa bikuomba, ŋga mi daa-yo nyuŋgo‑i cicɛ̃lma; uu naa balla, mi daa-yo. Yaŋ aa ŋ kũnna ŋ huɔŋga‑i aa i ce ponsaaŋgu‑i.›»
32 era justo, porém, regozijarmo-nos e alegramo-nos, porque este teu irmão estava morto, e reviveu; tinha-se perdido, e foi achado.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.