Atos 16
Diiloŋ-nelma Tobisĩfɛlɛnni (CMENT) vs NVT
1 Pol baa Silasi‑i baŋ taa dumaaŋo-na, ba kã ka hel Dɛrbu, cor ka hel Lisire. A ne da Yesu wuoŋo naŋo waa nelle fande-na, ba taa ba bĩ-yo Timote. U nyu waa *Yuifuyiɛŋo aa hũu Yesu maama‑i aa u to‑i Girɛkiyiɛŋo.
1 Paulo foi primeiro a Derbe e depois a Listra, onde havia um jovem discípulo chamado Timóteo. A mãe dele era uma judia convertida, e o pai era grego.
2 Tobimba maŋ waa Lisire‑i-na baa Ikoniyɔmu‑i-na, ba taa ba bĩ Timote yefafalle.
2 Os irmãos em Listra e em Icônio o tinham em alta consideração,
3 Pol wuɔ tuɔ taara u ta baa-yo. A ne da Yuifubaa-ba maŋ waa terieŋgu-na, baa suyaa wuɔ Timote to‑i Girɛkiyiɛŋo. Pol wuɔ naa u *jã-yo aa ba suɔ ta.
3 de modo que Paulo pediu que ele os acompanhasse em sua viagem. Em respeito aos judeus da região, providenciou que Timóteo fosse circuncidado antes de partirem, pois todos sabiam que o pai dele era grego.
4 Yesu *pɔpuɔrbiemba‑i baa *Yerusalɛmu Diiloŋ-dũŋ-baamba yaataambaŋ yiɛraaya nelma maŋ nuɔ‑i, Polbaa da ba cor terieŋgu terieŋgu, ba waŋ ma yaa‑i baa Diiloŋ-dũŋ-baamba‑i; aa cira ba wuɔ ma hũmelle‑i ŋaa baŋ waaŋ-ma dumaa.
4 Em toda cidade por onde passavam, instruíam os irmãos a seguirem as decisões tomadas pelos apóstolos e presbíteros em Jerusalém.
5 Yinniŋ taa ni cor dumaa, Diiloŋ-dũŋ-baamba taa ba naŋ kaasĩnni Diiloŋ-hũmelle-na dumɛi, aa bi ta ba ciinu ba kã.
5 Assim, as igrejas eram fortalecidas na fé e cresciam em número a cada dia.
6 Ku huoŋgu-na, Polbaa-ba ji ta ba taara ba ka waŋ Diiloŋ-nelma‑i *Asi nilɛiŋa-na. *Diiloŋ-Yalle saa hũu-ma. Ba naa ba karnu Firgi mara‑i cor baa Galasi wuoŋo‑i.
6 Em seguida, Paulo e Silas viajaram pela região da Frígia e da Galácia, pois o Espírito Santo os impediu de pregar a palavra na província da Ásia.
7 Baŋ kaa piɛ Misi‑i, baa ta ba taara ba kã Bitini. Yesu Yalle saa hũu-ma.
7 Então, chegando à fronteira da Mísia, tentaram ir para o norte, em direção à Bitínia, mas o Espírito de Jesus não permitiu.
8 Ba naa ba karnu Misi‑i cor, a kã ka hi Torasi.
8 Assim, seguiram viagem pela Mísia até o porto de Trôade.
9 Isuɔŋgu naŋgu-na, Pol wuɔ dãnsã da Maseduɔniyiɛŋo naŋo juɔ ji yiɛra tuɔ cãrã-yuɔ wuɔ u kã ka kãyã-bɛi dii Maseduɔni‑i-na.
9 Naquela noite, Paulo teve uma visão, na qual um homem da Macedônia em pé lhe suplicava: “Venha para a Macedônia e ajude-nos!”.
10 Yiɛ pãŋ suɔ yiɛ Diiloŋo taara i ka waŋ *Neldɔdɔlma‑i baa Maseduɔnitaamba‑i. I saa tiraa tĩɛna, yiɛ pãŋ sire tiɛ tigiiŋ i hũmelle‑i.
10 Então decidimos partir de imediato para a Macedônia, concluindo que Deus nos havia chamado para anunciar ali as boas-novas.
11 Iŋ juɔ'a i ta yiiŋgu maŋ nuɔ‑i Torasi‑i-na, yiɛ biɛ baatoŋo‑i pãŋ kar vii Samotirase, ka hiire. Iŋ hii yiiŋgu maŋ nuɔ‑i, ku cuo kaala‑i-na, yiɛ cor kã Neyapolisi.
11 Embarcamos em Trôade e navegamos diretamente para a ilha de Samotrácia e, no dia seguinte, chegamos a Neápolis.
12 Iŋ siire terieŋgu-na, yiɛ kã Filipu ka tĩɛna da yinni terieŋgu faŋgu-na. Filipu yaa waa nebuɔ‑i Maseduɔni‑i-na. *Oromɛbaa-ba'i waa tĩɛna terieŋgu-na.
12 Dali, alcançamos Filipos, cidade importante dessa região da Macedônia e colônia romana, e ali permanecemos vários dias.
13 Iŋ kãa Filipu‑i-na, *yitĩɛnaŋguŋ juɔ hi, yiɛ hel nelleŋ-huɔŋga-na a kã kaaŋgu naŋgu nuŋgu-na. Ii naa suɔ wuɔ Diilojaalterieŋgu ka waa terieŋgu-na. Iŋ kãa, yiɛ da caamba namba; yiɛ tĩɛna piiye baa-ba.
13 No sábado, saímos da cidade e fomos à margem do rio, onde esperávamos encontrar um lugar de oração. Sentamo-nos e começamos a conversar com algumas mulheres ali reunidas.
14 Unaŋo waa ba hɔlma-na, ba taa ba bĩ-yo Lidi. U taa u hel Tiyatire. U taa u suor nelbɔ̃mbɔ̃ŋ ba kompammu aa u taa u kuye Diiloŋ-kũŋgu‑i. Iŋ kãa ka tiɛ piiye dumaaŋo-na, wuɔ kar u tũŋgu‑i tuɔ nu iŋ waŋ mamaŋ. Polŋ waaŋ mamaŋ hiere, Itieŋ wuɔ kãyã-yuɔ ma suur u tũnni-na dɛi.
14 Uma delas era uma mulher temente a Deus chamada Lídia, da cidade de Tiatira, comerciante de tecido de púrpura. Enquanto ela nos ouvia, o Senhor lhe abriu o coração, e ela aceitou aquilo que Paulo estava dizendo.
15 Maŋ suurii u tũnni-na dɛi dumaaŋo-na, wuɔ ce ba *batiseŋ-yo baa u dumɛlleŋ-baamba‑i hiere aa naa gbɛ̃-ye wuɔ: «Da kuɔ na hũyãa-ma wuɔ mi hũyãa Itieŋo maama‑i kelkel, juɔŋ na ji har mɛi terieŋ-nu.» Aa naa gbãŋ baa-ye i ji hũu-ma.
15 Foi batizada, junto com sua família, e pediu que nos hospedássemos em sua casa. “Se concordam que creio de fato no Senhor, venham ficar em minha casa”, disse ela, e insistiu até que aceitamos.
16 Yiiŋgu naŋgu-na, i taa i kã Diilojaalterieŋgu-na a suu baa maacembiloŋo naŋo. Maacembiloŋ daayo‑i, *jĩna waa u yuŋgu-na a ce u tuɔ suɔ mamaŋ juɔŋ u waŋ-ma. U taa u da gbeiŋa bɔi kufaŋgu-na u hã bamaŋ biyaa-yo maacemma-na.
16 Certo dia, enquanto íamos ao lugar de oração, veio ao nosso encontro uma escrava possuída por um espírito pelo qual ela predizia o futuro. Com suas adivinhações, ganhava muito dinheiro para seus senhores.
17 Maacembiloŋ daa wuɔ cu i huoŋ-nu tuɔ piiye da gbagaga wuɔ: «Balaŋ daaba cãa Dɔrwuoŋo. Ba pigãaŋ-na koŋkor-hũmelle yaa‑i.»
17 Ela seguia Paulo e a nós, gritando: “Estes homens são servos do Deus Altíssimo e vieram anunciar como vocês podem ser salvos!”.
18 U ciɛ kufaŋgu‑i da yinni bɔi i huoŋgu-na. Pol huɔŋga ji guɔla baa-yo. Wuɔ waŋ baa u jĩna‑i wuɔ: «Yesu-Kirsa yerre-na, cor ŋ hel ciɛŋo-na!» Terduɔŋgu faŋgu-na, jĩna wuɔ pãŋ yaŋ ciɛŋo‑i.
18 Isso continuou por vários dias, até que Paulo, indignado, se voltou e disse ao espírito dentro da jovem: “Eu ordeno em nome de Jesus Cristo que saia dela”. E, no mesmo instante, o espírito a deixou.
19 U taambaŋ juɔ da u sa tiraa u da bĩŋkũŋgu u hã-ba, baa bel Pol baa Silasi‑i kã baa-ba ãndacetaamba wulaa dii gɛ̃ŋgɛrterieŋgu-na
19 Quando os senhores da escrava viram que suas expectativas de lucro haviam sido frustradas, agarraram Paulo e Silas e os arrastaram à presença das autoridades, na praça do mercado.
20 ka hã *Oromɛ ba fãamaambaa-ba‑i baa-ba aa cira: «*Yuifubaa-ba'i daaba‑i, ba juɔ ji ta ba guɔl nelle‑i ba hã-ye.
20 “Estes judeus estão tumultuando a cidade!”, gritaram para os magistrados.
21 Ba juɔ baa hũmefɛlɛnde. A ne da hũmelle fande nyaa Oromɛbaa miɛŋo‑i: I siɛ gbãa siɛ-de, i siɛ bi gbãa wuɔ-de.»
21 “Eles ensinam costumes que nós, romanos, não podemos seguir, pois contrariam nossas leis!”
22 Baŋ piiye dumaaŋo-na, nuɔmba maŋ waa hiere, baa sire wuɔ ba siɛ yaŋ Polbaa-ba‑i. Fãamaambaa-ba ce ba col ba joŋgorbaa-ba‑i aa hã-ba hũmelle‑i wuɔ ba muo-ba.
22 Logo, uma multidão revoltada se juntou contra Paulo e Silas, e os magistrados ordenaram que os dois fossem despidos e açoitados com varas.
23 Baa fũnuŋ muo-ba da dɛi aa kã ka dii-ba kaso. Baŋ diyaa-ba, baa waŋ baa umaŋ niɛyaŋ kasobiemba‑i wuɔ u tuɔ ne-ba dɛi.
23 Depois de serem severamente açoitados, foram lançados na prisão. O carcereiro recebeu ordens para não os deixar escapar,
24 Naacolŋ uŋ nuɔ mafamma‑i, wuɔ kã baa Polbaa-ba‑i dubiloŋo maŋ dii tuogbuole-na ka sɔgɔlnu ba gbeini‑i daaŋgu naŋ-nu.
24 por isso os colocou no cárcere interno, prendendo-lhes os pés no tronco.
25 Isuɔholleŋ juɔ hi, Pol baa Silasi‑i baa ta ba cãrã Diiloŋo‑i aa ta ba hãl nɛini ba tuɔlnu-yuɔ. Kasobiemba namba waa dii ba dũnni-na aa ta ba fara ba nu.
25 Por volta da meia-noite, Paulo e Silas oravam e cantavam hinos a Deus, e os outros presos ouviam.
26 Ba juɔ'a ba suɔ, da hĩɛma sagalaaya hɔduɔŋgu, ka hel baa kasodũŋgu‑i hiere! Dũnfenni pãŋ puur. Baŋ ŋa naa vaa kasobiemba‑i baa jɔlgɔbaa-ba maŋ, ba fir hiere.
26 De repente, houve um forte terremoto, e até os alicerces da prisão foram sacudidos. No mesmo instante, todas as portas se abriram e as correntes de todos os presos se soltaram.
27 Umaŋ taa u niya kasobiemba‑i u taa u duɔfũŋ; wuɔ cɛ̃. Wuɔ u ne da dũnfenni puurii hiere. Wuɔ fa u taacɛrɛŋo‑i hiel-o duɔ ko u fɛrɛ wuɔ sĩ kasobiemba gbaraa hiere.
27 Quando o carcereiro acordou, viu as portas da prisão escancaradas. Imaginando que os prisioneiros haviam escapado, puxou a espada para se matar.
28 Pol wuɔ kaasĩŋ wuɔ: «Baa ce ŋ fɛrɛ gbomma, molo saa kã terieŋgu!»
28 Paulo, porém, gritou: “Não se mate! Estamos todos aqui!”.
29 Naacolŋo kũɔma nyɛŋ dumaa ma fɛrɛŋ nuɔ. Wuɔ ce ba hã-yo dãamu; u gbar kã ka dũuna Polbaa-ba caaŋgu-na
29 O carcereiro mandou que trouxessem luz e correu até o cárcere, onde se prostrou, tremendo de medo, diante de Paulo e Silas.
30 aa cira ba hel gɔ̃ŋgũɔŋ-nu. Baŋ hilaa, wuɔ yuu-ba wuɔ: «Mi jɛ̃naaŋ namaa, muɔmi saaya mi ce bige‑i a gbãa da mi kor?»
30 Então ele os levou para fora e perguntou: “Senhores, que devo fazer para ser salvo?”.
31 Baa cira: «Da ŋ hũu Itieŋo‑i Yesu maama‑i, ku yaa gbãa kor-ni baa ŋ dumɛlleŋ-baamba‑i hiere.»
31 Eles responderam: “Creia no Senhor Jesus, e você e sua família serão salvos”.
32 Aa naa doŋ ta ba waŋ Itieŋo maama‑i baa-yo baa u dumɛlleŋ-baamba‑i hiere.
32 Então pregaram a palavra do Senhor a ele e a toda a sua família.
33 Isuɔduɔŋgu faŋgu-na, wuɔ kã baa-ba ka saar ba pãnni‑i aa naa pãŋ ce ba *batiseŋ-yo baa u baamba‑i hiere.
33 Mesmo sendo tarde da noite, o carcereiro cuidou deles e lavou suas feridas. Em seguida, ele e todos os seus foram batizados.
34 Baŋ juɔ batiseŋ-ba tĩ, wuɔ kã baa Polbaa-ba‑i u dumɛlle-na ba ka wuo niiwuoni. Uŋ hũyãa Yesu maama‑i baa u baamba‑i hiere, ba hɔmmu gbuu pãŋ fɛ̃ da yogogo.
34 Depois, levou-os para sua casa e lhes serviu uma refeição, e ele e toda a sua família se alegraram porque creram em Deus.
35 Cuoŋ juɔ kaal, fãamaambaa-ba puɔr sorosibaa-ba ka waŋ baa kasobiemba niyatieŋo‑i wuɔ u nanna Polbaa-ba‑i.
35 Na manhã seguinte, os magistrados mandaram os guardas ordenarem ao carcereiro: “Solte estes homens!”.
36 Naacolŋ wuɔ kã ka cira: «Pol, fãamaambaa-ba puɔraa ba jo wuɔ mi nanna-nɛi. Hilaaŋ na kã na muŋkãmmu.»
36 Então o carcereiro mandou dizer a Paulo: “Os magistrados disseram que você e Silas estão livres. Vão em paz”.
37 Pol wuɔ yagar aa naa gbɛ̃ sorosibaa-ba‑i wuɔ: «Ku ciɛ niɛ ba bel-e ba saa bi yuu-ye, ba muo-ye nuɔmba-na ŋ siɛ suɔ wuɔ Oromɛbaa miɛ, aa jo ji dii-ye kaso. Fiɛfiɛ‑i, ba ta ba taara ba fuo nanna-yiɛ! Ma siɛ gbãa wuɔ dumaaŋo-na! Kãaŋ na ka waŋ baa-ba wuɔ ba jo ba fɛrɛ ba ji hiel-e.»
37 Paulo, no entanto, respondeu: “Eles nos açoitaram publicamente sem julgamento e nos colocaram na prisão, e nós somos cidadãos romanos. Agora querem que vamos embora às escondidas? De maneira nenhuma! Que venham eles mesmos e nos soltem”.
38 A ne da fãamaambaa-ba saa naa suɔ wuɔ Pol baa Silasi‑i Oromɛbaa. Sorosibaa-baŋ kãa ka hi-ba baa nelma‑i, ba kũɔma pãŋ ta ma nyɛŋ.
38 Os guardas relataram isso aos magistrados, que ficaram assustados por saber que Paulo e Silas eram cidadãos romanos.
39 Baa sire jo ba wulaa ji cãrã-bɛi aa ce ba hel kaso‑i-na. Baŋ hilaa, baa cãrã-bɛi wuɔ ba ce jande aa ba hel nelle-na.
39 Foram até a prisão e lhes pediram desculpas. Então os trouxeram para fora e suplicaram que deixassem a cidade.
40 Baa ta kã Lidi terieŋ-nu; kã ka da Diiloŋ-dũŋ-baamba‑i. Baa piiye dii sirɛiŋa bɛi aa naa cãrã hũmelle‑i ta.
40 Quando Paulo e Silas saíram da prisão, voltaram à casa de Lídia. Ali se encontraram com os irmãos e os encorajaram mais uma vez. Depois, partiram.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 16, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.