Romanos 4

Nyεmε Jɔrε Kadasi (CKO) vs NVT

Sair da comparação
NVT Nova Versão Transformadora
1 Tɔ, am ma ya niɛ ya na Abraham jɔrɛ. Ya busu nu, yiri ti ya kɛrɛ na a.
1 Do ponto de vista humano, Abraão foi o fundador de nossa nação. O que descobriu ele?
2 Nzɛn má i sakpa yoo­wa dɛɛ ti ye Nyɛmɛ ade i ka i yo sa bo i kɔ atin su i dɔ, má i koro fa fɔ yanfɔya, ama, Nyɛmɛ dɔ, i ti má sɔ.
2 Se suas boas obras o tivessem tornado justo, ele teria motivo para se vangloriar, mas não perante Deus.
3 Dama ba kɛrɛ i Nyɛmɛ Jɔrɛ Kadasi n nu ka, “Abraham yoori Nyɛmɛ yarada, nyini dɛɛ ti ye Nyɛmɛ ade i ka i yo sa bo i kɔ atin su i dɔ n a.”
3 Pois as Escrituras dizem: “Abraão creu em Deus, e assim foi considerado justo”.
4 Nzɛn sɔnɔ yo juma na ba tɔ i kaari, i ti má ka bu ŋa ba ce i aceeri wɔ, i ti i juma ni ŋkatɔ ɔ.
4 O salário daquele que trabalha não é um presente, mas um direito.
5 Ama, sɔnɔ bo i yoori yarada, má ka i sakpa bo wɔ yo i n dɛɛ ti ye Nyɛmɛ ade i ka i yo sa bo i kɔ atin su i dɔ n a, ama, wɔ yo yarada ka Nyɛmɛ de satiɛ­yo­fɔ ka i yo sa bo i kɔ atin su i dɔ n dɛɛ ti a.
5 Contudo, ninguém é considerado justo com base em seu trabalho, mas sim por meio de sua fé em Deus, que declara justos os pecadores.
6 Fɛmɛ Davidi mmɔɔ yo kaanri nyini minɛm ŋusu jɔrɛ, ka i mi la tere­fiɛ, dama Nyɛmɛ ade i ka i yo sa bo i kɔ atin su i dɔ, má ka i sakpa n dɛɛ ti a. I ŋa,
6 Davi também falou a esse respeito quando descreveu a felicidade daqueles que são considerados justos sem terem trabalhado para isso:
7 “Tere­fiɛ wo bu dɔ, minɛm bo Nyɛmɛ fa bu ŋgasi ce bu ni.
7 “Como são felizes aqueles cuja desobediência é perdoada, cujos pecados são cobertos!
8 Tere­fiɛ­fɔ la sɔnɔ bo Micɛra n ŋa i la má satiɛ be ni.”
8 Sim, como são felizes aqueles cujo pecado o Senhor não leva mais em conta!”.
9 Tɔ, minɛm bo bu wuraari kɛnkɛnnɛ n ŋgumi la nyini tere­fiɛ ni, nzɛn sɛ a? Ai, minɛm bo bu wura má kɛnkɛnnɛ ni mmɔɔ la i. Dama ya du mɔ ase ka, Abraham yarada n dɛɛ ti ye Nyɛmɛ ade i ka i yo sa bo i kɔ atin su i dɔ n a.
9 Por acaso essa bênção é apenas para os judeus, ou se estende também aos gentios incircuncidados? Já dissemos que Deus considerou Abraão justo por meio de sua fé.
10 Saŋga bɔnɔ ye Nyɛmɛ seeri sɔ n a? Nyini saŋga Abraham awura kɛnkɛnnɛ, nzɛn wɔ nya wura má? Ai, nyini saŋga wɔ nya wura má.
10 Mas como isso aconteceu? Ele foi considerado justo somente depois de ter sido circuncidado, ou antes disso? Está claro que foi antes de ele ser circuncidado.
11 Nyini saŋga n sin, ye i ba wuraari kɛnkɛnnɛ n a. Na i kɛnkɛnnɛ wuraa­wa n kere ka i yarada n dɛɛ ti ye Nyɛmɛ deeri i ka i yo sa bo i kɔ atin su i dɔ, saŋga bo i nya wura má kɛnkɛnnɛ ni. I yoori sɔ ni, adena yiri Abraham bá yo minɛm bo ba yo yarada n kɛrɛ si, haari ni bo ba wura má kɛnkɛnnɛ ni, ye Nyɛmɛ ade bu ka bu yo sa bo i kɔ atin su i dɔ n a.
11 A circuncisão era um sinal de que Abraão já possuía fé e de que Deus já o havia declarado justo, mesmo antes de ele ser circuncidado. Portanto, Abraão é o pai daqueles que têm fé mas não foram circuncidados. Eles são considerados justos por causa de sua fé.
12 Yiri gusu kaaki ti minɛm bo ba wura kɛnkɛnnɛ n si a, má ka ba wura kɛnkɛnnɛ n dɛɛ ti, ama, bo ba yo yarada kabo i yoori yarada saŋga bo i nya wura má kɛnkɛnnɛ ni.
12 E Abraão também é o pai daqueles que foram circuncidados, mas somente se tiverem o mesmo tipo de fé que Abraão tinha antes de ser circuncidado.
13 Nyɛmɛ yo seeri Abraham ni i busu nu­fɔm ka i fá durunya n kɛrɛ ce bu ni, má ka i su Nyɛmɛ nɔaniɛ kpamaa­wa n su dɛɛ ti a, ama, kabo wɔ yo Nyɛmɛ yarada n ti ye Nyɛmɛ deeri i ka i yo sa bo i kɔ atin n su i dɔ a.
13 A promessa de que Abraão e seus descendentes herdariam toda a terra não se baseou em sua obediência à lei de Deus, mas sim no fato de ele ter sido considerado justo quando teve fé.
14 Nzɛn minɛ su Nyɛmɛ nɔaniɛ kpamaa­wa n su ye bu nya deke n bo Nyɛmɛ seeri ka i cé bu ni, nyini la ka yarada­yo n ti ŋgbɛɛn wɔ lɛɛ, na kabo Nyɛmɛ ase n gusu la má kpɛrɛ.
14 Portanto, se a herança prometida é apenas para aqueles que obedecem à lei, a fé é desnecessária, e a promessa, anulada.
15 Nzɛn minɛm saaki nɔaniɛ kpamaa­wa ni, nyini ma Nyɛmɛ fa yaa na i cin bu sui a, ama, nzɛn má nɔaniɛ kpamaa­wa be wo má bɛrɛ, má deke be wo má bɛrɛ bo i kere ka sɔnɔ ayo satiɛ.
15 Pois a lei traz ira sobre aqueles que tentam obedecer a ela. A única forma de não quebrar a lei é não ter lei nenhuma para quebrar!
16 Nyini ti, deke bo Nyɛmɛ yo seeri ka i fá ma ni, i baari minɛm bo bu yo yarada n dɛɛ ti wɔ. I yoori sɔ ni, adena deke n bo i yo seeri ka i yó n yó aceeri kpama ma Abraham busu nu­fɔm kɛrɛ, má bo bu su nɔaniɛ n kpamaa­wa n su ŋgumi, ama, bo ba yo yarada kabo Abraham yoori ni. Yiri ti ya kɛrɛ si a,
16 É por isso que a promessa vem pela fé, para que ela seja segundo a graça e, assim, alcance toda a descendência de Abraão, não somente os que vivem sob a lei, mas todos que têm fé como a que teve Abraão. Pois ele é o pai de todos que creem.
17 kabo ba kɛrɛ i Nyɛmɛ Jɔrɛ Kadasi n nu ni, ka, Nyɛmɛ ŋa o, “M má a yo minɛ barasu dɔŋgu si.” Nyɛmɛ ŋuuri ka Abraham ayo yarada ka yiri Nyɛmɛ teŋge minɛm bo ba wu n yiwee nu, na yiri ma deke n bo i yo wo má bɛrɛ n wo bɛrɛ a.
17 Conforme aparece nas Escrituras: “Eu o fiz pai de muitas nações”. Isso aconteceu porque Abraão creu no Deus que traz os mortos de volta à vida e cria coisas novas do nada.
18 Nyini ti, saŋga bo Abraham yoori yarada na i la tama ni, i ti kekereke na i yo tama ka i bá yo minɛ barasu dɔŋgu si, kabo ba kɛrɛ i Nyɛmɛ Jɔrɛ Kadasi n nu ka, “U busu nu­fɔm bá sunnu beberebe ni.”
18 Mesmo quando não havia motivo para ter esperança, Abraão a manteve, crendo que se tornaria o pai de muitas nações. Pois Deus lhe tinha dito: “Esse é o número de descendentes que você terá!”.
19 Haari ni saŋga bo wɔ ju afɔ yaa, na i si ka wɔ yo kpiɛn ni, na i yi Saara ti ŋɔrɔka na wɔ yo buke n kɛrɛ ni, i ŋuniɛ ayɔrɔki má i, i yoori yarada a.
19 E sua fé não se enfraqueceu, embora ele soubesse que, aos cem anos, seu corpo, bem como o ventre de Sara, já não tinham vigor.
20 Wɔ yo má sika fa kɔ deke bo Nyɛmɛ seeri ka i yó i n su, ama, yarada n bo i yoori i n dɛɛ ti, na wɔ nya faŋga na wɔ kansi Nyɛmɛ.
20 Em nenhum momento a fé de Abraão na promessa de Deus vacilou. Na verdade, ela se fortaleceu e, com isso, ele deu glória a Deus.
21 Na wɔ si tenle su ka Nyɛmɛ koro yo deke n bo i yo seeri ka i yó i ni.
21 Abraão estava plenamente convicto de que Deus é poderoso para cumprir tudo que promete.
22 Abraham yoori yarada a, nyini dɛɛ ti ye Nyɛmɛ ade i ka i yo sa bo i kɔ atin su i dɔ n a.
22 Por isso, por sua fé, ele foi considerado justo.
23 Kabo ba kɛrɛ i ka, Nyɛmɛ ade i ka i yo sa bo i kɔ atin su i dɔ ni, má Abraham ŋgumi dɛɛ ti ye bu kɛrɛɛri i sɔ a,
23 E, quando Deus considerou Abraão justo, não o fez apenas para benefício dele. As Escrituras dizem
24 ama, yɛrɛ gusu dɛɛ ti ye bu kɛrɛɛri sɔ n a, yɛrɛ bo Nyɛmɛ bá de ya ka ya yo sa bo i kɔ atin su i dɔ n na ya yo i yarada ni, yiri bo i teŋgeeri ya Mibiɛ Yesu i yiwee n nu ni.
24 que foi também para nosso benefício, pois elas garantem que também seremos considerados justos por crermos naquele que ressuscitou dos mortos a Jesus, nosso Senhor.
25 Ya satiɛ dɛɛ ti ye Yesu wuuri a, na wɔ teŋge i yiwee n nu, adena Nyɛmɛ de ya ka ya yo sa bo i kɔ atin su i dɔ.
25 Ele foi entregue à morte por causa de nossos pecados e foi ressuscitado para que fôssemos declarados justos diante de Deus.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Romanos 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.