Marcos 5
Chru (CJE) vs ARA
1 Yàng Jêsu sơ̆ng du mơnih tui-mơgru nau truh tơ gah dih ia-tơsì, lăm c̆àr Jerase.
1 Entrementes, chegaram à outra margem do mar, à terra dos gerasenos.
2 Tŭ Pô pơrpa yàm tơbiă mư̆ng gơlài, nư̆n mư̆ng anih kŭt atơu, hũ sa aràng mơnih kơđòng kơmlài ngă, đuaĭ truh tơ anaŭ Pô.
2 Ao desembarcar, logo veio dos sepulcros, ao seu encontro, um homem possesso de espírito imundo,
3 Mơnih nư̆n hơdiŭ tơkrah du kŭt atơu, yah angui tơlơi srĕng kŭng 'buh hũ aràng sơi rơgơi mă-pơkơŭ ñu jiơ̆ng.
3 o qual vivia nos sepulcros, e nem mesmo com cadeias alguém podia prendê-lo;
4 Lô amăng kơđòng c̆rò anuh tơ tơkai sơ̆ng akă sơ̆ng tơlơi srĕng, bloh ñu ngă kloh srĕng sơ̆ng joh abih anuh, 'buh hũ aràng sơi tơ̆l pràn tô apăn-pơkơŭ ñu jiơ̆ng.
4 porque, tendo sido muitas vezes preso com grilhões e cadeias, as cadeias foram quebradas por ele, e os grilhões, despedaçados. E ninguém podia subjugá-lo.
5 Luĭ hơrơi sơ̆ng mơlăm ñu kừ dò mĭt tơkrah du kŭt atơu sơ̆ng tơ ngŏ c̆ơ̆; ñu jiăng kơmrào driau sơ̆ng mă pơtơu pờng rùp-phŭn drơi brơ̆p lơka abih.
5 Andava sempre, de noite e de dia, clamando por entre os sepulcros e pelos montes, ferindo-se com pedras.
6 Tŭ 'buh Yàng Jêsu mư̆ng atàh, ñu đuaĭ mơrai truh, pơđih rùp tơ anaŭ Pô,
6 Quando, de longe, viu Jesus, correu e o adorou,
7 sơ̆ng đờm prŏng săp lài: “Khoai Yàng Jêsu, Anà Yàng Pô Lơngì Ngŏ Glòng Rơlau Abih, Pô sơmŏng ngă hơgĕ sơ̆ng dơlhă ni? Mă angăn Yàng Pô Lơngì dơlhă yòng lơkơu Pô juơi ngă gleh-glăr dơlhă.”
7 exclamando com alta voz: Que tenho eu contigo, Jesus, Filho do Deus Altíssimo? Conjuro-te por Deus que não me atormentes!
8 Kơyoa Yàng Jêsu pơrpa đờm sơ̆ng ñu lài: “Ơ kơmlài! Tơbiă bĕ mư̆ng mơnih ni.”
8 Porque Jesus lhe dissera: Espírito imundo, sai desse homem!
9 Bloh nư̆n Pô tơnia ñu: “Hã angăn mơta hơgĕ?” Ñu đờm: “Mơta dơlhă angăn la ‘Tơrpuơl Lĭng.’ Kơyoa buơl dơlhă lô biă.”
9 E perguntou-lhe: Qual é o teu nome? Respondeu ele: Legião é o meu nome, porque somos muitos.
10 Ñu yòng lơkơu Pô juơi prơh guñu tơbiă mư̆ng c̆àr nư̆n.
10 E rogou-lhe encarecidamente que os não mandasse para fora do país.
11 Tŭ nư̆n, jĕ tơ anih nư̆n, hũ sa kơtàr bơbui lô biă dò 'bơ̆ng tơ gah rơnòng c̆ơ̆.
11 Ora, pastava ali pelo monte uma grande manada de porcos.
12 Du kơmlài lơkơu yòng: “Yòng Pô brơi buơl dơlhă tơma lăm kơtàr bơbui dih.” Yàng Jêsu brơi gơnuăr.
12 E os espíritos imundos rogaram a Jesus, dizendo: Manda-nos para os porcos, para que entremos neles.
13 Du kơmlài tơbiă mư̆ng mơnih nư̆n sơ̆ng tơma lăm kơtàr bơbui. Abih kơtàr bơbui, pơgăp dua rơbơu drơi, mư̆ng rơnòng c̆ơ̆ đuaĭ sơtơ̆ng trŭn lăm ia-tơsì, sơ̆ng mơtai krăm abih lăm nư̆n.
13 Jesus o permitiu. Então, saindo os espíritos imundos, entraram nos porcos; e a manada, que era cerca de dois mil, precipitou-se despenhadeiro abaixo, para dentro do mar, onde se afogaram.
14 Du mơnih glăng bơbui ba gơŭ đuaĭ dơŭ, sơ̆ng đờm akhàn wơ̆ mư̆ng pơnuaĭ ni lăm abih plơi-prŏng, plơi tìt. Buơl làng ba gơŭ truh tô c̆ơ bruă hơgĕ hũ tơbiă truh.
14 Os porqueiros fugiram e o anunciaram na cidade e pelos campos. Então, saiu o povo para ver o que sucedera.
15 Tŭ buơl guñu truh tòm Yàng Jêsu, sơ̆ng 'buh mơnih mư̆ng dơlhơu kơđòng kơmlài ngă dò guh tơ anih nư̆n, c̆ù khăn-ào, akŏ-glo saih bơhiàn, nư̆n buơl guñu huơĭ kơđa biă.
15 Indo ter com Jesus, viram o endemoninhado, o que tivera a legião, assentado, vestido, em perfeito juízo; e temeram.
16 Du mơnih tơ mơta hũ c̆ơ 'buh tơgrơ̆ bruă nư̆n, đờm akhàn wơ̆ tơ buơl guñu păng bruă hơgĕ hũ tơbiă truh tơ mơnih kơđòng kơmlài ngă sơ̆ng tơ kơtàr bơbui.
16 Os que haviam presenciado os fatos contaram-lhes o que acontecera ao endemoninhado e acerca dos porcos.
17 Buơl guñu yòng lơkơu Pô tơbiă klàh mư̆ng c̆àr tơnah buơl guñu.
17 E entraram a rogar-lhe que se retirasse da terra deles.
18 Tŭ Pô trŭn lăm gơlài, mơnih dơlhơu hũ kơđòng kơmlài ngă, truh yòng lơkơu Pô brơi ñu nau tui Pô.
18 Ao entrar Jesus no barco, suplicava-lhe o que fora endemoninhado que o deixasse estar com ele.
19 Bloh Yàng Jêsu 'buh brơi gơnuăr, Pô đờm sơ̆ng ñu: “Nau wơ̆ bĕ tơ sàng, truh sơ̆ng du mơnih adơi-ai gơŭ-pơtiàn hã, đờm akhàn wơ̆ tơ buơl guñu thơu mư̆ng tơgrơ̆ bruă bloh Yàng hũ ngă tơ hã, sơ̆ng đờm tơ buơl guñu thơu Pô hũ anĭt-rơnăm tơ hã hơyơu lơi.”
19 Jesus, porém, não lho permitiu, mas ordenou-lhe: Vai para tua casa, para os teus. Anuncia-lhes tudo o que o Senhor te fez e como teve compaixão de ti.
20 Mơnih nư̆n nau lăm abih c̆àr Đekapôl, đờm akhàn wơ̆ mư̆ng tơgrơ̆ bruă prŏng bloh Yàng Jêsu hũ ngă tơ drơi, sơ̆ng aràng sơi păng kŭng mă ngă c̆rih-takơtuă biă.
20 Então, ele foi e começou a proclamar em Decápolis tudo o que Jesus lhe fizera; e todos se admiravam.
21 Yàng Jêsu trŭn lăm gơlài sơ̆ng gài nau wơ̆ tơ gah dih ia. Sa tơrpuơl mơnih lô biă pơgùm-pơtòm gơŭ tòmdăr Pô. Pô dò dơ̆ng tơ gah ia-tơsì.
21 Tendo Jesus voltado no barco, para o outro lado, afluiu para ele grande multidão; e ele estava junto do mar.
22 Tŭ nư̆n, hũ sa aràng mơnih lăm du mơnih c̆ơ-apăn sàng pơtòm, angăn mơta ñu la Jeru, nau truh. Pơrpa 'buh Yàng Jêsu, ñu pơđih rùp tơ tơkai Pô,
22 Eis que se chegou a ele um dos principais da sinagoga, chamado Jairo, e, vendo-o, prostrou-se a seus pés
23 sơ̆ng đờm lơkơu yòng lài: “Anà kơmơi tìt dơlhă sơmŏng mơtai. Yòng Pô truh sơ̆ng daŭ tơngàn tơ ngŏ ñu, tô ñu hũ pơsồ-pơsaih sơ̆ng hơdiŭ.”
23 e insistentemente lhe suplicou: Minha filhinha está à morte; vem, impõe as mãos sobre ela, para que seja salva, e viverá.
24 Yàng Jêsu nau sơ̆ng Jeru. Sa tơrpuơl lô mơnih nau tui sơ̆ng sŭl-pơjeh gơŭ tòmdăr Pô.
24 Jesus foi com ele. Grande multidão o seguia, comprimindo-o.
25 Lăm tơrpuơl mơnih lô nư̆n hũ sa aràng mơnih kơmơi kơđòng lơ-ơ̆n rơwă tuh-khăn sa-pluh dua thŭn bơjơ.
25 Aconteceu que certa mulher, que, havia doze anos, vinha sofrendo de uma hemorragia
26 Suơi ni bơjơ ñu hũ kŏng gleh-glăr lăm tơngàn lô mơnih gơnuăr jrào, kŏng lơhiă abih phơ̆n-priă, bloh pơnuaĭ lơ-ơ̆n rơwă 'buh hũ dơh-gơdŭn sa-sĭt lơi, 'brŏ hơrơi 'brŏ traŭ rơlau wơ̆.
26 e muito padecera à mão de vários médicos, tendo despendido tudo quanto possuía, sem, contudo, nada aproveitar, antes, pelo contrário, indo a pior,
27 Ñu hũ mơhư̆ đờm mư̆ng Yàng Jêsu, nư̆n sơrlèt tơma lăm tơkrah tơrpuơl mơnih lô, nau truh mư̆ng gah rŏng Pô sơ̆ng rơwơ̆ tŭp tơ ào Pô.
27 tendo ouvido a fama de Jesus, vindo por trás dele, por entre a multidão, tocou-lhe a veste.
28 Kơyoa ñu đờm lài: “Yah kơu mĭn hũ rơwơ̆ tŭp truh tơ ào Pô soh, nư̆n kơu rơŭ hũ pơsồ-pơsaih.”
28 Porque, dizia: Se eu apenas lhe tocar as vestes, ficarei curada.
29 Lăm tơk tŭ nư̆n mư, drah 'buh tuh tra, sơ̆ng ñu kràn-thơu lài drơi hũ pơsồ-pơsaih bơjơ.
29 E logo se lhe estancou a hemorragia, e sentiu no corpo estar curada do seu flagelo.
30 Yàng Jêsu thơu mư hũ gơnăp-gơnuăr mư̆ng Pô pơrpa tơbiă, nư̆n Pô pơtrah tơ gah tơrpuơl mơnih lô sơ̆ng tơnia: “Aràng sơi hũ rơwơ̆ tŭp tơ ào Kơu?”
30 Jesus, reconhecendo imediatamente que dele saíra poder, virando-se no meio da multidão, perguntou: Quem me tocou nas vestes?
31 Du mơnih tui-mơgru đờm sơ̆ng Pô: “Pô-Pơto 'buh bơjơ tơrpuơl mơnih lô sŭl pơjeh gơŭ tòmdăr Pô-Pơto, bloh Pô-Pơto dò tơnia lài: Aràng sơi rơwơ̆ tŭp truh Kơu?”
31 Responderam-lhe seus discípulos: Vês que a multidão te aperta e dizes: Quem me tocou?
32 Pô c̆ơ tòmdăr tô duah c̆ơ aràng sơi hũ ngă pơnuaĭ nư̆n.
32 Ele, porém, olhava ao redor para ver quem fizera isto.
33 Mơnih kơmơi thơu pơnuaĭ hơgĕ hũ tơbiă truh sơ̆ng drơi, nư̆n kơtơ̆ drơi huơĭ truh pơđih rùp tơ tơkai Pô bloh đờm akhàn tơpă abih sơ̆ng Pô.
33 Então, a mulher, atemorizada e tremendo, cônscia do que nela se operara, veio, prostrou-se diante dele e declarou-lhe toda a verdade.
34 Pô đờm sơ̆ng mơnih kơmơi: “Ơ anà kơmơi Kơu, pơnuaĭ păng-tui anà hũ pơsồ-pơsaih tơ anà. Nau bĕ rĭng-lơngai sơ̆ng hũ pơsồ-pơsaih lơ-ơ̆n rơwă.”
34 E ele lhe disse: Filha, a tua fé te salvou; vai-te em paz e fica livre do teu mal.
35 Tŭ Pô dò đờm, nư̆n hũ mơnih mư̆ng sàng-dơnò Jeru truh đờm sơ̆ng Jeru lài: “Anà kơmơi kơi mơtai bơjơ, dò ngă pơgleh Pô-Pơto ngă hơgĕ wơ̆?”
35 Falava ele ainda, quando chegaram alguns da casa do chefe da sinagoga, a quem disseram: Tua filha já morreu; por que ainda incomodas o Mestre?
36 Bloh Yàng Jêsu 'buh sơnư̆ng c̆ơ hơgĕ truh pơnuaĭ nư̆n, Pô đờm sơ̆ng mơnih c̆ơ-apăn sàng pơtòm: “Juơi huơĭ, mĭn păng-tui soh.”
36 Mas Jesus, sem acudir a tais palavras, disse ao chefe da sinagoga: Não temas, crê somente.
37 Yàng Jêsu 'buh brơi aràng sơi nau tui Pô, mĭn ba Pier, Jakơ, sơ̆ng Jăng la adơi Jakơ soh.
37 Contudo, não permitiu que alguém o acompanhasse, senão Pedro e os irmãos Tiago e João.
38 Tŭ truh tơ sàng Jeru, Pô 'buh buơl guñu ngă klùk-klờk biă, mơnih hia c̆ŏ, mơnih driau kơmrào srĭ tơnia.
38 Chegando à casa do chefe da sinagoga, viu Jesus o alvoroço, os que choravam e os que pranteavam muito.
39 Tŭ tơma lăm sàng, Pô đờm sơ̆ng buơl guñu: “Kơđa hơgĕ buơl guhã ngă klùk-klờk sơ̆ng hia c̆ŏ yơu nư̆n? Adơi tìt ni 'buh mơtai ơu, bloh ñu mĭn dò đih!”
39 Ao entrar, lhes disse: Por que estais em alvoroço e chorais? A criança não está morta, mas dorme.
40 Buơl guñu klau-pơtăt Pô. Hơdơi tŭ prơh pơđăr buơl guñu tơbiă abih tơ agàh, Pô ba ame ama adơi tìt sơ̆ng du mơnih tui-mơgru Pô tơma truh tơ anih adơi tìt nư̆n dò đih.
40 E riam-se dele. Tendo ele, porém, mandado sair a todos, tomou o pai e a mãe da criança e os que vieram com ele e entrou onde ela estava.
41 Pô apăn tơngàn adơi tìt sơ̆ng đờm: “Talitha kumi!” Kơtha mơblàng la: “Ơ anà kơmơi tìt, Kơu pơđăr anà, tơgồ bĕ.”
41 Tomando-a pela mão, disse: Talitá cumi!, que quer dizer: Menina, eu te mando, levanta-te!
42 Tŭ nư̆n mư, anà kơmơi tìt tơgồ dơ̆ng sơ̆ng yàm nau, kơyoa ñu hũ sa-pluh dua thŭn bơjơ. 'Buh yơu nư̆n, abih tơgrơ̆ mơnih mă ngă c̆rih-takơtuă biă.
42 Imediatamente, a menina se levantou e pôs-se a andar; pois tinha doze anos. Então, ficaram todos sobremaneira admirados.
43 Pô pơkơŭ buơl guñu 'buh hũ đờm tơ aràng sơi thơu mư̆ng bruă ni, sơ̆ng pơđăr buơl guñu brơi anà tìt nư̆n 'bơ̆ng.
43 Mas Jesus ordenou-lhes expressamente que ninguém o soubesse; e mandou que dessem de comer à menina.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 5, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.