Lucas 8
Chru (CJE) vs NAA
1 Hơdơi mư̆ng nư̆n, Yàng Jêsu nau mư̆ng plơi-prŏng ni truh plơi-prŏng dih, mư̆ng plơi ni truh plơi dih, pơto-mơblàng sơ̆ng pơto-akhàn Pơnuaĭ-Siàm lơgăr Yàng Pô Lơngì. Sa pluh dua aràng mơnih tơdi-tơdài nau găm sơ̆ng Pô.
1 Aconteceu, depois disso, que Jesus andava de cidade em cidade e de aldeia em aldeia, pregando e anunciando o evangelho do Reino de Deus. Iam com ele os doze discípulos,
2 Kŭng hũ du mơnih kơmơi nau tui Pô, la du mơnih hũ pơsồ-pơsaih klàh mư̆ng du kơmlài mơsak-jơhà sơ̆ng pơnuaĭ lơ-ơ̆n lơngoh rơwă-sơkì. Lăm du mơnih kơmơi nư̆n hũ Mari, angăn la Mađơlen, la mơnih hũ Yàng pơtrơh tơjuh drơi kơmlài mơsak-jơhà tơbiă klàh,
2 e também algumas mulheres que haviam sido curadas de espíritos malignos e de enfermidades: Maria, chamada Madalena, da qual saíram sete demônios;
3 Jana sơdiŭ C̆usa, la mơnih c̆ơ apăn-akŏ bruă sàng pơtau Herôt, Susan sơ̆ng lô mơnih kơmơi pơkơ̆n wơ̆. Du mơnih nư̆n hũ mă phơ̆n-bơna drơi bloh dŏng-kờl Yàng Jêsu sơ̆ng du mơnih tui-mơgru Pô.
3 Joana, mulher de Cuza, procurador de Herodes; Suzana e muitas outras, as quais, com os seus bens, ajudavam Jesus e os seus discípulos.
4 Tŭ hũ sa tơrpuơl lô buơl làng mư̆ng du plơi-prŏng truh pơtòm-pơgùm gơŭ tòmdăr Yàng Jêsu. Pô angui pơnuaĭ pơgăp-pơmơyơu đờm sơ̆ng buơl guñu:
4 Quando uma grande multidão se reuniu e pessoas de todas as cidades vieram até Jesus, ele disse por parábola:
5 “Hũ sa aràng mơnih tơbiă nau drà găr-pơjeh. Tŭ drà, sa-sĭt găr lĕ rò gah jơlàn, kơđòng aràng juă, sơ̆ng c̆ĭm lơngì 'bơ̆ng abih.
5 — Um semeador saiu a semear. E, ao semear, uma parte caiu à beira do caminho, foi pisada, e as aves do céu a comeram.
6 Sa-sĭt găr pơkơ̆n lĕ iơŭ lăm anih lơ̆n pơtơu-rơđeh, tŭ pơrpa tơmuh tơgồ, nư̆n lơdiơu thu mư, kơyoa 'buh tơ̆l ia lơ-ơ̆.
6 Outra parte caiu sobre a pedra e, tendo crescido, secou por falta de umidade.
7 Du găr pơkơ̆n lĕ iơŭ tơkrah puk druơi, druơi tơmuh tơgồ găm sơ̆ng găr-pơjeh, ngă tơ ñu mơtai bơlhăt.
7 Outra caiu no meio dos espinhos; e os espinhos, ao crescerem com ela, a sufocaram.
8 Du găr pơkơ̆n wơ̆ lĕ iơŭ lăm lơ̆n siàm, tŭ tơmuh tơgồ, tơbiă bơnga boh rơlau rơtùh amăng wơ̆.” Tŭ dò đờm du pơnuaĭ nư̆n, Pô đờm prŏng: “Aràng sơi hũ tơnia păng, nư̆n păng-mơhư̆ bĕ!”
8 Outra, enfim, caiu em boa terra; cresceu e produziu a cem por um. Dizendo isto, Jesus clamou:
9 Hơdơi mư̆ng nư̆n, du mơnih tui-mơgru Pô tơnia Pô pơnuaĭ pơgăp-pơmơyơu nư̆n hũ kơtha-mơblàng la hơgĕ.
9 Então os discípulos de Jesus lhe perguntaram o que significava essa parábola.
10 Pô đờm: “Sơ̆ng buơl guhã nư̆n hũ pơnuaĭ anĭt brơi wờng-thơu du pơnuaĭ tơrđơŭ-dơrlăm lơgăr Yàng Pô Lơngì, bloh sơ̆ng tơgrơ̆ mơnih pơkơ̆n, nư̆n sơđaŭ păl angui pơnuaĭ pơgăp-pơmơyơu, tô buơl guñu c̆ơ bloh 'bu 'buh, păng bloh 'buh wờng.
10 Jesus respondeu:
11 Pơnuaĭ pơgăp-pơmơyơu nư̆n hũ kơtha-mơblàng yơu ni: Găr-pơjeh, nư̆n la Pơnuaĭ Yàng Pô Lơngì.
11 — Este é o significado da parábola: a semente é a palavra de Deus.
12 Du găr lĕ rò gah jơlàn, la du mơnih hũ păng Pơnuaĭ Yàng, bloh hơdơi nư̆n kơmlài-jĭnràk truh, tămblah-mă Pơnuaĭ nư̆n klàh mư̆ng hơtai-hơtiàn buơl guñu, huơĭ lài buơl guñu păng-tui bloh hũ dŏng-pơklàh ơu.
12 Os que estão à beira do caminho são os que a ouviram; depois vem o diabo e tira-lhes a palavra do coração, para não acontecer que, crendo, sejam salvos.
13 Du găr lĕ iơŭ lăm anih lơ̆n pơtơu-rơđeh, la du mơnih tŭ păng Pơnuaĭ nư̆n sờh-sài đồ-mă mư; bloh kơyoa 'buh hũ akha, mĭn păng-tui sơdăng soh, truh tŭ păp pơnuaĭ pơlòng-ơñiai, nư̆n buơl guñu sơnĕ lơbuh mư.
13 Os que estão sobre a pedra são os que, ouvindo a palavra, a recebem com alegria. Estes não têm raiz, creem apenas por algum tempo e, na hora da provação, se desviam.
14 Du găr lĕ iơŭ tơkrah puk druơi, la du mơnih hũ păng Pơnuaĭ Pô, bloh buơl guñu luơi du pơnuaĭ sơnư̆ng kơ-ù, pơnuaĭ mơda gơn-hư̆p, sơ̆ng pơnuaĭ sờh-sờr rài ni ngă tơ gơrềt-bơlhăt, nư̆n 'buh prŏng jiơ̆ng, 'buh tơbiă boh lơi hũ să.
14 A parte que caiu entre espinhos, estes são os que ouviram e, no decorrer dos dias, foram sufocados com as preocupações, as riquezas e os prazeres desta vida; os seus frutos não chegam a amadurecer.
15 Bloh du găr lĕ iơŭ lăm anih lơ̆n siàm, la du mơnih păng Pơnuaĭ sơ̆ng hơtai-hơtiàn tơpă-siàm, bloh nư̆n kừ kơjăp hơtai-hơtiàn păng-rơmiă bloh tơbiă bơnga boh.
15 A parte que caiu na terra boa, estes são os que, tendo ouvido de bom e reto coração, retêm a palavra; estes frutificam com perseverança.
16 'Buh aràng sơi tuĭ apui đèng bloh nư̆n mă thŭng druă wơ̆, halài apăn daŭ tơ ala jờng c̆ơnừng, bloh păl daŭ ñu tơ ngŏ tơkai đèng, tô aràng sơi tơma lăm sàng kŭng 'buh pơnuaĭ sơrdah soh.
16 — Ninguém, depois de acender uma lamparina, a cobre com um vaso ou a põe debaixo de uma cama; pelo contrário, coloca-a num lugar em que ilumina bem, a fim de que os que entram vejam a luz.
17 Kơyoa 'buh hũ pơnuaĭ hơgĕ bơdơŭ-tơrđơŭ bloh rơŭ 'buh kŏng ràng-tơbiă; 'buh hũ pơnuaĭ hơgĕ ac̆ĭng-bơdơŭ bloh rơŭ 'buh thơu truh sơ̆ng 'buh kŏng ba pơtơbiă tơ pơnuaĭ sơrdah.
17 Não há nada oculto que não venha a ser manifesto, nem escondido que não venha a ser conhecido e revelado.
18 Yơu nư̆n, păl nĭ-nùn bĕ mư̆ng pơnuaĭ buơl guhã păng. Kơyoa aràng sơi hũ, rơŭ hũ brơi pơtơ̆l wơ̆; dò aràng sơi 'buh hũ, nư̆n găm pơnuaĭ hơgĕ buơl guñu sơnư̆ng la buơl guñu hũ, kŭng rơŭ kŏng mă thĭt rơi.”
18 Portanto, vejam como vocês ouvem. Porque ao que tiver, mais será dado; e ao que não tiver, até aquilo que julga ter lhe será tirado.
19 Ame sơ̆ng adơi-ai Yàng Jêsu truh duah Pô, bloh kơyoa mơnih lô biă, nư̆n 'buh rơgơi truh jĕ Pô jiơ̆ng.
19 A mãe e os irmãos de Jesus chegaram até onde ele estava, mas não podiam aproximar-se por causa da multidão.
20 Hũ mơnih akhàn tơ Pô thơu: “Ơ Pô-Pơto, hũ Ame sơ̆ng adơi-ai Pô-Pơto dò tơ agàh, khiăng tòm Pô-Pơto.”
20 E lhe comunicaram: — A sua mãe e os seus irmãos estão lá fora e querem vê-lo.
21 Bloh Pô đờm: “Ame Kơu sơ̆ng adơi-ai Kơu la du mơnih păng pơnuaĭ Yàng Pô Lơngì sơ̆ng ngă tui.”
21 Jesus, porém, lhes respondeu:
22 Sa hơrơi dih, Yàng Jêsu sơ̆ng du mơnih tui-mơgru Pô trŭn gơlài. Pô đờm sơ̆ng buơl guñu: “Buơl gudrơi nau bĕ truh tơ gah dih dơnau prŏng.” Yơu nư̆n, buơl guñu wah gơlài nau.
22 Aconteceu que, num daqueles dias, Jesus entrou num barco em companhia dos seus discípulos e lhes disse: E partiram.
23 Lăm tŭ gơlài dò nau, nư̆n Pô đih. Hũ sa pơnuaĭ rơbù angĭn prŏng tơgồ tơbiă lăm dơnau, ia tơma baŭ lăm gơlài, sơ̆ng buơl guñu păp pơnuaĭ mơtai-lơhiă biă.
23 Enquanto navegavam, ele adormeceu. E sobreveio uma tempestade de vento no lago, e eles corriam perigo.
24 Du mơnih tui-mơgru truh blơ̆ Pô tơgồ sơ̆ng đờm: “Ơ Pô-Pơto! Ơ Pô-Pơto! Buơl gudrơi kơjĕ mơtai-lơhiă bơjơ!” Pô tơgồ, đờm puaĭ tơ rơbù sơ̆ng rơyà ia, nư̆n rơbù angĭn sơ̆ng rơyà ia kơđơ̆ng-rik mư.
24 Chegando-se a Jesus, os discípulos o despertaram, dizendo: — Mestre, Mestre, estamos perecendo! Levantando-se, Jesus repreendeu o vento e a fúria da água. Tudo cessou e ficou bem calmo.
25 Pô đờm sơ̆ng du mơnih tui-mơgru: “Pơnuaĭ păng-tui buơl guhã anih lơi?” Du mơnih tui-mơgru huơĭ-kơđa sơ̆ng mă ngă krơi-takơtuă biă, đờm tơnia gơŭ: “Pô la aràng sơi bloh tŭ đờm pơđăr rơbù angĭn sơ̆ng ia, nư̆n guñu kŭng păl păng-bơbah Pô rơi?”
25 Então Jesus lhes perguntou: Eles, possuídos de temor e admiração, diziam uns aos outros: — Quem é este que até manda nos ventos e nas ondas, e lhe obedecem?
26 Yàng Jêsu sơ̆ng du mơnih tui-mơgru Pô truh tơ c̆àr Jerase, nư̆n la c̆àr găn tơ anaŭ gah dih c̆àr Galile.
26 Então rumaram para a terra dos gerasenos, que fica de frente para a Galileia.
27 Tŭ Yàng Jêsu đì tơ ngŏ lơ̆n gah ia, nư̆n hũ sa aràng mơnih lăm plơi-prŏng nư̆n kơđòng kơmlài ngă, tơbiă truh tòm Pô. Suơi ni bơjơ mơnih nư̆n 'buh c̆ù khăn-ào, kŭng 'buh dò lăm sàng, bloh dò lăm anih kŭt atơu.
27 Logo que Jesus desembarcou, veio da cidade ao seu encontro um homem possuído de demônios que, havia muito, não se vestia, nem habitava em casa alguma, porém vivia nos túmulos.
28 Tŭ 'buh Yàng Jêsu, ñu driau iơu, pơđih rùp drơi tơ anaŭ Pô, sơ̆ng đờm prŏng: “Khoai Yàng Jêsu, Anà Yàng Pô Lơngì Ngŏ Glòng Rơlau Abih, dơlhă sơ̆ng Pô hũ pơnuaĭ hơgĕ rơi? Dơlhă yòng-lơkơu Pô juơi ngă gleh-glăr dơlhă.”
28 Quando ele viu Jesus, prostrou-se diante dele, dizendo com voz forte: — O que você quer comigo, Jesus, Filho do Deus Altíssimo? Peço-lhe que não me atormente.
29 Nư̆n la kơyoa Yàng Jêsu hũ pơđăr kơmlài sơŭ-sơnoh păl tơbiă klàh mư̆ng mơnih nư̆n. Biă yơu nư̆n, lô amăng bơjơ kơmlài tơma ngă ñu, sơ̆ng yah aràng hũ angui tơlơi srĕng, anuh tô mă-pơkơŭ sơ̆ng kraŭ-gàr, bloh ñu kŭng sơđaŭ pruĭ kloh tơlơi akă sơ̆ng ngă joh abih anuh, bloh nư̆n tui kơmlài ba pơđăr bloh tơma hơdiŭ lăm du anih 'blàng jơhua.
29 Porque Jesus havia ordenado ao espírito imundo que saísse do homem, pois muitas vezes se havia apoderado dele. E, embora procurassem conservá-lo preso com cadeias e correntes, despedaçava tudo e era impelido pelo demônio para o deserto.
30 Yàng Jêsu tơnia: “Hã angăn mơta hơgĕ?” Ñu đờm: “Tơrpuơl lĭng.” Kơyoa lô kơmlài biă tơma lăm ñu.
30 Jesus perguntou a ele: Ele respondeu: — Legião. Isto porque muitos demônios tinham entrado nele.
31 Du kơmlài yòng lơkơu Pô juơi prơh pơđăr guñu păl trŭn lăm drŏng dơrlăm 'buh luĭ.
31 Estes pediram a Jesus que não os mandasse para o abismo.
32 Tŭ nư̆n, hũ sa kơtàr bơbui lô biă dò 'bơ̆ng tơ rơnòng c̆ơ̆. Du kơmlài yòng Yàng Jêsu brơi guñu tơma lăm kơtàr bơbui nư̆n, sơ̆ng Pô brơi gơnuăr.
32 Ora, uma grande manada de porcos estava pastando ali no monte. E os demônios pediram a Jesus que os deixasse entrar naqueles porcos. E Jesus o permitiu.
33 Yơu nư̆n, du kơmlài tơbiă klàh mư̆ng mơnih nư̆n sơ̆ng tơma lăm kơtàr bơbui. Kơtàr bơbui mư̆ng rơnòng c̆ơ̆ đuaĭ kơsĕt trŭn lăm dơnau prŏng, sơ̆ng mơtai krăm abih lăm ia.
33 Tendo os demônios saído do homem, entraram nos porcos, e a manada precipitou-se despenhadeiro abaixo, para dentro do lago, e se afogou.
34 Du mơnih glăng bơbui 'buh yơu nư̆n, ba gơŭ đuaĭ dơŭ; buơl guñu tơma lăm plơi-prŏng sơ̆ng lăm du plơi bloh đờm akhàn wơ̆ mư̆ng abih tơgrơ̆ bruă.
34 Vendo o que tinha acontecido, os que tratavam dos porcos fugiram e foram anunciá-lo na cidade e pelos campos.
35 Buơl làng ba gơŭ tơbiă nau c̆ơ bruă pơrpa hũ tơbiă truh. Tŭ buơl guñu truh sơ̆ng Yàng Jêsu, sơ̆ng 'buh mơnih bloh du kơmlài pơrpa tơbiă klàh dò guh tơ anih tơkai Yàng Jêsu, c̆ù khăn-ào, akŏ gơlo saih bơhiàn, nư̆n huơĭ-kơđa biă.
35 Então o povo saiu para ver o que tinha acontecido. Aproximando-se de Jesus, encontraram o homem de quem tinham saído os demônios, vestido, em perfeito juízo, sentado aos pés de Jesus; e temeram.
36 Du mơnih tơ mơta hũ 'buh tơgrơ̆ bruă nư̆n, đờm akhàn wơ̆ tơ buơl guñu păng mư̆ng pơnuaĭ mơnih kơđòng kơmlài ngă hũ pơsồ-pơsaih hơyơu lơi.
36 E algumas pessoas que tinham presenciado os fatos contaram-lhes também como o endemoniado tinha sido salvo.
37 Abih buơl làng tòmdăr c̆àr Jerase yòng Yàng Jêsu tơbiă klàh mư̆ng c̆àr buơl guñu, kơyoa buơl guñu huơĭ-kơđa biă. Yơu nư̆n, Pô trŭn gơlài sơ̆ng gài mơrai wơ̆.
37 Todo o povo da terra dos gerasenos pediu a Jesus que se retirasse, pois ficaram com muito medo. E Jesus, entrando de novo no barco, voltou.
38 Mơnih hũ Yàng Jêsu pơtrơh du kơmlài tơbiă, yòng lơkơu Pô brơi ñu nau tui Pô, bloh Pô pơđăr ñu nau wơ̆, sơ̆ng đờm:
38 O homem de quem tinham saído os demônios lhe pediu que o deixasse estar com ele. Jesus, porém, o despediu, dizendo:
39 “Nau wơ̆ bĕ tơ sàng hã, đờm akhàn wơ̆ abih tơgrơ̆ bruă prŏng bloh Yàng Pô Lơngì hũ ngă tơ hã.” Mơnih nư̆n gài mơrai wơ̆, nau abih tơgrơ̆ anih lăm plơi-prŏng, đờm akhàn wơ̆ tơ abih tơgrơ̆ mơnih thơu mư̆ng du bruă Yàng Jêsu hũ ngă tơ drơi.
39 — Volte para a sua casa e conte tudo o que Deus fez por você. Então ele foi, proclamando por toda a cidade o que Jesus lhe tinha feito.
40 Tŭ Yàng Jêsu gài mơrai wơ̆, hũ sa tơrpuơl lô buơl làng tơbiă nau rò Pô, kơyoa aràng sơi aràng nư̆n kŭng kraŭ-c̆àng Pô.
40 Quando Jesus voltou, a multidão o recebeu com alegria, porque todos o estavam esperando.
41 Hũ sa aràng mơnih c̆ơ-apăn sàng pơtòm angăn la Jeru, truh pơđih rùp tơ tơkai Yàng Jêsu sơ̆ng yòng lơkơu Pô tơma lăm sàng drơi;
41 Eis que veio um homem chamado Jairo, que era chefe da sinagoga, e, prostrando-se aos pés de Jesus, suplicou-lhe que fosse até a sua casa.
42 kơyoa ñu hũ mĭn sa aràng anà kơmơi mư, pơgăp sa-pluh dua thŭn, tŭ nư̆n lơ-ơ̆n traŭ kơjĕ mơtai.
42 Pois tinha uma filha única de uns doze anos, que estava morrendo. Enquanto Jesus caminhava, as multidões o apertavam.
43 Tŭ nư̆n, hũ sa aràng mơnih kơmơi kơđòng lơ-ơ̆n tuh drah sa-pluh dua thŭn bơjơ, sơ̆ng yah hũ kŏng lơhiă abih phơ̆n-priă tơ lô mơnih gơnuăr jrào, bloh 'buh aràng sơi hũ rơgơi rak-pơsồ tơ ñu jiơ̆ng.
43 Certa mulher que, havia doze anos, vinha sofrendo de uma hemorragia e que havia gastado todos os seus bens com os médicos, sem que ninguém a pudesse curar,
44 Ñu truh mư̆ng gah rŏng Yàng Jêsu sơ̆ng rơwơ̆ tơ aku ào Pô. Lăm tơk tŭ nư̆n mư, drah 'buh tuh tra.
44 veio por trás de Jesus e tocou na borda da capa dele. E logo a hemorragia dela estancou.
45 Yàng Jêsu tơnia: “Aràng sơi tŭp truh Kơu?” Abih tơgrơ̆ mơnih đờm kơmlah. Nư̆n Pier đờm: “Ơ Pô-Pơto, tơrpuơl buơl làng sŭl-pơjeh gơŭ tòmdăr Pô-Pơto sơ̆ng asŭ tŭp gò Pô-Pơto nư̆n.”
45 Mas Jesus perguntou: Como todos negassem, Pedro disse: — Mestre, é a multidão que o rodeia e aperta!
46 Bloh Yàng Jêsu đờm: “Hũ mơnih pơrpa rơwơ̆ tŭp Kơu, kơyoa Kơu kràn-thơu hũ gơnăp-gơnuăr mư̆ng Kơu tơbiă.”
46 Mas Jesus insistiu:
47 Tŭ mơnih kơmơi thơu lài drơi 'buh rơgơi bơdơŭ jiơ̆ng tra, nư̆n kơtơ̆ drơi, truh pơđih rùp tơ anaŭ Pô, sơ̆ng đờm akhàn tơpă abih tơ anaŭ buơl làng kơyoa hơgĕ ñu hũ rơwơ̆ tŭp Pô, sơ̆ng ñu hũ pơsồ-pơsaih lăm tơk mư hơyơu lơi.
47 A mulher, vendo que não podia passar despercebida, aproximou-se trêmula e, prostrando-se diante de Jesus, declarou, à vista de todo o povo, o motivo por que havia tocado nele e como imediatamente tinha sido curada.
48 Yàng Jêsu đờm sơ̆ng ñu: “Ơ anà kơmơi Kơu, pơnuaĭ păng-tui anà hũ pơsồ-pơsaih tơ anà. Nau bĕ rĭng-lơngai.”
48 Então Jesus lhe disse:
49 Lăm tŭ Pô dò đờm, nư̆n hũ mơnih mư̆ng sàng-dơnò Jeru truh đờm brơi pơthơu tơ ñu: “Anà kơmơi kơi mơtai bơjơ, juơi pơ-uă pơgleh Pô-Pơto tra.”
49 Enquanto Jesus ainda falava, veio uma pessoa da casa do chefe da sinagoga, dizendo: — A sua filha já morreu; não incomode mais o Mestre.
50 Tŭ Yàng Jêsu mơhư̆ yơu nư̆n, Pô đờm sơ̆ng Jeru: “Juơi huơĭ! Mĭn păng-tui soh, nư̆n anà kơmơi hã rơŭ hũ dŏng hơdiŭ.”
50 Mas Jesus, ouvindo isto, lhe disse:
51 Tŭ truh sàng, Pô mĭn brơi Pier, Jakơ, Jăng, sơ̆ng ame ama anà kơmơi tìt nư̆n tơma găm sơ̆ng Pô.
51 Tendo chegado à casa, Jesus não permitiu que ninguém entrasse com ele, a não ser Pedro, João e Tiago, além do pai e da mãe da menina.
52 Tŭ nư̆n, abih tơgrơ̆ mơnih dò hia-c̆ŏ sơ̆ng wờl-dơmàn mư̆ng anà kơmơi tìt nư̆n. Bloh Pô đờm: “Juơi hia, anà kơmơi tìt ni 'buh mơtai ơu, bloh ñu dò đih.”
52 E todos choravam e a pranteavam. Mas Jesus disse:
53 Buơl guñu klau-pơtăt Pô, kơyoa thơu anà kơmơi tìt nư̆n mơtai bơjơ.
53 E riam-se dele, porque sabiam que ela estava morta.
54 Bloh Yàng Jêsu truh apăn tơ tơngàn anà kơmơi tìt, sơ̆ng iơu prŏng: “Ơ anà kơmơi tìt, tơgồ bĕ!”
54 Mas Jesus, tomando-a pela mão, disse em voz alta:
55 Bơngă-joa anà kơmơi tìt gài mơrai wơ̆, sơ̆ng ñu tơgồ sừp mư. Yàng Jêsu pơđăr aràng brơi ñu 'bơ̆ng.
55 Voltou-lhe o espírito, ela imediatamente se levantou, e Jesus mandou que lhe dessem de comer.
56 Ame ama anà kơmơi tìt mă ngă c̆rih-takơtuă biă; bloh Pô pơkơŭ buơl guñu 'buh brơi đờm sơ̆ng aràng sơi thơu mư̆ng bruă hũ tơbiă truh.
56 Seus pais ficaram maravilhados, mas ele lhes advertiu que a ninguém contassem o que havia acontecido.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 8, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.