Lucas 8
Chru (CJE) vs ARIB
1 Hơdơi mư̆ng nư̆n, Yàng Jêsu nau mư̆ng plơi-prŏng ni truh plơi-prŏng dih, mư̆ng plơi ni truh plơi dih, pơto-mơblàng sơ̆ng pơto-akhàn Pơnuaĭ-Siàm lơgăr Yàng Pô Lơngì. Sa pluh dua aràng mơnih tơdi-tơdài nau găm sơ̆ng Pô.
1 Logo depois disso, andava Jesus de cidade em cidade, e de aldeia em aldeia, pregando e anunciando o evangelho do reino de Deus; e iam com ele os doze,
2 Kŭng hũ du mơnih kơmơi nau tui Pô, la du mơnih hũ pơsồ-pơsaih klàh mư̆ng du kơmlài mơsak-jơhà sơ̆ng pơnuaĭ lơ-ơ̆n lơngoh rơwă-sơkì. Lăm du mơnih kơmơi nư̆n hũ Mari, angăn la Mađơlen, la mơnih hũ Yàng pơtrơh tơjuh drơi kơmlài mơsak-jơhà tơbiă klàh,
2 bem como algumas mulheres que haviam sido curadas de espíritos malignos e de enfermidades: Maria, chamada Madalena, da qual tinham saído sete demônios.
3 Jana sơdiŭ C̆usa, la mơnih c̆ơ apăn-akŏ bruă sàng pơtau Herôt, Susan sơ̆ng lô mơnih kơmơi pơkơ̆n wơ̆. Du mơnih nư̆n hũ mă phơ̆n-bơna drơi bloh dŏng-kờl Yàng Jêsu sơ̆ng du mơnih tui-mơgru Pô.
3 Joana, mulher de Cuza, procurador de Herodes, Susana, e muitas outras que os serviam com os seus bens.
4 Tŭ hũ sa tơrpuơl lô buơl làng mư̆ng du plơi-prŏng truh pơtòm-pơgùm gơŭ tòmdăr Yàng Jêsu. Pô angui pơnuaĭ pơgăp-pơmơyơu đờm sơ̆ng buơl guñu:
4 Ora, ajuntando-se uma grande multidão, e vindo ter com ele gente de todas as cidades, disse Jesus por parábola:
5 “Hũ sa aràng mơnih tơbiă nau drà găr-pơjeh. Tŭ drà, sa-sĭt găr lĕ rò gah jơlàn, kơđòng aràng juă, sơ̆ng c̆ĭm lơngì 'bơ̆ng abih.
5 Saiu o semeador a semear a sua semente. E quando semeava, uma parte da semente caiu à beira do caminho; e foi pisada, e as aves do céu a comeram.
6 Sa-sĭt găr pơkơ̆n lĕ iơŭ lăm anih lơ̆n pơtơu-rơđeh, tŭ pơrpa tơmuh tơgồ, nư̆n lơdiơu thu mư, kơyoa 'buh tơ̆l ia lơ-ơ̆.
6 Outra caiu sobre pedra; e, nascida, secou-se porque não havia umidade.
7 Du găr pơkơ̆n lĕ iơŭ tơkrah puk druơi, druơi tơmuh tơgồ găm sơ̆ng găr-pơjeh, ngă tơ ñu mơtai bơlhăt.
7 E outra caiu no meio dos espinhos; e crescendo com ela os espinhos, sufocaram-na.
8 Du găr pơkơ̆n wơ̆ lĕ iơŭ lăm lơ̆n siàm, tŭ tơmuh tơgồ, tơbiă bơnga boh rơlau rơtùh amăng wơ̆.” Tŭ dò đờm du pơnuaĭ nư̆n, Pô đờm prŏng: “Aràng sơi hũ tơnia păng, nư̆n păng-mơhư̆ bĕ!”
8 Mas outra caiu em boa terra; e, nascida, produziu fruto, cem por um. Dizendo ele estas coisas, clamava: Quem tem ouvidos para ouvir, ouça.
9 Hơdơi mư̆ng nư̆n, du mơnih tui-mơgru Pô tơnia Pô pơnuaĭ pơgăp-pơmơyơu nư̆n hũ kơtha-mơblàng la hơgĕ.
9 Perguntaram-lhe então seus discípulos o que significava essa parábola.
10 Pô đờm: “Sơ̆ng buơl guhã nư̆n hũ pơnuaĭ anĭt brơi wờng-thơu du pơnuaĭ tơrđơŭ-dơrlăm lơgăr Yàng Pô Lơngì, bloh sơ̆ng tơgrơ̆ mơnih pơkơ̆n, nư̆n sơđaŭ păl angui pơnuaĭ pơgăp-pơmơyơu, tô buơl guñu c̆ơ bloh 'bu 'buh, păng bloh 'buh wờng.
10 Respondeu ele: A vós é dado conhecer os mistérios do reino de Deus; mas aos outros se fala por parábolas; para que vendo, não vejam, e ouvindo, não entendam.
11 Pơnuaĭ pơgăp-pơmơyơu nư̆n hũ kơtha-mơblàng yơu ni: Găr-pơjeh, nư̆n la Pơnuaĭ Yàng Pô Lơngì.
11 É, pois, esta a parábola: A semente é a palavra de Deus.
12 Du găr lĕ rò gah jơlàn, la du mơnih hũ păng Pơnuaĭ Yàng, bloh hơdơi nư̆n kơmlài-jĭnràk truh, tămblah-mă Pơnuaĭ nư̆n klàh mư̆ng hơtai-hơtiàn buơl guñu, huơĭ lài buơl guñu păng-tui bloh hũ dŏng-pơklàh ơu.
12 Os que estão à beira do caminho são os que ouvem; mas logo vem o Diabo e tira-lhe do coração a palavra, para que não suceda que, crendo, sejam salvos.
13 Du găr lĕ iơŭ lăm anih lơ̆n pơtơu-rơđeh, la du mơnih tŭ păng Pơnuaĭ nư̆n sờh-sài đồ-mă mư; bloh kơyoa 'buh hũ akha, mĭn păng-tui sơdăng soh, truh tŭ păp pơnuaĭ pơlòng-ơñiai, nư̆n buơl guñu sơnĕ lơbuh mư.
13 Os que estão sobre a pedra são os que, ouvindo a palavra, a recebem com alegria; mas estes não têm raiz, apenas crêem por algum tempo, mas na hora da provação se desviam.
14 Du găr lĕ iơŭ tơkrah puk druơi, la du mơnih hũ păng Pơnuaĭ Pô, bloh buơl guñu luơi du pơnuaĭ sơnư̆ng kơ-ù, pơnuaĭ mơda gơn-hư̆p, sơ̆ng pơnuaĭ sờh-sờr rài ni ngă tơ gơrềt-bơlhăt, nư̆n 'buh prŏng jiơ̆ng, 'buh tơbiă boh lơi hũ să.
14 A parte que caiu entre os espinhos são os que ouviram e, indo seu caminho, são sufocados pelos cuidados, riquezas, e deleites desta vida e não dão fruto com perfeição.
15 Bloh du găr lĕ iơŭ lăm anih lơ̆n siàm, la du mơnih păng Pơnuaĭ sơ̆ng hơtai-hơtiàn tơpă-siàm, bloh nư̆n kừ kơjăp hơtai-hơtiàn păng-rơmiă bloh tơbiă bơnga boh.
15 Mas a que caiu em boa terra são os que, ouvindo a palavra com coração reto e bom, a retêm e dão fruto com perseverança.
16 'Buh aràng sơi tuĭ apui đèng bloh nư̆n mă thŭng druă wơ̆, halài apăn daŭ tơ ala jờng c̆ơnừng, bloh păl daŭ ñu tơ ngŏ tơkai đèng, tô aràng sơi tơma lăm sàng kŭng 'buh pơnuaĭ sơrdah soh.
16 Ninguém, pois, acende uma candeia e a cobre com algum vaso, ou a põe debaixo da cama; mas põe-na no velador, para que os que entram vejam a luz.
17 Kơyoa 'buh hũ pơnuaĭ hơgĕ bơdơŭ-tơrđơŭ bloh rơŭ 'buh kŏng ràng-tơbiă; 'buh hũ pơnuaĭ hơgĕ ac̆ĭng-bơdơŭ bloh rơŭ 'buh thơu truh sơ̆ng 'buh kŏng ba pơtơbiă tơ pơnuaĭ sơrdah.
17 Porque não há coisa encoberta que não haja de manifestar-se, nem coisa secreta que não haja de saber-se e vir à luz.
18 Yơu nư̆n, păl nĭ-nùn bĕ mư̆ng pơnuaĭ buơl guhã păng. Kơyoa aràng sơi hũ, rơŭ hũ brơi pơtơ̆l wơ̆; dò aràng sơi 'buh hũ, nư̆n găm pơnuaĭ hơgĕ buơl guñu sơnư̆ng la buơl guñu hũ, kŭng rơŭ kŏng mă thĭt rơi.”
18 Vede, pois, como ouvis; porque a qualquer que tiver lhe será dado, e a qualquer que não tiver, até o que parece ter lhe será tirado.
19 Ame sơ̆ng adơi-ai Yàng Jêsu truh duah Pô, bloh kơyoa mơnih lô biă, nư̆n 'buh rơgơi truh jĕ Pô jiơ̆ng.
19 Vieram, então, ter com ele sua mãe e seus irmãos, e não podiam aproximar-se dele por causa da multidão.
20 Hũ mơnih akhàn tơ Pô thơu: “Ơ Pô-Pơto, hũ Ame sơ̆ng adơi-ai Pô-Pơto dò tơ agàh, khiăng tòm Pô-Pơto.”
20 Foi-lhe dito: Tua mãe e teus irmãos estão lá fora, e querem ver-te.
21 Bloh Pô đờm: “Ame Kơu sơ̆ng adơi-ai Kơu la du mơnih păng pơnuaĭ Yàng Pô Lơngì sơ̆ng ngă tui.”
21 Ele, porém, lhes respondeu: Minha mãe e meus irmãos são estes que ouvem a palavra de Deus e a observam.
22 Sa hơrơi dih, Yàng Jêsu sơ̆ng du mơnih tui-mơgru Pô trŭn gơlài. Pô đờm sơ̆ng buơl guñu: “Buơl gudrơi nau bĕ truh tơ gah dih dơnau prŏng.” Yơu nư̆n, buơl guñu wah gơlài nau.
22 Ora, aconteceu certo dia que entrou num barco com seus discípulos, e disse-lhes: Passemos à outra margem do lago. E partiram.
23 Lăm tŭ gơlài dò nau, nư̆n Pô đih. Hũ sa pơnuaĭ rơbù angĭn prŏng tơgồ tơbiă lăm dơnau, ia tơma baŭ lăm gơlài, sơ̆ng buơl guñu păp pơnuaĭ mơtai-lơhiă biă.
23 Enquanto navegavam, ele adormeceu; e desceu uma tempestade de vento sobre o lago; e o barco se enchia de água, de sorte que perigavam.
24 Du mơnih tui-mơgru truh blơ̆ Pô tơgồ sơ̆ng đờm: “Ơ Pô-Pơto! Ơ Pô-Pơto! Buơl gudrơi kơjĕ mơtai-lơhiă bơjơ!” Pô tơgồ, đờm puaĭ tơ rơbù sơ̆ng rơyà ia, nư̆n rơbù angĭn sơ̆ng rơyà ia kơđơ̆ng-rik mư.
24 Chegando-se a ele, o despertaram, dizendo: Mestre, Mestre, estamos perecendo. E ele, levantando-se, repreendeu o vento e a fúria da água; e cessaram, e fez-se bonança.
25 Pô đờm sơ̆ng du mơnih tui-mơgru: “Pơnuaĭ păng-tui buơl guhã anih lơi?” Du mơnih tui-mơgru huơĭ-kơđa sơ̆ng mă ngă krơi-takơtuă biă, đờm tơnia gơŭ: “Pô la aràng sơi bloh tŭ đờm pơđăr rơbù angĭn sơ̆ng ia, nư̆n guñu kŭng păl păng-bơbah Pô rơi?”
25 Então lhes perguntou: Onde está a vossa fé? Eles, atemorizados, admiraram-se, dizendo uns aos outros: Quem, pois, é este, que até aos ventos e à água manda, e lhe obedecem?
26 Yàng Jêsu sơ̆ng du mơnih tui-mơgru Pô truh tơ c̆àr Jerase, nư̆n la c̆àr găn tơ anaŭ gah dih c̆àr Galile.
26 Apontaram à terra dos gerasenos, que está defronte da Galiléia.
27 Tŭ Yàng Jêsu đì tơ ngŏ lơ̆n gah ia, nư̆n hũ sa aràng mơnih lăm plơi-prŏng nư̆n kơđòng kơmlài ngă, tơbiă truh tòm Pô. Suơi ni bơjơ mơnih nư̆n 'buh c̆ù khăn-ào, kŭng 'buh dò lăm sàng, bloh dò lăm anih kŭt atơu.
27 Logo que saltou em terra, saiu-lhe ao encontro um homem da cidade, possesso de demônios, que havia muito tempo não vestia roupa, nem morava em casa, mas nos sepulcros.
28 Tŭ 'buh Yàng Jêsu, ñu driau iơu, pơđih rùp drơi tơ anaŭ Pô, sơ̆ng đờm prŏng: “Khoai Yàng Jêsu, Anà Yàng Pô Lơngì Ngŏ Glòng Rơlau Abih, dơlhă sơ̆ng Pô hũ pơnuaĭ hơgĕ rơi? Dơlhă yòng-lơkơu Pô juơi ngă gleh-glăr dơlhă.”
28 Quando ele viu a Jesus, gritou, prostrou-se diante dele, e com grande voz exclamou: Que tenho eu contigo, Jesus, Filho do Deus Altíssimo? Rogo-te que não me atormentes.
29 Nư̆n la kơyoa Yàng Jêsu hũ pơđăr kơmlài sơŭ-sơnoh păl tơbiă klàh mư̆ng mơnih nư̆n. Biă yơu nư̆n, lô amăng bơjơ kơmlài tơma ngă ñu, sơ̆ng yah aràng hũ angui tơlơi srĕng, anuh tô mă-pơkơŭ sơ̆ng kraŭ-gàr, bloh ñu kŭng sơđaŭ pruĭ kloh tơlơi akă sơ̆ng ngă joh abih anuh, bloh nư̆n tui kơmlài ba pơđăr bloh tơma hơdiŭ lăm du anih 'blàng jơhua.
29 Porque Jesus ordenara ao espírito imundo que saísse do homem. Pois já havia muito tempo que se apoderara dele; e guardavam-no preso com grilhões e cadeias; mas ele, quebrando as prisões, era impelido pelo demônio para os desertos.
30 Yàng Jêsu tơnia: “Hã angăn mơta hơgĕ?” Ñu đờm: “Tơrpuơl lĭng.” Kơyoa lô kơmlài biă tơma lăm ñu.
30 Perguntou-lhe Jesus: Qual é o teu nome? Respondeu ele: Legião; porque tinham entrado nele muitos demônios.
31 Du kơmlài yòng lơkơu Pô juơi prơh pơđăr guñu păl trŭn lăm drŏng dơrlăm 'buh luĭ.
31 E rogavam-lhe que não os mandasse para o abismo.
32 Tŭ nư̆n, hũ sa kơtàr bơbui lô biă dò 'bơ̆ng tơ rơnòng c̆ơ̆. Du kơmlài yòng Yàng Jêsu brơi guñu tơma lăm kơtàr bơbui nư̆n, sơ̆ng Pô brơi gơnuăr.
32 Ora, andava ali pastando no monte uma grande manada de porcos; rogaram-lhe, pois que lhes permitisse entrar neles, e lho permitiu.
33 Yơu nư̆n, du kơmlài tơbiă klàh mư̆ng mơnih nư̆n sơ̆ng tơma lăm kơtàr bơbui. Kơtàr bơbui mư̆ng rơnòng c̆ơ̆ đuaĭ kơsĕt trŭn lăm dơnau prŏng, sơ̆ng mơtai krăm abih lăm ia.
33 E tendo os demônios saído do homem, entraram nos porcos; e a manada precipitou-se pelo despenhadeiro no lago, e afogou-se.
34 Du mơnih glăng bơbui 'buh yơu nư̆n, ba gơŭ đuaĭ dơŭ; buơl guñu tơma lăm plơi-prŏng sơ̆ng lăm du plơi bloh đờm akhàn wơ̆ mư̆ng abih tơgrơ̆ bruă.
34 Quando os pastores viram o que acontecera, fugiram, e foram anunciá-lo na cidade e nos campos.
35 Buơl làng ba gơŭ tơbiă nau c̆ơ bruă pơrpa hũ tơbiă truh. Tŭ buơl guñu truh sơ̆ng Yàng Jêsu, sơ̆ng 'buh mơnih bloh du kơmlài pơrpa tơbiă klàh dò guh tơ anih tơkai Yàng Jêsu, c̆ù khăn-ào, akŏ gơlo saih bơhiàn, nư̆n huơĭ-kơđa biă.
35 Saíram, pois, a ver o que tinha acontecido, e foram ter com Jesus, a cujos pés acharam sentado, vestido e em perfeito juízo, o homem de quem havia saído os demônios; e se atemorizaram.
36 Du mơnih tơ mơta hũ 'buh tơgrơ̆ bruă nư̆n, đờm akhàn wơ̆ tơ buơl guñu păng mư̆ng pơnuaĭ mơnih kơđòng kơmlài ngă hũ pơsồ-pơsaih hơyơu lơi.
36 Os que tinham visto aquilo contaram-lhes como fora curado o endemoninhado.
37 Abih buơl làng tòmdăr c̆àr Jerase yòng Yàng Jêsu tơbiă klàh mư̆ng c̆àr buơl guñu, kơyoa buơl guñu huơĭ-kơđa biă. Yơu nư̆n, Pô trŭn gơlài sơ̆ng gài mơrai wơ̆.
37 Então todo o povo da região dos gerasenos rogou-lhe que se retirasse deles; porque estavam possuídos de grande medo. Pelo que ele entrou no barco, e voltou.
38 Mơnih hũ Yàng Jêsu pơtrơh du kơmlài tơbiă, yòng lơkơu Pô brơi ñu nau tui Pô, bloh Pô pơđăr ñu nau wơ̆, sơ̆ng đờm:
38 Pedia-lhe, porém, o homem de quem haviam saído os demônios que o deixasse estar com ele; mas Jesus o despediu, dizendo:
39 “Nau wơ̆ bĕ tơ sàng hã, đờm akhàn wơ̆ abih tơgrơ̆ bruă prŏng bloh Yàng Pô Lơngì hũ ngă tơ hã.” Mơnih nư̆n gài mơrai wơ̆, nau abih tơgrơ̆ anih lăm plơi-prŏng, đờm akhàn wơ̆ tơ abih tơgrơ̆ mơnih thơu mư̆ng du bruă Yàng Jêsu hũ ngă tơ drơi.
39 Volta para tua casa, e conta tudo quanto Deus te fez. E ele se retirou, publicando por toda a cidade tudo quanto Jesus lhe fizera.
40 Tŭ Yàng Jêsu gài mơrai wơ̆, hũ sa tơrpuơl lô buơl làng tơbiă nau rò Pô, kơyoa aràng sơi aràng nư̆n kŭng kraŭ-c̆àng Pô.
40 Quando Jesus voltou, a multidão o recebeu; porque todos o estavam esperando.
41 Hũ sa aràng mơnih c̆ơ-apăn sàng pơtòm angăn la Jeru, truh pơđih rùp tơ tơkai Yàng Jêsu sơ̆ng yòng lơkơu Pô tơma lăm sàng drơi;
41 E eis que veio um homem chamado Jairo, que era chefe da sinagoga; e prostrando-se aos pés de Jesus, rogava-lhe que fosse a sua casa;
42 kơyoa ñu hũ mĭn sa aràng anà kơmơi mư, pơgăp sa-pluh dua thŭn, tŭ nư̆n lơ-ơ̆n traŭ kơjĕ mơtai.
42 porque tinha uma filha única, de cerca de doze anos, que estava à morte. Enquanto, pois, ele ia, apertavam-no as multidões.
43 Tŭ nư̆n, hũ sa aràng mơnih kơmơi kơđòng lơ-ơ̆n tuh drah sa-pluh dua thŭn bơjơ, sơ̆ng yah hũ kŏng lơhiă abih phơ̆n-priă tơ lô mơnih gơnuăr jrào, bloh 'buh aràng sơi hũ rơgơi rak-pơsồ tơ ñu jiơ̆ng.
43 E certa mulher, que tinha uma hemorragia havia doze anos {e gastara com os médicos todos os seus haveres} e por ninguém pudera ser curada,
44 Ñu truh mư̆ng gah rŏng Yàng Jêsu sơ̆ng rơwơ̆ tơ aku ào Pô. Lăm tơk tŭ nư̆n mư, drah 'buh tuh tra.
44 chegando-se por detrás, tocou-lhe a orla do manto, e imediatamente cessou a sua hemorragia.
45 Yàng Jêsu tơnia: “Aràng sơi tŭp truh Kơu?” Abih tơgrơ̆ mơnih đờm kơmlah. Nư̆n Pier đờm: “Ơ Pô-Pơto, tơrpuơl buơl làng sŭl-pơjeh gơŭ tòmdăr Pô-Pơto sơ̆ng asŭ tŭp gò Pô-Pơto nư̆n.”
45 Perguntou Jesus: Quem é que me tocou? Como todos negassem, disse-lhe Pedro: Mestre, as multidões te apertam e te oprimem.
46 Bloh Yàng Jêsu đờm: “Hũ mơnih pơrpa rơwơ̆ tŭp Kơu, kơyoa Kơu kràn-thơu hũ gơnăp-gơnuăr mư̆ng Kơu tơbiă.”
46 Mas disse Jesus: Alguém me tocou; pois percebi que de mim saiu poder.
47 Tŭ mơnih kơmơi thơu lài drơi 'buh rơgơi bơdơŭ jiơ̆ng tra, nư̆n kơtơ̆ drơi, truh pơđih rùp tơ anaŭ Pô, sơ̆ng đờm akhàn tơpă abih tơ anaŭ buơl làng kơyoa hơgĕ ñu hũ rơwơ̆ tŭp Pô, sơ̆ng ñu hũ pơsồ-pơsaih lăm tơk mư hơyơu lơi.
47 Então, vendo a mulher que não passara despercebida, aproximou-se tremendo e, prostrando-se diante dele, declarou-lhe perante todo o povo a causa por que lhe havia tocado, e como fora imediatamente curada.
48 Yàng Jêsu đờm sơ̆ng ñu: “Ơ anà kơmơi Kơu, pơnuaĭ păng-tui anà hũ pơsồ-pơsaih tơ anà. Nau bĕ rĭng-lơngai.”
48 Disse-lhe ele: Filha, a tua fé te salvou; vai-te em paz.
49 Lăm tŭ Pô dò đờm, nư̆n hũ mơnih mư̆ng sàng-dơnò Jeru truh đờm brơi pơthơu tơ ñu: “Anà kơmơi kơi mơtai bơjơ, juơi pơ-uă pơgleh Pô-Pơto tra.”
49 Enquanto ainda falava, veio alguém da casa do chefe da sinagoga dizendo: A tua filha já está morta; não incomodes mais o Mestre.
50 Tŭ Yàng Jêsu mơhư̆ yơu nư̆n, Pô đờm sơ̆ng Jeru: “Juơi huơĭ! Mĭn păng-tui soh, nư̆n anà kơmơi hã rơŭ hũ dŏng hơdiŭ.”
50 Jesus, porém, ouvindo-o, respondeu-lhe: Não temas: crê somente, e será salva.
51 Tŭ truh sàng, Pô mĭn brơi Pier, Jakơ, Jăng, sơ̆ng ame ama anà kơmơi tìt nư̆n tơma găm sơ̆ng Pô.
51 Tendo chegado à casa, a ninguém deixou entrar com ele, senão a Pedro, João, Tiago, e o pai e a mãe da menina.
52 Tŭ nư̆n, abih tơgrơ̆ mơnih dò hia-c̆ŏ sơ̆ng wờl-dơmàn mư̆ng anà kơmơi tìt nư̆n. Bloh Pô đờm: “Juơi hia, anà kơmơi tìt ni 'buh mơtai ơu, bloh ñu dò đih.”
52 E todos choravam e pranteavam; ele, porém, disse: Não choreis; ela não está morta, mas dorme.
53 Buơl guñu klau-pơtăt Pô, kơyoa thơu anà kơmơi tìt nư̆n mơtai bơjơ.
53 E riam-se dele, sabendo que ela estava morta.
54 Bloh Yàng Jêsu truh apăn tơ tơngàn anà kơmơi tìt, sơ̆ng iơu prŏng: “Ơ anà kơmơi tìt, tơgồ bĕ!”
54 Então ele, tomando-lhe a mão, exclamou: Menina, levanta-te.
55 Bơngă-joa anà kơmơi tìt gài mơrai wơ̆, sơ̆ng ñu tơgồ sừp mư. Yàng Jêsu pơđăr aràng brơi ñu 'bơ̆ng.
55 E o seu espírito voltou, e ela se levantou imediatamente; e Jesus mandou que lhe desse de comer.
56 Ame ama anà kơmơi tìt mă ngă c̆rih-takơtuă biă; bloh Pô pơkơŭ buơl guñu 'buh brơi đờm sơ̆ng aràng sơi thơu mư̆ng bruă hũ tơbiă truh.
56 E seus pais ficaram maravilhados; e ele mandou-lhes que a ninguém contassem o que havia sucedido.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 8, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.