Lucas 16

Chru (CJE) vs VC

Sair da comparação
VC Versão Católica
1 Tŭ nư̆n Yàng Jêsu đờm sơ̆ng du mơnih tui-mơgru Pô: “Sa aràng mơnih mơda gơn-hư̆p dih hũ sa aràng mơnih c̆ơ apăn-akŏ bruă sàng; mơnih c̆ơ-apăn bruă sàng nư̆n hũ kơđòng aràng đờm yă la pròng-preh phơ̆n-priă mơnih pô.
1 Jesus disse também a seus discípulos: Havia um homem rico que tinha um administrador. Este lhe foi denunciado de ter dissipado os seus bens.
2 Nư̆n, mơnih pô iơu ñu truh sơ̆ng đờm: Bruă kơu hũ mơhư̆ aràng đờm yă mư̆ng hã la hơyơu? Đờm akhàn bĕ mư̆ng bruă c̆ơ apăn-akŏ bruă sàng hã tơ kơu c̆ơ, kơyoa mư̆ng ni hã 'buh hũ ngă mơnih c̆ơ apăn-akŏ bruă sàng tra.
2 Ele chamou o administrador e lhe disse: Que é que ouço dizer de ti? Presta contas da tua administração, pois já não poderás administrar meus bens.
3 Mơnih c̆ơ apăn-akŏ bruă sàng sơnư̆ng lăm hơtai-hơtiàn: ‘Mơnih pô suă-mă gơnuăr bruă drơi bơjơ, drơi rơŭ ngă hơgĕ ni? C̆oh lơ̆n nư̆n drơi 'buh tơ̆l pràn, bloh nau yòng 'bơ̆ng nư̆n mơlơu mơta biă.
3 O administrador refletiu então consigo: Que farei, visto que meu patrão me tira o emprego? Lavrar a terra? Não o posso. Mendigar? Tenho vergonha.
4 Kơu thơu kơu păl ngă hơgĕ bơjơ, tô hơdơi tŭ lơhiă gơnuăr bruă, rơŭ hũ mơnih jà-rò kơu mơrai wơ̆ sàng buơl guñu.’
4 Já sei o que fazer, para que haja quem me receba em sua casa, quando eu for despedido do emprego.
5 Yơu nư̆n, ñu iơu krơi yàu aràng mơnih kơđòng sre sơ̆ng mơnih pô drơi truh, sơ̆ng tơnia mơnih c̆ơmrừp lài: ‘Hã kơđòng sre sơ̆ng pô kơu hơdùm?’
5 Chamou, pois, separadamente a cada um dos devedores de seu patrão e perguntou ao primeiro: Quanto deves a meu patrão?
6 Mơnih nư̆n đờm: ‘Sa rơtùh thŭng mơñà.’ Mơnih c̆ơ apăn-akŏ bruă sàng đờm: ‘Mă apăn bĕ bơ-àr sre, dò guh tơ anih nư̆n, wă sơmăr: Lơma pluh!’
6 Ele respondeu: Cem medidas de azeite. Disse-lhe: Toma a tua conta, senta-te depressa e escreve: cinqüenta.
7 Bloh nư̆n ñu tơnia mơnih pơkơ̆n: ‘Hã sre hơdùm?’ Mơnih nư̆n đờm: ‘Sa rơtùh yòt bơdai.’ Mơnih c̆ơ apăn-akŏ bruă sàng đờm: ‘Mă apăn bĕ bơ-àr sre sơ̆ng wă: Tơlpăn pluh yòt!’
7 Depois perguntou ao outro: Tu, quanto deves? Respondeu: Cem medidas de trigo. Disse-lhe o administrador: Toma os teus papéis e escreve: oitenta.
8 Mơnih pô đờm mơyòm mơnih c̆ơ apăn-akŏ bruă sàng 'buh rĭng-tơpă nư̆n hũ ngă jak-rơgơi. Kơyoa du anà rài ni jak-rơgơi rơlau du anà pơnuaĭ sơrdah lăm bruă hơdiŭ sơ̆ng du mơnih hơdiŭ lăm rài sơ̆ng drơi.
8 E o proprietário admirou a astúcia do administrador, porque os filhos deste mundo são mais prudentes do que os filhos da luz no trato com seus semelhantes.
9 Pơ-ơnah Kơu, Kơu đờm sơ̆ng buơl guhã: Păl angui bĕ phơ̆n-priă dun-ya ni, la phơ̆n-priă 'buh rĭng-tơpă, bloh ngă adơi-ai gơŭ, tô tŭ phơ̆n-priă nư̆n abih, buơl guhã rơŭ hũ wă-rò tơma lăm sàng rài pơdò rài.
9 Eu vos digo: fazei-vos amigos com a riqueza injusta, para que, no dia em que ela vos faltar, eles vos recebam nos tabernáculos eternos.
10 Aràng sơi tơpă sa hơtai-hơtiàn lăm bruă tìt, kŭng rơŭ tơpă sa hơtai-hơtiàn lăm bruă prŏng. Aràng sơi 'buh tơpă sa hơtai-hơtiàn lăm bruă tìt, kŭng rơŭ 'buh tơpă sa hơtai-hơtiàn lăm bruă prŏng.
10 Aquele que é fiel nas coisas pequenas será também fiel nas coisas grandes. E quem é injusto nas coisas pequenas, sê-lo-á também nas grandes.
11 Yơu nư̆n, yah buơl guhã 'buh tơpă sa hơtai-hơtiàn mư̆ng phơ̆n-bơna dun-ya, la phơ̆n-bơna 'buh rĭng-tơpă, nư̆n aràng sơi khĭn păng-tui tô jào phơ̆n-bơna biă tơ buơl guhã?
11 Se, pois, não tiverdes sido fiéis nas riquezas injustas, quem vos confiará as verdadeiras?
12 Yah buơl guhã 'buh tơpă sa hơtai-hơtiàn mư̆ng phơ̆n-priă mơnih pơkơ̆n, nư̆n aràng sơi rơŭ brơi tơ buơl guhã phơ̆n-priă pioh krơi tơ buơl guhã?
12 E se não fostes fiéis no alheio, quem vos dará o que é vosso?
13 'Buh mơnih hơlŭn-hơlă lơi hũ rơgơi ngă hơlŭn dua aràng mơnih pô, kơyoa rơŭ mơbai pô ni bloh rơnăm pô dih, halài c̆ơ prŏng-màng tơ pô ni bloh c̆ơ 'buh sơ̆p tơ pô dih. Buơl guhã 'buh rơgơi găm duh bruă Yàng Pô Lơngì, găm duh bruă phơ̆n-priă jiơ̆ng.”
13 Nenhum servo pode servir a dois senhores: ou há de odiar a um e amar o outro, ou há de aderir a um e desprezar o outro. Não podeis servir a Deus e ao dinheiro.
14 Mơnih Pharisi la du mơnih hàm jền-priă, mơhư̆ Yàng Jêsu đờm yơu nư̆n, buơl guñu klau pơtăt Pô.
14 Ora, ouviam tudo isto os fariseus, que eram avarentos, e zombavam dele.
15 Pô đờm sơ̆ng buơl guñu: “Buơl guhã ngă mơthĭ yơu drơi la du mơnih rĭng-tơpă tơ anaŭ aràng, bloh Yàng Pô Lơngì thơu loh-làng lăm hơtai-hơtiàn buơl guhã, kơyoa pơnuaĭ jơi anà mơnih c̆ơ prŏng-màng la pơnuaĭ kìr-sơŭ tơ anaŭ Yàng Pô Lơngì.
15 Jesus disse-lhes: Vós procurais parecer justos aos olhos dos homens, mas Deus vos conhece os corações; pois o que é elevado aos olhos dos homens é abominável aos olhos de Deus.
16 Pơnuaĭ adăt-adia sơ̆ng du pơnuaĭ đờm hwơ̆r hũ truh tơ rài Jăng soh. Mư̆ng hơrơi nư̆n, Pơnuaĭ-Siàm mư̆ng lơgăr Yàng Pô Lơngì hũ pơto-akhàn, sơ̆ng aràng sơi kŭng angui pràn-khăng tămpơjeh gơŭ bloh tơma.
16 A lei e os profetas duraram até João. Desde então é anunciado o Reino de Deus, e cada um faz violência para aí entrar.
17 Lơngì sơ̆ng tơnah nau rơlau thĭt dò 'buơ̆n rơlau la sa c̆reh akhăr lăm pơnuaĭ adăt-adia păl klà luơi.
17 Mais facilmente, porém, passará o céu e a terra do que se perderá uma só letra da lei.
18 Aràng sơi pơkloh sơdiŭ bloh khiăng sơ̆ng sơdiŭ pơkơ̆n la kơđòng glài klĕ sơdiŭ-aràng pơsàng-gơŭ. Aràng sơi khiăng sơ̆ng mơnih kơmơi kơđòng pơsàng pơkloh, nư̆n kŭng kơđòng glài klĕ sơdiŭ-aràng pơsàng-gơŭ.”
18 Todo o que abandonar sua mulher e casar com outra, comete adultério; e quem se casar com a mulher rejeitada, comete adultério também.
19 “Hũ sa aràng mơnih mơda gơn-hư̆p dih, tŭ lơi kŭng c̆ù khăn-ào sơ̆ng bơ-yài c̆ơk-màng, hơdiŭ 'bơ̆ng lơngai dò soh, yàu hơrơi pồ pơnuaĭ mơñŭm 'bơ̆ng dơlah-dơlài.
19 Havia um homem rico que se vestia de púrpura e linho finíssimo, e que todos os dias se banqueteava e se regalava.
20 Kŭng hũ sa aràng mơnih rơ'bah rơ'bừp, angăn la Lasarơ, dò đih tơ agàh bơh 'băng sàng mơnih mơda gơn-hư̆p nư̆n, lồk baŭ du kơtăl lơka.
20 Havia também um mendigo, por nome Lázaro, todo coberto de chagas, que estava deitado à porta do rico.
21 Lasarơ mơhau sơ̆ng eh-uăn biă hũ 'bơ̆ng du phơ̆n-kơya mư̆ng c̆ơnừng 'bơ̆ng mơnih mơda gơn-hư̆p nư̆n hŏ tơ ala. Kŭng hũ du asơu truh lơ-yah kơtăl lơka lăm lồk ñu.
21 Ele avidamente desejava matar a fome com as migalhas que caíam da mesa do rico... Até os cães iam lamber-lhe as chagas.
22 Mơnih rơ'bah mơtai, du mơnih gơdrưh apăn ñu truh dò sơ̆ng Abraham. Mơnih mơda gơn-hư̆p kŭng mơtai, sơ̆ng aràng apăn nau dơ̆r.
22 Ora, aconteceu morrer o mendigo e ser levado pelos anjos ao seio de Abraão. Morreu também o rico e foi sepultado.
23 Lăm anih mơnih mơtai, mơnih mơda kŏng pơđì-pơđoa gleh-glăr biă, ngừk mơta tơ ngŏ, 'buh Abraham dò mư̆ng atàh, sơ̆ng 'buh Lasarơ dò sơ̆ng Abraham.
23 E estando ele nos tormentos do inferno, levantou os olhos e viu, ao longe, Abraão e Lázaro no seu seio.
24 Nư̆n mơnih mơda iơu driau: ‘Ơ kơi-kŏ pàng-yau Abraham, yòng anĭt-anăr anà, sơ̆ng pơđăr Lasarơ ơñrŭ anà tơngàn lăm ia, tô ngă tơ mơrềt dơlah anà; kơyoa anà kŏng pơđì-pơđoa biă lăm apui ni!’
24 Gritou, então: - Pai Abraão, compadece-te de mim e manda Lázaro que molhe em água a ponta de seu dedo, a fim de me refrescar a língua, pois sou cruelmente atormentado nestas chamas.
25 Bloh Abraham đờm sơđồ: ‘Ơ anà, sơdơ̆r wơ̆ bĕ tŭ anà dò hơdiŭ, anà hũ đồ-mă tơgrơ̆ pơnuaĭ lơngai-sờh drơi bơjơ, dò Lasarơ nư̆n păl kŏng lô pơnuaĭ jơhà sơ̆ng pơđì-pơđoa. Tŭ ni, ñu dò tơ anih ni hũ pơluơ-pơrơngài, dò anà păl kŏng pơđì-pơđoa gleh-glăr.
25 Abraão, porém, replicou: - Filho, lembra-te de que recebeste teus bens em vida, mas Lázaro, males; por isso ele agora aqui é consolado, mas tu estás em tormento.
26 Rơlau wơ̆, tơkrah buơl gudrơi sơ̆ng anà hũ sa boh drŏng dơrlăm prŏng biă pơklah krơi, tơ̆l truh aràng sơi khiăng mư̆ng gah ni nau truh tơ gah nư̆n, halài mư̆ng gah nư̆n nau truh tơ gah ni, kŭng 'buh jiơ̆ng ơu rơi.’
26 Além de tudo, há entre nós e vós um grande abismo, de maneira que, os que querem passar daqui para vós, não o podem, nem os de lá passar para cá.
27 Mơnih mơda đờm: ‘Ơ kơi-kŏ pàng-yau! Yah yơu nư̆n, yòng kơi-kŏ pàng-yau pơđăr Lasarơ truh tơ sàng ama anà,
27 O rico disse: - Rogo-te então, pai, que mandes Lázaro à casa de meu pai, pois tenho cinco irmãos,
28 kơyoa anà hũ lơma aràng adơi-ai, tô Lasarơ ngă grơh tơ buơl guñu mư̆ng tơgrơ̆ pơnuaĭ ni, huơĭ buơl guñu kŭng kơđòng lĕ tơma lăm anih pơđì-pơđoa gleh-glăr ni rơi.’
28 para lhes testemunhar, que não aconteça virem também eles parar neste lugar de tormentos.
29 Bloh Abraham đờm: ‘Buơl guñu hũ Môise sơ̆ng du mơnih gơnuăr-hwơ̆r. Buơl guñu păl păng pơnuaĭ du mơnih nư̆n.’
29 Abraão respondeu: - Eles lá têm Moisés e os profetas; ouçam-nos!
30 Mơnih mơda đờm: ‘Ơ kơi-kŏ pàng-yau Abraham, 'buh iơŭ yơu nư̆n ơu, bloh yah hũ mơnih mơtai hơdiŭ wơ̆ truh sơ̆ng buơl guñu, nư̆n buơl guñu rơŭ mơbai prah-luơi glài-sơnoh!’
30 O rico replicou: - Não, pai Abraão; mas se for a eles algum dos mortos, arrepender-se-ão.
31 Abraham đờm: ‘Yah buơl guñu 'buh khiăng păng Môise sơ̆ng du mơnih gơnuăr-hwơ̆r, nư̆n yah hũ mơnih mơtai hơdiŭ wơ̆, buơl guñu kŭng 'buh păng-tui ơu.’ ”
31 Abraão respondeu-lhe: - Se não ouvirem a Moisés e aos profetas, tampouco se deixarão convencer, ainda que ressuscite algum dos mortos.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 16, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.