Lucas 16
Chru (CJE) vs ARIB
1 Tŭ nư̆n Yàng Jêsu đờm sơ̆ng du mơnih tui-mơgru Pô: “Sa aràng mơnih mơda gơn-hư̆p dih hũ sa aràng mơnih c̆ơ apăn-akŏ bruă sàng; mơnih c̆ơ-apăn bruă sàng nư̆n hũ kơđòng aràng đờm yă la pròng-preh phơ̆n-priă mơnih pô.
1 Dizia Jesus também aos seus discípulos: Havia certo homem rico, que tinha um mordomo; e este foi acusado perante ele de estar dissipando os seus bens.
2 Nư̆n, mơnih pô iơu ñu truh sơ̆ng đờm: Bruă kơu hũ mơhư̆ aràng đờm yă mư̆ng hã la hơyơu? Đờm akhàn bĕ mư̆ng bruă c̆ơ apăn-akŏ bruă sàng hã tơ kơu c̆ơ, kơyoa mư̆ng ni hã 'buh hũ ngă mơnih c̆ơ apăn-akŏ bruă sàng tra.
2 Chamou-o, então, e lhe disse: Que é isso que ouço dizer de ti? Presta contas da tua mordomia; porque já não podes mais ser meu mordomo.
3 Mơnih c̆ơ apăn-akŏ bruă sàng sơnư̆ng lăm hơtai-hơtiàn: ‘Mơnih pô suă-mă gơnuăr bruă drơi bơjơ, drơi rơŭ ngă hơgĕ ni? C̆oh lơ̆n nư̆n drơi 'buh tơ̆l pràn, bloh nau yòng 'bơ̆ng nư̆n mơlơu mơta biă.
3 Disse, pois, o mordomo consigo: Que hei de fazer, já que o meu senhor me tira a mordomia? Para cavar, não tenho forças; de mendigar, tenho vergonha.
4 Kơu thơu kơu păl ngă hơgĕ bơjơ, tô hơdơi tŭ lơhiă gơnuăr bruă, rơŭ hũ mơnih jà-rò kơu mơrai wơ̆ sàng buơl guñu.’
4 Agora sei o que vou fazer, para que, quando for desapossado da mordomia, me recebam em suas casas.
5 Yơu nư̆n, ñu iơu krơi yàu aràng mơnih kơđòng sre sơ̆ng mơnih pô drơi truh, sơ̆ng tơnia mơnih c̆ơmrừp lài: ‘Hã kơđòng sre sơ̆ng pô kơu hơdùm?’
5 E chamando a si cada um dos devedores do seu senhor, perguntou ao primeiro: Quanto deves ao meu senhor?
6 Mơnih nư̆n đờm: ‘Sa rơtùh thŭng mơñà.’ Mơnih c̆ơ apăn-akŏ bruă sàng đờm: ‘Mă apăn bĕ bơ-àr sre, dò guh tơ anih nư̆n, wă sơmăr: Lơma pluh!’
6 Respondeu ele: Cem cados de azeite. Disse-lhe então: Toma a tua conta, senta-te depressa e escreve cinqüenta.
7 Bloh nư̆n ñu tơnia mơnih pơkơ̆n: ‘Hã sre hơdùm?’ Mơnih nư̆n đờm: ‘Sa rơtùh yòt bơdai.’ Mơnih c̆ơ apăn-akŏ bruă sàng đờm: ‘Mă apăn bĕ bơ-àr sre sơ̆ng wă: Tơlpăn pluh yòt!’
7 Perguntou depois a outro: E tu, quanto deves? Respondeu ele: Cem coros de trigo. E disse-lhe: Toma a tua conta e escreve oitenta.
8 Mơnih pô đờm mơyòm mơnih c̆ơ apăn-akŏ bruă sàng 'buh rĭng-tơpă nư̆n hũ ngă jak-rơgơi. Kơyoa du anà rài ni jak-rơgơi rơlau du anà pơnuaĭ sơrdah lăm bruă hơdiŭ sơ̆ng du mơnih hơdiŭ lăm rài sơ̆ng drơi.
8 E louvou aquele senhor ao injusto mordomo por haver procedido com sagacidade; porque os filhos deste mundo são mais sagazes para com a sua geração do que os filhos da luz.
9 Pơ-ơnah Kơu, Kơu đờm sơ̆ng buơl guhã: Păl angui bĕ phơ̆n-priă dun-ya ni, la phơ̆n-priă 'buh rĭng-tơpă, bloh ngă adơi-ai gơŭ, tô tŭ phơ̆n-priă nư̆n abih, buơl guhã rơŭ hũ wă-rò tơma lăm sàng rài pơdò rài.
9 Eu vos digo ainda: Granjeai amigos por meio das riquezas da injustiça; para que, quando estas vos faltarem, vos recebam eles nos tabernáculos eternos.
10 Aràng sơi tơpă sa hơtai-hơtiàn lăm bruă tìt, kŭng rơŭ tơpă sa hơtai-hơtiàn lăm bruă prŏng. Aràng sơi 'buh tơpă sa hơtai-hơtiàn lăm bruă tìt, kŭng rơŭ 'buh tơpă sa hơtai-hơtiàn lăm bruă prŏng.
10 Quem é fiel no pouco, também é fiel no muito; quem é injusto no pouco, também é injusto no muito.
11 Yơu nư̆n, yah buơl guhã 'buh tơpă sa hơtai-hơtiàn mư̆ng phơ̆n-bơna dun-ya, la phơ̆n-bơna 'buh rĭng-tơpă, nư̆n aràng sơi khĭn păng-tui tô jào phơ̆n-bơna biă tơ buơl guhã?
11 Se, pois, nas riquezas injustas não fostes fiéis, quem vos confiará as verdadeiras?
12 Yah buơl guhã 'buh tơpă sa hơtai-hơtiàn mư̆ng phơ̆n-priă mơnih pơkơ̆n, nư̆n aràng sơi rơŭ brơi tơ buơl guhã phơ̆n-priă pioh krơi tơ buơl guhã?
12 E se no alheio não fostes fiéis, quem vos dará o que é vosso?
13 'Buh mơnih hơlŭn-hơlă lơi hũ rơgơi ngă hơlŭn dua aràng mơnih pô, kơyoa rơŭ mơbai pô ni bloh rơnăm pô dih, halài c̆ơ prŏng-màng tơ pô ni bloh c̆ơ 'buh sơ̆p tơ pô dih. Buơl guhã 'buh rơgơi găm duh bruă Yàng Pô Lơngì, găm duh bruă phơ̆n-priă jiơ̆ng.”
13 Nenhum servo pode servir dois senhores; porque ou há de odiar a um e amar ao outro, o há de odiar a um e amar ao outro, o há de dedicar-se a um e desprezar o outro. Não podeis servir a Deus e às riquezas.
14 Mơnih Pharisi la du mơnih hàm jền-priă, mơhư̆ Yàng Jêsu đờm yơu nư̆n, buơl guñu klau pơtăt Pô.
14 Os fariseus, que eram gananciosos, ouviam todas essas coisas e zombavam dele.
15 Pô đờm sơ̆ng buơl guñu: “Buơl guhã ngă mơthĭ yơu drơi la du mơnih rĭng-tơpă tơ anaŭ aràng, bloh Yàng Pô Lơngì thơu loh-làng lăm hơtai-hơtiàn buơl guhã, kơyoa pơnuaĭ jơi anà mơnih c̆ơ prŏng-màng la pơnuaĭ kìr-sơŭ tơ anaŭ Yàng Pô Lơngì.
15 E ele lhes disse: Vós sois os que vos justificais a vós mesmos diante dos homens, mas Deus conhece os vossos corações; porque o que entre os homens é elevado, perante Deus é abominação.
16 Pơnuaĭ adăt-adia sơ̆ng du pơnuaĭ đờm hwơ̆r hũ truh tơ rài Jăng soh. Mư̆ng hơrơi nư̆n, Pơnuaĭ-Siàm mư̆ng lơgăr Yàng Pô Lơngì hũ pơto-akhàn, sơ̆ng aràng sơi kŭng angui pràn-khăng tămpơjeh gơŭ bloh tơma.
16 A lei e os profetas vigoraram até João; desde então é anunciado o evangelho do reino de Deus, e todo homem forceja por entrar nele.
17 Lơngì sơ̆ng tơnah nau rơlau thĭt dò 'buơ̆n rơlau la sa c̆reh akhăr lăm pơnuaĭ adăt-adia păl klà luơi.
17 É, porém, mais fácil passar o céu e a terra do que cair um til da lei.
18 Aràng sơi pơkloh sơdiŭ bloh khiăng sơ̆ng sơdiŭ pơkơ̆n la kơđòng glài klĕ sơdiŭ-aràng pơsàng-gơŭ. Aràng sơi khiăng sơ̆ng mơnih kơmơi kơđòng pơsàng pơkloh, nư̆n kŭng kơđòng glài klĕ sơdiŭ-aràng pơsàng-gơŭ.”
18 Todo aquele que repudia sua mulher e casa com outra, comete adultério; e quem casa com a que foi repudiada pelo marido, também comete adultério.
19 “Hũ sa aràng mơnih mơda gơn-hư̆p dih, tŭ lơi kŭng c̆ù khăn-ào sơ̆ng bơ-yài c̆ơk-màng, hơdiŭ 'bơ̆ng lơngai dò soh, yàu hơrơi pồ pơnuaĭ mơñŭm 'bơ̆ng dơlah-dơlài.
19 Ora, havia um homem rico que se vestia de púrpura e de linho finíssimo, e todos os dias se regalava esplendidamente.
20 Kŭng hũ sa aràng mơnih rơ'bah rơ'bừp, angăn la Lasarơ, dò đih tơ agàh bơh 'băng sàng mơnih mơda gơn-hư̆p nư̆n, lồk baŭ du kơtăl lơka.
20 Ao seu portão fora deitado um mendigo, chamado Lázaro, todo coberto de úlceras;
21 Lasarơ mơhau sơ̆ng eh-uăn biă hũ 'bơ̆ng du phơ̆n-kơya mư̆ng c̆ơnừng 'bơ̆ng mơnih mơda gơn-hư̆p nư̆n hŏ tơ ala. Kŭng hũ du asơu truh lơ-yah kơtăl lơka lăm lồk ñu.
21 o qual desejava alimentar-se com as migalhas que caíam da mesa do rico; e os próprios cães vinham lamber-lhe as úlceras.
22 Mơnih rơ'bah mơtai, du mơnih gơdrưh apăn ñu truh dò sơ̆ng Abraham. Mơnih mơda gơn-hư̆p kŭng mơtai, sơ̆ng aràng apăn nau dơ̆r.
22 Veio a morrer o mendigo, e foi levado pelos anjos para o seio de Abraão; morreu também o rico, e foi sepultado.
23 Lăm anih mơnih mơtai, mơnih mơda kŏng pơđì-pơđoa gleh-glăr biă, ngừk mơta tơ ngŏ, 'buh Abraham dò mư̆ng atàh, sơ̆ng 'buh Lasarơ dò sơ̆ng Abraham.
23 No inferno, ergueu os olhos, estando em tormentos, e viu ao longe a Abraão, e a Lázaro no seu seio.
24 Nư̆n mơnih mơda iơu driau: ‘Ơ kơi-kŏ pàng-yau Abraham, yòng anĭt-anăr anà, sơ̆ng pơđăr Lasarơ ơñrŭ anà tơngàn lăm ia, tô ngă tơ mơrềt dơlah anà; kơyoa anà kŏng pơđì-pơđoa biă lăm apui ni!’
24 E, clamando, disse: Pai Abraão, tem misericórdia de mim, e envia-me Lázaro, para que molhe na água a ponta do dedo e me refresque a língua, porque estou atormentado nesta chama.
25 Bloh Abraham đờm sơđồ: ‘Ơ anà, sơdơ̆r wơ̆ bĕ tŭ anà dò hơdiŭ, anà hũ đồ-mă tơgrơ̆ pơnuaĭ lơngai-sờh drơi bơjơ, dò Lasarơ nư̆n păl kŏng lô pơnuaĭ jơhà sơ̆ng pơđì-pơđoa. Tŭ ni, ñu dò tơ anih ni hũ pơluơ-pơrơngài, dò anà păl kŏng pơđì-pơđoa gleh-glăr.
25 Disse, porém, Abraão: Filho, lembra-te de que em tua vida recebeste os teus bens, e Lázaro de igual modo os males; agora, porém, ele aqui é consolado, e tu atormentado.
26 Rơlau wơ̆, tơkrah buơl gudrơi sơ̆ng anà hũ sa boh drŏng dơrlăm prŏng biă pơklah krơi, tơ̆l truh aràng sơi khiăng mư̆ng gah ni nau truh tơ gah nư̆n, halài mư̆ng gah nư̆n nau truh tơ gah ni, kŭng 'buh jiơ̆ng ơu rơi.’
26 E além disso, entre nós e vós está posto um grande abismo, de sorte que os que quisessem passar daqui para vós não poderiam, nem os de lá passar para nós.
27 Mơnih mơda đờm: ‘Ơ kơi-kŏ pàng-yau! Yah yơu nư̆n, yòng kơi-kŏ pàng-yau pơđăr Lasarơ truh tơ sàng ama anà,
27 Disse ele então: Rogo-te, pois, ó pai, que o mandes à casa de meu pai,
28 kơyoa anà hũ lơma aràng adơi-ai, tô Lasarơ ngă grơh tơ buơl guñu mư̆ng tơgrơ̆ pơnuaĭ ni, huơĭ buơl guñu kŭng kơđòng lĕ tơma lăm anih pơđì-pơđoa gleh-glăr ni rơi.’
28 porque tenho cinco irmãos; para que lhes dê testemunho, a fim de que não venham eles também para este lugar de tormento.
29 Bloh Abraham đờm: ‘Buơl guñu hũ Môise sơ̆ng du mơnih gơnuăr-hwơ̆r. Buơl guñu păl păng pơnuaĭ du mơnih nư̆n.’
29 Disse-lhe Abraão: Têm Moisés e os profetas; ouçam-nos.
30 Mơnih mơda đờm: ‘Ơ kơi-kŏ pàng-yau Abraham, 'buh iơŭ yơu nư̆n ơu, bloh yah hũ mơnih mơtai hơdiŭ wơ̆ truh sơ̆ng buơl guñu, nư̆n buơl guñu rơŭ mơbai prah-luơi glài-sơnoh!’
30 Respondeu ele: Não! pai Abraão; mas, se alguém dentre os mortos for ter com eles, hão de se arrepender.
31 Abraham đờm: ‘Yah buơl guñu 'buh khiăng păng Môise sơ̆ng du mơnih gơnuăr-hwơ̆r, nư̆n yah hũ mơnih mơtai hơdiŭ wơ̆, buơl guñu kŭng 'buh păng-tui ơu.’ ”
31 Abraão, porém, lhe disse: Se não ouvem a Moisés e aos profetas, tampouco acreditarão, ainda que ressuscite alguém dentre os mortos.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 16, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.