Atos 5
Chru (CJE) vs NVT
1 Bloh hũ sa aràng mơnih angăn la Anania, găm sơ̆ng sơdiŭ la Sapira, pơblơi hơma tơnah drơi.
1 Havia, porém, um homem chamado Ananias que, com sua esposa, Safira, vendeu uma propriedade.
2 Ñu sa hơtai sơ̆ng sơdiŭ, mă pioh wơ̆ sa pơ-ơnah priă pơblơi hũ, bloh nư̆n apăn pơ-ơnah priă dò wơ̆ daŭ tơ tơkai du mơnih tơdi-tơdài.
2 Levou apenas parte do dinheiro aos apóstolos, mas, com aprovação da esposa, afirmou que aquele era o valor total e ficou com o resto.
3 Pier đờm: “Ni Anania! Kơyoa hơgĕ sơ-ai luơi kơmlài Satăn dò baŭ-bèng lăm hơtai-hơtiàn sơ-ai, tơ̆l truh sơ-ai đờm lơ̆r sơ̆ng Yàng Bơngă Sơc̆ih-Sri, bloh mă pioh wơ̆ sa pơ-ơnah priă pơblơi hơma nư̆n?
3 Então Pedro disse: “Ananias, por que você deixou Satanás encher seu coração? Você mentiu para o Espírito Santo quando guardou parte do dinheiro para si.
4 Tŭ sơ-ai ka pơblơi hơma nư̆n, ñu 'buh iơŭ la hơma sơ-ai ơu? Tŭ pơblơi bơjơ, nư̆n sơ-ai 'buh hũ gơnuăr angui priă nư̆n ơu? Kơđa hơgĕ lăm hơtai-hơtiàn sơ-ai sơnư̆ng-bơyai bruă yơu nư̆n? 'Buh iơŭ sơ-ai đờm lơ̆r sơ̆ng anà mơnih ơu bloh la đờm lơ̆r sơ̆ng Yàng Pô Lơngì.”
4 A propriedade era sua para vender ou não, como quisesse. E, depois de vendê-la, o dinheiro também era seu, para entregar ou não. Como pôde fazer uma coisa dessas? Você não mentiu para nós, mas para Deus!”.
5 Păng du pơnuaĭ nư̆n, Anania lơbuh tơ ala sơ̆ng kloh suàn. Abih tơgrơ̆ mơnih mơhư̆ pơnuaĭ nư̆n mă ngă huơĭ-kơđa biă.
5 Assim que Ananias ouviu essas palavras, caiu no chão e morreu. Um grande temor se apoderou de todos que souberam o que havia acontecido.
6 Du mơnih dăm tơgồ dơ̆ng pơpò atơu Anania, bloh nư̆n sơkồng nau dơ̆r.
6 Então alguns jovens se levantaram, envolveram o corpo num lençol e o levaram para fora, e depois o sepultaram.
7 Pơgăp klơu jơ hơdơi, sơdiŭ Anania nau tơma bloh ka hũ thơu mư̆ng bruă pơrpa tơbiă truh.
7 Cerca de três horas depois, sua esposa entrou, sem saber o que havia acontecido.
8 Pier đờm sơ̆ng ñu: “Đờm bĕ tơ dơlhă thơu, hũ iơŭ sơ-ai pơblơi bĭ hơma mĭn kàr nư̆n priă soh?” Ñu đờm: “Hơ, mĭn hũ kàr nư̆n soh.”
8 Pedro lhe perguntou: “Foi esse o valor que você e seu marido receberam pelo terreno?”. Ela respondeu: “Sim, foi esse o valor”.
9 Pier đờm: “Kơđa hơgĕ sơdiŭ pơsàng guhã khĭn sa hơtai-hơtiàn sơ̆ng gơŭ tô lòng Bơngă Sơc̆ih-Sri Yàng? Dih, tơkai du mơnih nau dơ̆r pơsàng sơ-ai mơrai wơ̆ truh tơ bơh 'băng bơjơ, buơl guñu kŭng rơŭ sơkồng sơ-ai nau rơi.”
9 Então Pedro disse: “Como vocês puderam conspirar para pôr à prova o Espírito do Senhor? Veja, os jovens que sepultaram seu marido estão logo ali, perto da porta, e também levarão você”.
10 Lăm tơk tŭ nư̆n mư, ñu lơbuh tơ tơkai Pier sơ̆ng kloh suàn. Du mơnih dăm nau tơma, 'buh ñu mơtai bơjơ, nư̆n sơkồng nau dơ̆r jĕ gah pơsàng ñu.
10 No mesmo instante, ela caiu no chão e morreu. Quando os jovens entraram e viram que ela estava morta, levaram seu corpo para fora e a sepultaram ao lado do marido.
11 Abih Tơrpuơl Goh-Sơc̆ih sơ̆ng abih tơgrơ̆ mơnih mơhư̆ mư̆ng bruă ni, aràng sơi aràng nư̆n kŭng huơĭ-kơđa biă.
11 Um grande temor se apoderou de toda a igreja e de todos que souberam desse acontecimento.
12 Tŭ nư̆n, hũ lô pơnuaĭ-c̆rih nàl-krơi hũ ngă tơbiă tơkrah buơl làng gơnừm tơ tơngàn du mơnih tơdi-tơdài. Abih tơgrơ̆ mơnih păng-tui Yàng hũ sa hơtai-hơtiàn pơtòm-pơjŭm sơ̆ng gơŭ tơ ala sơndờp bơh 'băng Salômôn.
12 Os apóstolos realizavam muitos sinais e maravilhas entre o povo. Todos se reuniam regularmente no templo, na parte conhecida como Pórtico de Salomão.
13 'Buh sa aràng mơnih lơi pơkơ̆n khĭn tơma lăm tơrpuơl buơl guñu, bloh buơl làng nư̆n mơyòm tơ buơl guñu biă.
13 Quando se reuniam ali, ninguém mais tinha coragem de juntar-se a eles, embora o povo os tivesse em alta consideração.
14 Mơnih păng-tui Yàng 'brŏ hơrơi 'brŏ hũ lô, găm mơnih lơkơi găm mơnih kơmơi lô biă,
14 Cada vez mais pessoas, multidões de homens e mulheres, criam no Senhor.
15 tơ̆l truh aràng păl sơkồng du mơnih lơ-ơ̆n lơngoh rơwă-sơkì daŭ tơ jơlàn, brơi pơđih lăm c̆ơnừng tìt halài lăm c̆iau, tô tŭ Pier nau găn, lơhui bơngă ñu tơkì biă kŭng hũ jơ̆m-lơhui tơ ngŏ dua klơu aràng mơnih lơ-ơ̆n lơngoh rơwă-sơkì rơi.
15 Como resultado, o povo levava os doentes às ruas em camas e macas para que a sombra de Pedro cobrisse alguns deles enquanto ele passava.
16 Buơl làng dò lăm du plơi-prŏng tòmdăr Jerusalem kŭng ŭr-ŭr ba du mơnih lơ-ơ̆n lơngoh rơwă-sơkì sơ̆ng du mơnih kơđòng kơmlài ngă truh, sơ̆ng abih tơgrơ̆ mơnih hũ pơsồ-pơsaih abih.
16 Muita gente vinha das cidades ao redor de Jerusalém, trazendo doentes e atormentados por espíritos impuros, e todos eram curados.
17 Tŭ nư̆n, mơnih gơnuăr prŏng apăn-akŏ pơyă phơ̆n duh-dơlbăt sơ̆ng du mơnih tui ñu, nư̆n la tơrpuơl Sađuse, tơgồ dơ̆ng sơ̆ng hơtai-hơtiàn baŭ-bèng pơnuaĭ oàn-mơbai,
17 Tomados de inveja, o sumo sacerdote e seus oficiais, que eram saduceus,
18 mă du mơnih tơdi-tơdài krơ̆ lăm sàng jàm.
18 prenderam os apóstolos e os colocaram numa prisão pública.
19 Bloh lăm glai mơlăm, hũ sa aràng mơnih gơdrưh Yàng truh pơh bơh 'băng sàng jàm, ba buơl guñu tơbiă tơ agàh, sơ̆ng đờm kơkơi:
19 Um anjo do Senhor, porém, veio durante a noite, abriu as portas do cárcere e os levou para fora.
20 “Nau bĕ, dò dơ̆ng tơ anih sàng duh-dơlbăt bloh đờm pơto-akhàn tơ buơl làng du pơnuaĭ brơi pơnuaĭ hơdiŭ.”
20 “Vão ao templo e transmitam ao povo esta mensagem de vida!”, disse ele.
21 Mơhư̆ yơu nư̆n, du mơnih tơdi-tơdài nau tơma lăm sàng duh-dơlbăt mư̆ng tŭ pơrpa rìng ờm, sơ̆ng tơma pơto-akhàn tơ buơl làng. Tŭ mơnih gơnuăr prŏng apăn-akŏ pơyă phơ̆n duh-dơlbăt sơ̆ng du mơnih tui ñu truh, buơl guñu pơgùm-pơtòm Tơrpuơl Gơnuăr Apăn-Akŏ Buơl Làng găm sơ̆ng abih du mơnih gơnuăr-tha lăm buơl làng Israel wơ̆, bloh nư̆n pơđăr mơnih tơma lăm sàng jàm tô ba du mơnih tơdi-tơdài truh.
21 Desse modo, ao amanhecer, os apóstolos entraram no templo, conforme haviam sido instruídos, e, sem demora, começaram a ensinar. Mais tarde, o sumo sacerdote e seus oficiais chegaram, reuniram o conselho,
22 Bloh tŭ du mơnih lĭng khiă-gàr sàng duh-dơlbăt truh tơ anih nư̆n, buơl guñu 'bu 'buh hũ mơnih tơdi-tơdài lơi lăm sàng jàm, nư̆n buơl guñu gài mơrai đờm akhàn wơ̆:
22 Mas, quando os guardas do templo chegaram à prisão, os homens não estavam lá. Então voltaram e contaram:
23 “Buơl dơlhă 'buh sàng jàm hũ kăl-kơdrơ̆ nĭ-nùn biă, du mơnih lĭng khiă-gàr dò dơ̆ng tơ anaŭ bơh 'băng, bloh tŭ pơh bơh 'băng tơbiă, buơl dơlhă 'bu 'buh mơnih lơi lăm dơrlăm nư̆n ơu.”
23 “A prisão estava bem trancada, com os guardas vigiando do lado de fora, mas, quando abrimos as portas, não havia ninguém!”.
24 Mơhư̆ du pơnuaĭ nư̆n, mơnih gơnuăr apăn-akŏ lĭng khiă-gàr sàng duh-dơlbăt sơ̆ng du mơnih gơnuăr apăn-akŏ pơyă phơ̆n duh-dơlbăt 'buh thơu sơnư̆ng hơyơu lơi mư̆ng du mơnih tơdi-tơdài, 'buh thơu pơnuaĭ hơgĕ rơŭ tơbiă truh.
24 Ao ouvir isso, o capitão da guarda do templo e os principais sacerdotes ficaram perplexos e se perguntavam o que aconteceria em seguida.
25 Bloh hũ mơnih truh đờm akhàn sơ̆ng buơl guñu lài: “Dih, du mơnih bloh buơl kơi hũ mă jàm, tŭ ni dò dơ̆ng lăm anih sàng duh-dơlbăt sơ̆ng pơto-mơblàng tơ buơl làng.”
25 Então alguém chegou com a seguinte notícia: “Os homens que os senhores puseram na cadeia estão no templo, ensinando o povo!”.
26 Mơnih gơnuăr apăn-akŏ lĭng khiă-gàr sàng duh-dơlbăt găm sơ̆ng du mơnih lĭng nau truh anih sơ̆ng mă du mơnih tơdi-tơdài ba nau, bloh 'buh khĭn angui pơnuaĭ pràn-mơsak, kơyoa buơl guñu huơĭ kơđòng buơl làng prah pơtơu.
26 O capitão e seus guardas foram e prenderam os apóstolos, mas sem violência, pois temiam que o povo os apedrejasse.
27 Buơl guñu ba du mơnih tơdi-tơdài nau sơ̆ng ba truh tơ anaŭ Tơrpuơl Gơnuăr Apăn-Akŏ Buơl Làng. Mơnih gơnuăr prŏng apăn-akŏ pơyă phơ̆n duh-dơlbăt tơnia du mơnih tơdi-tơdài:
27 Em seguida, levaram os apóstolos e os apresentaram ao conselho de líderes do povo, onde o sumo sacerdote os confrontou.
28 “Buơl kơu hũ đờm pơkơŭ buơl sơ-ai bơjơ, 'buh brơi mă angăn nư̆n bloh pơto-akhàn, nư̆n bloh buơl sơ-ai ngă tơ Jerusalem baŭ-bèng du pơnuaĭ pơto-mơblàng buơl sơ-ai soh. Buơl sơ-ai khiăng ngă tơ drah Mơnih nư̆n tuh wơ̆ tơ ngŏ akŏ buơl kơu?”
28 “Nós lhes ordenamos firmemente que nunca mais ensinassem em nome desse homem”, disse ele. “E, mesmo assim, vocês encheram Jerusalém com esse seu ensino e querem nos responsabilizar pela morte dele!”
29 Pier sơ̆ng du mơnih tơdi-tơdài đờm sơđồ: “Buơl dơlhă păl păng-bơbah Yàng Pô Lơngì rơlau la păng-bơbah anà mơnih!
29 Pedro e os apóstolos responderam: “Devemos obedecer a Deus antes de qualquer autoridade humana.
30 Yàng Pô Lơngì kơi-kŏ pàng-yau buơl gudrơi hũ ngă tơ Yàng Jêsu hơdiŭ wơ̆, la Pô bloh buơl kơi hũ pơ̆ng tơ kơyơu pơkăl sơ̆ng pơmơtai.
30 O Deus de nossos antepassados ressuscitou Jesus dos mortos depois que os senhores o mataram, pendurando-o numa cruz.
31 Yàng Pô Lơngì hũ apăn Pô nư̆n đì dò guh tơ gah hơnuă Pô, ngă Pơtau sơ̆ng Yàng Dŏng Pơklàh, tô brơi pơnuaĭ mơbai prah-luơi glài-sơnoh sơ̆ng pơnuaĭ anĭt toh-luơi glài-sơnoh tơ buơl làng Israel.
31 Deus o colocou no lugar de honra, à sua direita, como Príncipe e Salvador, para que o povo de Israel se arrependesse de seus pecados e fosse perdoado.
32 Rùp-phŭn buơl dơlhă la du mơnih ngă grơh tơ du bruă nư̆n, găm sơ̆ng Yàng Bơngă Sơc̆ih-Sri bloh Yàng Pô Lơngì hũ brơi tơ du mơnih păng-bơbah Pô.”
32 Somos testemunhas dessas coisas, e assim é também o Espírito Santo, que Deus dá àqueles que lhe obedecem”.
33 Tŭ mơhư̆ du pơnuaĭ ni, buơl guñu anok hơtai biă sơ̆ng khiăng pơmơtai du mơnih tơdi-tơdài.
33 Quando ouviram isso, os membros do conselho se enfureceram e decidiram matá-los.
34 Bloh lăm Tơrpuơl Gơnuăr Apăn-Akŏ Buơl Làng hũ sa aràng mơnih Pharisi, angăn la Gamaliel, ngă pô-pơto pơnuaĭ adăt-adia, hũ abih buơl làng c̆ơ prŏng-màng, tơgồ dơ̆ng tơkrah Tơrpuơl Gơnuăr Apăn-Akŏ Buơl Làng, sơ̆ng pơđăr ba du mơnih tơdi-tơdài tơbiă tơ agàh lăm sa-sĭt tŭ.
34 Um deles, porém, um fariseu chamado Gamaliel, especialista na lei e respeitado por todo o povo, levantou-se e ordenou que eles fossem retirados da sala do conselho por um momento.
35 Bloh nư̆n ñu đờm sơ̆ng Tơrpuơl Gơnuăr Apăn-Akŏ Buơl Làng: “Ơ mơnih Israel, yòng c̆ơ-kơrhia nĭ-nùn bĕ mư̆ng bruă buơl kơi rơŭ ngă sơ̆ng du mơnih ni.
35 Em seguida, disse aos demais: “Israelitas, cuidado com o que planejam fazer a esses homens!
36 Mư̆ng dơlhơu thrơi, hũ Theuđa đì-tơgồ tămdră-wơ̆, pơ-angăn rùp-phŭn drơi la mơnih prŏng-màng, hũ pơgăp pà rơtùh aràng tui ñu. Bloh hơdơi tŭ ñu kơđòng aràng pơmơtai, nư̆n abih du mơnih tui ñu kơprah-kơprĭng, 'buh dò hơgĕ tra.
36 Algum tempo atrás, surgiu um certo Teudas, que afirmava ser alguém importante. Umas quatrocentas pessoas se juntaram a ele, mas foi morto e seus seguidores se dispersaram, e o movimento deu em nada.
37 Hơdơi tơ ñu kŭng hũ Juđa, mơnih Galile, đì-tơgồ tămdră-wơ̆ lăm thŭn pơtau Rôma wă-angăn khà buơl làng, sơ̆ng ba-pơsờh lô mơnih tui drơi; bloh nư̆n kŭng mơtai, abih du mơnih tui ñu kŭng kơđòng kơprah-kơprĭng abih.
37 Depois dele, na época do censo, apareceu Judas, da Galileia, que fez muitos seguidores. Ele também foi morto, e seu grupo se dispersou.
38 Nư̆n tŭ ni dơlhă yòng đờm sơ̆ng buơl sơ-ai: Pleh atàh bĕ mư̆ng du mơnih ni, kừ luơi mơti buơl guñu. Kơyoa yah pơnuaĭ sơnư̆ng-bơyai sơ̆ng bruă ngă ni la kơyoa mư̆ng jơi anà mơnih, nư̆n rơŭ kơđòng pơluĭ-pơlơhiă.
38 “Portanto, meu conselho é que deixem esses homens em paz e os soltem. Se o que planejam e fazem é meramente humano, logo serão frustrados.
39 Bloh yah la kơyoa mư̆ng Yàng Pô Lơngì, nư̆n buơl sơ-ai 'buh rơgơi pơluĭ-pơlơhiă jiơ̆ng; tơrblơ̆ wơ̆, buơl sơ-ai tơbiă jiơ̆ng du mơnih tămdră-wơ̆ sơ̆ng Yàng Pô Lơngì.” Buơl guñu sa hơtai păng sơ̆ng ngă tui pơnuaĭ Gamaliel đờm bơyai.
39 Mas, se é de Deus, vocês não serão capazes de impedi-los. Pode até acontecer de vocês acabarem lutando contra Deus”.
40 Buơl guñu iơu du mơnih tơdi-tơdài gài tơma wơ̆, pơđăr mơnih glih-atòng, sơ̆ng pơkơŭ 'buh brơi mă angăn Yàng Jêsu bloh pơto-akhàn tra, bloh nư̆n toh-tơleh brơi du mơnih tơdi-tơdài tơbiă.
40 Os demais membros aceitaram o conselho de Gamaliel. Chamaram os apóstolos e mandaram açoitá-los. Depois, ordenaram que nunca mais falassem em nome de Jesus e, por fim, os soltaram.
41 Du mơnih tơdi-tơdài tơbiă klàh mư̆ng anih Tơrpuơl Gơnuăr Apăn-Akŏ Buơl Làng pơgùm-pơtòm gơŭ, lăm hơtai-hơtiàn sờh-sài kơyoa buơl guñu hũ c̆ơ la iơŭ păl tô kŏng pơnuaĭ klau-pơtăt kơyoa angăn Yàng Jêsu.
41 Quando os apóstolos saíram da reunião do conselho, estavam alegres porque Deus os havia considerado dignos de sofrer humilhação pelo nome de Jesus.
42 Yàu hơrơi, lăm anih sàng duh-dơlbăt halài mư̆ng sàng ni truh sàng pơkơ̆n, du mơnih tơdi-tơdài kừ sơđaŭ pơto-pơsài sơ̆ng pơto-akhàn Pơnuaĭ-Siàm Yàng Jêsu, la Pô Krist.
42 E todos os dias, no templo e de casa em casa, continuavam a ensinar e anunciar que Jesus é o Cristo.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 5, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.